Nad rzekami Syberii. Pamiętnik chłopca z lat 1940–1946. Krasnojarski Kraj

Wielokrotnie próbowałam napisać opinię o tej książce, ponieważ zdecydowanie uważam, że zasługuje ona na uwagę i szersze grono czytelników. Za każdym razem jednak wycofywałam się, ponieważ trudno napisać coś więcej niż to, co zostało już napisane przez wydawcę. Mogę się jedynie pod tym opisem w pełni podpisać. Zdumiewające jest to, z jaką precyzją Marian Stecyk wiele lat po przeżytych jako dziecko wydarzeniach opisuje je w książce. Każdy mógłby pozazdrościć takiej pamięci. Pracownicy wydawnictwa zweryfikowali te informacje, które dało się zweryfikować- trasy transportów, daty, nazwy miejscowości, geografię terenu- wszystko się zgadzało. Opisy są dokładne, szczegółowe, czyta się jak powieść, a do tego napisaną w dobrym stylu, którym nie powstydziłby się zawodowy pisarz. Aż trudno uwierzyć, że to pierwsza i jedyna książka tego autora napisana pod koniec życia. Żal. Po jej przeczytaniu poczułam ogromny niedosyt, szczególnie, że ostatnie zdania sugerują, że Marian Stecyk miał życie bogate w przygody, które nadawałyby się na nie jedną powieść. Uważam tego autora za nieodżałowanie zmarnowany potencjał literacki. Niestety zmarł niedawno, więc nic więcej nie napisze. Tym goręcej polecam przeczytanie jego wspomnień z Sybiru

Wielokrotnie próbowałam napisać opinię o tej książce, ponieważ zdecydowanie uważam, że zasługuje ona na uwagę i szersze grono czytelników. Za każdym razem jednak wycofywałam się, ponieważ trudno napisać coś więcej niż to, co zostało już napisane przez wydawcę. Mogę się jedynie pod tym opisem w pełni podpisać. Zdumiewające jest to, z jaką precyzją Marian Stecyk wiele lat po...