Zatracony w innym świecie #3

Manga podkreśla jak bardzo ważna jest akceptacja od nich i od samego siebie. I jak można jej brak nadrobić. Poniżając innych lub wywyższając się. Niby proste BL A jestem wdzięczna, że na to trafiłam. Choć jest 15+ jestem pewna że polecę 10letniej córce.

Moja pierwsza Manga, którą w sumie kupiłem "na prezent" dla kogoś. Ale zdecydowałem się przeczytać ten tomik aby poznać coś nowego. Nie miałem większych wymagań toteż się nie zawiodłem. Bardzo ładne rysunki, w których nacisk położono na twarze głównych postaci. Mimikę, wyrazy w danej sytuacji. Sama historia jest dość prosta. Bardzo ludzki romans "sąsiedzki", któremu towarzyszy jeden moment naprawdę dramatyczny. Wszystko jest tu jakby "z życia wzięte" - to taki zbiór codziennych sytuacji i pretekstów. Jeżeli coś mi tu przeszkadza to ten męski punkt widzenia na relację i kobietę. W sumie to postać kobieca jest tu uwodzicielką, do tego dość stanowczą, gdy tymczasem postać męska pełni głównie rolę odbiorcy (do sceny dramatycznej). Ale rozumiem - jeden tom, raptem ok. 190 stron, trzeba było wszystko ująć zwięźle. Jestem zadowolony z lektury. Ależ te Mangi szybko się czyta... nawet 2 godziny nie minęły, a książka była już za mną.

Daję spory kredyt zaufania Urasawie, bowiem trudno przewidzieć do czego "Billy Bat" dąży, co kilka rozdziałów zmienia się perspektywa, wchodzą nowe wątki, postacie etc. Wiele się wydarzyło, a to dopiero jakieś 10% całości. Jestem jednak zafascynowany, rysunki i prowadzenie historii są na najwyższym poziomie. Liczę, że kredyt ten Urasawa spłaci z odsetkami.

Ten to stanowi mix zabawnych momentów i historii obrazujących skutki ludzkich czynów. Sensej jest udręczony faktem, że skończyły mu się draże nasenne. Co pocznie bez swojego Bromuralu? „Zatracony w innym świecie” to isekai okraszony czarną komedią. Polecam miłośnikom mang z gatunku fantasy, którzy potrafią z dystansem podejść do tematu podejścia do śmierci. Bohater tej serii nieustannie bowiem dąży do ukrócenia swojego żywota, co zamiast zasmucać, prowadzi do zabawnych sytuacji.

Recenzja dotyczy tomów 4, 5 i 6 Naprawdę uwielbiam tę serię. Każdy tom czytam z wielką przyjemnością. Cudownie się odkrywa nowe elementy świata i kultury, kolejne zakątki Biblioteki Centralnej i bliżej poznaje nowe postaci. Choć bohaterów pobocznych jest sporo, to wiele jest naprawdę charakterystycznych i ciekawych. Niestety jednak w niektórych tomach (jak choćby szóstym) duża ilość postaci jest dość przytłaczająca i niektóre bardzo łatwo się mylą. Na szczęście większość łatwo od siebie rozróżnić. Te tomy skupiają się na wątku akademickiej rywalizacji, ale też na zawieraniu przyjaźni, pokonywaniu własnych ograniczeń i odkrywaniu własnych pragnień. Każdy z tych aspektów otrzymuje swoje pięć minut i choć akcja nie pędzi przez to do przodu, nie mam z tym problemu - pozwala to na spokojne odkrywanie historii. Nie zabrakło tu zwrotów akcji i niespodziewanych wątków, które tylko podsycają ciekawość dalszego ciągu "Wielkiego strażnika biblioteki". Tomy 4 i 5 mają moje 10/10, a tom 6 - 9/10 Seria będzie odpowiednia dla osób 12+.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W centrum historii stoi nastolatek Tsuna Sawada, któremu absolutnie nic nie wychodzi – ani w nauce, ani w sporcie, ani w relacjach z dziewczynami, przez co koledzy nazywają go „Beznadziejnym Tsuną”. Jego życie zmienia się o 180 stopni, gdy w domu pojawia się Reborn, mały bobas podający się za płatnego zabójcę, wysłanego przez dziewiątego szefa potężnej włoskiej mafii Vongola. Okazuje się, że Tsuna jest jedynym żyjącym spadkobiercą i ma zostać dziesiątym bossem rodziny, a Reborn ma go do tego przygotować. W procesie „szkolenia” stosuje on dość szalone metody, które nie będą obojętne dla zdrowia i życia nastolatka. Pierwsze dwa tomy przedstawiają codzienne perypetie Tsuny – od wpadek w szkole, przez kłopoty z rówieśnikami, aż po zabawne starcia z innymi członkami mafii. W tym czasie powoli pojawiają się również postacie drugoplanowe, które wzbogacają historię i nadają jej unikalny humorystyczno-przygodowy charakter. Katekyo Hitman Reborn! tom 1-2 to manga, która od pierwszych stron pokazuje, że świat shōnen może być nie tylko pełen akcji, ale i absurdalnego humoru. Akira Amano naprawdę sprawnie łączy tu wszechobecne żarty z wyraźną dawką widowiskowości. Ten miks nie tylko wielokrotnie rozweseli czytelnika, ale też przykuje jego uwagę. Jeśli chodzi o zalety mangi to z pewnością trzeba do nich zaliczyć kreację wyrazistych postaci. Reborn jest mistrzowsko zabawny, pełen charyzmy i sprytu, a jego metody szkoleniowe są zarówno szalone, jak i widowiskowe. Tsuna natomiast jest bohaterem, z którym łatwo się utożsamić – jego nieporadność, wpadki i wahania sprawiają, że pierwsze strony tomów to seria komicznych sytuacji. Dosyć sukcesywnie na głównej scenie pojawiają się również inne postacie, które naprawdę dobrze zostaną zapamiętane przez odbiorcę.... https://popkulturowykociolek.pl/katekyo-hitman-reborn-tom-1-2-recenzja/

Nowi bohaterowie, dużo akcji i nieco chaosu. Fabuła z klimatu "Księgi Vanitasa" zamieniła się w "Harrego Pottera". Pod tym względem tom drugi prezentuje się gorzej. Plus za uniknięcie tekstów względem Theo, które zostały niestety zawarte w tomie pierwszym. Jednak kwestia świata przedstawionego nieco się rozmyła. Trochę jakby pierwotny zamysł uległ zatraceniu.

"Szczęśliwej drogi, już czas!" To już dziesiąty tom! A specyficzny humor dalej nie zawodzi. Osiedlowy klub spacerowy, danie dla wnuczki szefa (jej mimika jest wprost rozbrajająca),ekologiczne spojrzenie na świat, poszukiwanie Małej Mi i wiele więcej. 8.5/10

Takopii. Mały, niosący radość stworek, z radosnej planety, gdzie rosną radosne owoce. Kosmita przybywa na ziemię. Pierwszą osobą którą napotka będzie Shizuka, 10-letnia dziewczynka, popychadło i szkolna czarna owca. Takopii za pomocą radosnych gadżetów przywróci uśmiech na jej twarzy. Bezceremonialnie. Manga jest ciężka, radosnych chwil tu nie za wiele. Odnoszę wrażenie że japońscy twórcy lubią dręczyć swoich bohaterów, szczególnie nieletnich. Sui Ishida (Tokyo Ghoul),Tatsuki Fujimoto (Chainsawman),Shuzo Oshimi (Krew na szlaku),Onio Asano (dobranoc pumpunie). Zauważam taką tendencją, ale może po prostu jest to kwestia mang po które sięgam. Nie każdy tytuł ogranicza się jednak do cierpiącego bohatera - często tylko dla możliwości pokazania samej przemocy, by usprawiedliwić skrzywienie lub chęć zabijania bohatera. Pierwszy Grzech Takopiego skupia się na problemach trójki bohaterów i próbie ich rozwiązania przez naiwnego, nieznającego ludzi kosmitę. Mamy tu kapitalną grę kontrastu, śmieszna, pluszowa istotka z dziecinnym podejściem i dzieci z realnymi problemami, które je przerastają. Co do rysunku. Są tu sceny chwytające za gardło. Jest to tytuł godny polecenia. SPOILER PONIŻEJ -> SPOILER ALERT. Prócz obecnego cierpienia tytuł ma w sobie też gorzki morał. Radosny kosmita nie będzie w stanie dać bohaterom tego czego potrzebują. Pomimo swoich niemal nieograniczonych zdolności i szczerych intencji. Jest tu pewna nauka "Nie każdemu jesteśmy w stanie pomóc." , czasami lepiej nie próbować, ponieważ może się to odbyć ze szkodą dla nas samych. Mnie tytuł poruszył.

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Świetny debiut autorki. Połączenie dużej dawki komedii wraz z mrokiem oraz brutalnością, który tworzy kombinację idealną. Trup ściele się naprawdę gęsto i przeplata wraz z humorem, którego również tutaj nie brakuje. Jak dla mnie jest to brutalniejsza wersja SpyxFamily, którą osobiście ubóstwiam, więc jeśli ktoś jest fanem rodziny Forger to i Kindergarten Wars powinien przypaść mu do gustu. Na plus również bardzo ładna kreska pasująca do tej mangi. Jedyny jej minus to to, że po przeczytaniu pierwszego tomu od razu chce się sięgnąć po kolejny na który to niestety trzeba trochę poczekać.

Opis mnie przekonał. Kupiłem pierwsze dwa tomy i nie żałuje, chociaż spodziewałem się bardziej opowieść i o mocnym kryzysie egzystencjalnym głównego bohatera niż fajnie rozwijającego się romansu. Podczas czytania czuć emocje. Niby się nic nie dzieje, a jednak. Po pierwszym tomie jestem już fanem i brnę w to dalej. Kreska jest bardzo dobra. Jestem podekscytowany :)

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Manga przedstawia sześć niezależnych historii, w których zwykli ludzie stają w obliczu dziwnych, nadprzyrodzonych zjawisk w swoich domach. Od skrzypiących drzwi, przez tajemnicze strychy i nawiedzające ogrody, po widma pojawiające się w deszczowe dni. Gdy tradycyjne metody zawodzą, a strach paraliżuje codzienność, do akcji wkracza Obana. Małomówny rzemieślnik i konserwator o niezwykłym darze, który potrafi sobie radzić z tego typu problemami. Manga w tych opowieściach łączy elementy horroru psychologicznego z folklorem japońskim, tworząc świat pełen subtelnej grozy i melancholii. Kiedy za jeden projekt biorą się takie osobistości jak Kazue Kato (Ao no Exorcist) i Fuyumi Ono (autorka Shiki i Dwunastu Królestw),można od niego naprawdę wiele wymagać. Jednotomówka Dziwne opowieści konserwatora z Karukayi na całe szczęście spełnia pokładane w niej nadzieje. To nie jest manga tworzona w pośpiechu, a owoc dużej fascynacji Kato twórczością Ono, co czuć na każdej stronie tego tytułu. Jest to również dla autorki potrzebna mała odskocznia od swojego podstawowego tytułu, która pozwoliła wlać do jej twórczości odrobinę świeżości. Manga ta naprawdę wyróżnia się na tle innych typowych tytułów o zjawiskach paranormalnych. Pomysł, aby główną postacią był zwykły rzemieślnik, a nie egzorcysta czy medium, nadaje historii świeżości i oryginalności. Obana nie używa magicznych mocy ani rytuałów. Jego siłą jest wrażliwość i zdolność do empatycznego rozumienia zarówno żywych, jak i duchów, co łączy z typowymi dla swojego fachu robotami budowlanymi/remontowymi. Na czytelnika czeka tutaj sześć zamkniętych historii, których częścią wspólną jest interwencja Obany w trudnych sytuacjach paranormalnych. Każda historia balansuje między horrorem psychologicznym a literacką spokojną narracją typową dla Fuyumi Ono. Duchy w tych historiach nie są tylko elementem grozy (zarówno dla żywych bohaterów, jak i czytelnika),pełnią one tutaj o wiele ważniejszą rolę. W każdej opowieści są one nosicielami emocji, traumy lub wspomnień, które muszą zostać zauważone, by żywi mogli żyć w spokoju. Strach w tej mandze jest naprawdę dość subtelny. Momentami przypomina on trochę twórczość Junji Ito, ale bez jego zamiłowania do groteski i body horroru. Tutaj lęk buduje się ciszą, spojrzeniem z ciemnego kąta lub twarzą kobiety, która pojawia się tam, gdzie nie powinno jej być. Jest to więc coś więcej niż tylko horror. Autorzy od samego początku sugerują, że nie zawsze musimy walczyć z tym, co nas przeraża. Czasami rozwiązaniem jest stworzenie wspólnej przestrzeni, zrozumienie bólu, który sprawia, że duch nie może odejść. To bardzo japońskie podejście, mocno zakorzenione w shintoizmie i wierze w to, że światy żywych i umarłych przenikają się nieustannie.... https://popkulturowykociolek.pl/dziwne-opowiesci-konserwatora-z-karukayi-recenzja-mangi/

🍓 Dungeon Meshi 🍓 🍓 Ten tytuł jest mi dobrze znany za sprawą anime, które całkowicie podbiło moje serce, dlatego ogromnie się cieszę, że na polskim rynku pojawiła się także manga 😤 🍓 Historia może na pierwszy rzut oka wydawać się mało ciekawa, bo skupia się na gotowaniu, ALE nie są to zwyczajne potrawy 👀 Składnikami są potwory, które bohaterowie spotykają na swojej drodze w lochach. Oczywiście to nie jedyny cel ich wyprawy - główną misją jest odnalezienie smoka, który pożarł siostrę Laiosa, by móc ją przywrócić do życia. Dlatego razem z nimi będziemy przemierzać kolejne piętra lochów, które nie są takie zwyczajne i skrywają wiele różnych istot jak i tajemnic. 🍓 Dlatego jest to naprawdę angażująca historia! Bo dostajemy ciekawie skonstruowane lochy, które potrafią nie raz zaskoczyć tym, co skrywają. A sam proces przygotowywania potraw jest niezwykle intrygujący. Widać, że każdy najmniejszy szczegół został dokładnie przemyślany przez autora. 🍓 No i tak bardzo doceniam poczucie humoru w tej mandze. Bo podczas czytania cały czas śmiałam się na głos. Szczególnie rozbrajają mnie memiczne miny bohaterów. Chociaż Marcille jest w tej kwestii absolutną mistrzynią. Uwielbiam, jak bardzo jest zniesmaczona jedzeniem potworów i jak uparcie się temu opiera… by ostatecznie zajadać się nimi ze smakiem xD 🍓 W dodatku całość dopełnia przyjemna dla oka kreska oraz bohaterowie, których zdążyłam szczerze pokochać. Ponieważ tworzą pocieszną grupkę, dzięki czemu nie brakuje zarówno zabawnych momentów, jak i takich, które potrafią chwycić za serce. Widać, że naprawdę wiele dla siebie znaczą 🥹 🍓 Dlatego jeśli szukacie historii, która Was rozbawi, ale też wciągnie w ciekawy świat odkrywany u boku bohaterów - tak, że poczujecie się jak część ich drużyny. To koniecznie sięgnijcie po Dungeon Meshi. Obiecuję, że się nie rozczarujecie, a przygoda, którą przeżyjecie, na długo zostanie w Waszej pamięci 🥹

Manga, jako pierwszy tom z serii, prezentuję się jak na razie całkiem ciekawie. Po szybkim przedstawieniu świata, bohaterów, historii Marii, czytelnik wrzucony zostaje w jej zemstę. Kreska jest skierowania ku realizmowi, co świetnie pasuje do fabuły, a abstrakcyjne wykrzywienia w mocniejszych scenach nadają kluczowej głębi historii. Postać Marii jako owładniętej zemstą, została wykreowana z należytą uwagą, szczególnie jej codzienna 'maska' pielęgniarki. Na ten moment, został przedstawiony jedynie skrawek, jej codzienności poza szkołą, co mam nadziej, że ulegnie zmianie. Widać, że tworząc mangę, autorzy zdecydowali się dopieścić postać, a nie rzucić kolejnego typowego psychola owładniętego zemstą -- i mam nadzieję, że nie stworzą z niej takiego -- tylko ubolewającą matkę nad utratą dziecka. Jeżeli chodzi o grono, które znęcało się nad jej synem, to mimo zarysowanych różnic pomiędzy nimi, wyglądają typowo dla motywu, jak zbitka z niewielkimi różnicami i typowymi zainteresowaniami -- może to jedynie moment przejściowy albo wykreowanie poprzez spojrzenie Marii, to się jeszcze okarze. Zdecydowany plus za sposób wymierzenia kary pierwszemu oprawcy. Kreatywnie, nie sztampowo z dreszczykiem. Śmierć poprzez utonięcie w konfesjonale -- zaskakujące i śmiałe posunięcie. Końcowo prezentuję się to na ten moment jako bardzo dobry przedstawiciel motywy zemsty, pretendujący do miana jednego z najlepszych.

Czy historia o sprzątaniu po rozkładających się zwłokach może mieć w sobie coś więcej po za porcją obrzydliwości? Może. Choć i owych obrzydliwości nam nie oszczędzi. Coś przyciągało mnie do tej serii choć sama nie wiedziałam czego można się po niej spodziewać. Teraz wiem, że to co w niej dostaniemy, z jednej strony, będzie się powoli w nas wgryzało poruszając emocje i zmuszając do myślenia; z drugie - będzie brutalnie odzierać rzeczywistość ze złudzeń pokazując śmierć taką jaką również bywa - brzydką, brudną i cuchnącą. Pomysł oryginalny, kreska naprawdę dobra - osobom o słabszych żołądkach odradzam spożywanie posiłków w trakcie czytania. W pierwszym tomie poznajemy dwóch głównych bohaterów - pierwszy stracił brata i musi zmierzyć się z poczuciem winy. Drugi jest jednym z kilku pracowników firmy sprzątającej. Do tego wstępnie zostaną nam przedstawieni pozostali z załogi Sweepers. Historia zapowiada się naprawdę dobrze. Ja czuje się mocno zainteresowana i niedługo sięgam po kolejną część.

Urocza, przyjemna manga. Piękna kreska. Pierwszy raz spotkałam się z tego typu komiksem i jestem mile zaskoczona. Znajduje się 6 rozdziałów, z czego każda jest o innej przygodzie. Interesująca i smutna przeszłość Mare, jak i Nibi jest świetnym wytłumaczeniem niektórych zachowań bohaterów. Szkoda, że nie ma jeszcze kilku dodatkowych rozdziałów, niektóre wątki byłyby zdecydowanie ciekawsze. Szybki, krótki komiks do przeczytania w jeden wieczór. Szczerze polecam.

"Ze spokojem zdjęłam sandały jakiejś kobiecie, której ciało nie zaczęło się jeszcze rozkładać, i założyłam je na własne. Stałam się zupełnie inną osobą." Przejmująco smutna historia ukazana w subtelny sposób. Spokojna forma w jakiej ją dostajemy dużo mocniej przemawia do czytelnika, niż gdyby emanowała krzykiem i głośną rozpaczą. Nie dajcie się zmylić sielskiej okładce - ja dałam. To co znajdziemy w środku to głęboka historia ludzi żyjących po spuszczeniu bomby na Hiroszimę. Prosta kreska przywodząca na myśl komiksy dla dzieci wzmacnia przesłanie. Warta przeczytania. Choć boli.

Póki co jestem po 2 tomach, w których odkrywane są kulisy życia bohaterów. Do tego pokazane jest, jak bohaterowie radzą sobie z przełamywaniem stereotypów. Manga nie jest pozbawiona humoru, dzięki czemu jej treść jest przyjemna w odbiorze nawet dla osób, które nie są wkręcone w świat mody i urody. [Współpraca recenzencka z wydawnictwem Kotori]