Droga Szamana. Etap 4: Zamek Widmo

No powieść spoko, nie jakaś wybitna ale przyjemnie się czytało. Akcja dzieje sie powoli, opisuje zycie prostego chłopaka, ktory bierze sie za siebie z małym ułatwieniem. Na pewno są lepsze książki tego typu, niemniej na pewno przeczytam drugą jak i kolejne części jak wyjdą.

Książka urzekła mnie znakomitym pomysłem - wizja androidów przybierających dowolną ludzką postać po skosztowaniu ludzkiej krwi, ma w sobie coś oryginalnie urzekającego. Choć fabuła zdecydowanie rozwijała się w kierunku nieuzasadnionej i odrażającej rzezi, to autor znalazł niesamowity sposób na zakończenie tej historii, które dosłownie - zwala z nóg. Wszystkim miłośnikom cyberpunkowych klimatów SF polecę tą książkę z czystym sumieniem - nie będziecie zawiedzeni.

"Czarne Miecze" Arkadego Saulskiego to pełna emocji podróż do surowego świata inspirowanego Japonią – rzadko spotykanego kierunku w polskiej fantastyce. Historia wciąga od pierwszej strony, a postacie, zwłaszcza Duch Inu, są bogate w przeżycia i wewnętrzne zmagania. Droga Inu śladem sake okazała się fascynująca i nieprzewidywalna. Każdy jego krok odsłaniał nowe oblicza świata, skłaniał do refleksji nad honorem i skutkami dawnych decyzji, a przy tym pełen był napięcia i subtelnej tajemnicy, która trzyma czytelnika w niepewności. Swiat opisany w książce pełen jest intryg, politycznych gier, sekretów i starć. Każdy klan ma swoje cele, każda decyzja może przynieść zaskakujące skutki, a skomplikowane relacje między bohaterami sprawiają, że świat wydaje się żywy i niebezpieczny. Na plus działa też słowniczek na końcu książki, który ułatwia zrozumienie obcych wyrażeń i pokazuje wiedzę autora o kulturze Japonii. Dzięki niemu lektura staje się bardziej przystępna, a jednocześnie czuć, że autor dobrze rozumie i szanuje inspiracje kulturowe. Nie sposób też nie wspomnieć o scenach walki i sposobie posługiwania się bronią. Są dynamiczne, precyzyjne i realistyczne, a ich opis wciąga tak bardzo, że momentami czuć napięcie, oddech przeciwnika i wagę każdego ciosu. Co ważne, Inu nie jest typowym „nieśmiertelnym bohaterem”. Choć doskonale wyszkolony, zachowuje ludzkie uczucia. Można go zranić, odczuwa ból fizyczny i psychiczny, co sprawia, że jego decyzje i działania są bardziej wiarygodne, a historia staje się mocniej angażująca. Książki nie chce się odkładać. Tworzą to mocny klimat, stopniowo odsłaniana intryga i wciągające pojedynki. Pozostawia lekki niedosyt, ale też ciekawość przed kolejną odsłoną, co sprawia, że aż chce się sięgnąć po następny tom trylogii.

Spory niedosyt i rozczarowanie. Po tak wciągającej fabułę, która od pierwszego tomu pozwalała na zatopienie się w świecie Barliony, z której ciężko było uciec. Sam finał wygląda jakby Wasilij pozwolił Netflixowi na dokończenie tej opowieści co podobnie jak w przypadku Gry o Tron kończy się upadkiem z wysokiego C.

Można śmiało czytać jako pierwszy tom, można również poprzestać na tylko tym, albo w ogóle sobie darować. Do wyboru, do koloru. Osobiście zostawiłam sobie na koniec, po przerwie i ...żałuję. Dialogi głębokie jak kałuża na osiedlu. Fabuła i owszem, coś tam ma, ale... och, to takie naiwne. Spodziewałam się czegoś lepszego. Dużo biadolenia i narzekania ("nie chcę", "nie mogę", "dlaczego ja", "czemu?"). Och, pewnie, rozterki są dobre tak do ...sześćdziesiątej strony? W bohaterze nie ma zmiany (a jako dziecko to był tak samo mądry, jak w późniejszych latach i w ogóle nie odczuwa się jego rozwoju). Tak czy owak, niech każdy czyta na własną odpowiedzialność.

"Szachy Karmadonta" to część 5 i zdecydowanie trzeba czytać od pierwszej. Ale pozwólcie, że nakreślę Wam obraz. Machan w realnym świecie wpada w tarapaty i zostaje skazany na... grę. W ten sposób kraj zarabia: zachęcając użytkowników do kupowania gadżetów oraz zmuszając osoby skazane do pracy w kopalni (w grze oczywiście). Grając uzyskuje się oczywiście punkty doświadczenia, zdobywa umiejętności a nawet dostaje specjalne zadania. Machan zupełnie przypadkiem wybiera nietypową ścieżkę rozwoju: zostaje Szamanem. To początek jego przygód, w czasie których wikła się w intrygi, zdobywa przyjaciół i wrogów. Tworzy unikalne przedmioty, poluje na potwory i... więcej nie zdradzę, bo odebrałabym Wam przyjemność czytania. A naprawdę warto. Dodam jedynie, że zakończenie tej części zwaliło mnie z nóg. I bardzo się cieszę, że mam na półce kolejny tom!

Sięgając ponownie po tom piąty, by odświeżyć linię fabularną przed lekturą kolejnego, szczęściem w nieszczęściu okazało się to, jak niewiele z niego pamiętam. Pozwoliło mi to wejść w historię bez poczucia déjà vu i po raz kolejny dać się jej wciągnąć. Autorka narzuca wysokie tempo akcji, co nie odbiega od stylu poprzednich tomów, jednak tym razem odczuwam lekki dyskomfort — coś na kształt przebodźcowania. Brakuje mi wypełniaczy, lżejszych wątków, pochylenia się nad budową świata. Autorka buduje ten świat owszem, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że budowa odbywa się jedynie przy okazji i dość szczątkowo. Przez ilość przygód Rezkina świat serii jest wielki, ale prędkość akcji uczyniła ten świat pustym. Wątek Trishy i Rezkina zdaje się być potraktowany po macoszemu, jednak z wielkim wysiłkiem wyobrażam sobie, że podobny obrót spraw mógłby mieć miejsce pomiędzy, emocjonalną młodą kobietą a wyrachowanym, chłodnym mężczyzną. To jednak brak osadzenia miękkich wątków w świecie - Autorka nie rzuca nam zbyt wielu smaczków, brakuje w książce opisów zachowań ogólno społecznych panujących w tym świecie lub jego regionach, które pozwoliłyby na rozniecenie w czytelniku poczucia immersji. - nie pozwala na pozostanie w tym świecie na dłużej. A gdy ledwo okazało się, że z tej mąki chleba nie będzie to, a jakże Rezkin odnalazł nową wielką (elficką) miłość, oczywiście okazała się kolejnym silnym poplecznikiem w jego szeregach. Bohater staje się coraz silniejszy, przewidywalny i nudny. Gdyby streścić w tej serii wątek zbierania sił protagonisty do walki z wielkim złem, zjednywanie sobie królestw, władców, potężnych magów i wojowników przypominałoby zbieranie ekipy na wiejskim festynie na bójkę z wykorzystaniem elementów małej architektury drewnianej. Tak właśnie prezentuje się bitwa zapowiadana od tomu drugiego: punkt kulminacyjny ujęty w tekście zaskakująco niedostatecznie. Sprawia wrażenie jedynie pretekstu do wprowadzenia zamieszania i wyprowadzenia losów bohatera w innym kierunku. Jednak, na koniec tego tomu, zwrot akcji pozwolił się uwolnić z tego patosu, a losy bohatera jakoby wróciły do korzeni z małym, lecz potężnym czworonożnym wyjątkiem.

1 października pisałem opinię dla świeżo przeczytanego tomu nr 5. Teraz, 20 dni później skończyłem część 8 i od razu zacząłem tom dziewiąty. Zaczynam rozumieć jak czują się ludzie uzależnieni. Im dalej w serię, tym bardziej czujesz się częścią Wesołej Bandy Piratów. Wszystko zaczyna się zagęszczać pod względem poznawania zaawansowanych technologii i równocześnie czekasz na kolejne tajemnice Pradawnych.

Dori to doskonały cyberpunk i to nasz rodzinny, naprawdę fajna książka przepełniona klimatem tej dystopijnej przyszłości. Dobrze napisani bohaterowie chociaż nie są nam przedstawieni zbyt dokładnie, to można ich na swój sposób poznać. Fabuła ciekawa, z raczej satysfakcjonującym zakończeniem.

To jest ta część, którą czytałem pięćdziesiąt razy (ok bitwę 50 razy, książkę "tylko" cztery). Taylor robi dokładnie to, czego Star Wars i Star Trek nigdy nie miały odwagi zrobić: traktuje fizykę jak broń, a nie jak dekorację/didaskalia/"wierz mi, bro". Statki nie lecą ku sobie z prędkością kaczuszek w wannie, żeby kamera mogła zrobić ładne ujęcie, bitwa jest realistyczna - przepraszam - relatywistyczna, przyspieszenia trwają miesiącami, a broń działa nie dlatego, że ma durne pseudonaukowe nazwy, ale dlatego że tak mówi fizyka. Mechanika orbitalna, efekt Dopplera, kinetyka to narzędzia nowoczesnej wojny! Kto by pomyślał 30 lat temu (ja?),że prawdziwa nauka jest tysiąc razy bardziej epicka niż jakiekolwiek pew-pew z Hollywood. Finałowe rozwiązanie jest brutalnie eleganckie, nie deus ex machina, nie niespodziewany bohater w ostatniej chwili, tylko konsekwencja wszystkiego, co Bobowie zbierali przez dwa tomy. Jedyny minus: ten rozpierdol zasługuje na swoje własne trzy tomy, no ale nie można mieć wszystkiego. 9.99999999/10

CUDOWNE! Uwielbiam całą serię „Kosiarze”, dwa pierwsze tomy były cudowne, jednak to właśnie trzecia część, „Żniwo”, najbardziej mnie urzekła. Seria jak zawsze zachwyca oryginalnym światem, niezwykłą koncepcją zawodu kosiarzy oraz fascynującą rolą Thunderheada, którego szczególnie uwielbiam. Dzięki temu, że dobrze znamy już bohaterów i ich motywacje, ich losy przeżywa się jeszcze intensywniej, a każda decyzja nabiera większego znaczenia. Nie mogłam się od tej książki oderwać, była niezwykle wciągająca, a napięcie budowane m.in. przez przeplatanie linii czasowych sprawiało, że cały czas nie wiedziałam, jak potoczy się historia i kto przeżyje, a kto nie. Działania Thunderheada są w tej części kluczowe, a zakończenie jest po prostu epickie i długo zostaje w pamięci. Zdecydowanie polecam ten tom z całego serca, naprawdę jest wart poświęconego mu czasu.

W tej części Inu, choć nadal ma znaczącą rolę, staje się mniej obecny — jakby schodził w cień wydarzeń, które rozgrywają się na szerszym tle. Na pierwszy plan wychodzą intrygi, polityka i napięcia między stronami, gdzie każdy ruch niesie ukryte konsekwencje. To właśnie te zależności popychają historię naprzód, prowadząc do narastających konfliktów, które przeradzają się w krwawe starcia. Decyzje podejmowane w zaciszu komnat szybko przenoszą się na ulice i pola walki, a ich skutki okazują się o wiele brutalniejsze, niż można by przypuszczać. Klimat tej książki jest gęsty i duszny — pełen nieufności, napięcia i ciągłego wrażenia, że pod powierzchnią każdej sceny kryje się coś więcej. Nic nie dzieje się tu bez powodu, a świat odkrywa się powoli, przez dialogi, niedopowiedzenia i sytuacje, które dopiero z czasem tworzą pełny obraz. Dzięki temu czytanie przypomina układanie puzzli, gdzie nawet najmniejsze elementy potrafią odmienić sens całej historii. Lubię takie książki, w których cały czas coś się dzieje i trzeba zwracać uwagę na każdy szczegół, bo drobne rzeczy potrafią mieć ogromny wpływ na finał. Tutaj właśnie tak jest — wiele elementów nabiera znaczenia dopiero później, gdy cała opowieść zaczyna się domykać. Jestem też fanem japońskiej atmosfery, którą autor buduje — surowej, zdyscyplinowanej, pełnej mroku i niepokoju. To właśnie ta aura sprawia, że historia zostaje w pamięci na dłużej i wyróżnia się na tle innych.

Tutaj Taylor rozkręca maszynę. Boby rozsiewają się po galaktyce, każdy z własną osobowością, i jakoś to nie nie wychodzie z tego kompletny bałagan i już to samo w sobie jest osiągnięciem. Nauka jest jeszcze lepsza: terraformowanie, problem z komunikacją na dystansach międzygwiezdnych, ekologia obcych planet. Walki się pojawiają i mają konsekwencje, pojawia się napięcie, którego brakowało w jedynce. Realizm skacze w górę, Ziemia umiera powoli i ze skowytem, zamiast w jednej eksplozji. Niestety wątki niektórych Bobów są ciekawsze od wątków innych Bobów, a ty nie możesz przewinąć tych nudnych, bo autor przeskakuje między nimi z częstotliwością pulsara, ale to przypadłość całej nowoczesnej literatury, jest takie stare chińskie przysłowie: "oby książki, które czytasz też miały ADHD".

Kolejny tom przygód Skippy'ego i Bishopa dostarczył więcej humoru i akcji niż poprzedni, jednakże wytłumaczenie cliffhangera z poprzedniego tomu jakoś do mnie nie przemawia. Samą serię już od pierwszego tomu traktuję jako guilty pleasure, więc nie będę się czepiał innych głupot fabularnych. Seria od dawna ma dość sztywny zarys fabuły każdego tomu: załoga wybiera się na niemożliwą do wykonania misję lub jest zmuszona do jej wykonania przez niesprzyjające okoliczności. Będąc już tak zaawansowanym w tą serię ( w końcu to 10 tom) przestało mi to już przeszkadzać.

Pomysły fajne, wykonanie znowu trochę gorsze. "Bren próbował zapamiętać jak najwięcej z nich, a znak trzech prostokątów, który miał widnieć na budynku kaźni, wyrył sobie w pamięci złotymi zgłoskami." to dosyć karykaturalne użycie tego związku frazeologicznego. Trochę takich głupotek językowych jest w tej książce. Autor strasznie upodobał sobie prawdziwe nazwy roślin, ale właściwości już nieprawdziwe i moje botaniczne serduszko trochę piekło, ale tutaj to się pewnie czepiam. Jak coś w książce sie zadziało to automatycznie możemy się spodziewać, że za maksymalnie 2 rozdziały dostaniemy rozwinięcie lub nawiązanie, więc nigdy nie ma efektu wow i "o jaaa, faktycznie było wspomniane", bo to dosłownie było przed chwilą :)

Franczyza niemal podręcznikowa. Gry nie znam, cyberpunk mnie nie łechta, napocząłem bo lubię Kosika. Otrzymałem standard w standardzie, w żaden sposób nie wyróżniającą się pulpę. Kryminalna sensacja w bliskim, w miarę, zasięgu. Kosik zdecydowanie ma lepsze książki, tu zrobił co musiał, przemycił swoje tradycyjne antysystemowe idee fix i tyle. Dyskusyjne jest jedynie zakończenie. Jeśli by nad tym posiedzieć i rozkminić, pewnie wszystko by się elegancko poukładało i przekaz byłby pełny. Ja jednak nie ogarnąłem, końcówka mi się całkiem pomieszała, ale mimo wszystko nie jestem ciekaw i nie będę nad tym dumał. Jestem przekonany, że z grubsza domyślam się o co autoru mogło chodzić. Do słuchania w aucie, nie angażuje zbyt wielu szarych komórek (może poza tą końcówką),ale też niczego nie obraża. Wysłuchałem w bardzo dobrej, jak zwykle, interpretacji Filipa Kosiora. 6/10

Książka jest jedyna w swoim rodzaju, nie ma drugiej takiej. Jest śmieszna, edukacyjna, abstrakcyjna, obrazkowa, bez numeracji stron i NIEDOSTĘPNA! Dla fana stand-upu i autora - bezcenna jak i również warta niemalże każdych pieniędzy :D Zapraszam na recenzję na YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=UJeSc3xohQ8&t

Kupiłam książkę, bo miło jest wesprzeć twórców alternatywnych rodzajów rozrywki. Lubię słuchać podcastu "Wahanie", który współtworzą Piotrek Szumowski i Abelard Giza, przez co było dla mnie naturalnym wyborem sięgnięcie po książkę "Komik dookoła świata 2" Piotrka Szumowskiego. Książka jest napisana w bardzo lekkim tonie, czyta się ją bardzo przyjemnie. Polecam każdemu kto lubi stand up i od czasu do czasu chce przeczytać coś dla dobrej rozrywki.

Przesłuchane nawet nie wiem kiedy bo od razu leciałem następny tom, który był zgrabną kontynuacją tego ;) Świat zieleni to dobra powieść z kolejnymi nietypowymi przygodami Jamesa. Trochę zabrakło mi większej głębi w niej i główny motyw tak średnio na jeża się kleił ale i tak było całkiem nieźle.

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.