Kaftan bezpieczeństwa. Włóczęga pośród gwiazd

„Cudzoziemcy rzadko się tu osiedlali, istniało jednak dyskretnie zamaskowane świadectwo, że próbowało się tu osiedlić kilku Polaków i Portugalczyków, ale przepędzono ich w szczególnie drastyczny sposób”. [czy jest ktoś, kogo jeszcze byłaby w stanie zdziwić wszędobylskość naszych rodaków? ;-)] Efektowny horror, którego akcja dzieje się w małym miasteczku. Powiedzieć, że miasteczko jest zapyziałe, to tyle, co nic nie powiedzieć. Innsmouth należy do miejsc tak tajemniczych i złowrogich, że nawet ciemność się ich lęka. Wyraziste opisy wyglądających jak ryby potworów z wyłupiastymi oczami i skrzelami, mogą wpędzić czytelnika w konsternację, a bardziej podatnych na grozę lub mniej doświadczonych – nawet tęgo przestraszyć. Młody człowiek, który jest pierwszoosobowym narratorem tego opowiadania i który znalazł się w tym miasteczku w gruncie rzeczy całkiem przypadkowo, najpierw nasłuchał się budzących niepokój i grozę plotek oraz doniesień o zaginionych osobach, potem zaś zdał sobie sprawę, że czasami prawda jest o wiele bardziej przerażająca niż najbardziej nawet makabryczny mit. Zaraz, zaraz…! Czy rzeczywiście „całkiem przypadkowo”? Nie mylił się ksiądz Bronisław Bozowski, kiedy mówił: „Nie ma przypadków, są tylko znaki”. Znaków, które wskazują, że młodzieniec nie trafił do Innsmouth przypadkiem, Lovecraft podsuwa nam kilka, ale dopiero w ostatnim rozdziale wszystko spina się w całość. I właśnie za ten ostatni rozdział dorzucam autorowi siódmą gwiazdkę. Nie żebym ze strachu straciła wszystkie włosy na głowie, wlazła pod stół i zjadła wiaderko masła klarowanego na pociechę! Kto od lat siedzi w Internecie i czyta wykwity umysłu niektórych użytkowników, ten nawet najstraszniejszego horroru się nie lęka. Dorzucę jeszcze, że jeśli o mnie chodzi, to lekturę Chrisa Cartera musiałam przerwać po trzech, czy czterech tomach, bo z czasem Carter bardziej mnie bawił niż straszył, kiedy tak próbował przebić samego siebie wymyślając coraz to bardziej zwyrodniałych morderców-porąbańców. Chodzi o element zaskoczenia, takie absolutne TADAM!, które Lovecraft zafundował swoim czytelnikom. Myślę, że reputacja, jaką cieszy się ten autor wśród miłośników tego gatunku literackiego oraz jego niesłabnąca popularność, są całkowicie zrozumiałe. I teraz tak. Znalazłam to opowiadanie w formie audiobooka, który nosił tytuł „Widmo nad Innsmouth”. Ponieważ w zasobach LC opowiadanie pod tym tytułem nie istnieje samodzielnie, tylko jest częścią antologii, umieszczam je jako „Cienie nad Innsmouth” mając nadzieje, że chodzi o ten sam tekst, tylko inaczej przetłumaczony.

Zdecydowanie jedna z mniej znanych książek Wellsa, co widać nawet po ilości komentarzy na tym portalu. Jak dla mnie właśnie przez to że mało znana tym ciekawsza, bo jeszcze bardziej zaskakująca. Po raz kolejny nie jestem w stanie się nadziwić umysłowi autora i jego jakże trafnym przewidywaniom nadchodzących dni. Książka napisana w 1907r., ledwo cztery lata po pierwszym udanym locie braci Wright, kiedy lotnictwo było w powijakach, w czasach kiedy szczytem militarnego prestiżu i świadectwem potęgi były nowe pancerniki typu Drednot, stawia wszystko na głowie. Książka ta jednoczenie przewidziała rozwój lotnictwa wojskowego i wykorzystania go w dużej mierze zgodnie z koncepcjami w książce, zmierzch pancerników, masowe bombardowania miast celem zastraszenia ludności, ogólną wojnę światową z atakiem Azjatów na wschodnie wybrzeże stanów zjednoczonych - niemal wszystko to co wydarzyło się nie w najbliższej I wojnie światowej ale dopiero za 35 lat. I tak, być może akurat sterowce nie okazały się na dłuższą metę głównymi narzędziami zniszczenia, ale służyły w trakcie I wojny jako platformy do bombardowania miast. Poza tym ta książka to pierwszy znany mi przykład historii alternatywnej, który dziś rozwinął się w nurt stylistyczny znany jako dieselpunk. Tyle zachwytów, natomiast jeżeli ktoś nie interesuje się historią, wojskowością lub fantastyką naukową to może się tą książka znudzić. Niestety całą historię obserwujemy podążając za postacią głównego bohatera - Berta Smallwaysa, niestety bo jak dla mnie bohater jest dość irytujący i infantylny, a jego przygody przypominają perypetie Franka Dolasa. Tworzy to dość dziwne połączenie z jednej strony protagonista nieudacznik, który wplątuje się w światową wojnę ze względu na swoją gamoniowatość, z drugiej opisy pożogi śmierci i okrucieństw wojny. Zabrakło przez to poważniejszego tonu, tego poczucia bezsensu i beznadziei wojny które było odczuwalne w np. w Wojnie światów. Poza tym końcówka, jest dość rozczarowująca, miałem wrażenie jakbym czytał konspekt, albo oglądał teaser w stylu: "w następnym odcinku". Albo Wells nie miał na to pomysłu albo miał ich za wiele, ale ostatnie kilkadziesiąt stron jakby pisane na siłę i po łebkach.

Oceniam "Świat w letargu". Kolejne Nasze spotkanie z Challengerem, Summerlee, Lordem Johnem i dziennikarzem Maolonem. Tym razem tajemniczy list od Challangera z prośbą o tlen i pilne spotkanie zmienią wszystko. Mimo całej tragedii ludzkości świetnie przeżywa się rozterki Naszych bohaterów, a zmiany w eterze na zawsze zmienią moje postrzeganie świata.

Nie znam autora i nic o nim nie wiem. Po studiach filologicznych wyznaję zasadę, że książka powinna się bronić sama, a nie życiorysem pisarza. To bzdura. Powieść daje dużo dla myślenia dlatego dla mnie jest rewelacyjna. Styl przedwojenny, elegancki - dobrze się tego słucha. Nie potrafię ni w ząb odnieść się do SF warstwy naukowej, pewnie jest grubo przestarzała. Niektóre rzeczy rzucają się w oczy, statek podróżników to stalowe pudełko i nic więcej. Ale to chyba nie było dla pana Umińskiego tak istotne, bardziej skupił się na warstwie socjologiczno-filozoficznej i to mu się udało. Trudno nawet wyczuć kogo polubił w tej opowieści a kogo nie. Ja w każdym razie zapałałam grubą niechęcią do Czerwonoskórych :) A skojarzenia - z "gwiezdnymi wrotami", "starożytni kosmici" zmieszani z kosmologią rodem z hinduzizmu. Krótkie. Polecam fanom gatunków.

Słuchane o oryginale - ucieszyłem się że na Bookbeat są dostępne audiobooki po angielsku i będzie można nadrobić kolejnego klasyka - niestety lektor jest beznadziejny - czyta jakby co kilka słów była kropka - wymęczyłem ale niestety reszty nie posłucham. Sama historia to autorska mitologia stylizowana na starożytne opowieści. Bardziej jako ciekawostka.

Zbiór trzech tomów opowiadań w jednej książce parę naprawdę dobrych parę słabszych i trochę średnich ale nie ma słabszych wszystkie mają w sobie to coś. W całości mamy pomieszane kilka gatunków horror fantastykę, i sporo nawiązań do książek Simmonsa jak hyperion czy też trupia otucha.

Na początku myślałam, że to druga część jego poprzedniej książki ale niestety nie, to coś innego. Jest to tupowe hard sf z elementami thrillera. Ogólnie bardzo mi sie podobał pomysł na fabułę kocham zabawy czasem, wymiarami i jak powieść dzieje sie w przestrzeni kosmicznej. Podobał mi się pomysł budowania takiego wrażenia zagrożenia i nieufności, niestety mam wrażenie, że już gdzieś coś bardzo podobnego czytałam i nie wiem czy nie nastąpił tu jakiś plagiat. Sama końcówka, dosłownie jedno ostatnie zdanie to lipa, strasznie szkoda bo pisarz zbudował całą koncepcję, którą potem po prostu przekreślił jednym ruchem i choć był to fajny ruch dla twistu fabularnego, zaskoczenia czytelnika, to dla całego budowania świata było to bez sensu. Chyba, że autor wprowadza na koniec jeszcze opcje nr 3 jednak nie było żadnych sygnałów, niuansów, tylko to jedno zdanie i bach urwanie historii...No nie wiem troche źle to było napisane, nie poczułam tego BAM! A SZKODA! Ogólnie powieść bardzo dobra, troche rozwlakała się momentami nie w tych miejscach gdzie powinna ale bardzo dobra.

„I oto jest to miejsce i boję się. Boję się śmierci i bluźnierstwa. Ale nie można inaczej. Nie ma innego sposobu.” „Srebrne krzyże to kobiety. Drewniane krzyże to mężczyźni. Często myślał o sobie jako o drewnianym krzyżu. W zawieszonych między snem a jawą porannych majakach widział się czasem jako ciężki drewniany krzyż ścigający przez pola ciemności delikatny srebrny krzyżyk.” Chciałem się tylko dobrze bawić przy kolejnej książce z Rebisu, a czuję się jakbym spadł z wysokiej wieży na ostre skały, które rozszarpały moje ciało i duszę na drobne kawałeczki. „... i ujrzeli człowieka” autorstwa Michaela Moorcocka. Tylko tyle i aż tyle. Książka tak samo wspaniała jak bluźniercza. Jednocześnie odważna, niezapomniana, wspaniała i paskudna. Czuję, że potrzebuję kilku dni, żeby ją przetrawić i ugasić wewnętrzny pożar, który wywołała w głowie. Myślę, że istotę „... i ujrzeli człowieka” doskonale ubrał w słowa Brian Aldiss, pisząc, że jest to „Wehikuł czasu, jaki Wellsowi nigdy by nie przyszedł na myśl.” Moorcock nie opisał jedynie jakiejś tam wyprawy w czasie wprost do nieokreślonej przeszłości czy przeszłości, lecz dał nam to, co siedziało w głowie myślicieli przez prawie 2000 lat. Mianowicie, czy życie Jezusa było mitem? Czy istniał naprawdę? Czy faktycznie był fundamentem naszej wiary, synem Bożym, prorokiem który uleczał? To szalona opowieść, którą jednocześnie kocham i nienawidzę. Jest chaosem. Wchodzi do głowy bez pozwolenia, zdzierając całą fasadę wiary, wychowania, wartości, które kształtują nie tylko mnie, lecz poprzednie pokolenia. Michael snuje fantastyczno naukową opowieść o początkach chrześcijaństwa, ubierając w słowa niezwykle pesymistyczną wizję, która intryguje, wywołuje mieszanie opinie ale i na pewien sposób fascynuje. Jest to jedna z powieści, która wymagała niewątpliwej odwagi przy tworzeniu i odporności na krytykę. W końcu według niektórych są rzeczy święte, których się nie rusza. Z pewnych względów pomijam postać „bohaterskiego” podróżnika w czasie Karla Glogauera, który zaryzykował podróż w nieznane, jednak wierzcie mi mam swoje powody. Raz, jest to postać niesamowicie skomplikowana, skonfliktowana z samym sobą, przejawiająca tragizm, dwa jego losy zostaną ściśle związane z Jezusem, którego tak szuka. Początkowo jego opowieść przypomina ekstrawagancką fatnastykę naukową, jednak szybko zmienia się w anatomię rozpaczy, która dosięga nawet i czytelnika. Po prostu było mi ciężko na duszy podczas lektury. Polecam. Chociaż Bóg mi świadkiem, że moja dusza teraz krwawi.

„Bardzo Dobra” Druga część przygód Barbarzyńcy Conana przeczytana. Niewiele różni się od pierwszej. Może opowiadania są trochę lepsze. Książka przyciąga jak magnes – mimo że scenariusz kolejnych historii jest bardzo przewidywalny – Conan zwycięży. Otoczka złożona z elementów niesamowitych, tajemniczych i wymykających się prawom nauki jest jednym z biegunów tego magnetyzmu. Drugim jest kreowana postać, silnego i rozwiązującego problemy według schematu „jeśli agresją nie udało Ci się wybrnąć z opresji – znaczy było jej zbyt mało”. Facet po prostu jest nieobliczalny i ZUS go znienawidzi. Opowiadania nie zmuszają nas do zbytniej intelektualnej orki i jest ich zaleta. Nie zawsze lubię się katować czymś arcytrudnym. I to chyba kolejna zaleta tej księgi. Wydanie jest staranne, twarda szyta oprawa z interesującą grafiką. W środku ilustracje. Vesper robi dobrą robotę i jest kolejnym wydawnictwem, które dba o czytelnika. Ze swej strony polecam każdemu.

Uniwersum Stalowego Szczura to mocno przerysowana wizja przyszłości, komediowe science-fiction, space opera podana w wesołej, przygodowej i lekkiej formie, pełna dziwacznie brzmiących nazw planet, pokrętnych imion i różnorakich organizacji cywilnych i militarnych. Książka składa się z trzech powieści, które stopniowo przybliżają nam postać głównego bohatera - młodocianego kryminalisty obdarzonego niebywałym sprytem i inteligencją. Pierwsza z powieści - Narodziny - to początek starań James'a diGriz'a w poznaniu arkan cechu przestępczego, człowieka starającego się wszelkimi metodami udowodnić swoją wartość w półświatku, zwłaszcza słynnemu niejakiemu Biskupowi, zdobywającego stopniowe doświadczenie w wydawałoby się - perfekcyjnie opracowanych planach i akcjach, chociaż często napotykającego nieprzewidziane przeszkody do natychmiastowego sforsowania. Akcja dzieje się na dwóch planetach, na rodzimym Kawałku Nieba oraz rządzącym się prymitywnymi zasadami Spiovente. "Kamasze" to dalsza część szalonych przygód Stalowego Szczura. Naszego kryminogennego i jednocześnie sympatycznego bohatera odnajdujemy w więzieniu Ligi na planecie Steven-Gwandra. Początkowo akcja się trochę plącze, poznajemy kolejne kluczowe postaci w przygodach Jima, w tym zwłaszcza jego nieporadnego przyjaciela. Sytuacja nieco stabilizuje się gdy nasz bohater przypadkiem trafia do kompanii wojskowej, gdzie musi jednocześnie pozostać niezauważonym zbiegiem oraz najzwyczajniej w świecie przeżyć i zemścić się na pewnym wysoko postawionym wojskowym. Akcja jest na równie szalonym poziomie co w pierwszej powieści a wydarzenia postępują po sobie jak kostki domina, z - jak zawsze - często niespodziewanymi przeszkodami a znajduje swój finał w kompletnie nieprzewidziany i mocno pokręcony sposób. "Blues" to trzecia odsłona szalonych przygód DiGriz'a. Tym razem Szczur musi odzyskać pewien bardzo cenny artefakt dla Ligi znajdujący się na planecie przestępców. Można śmiało powiedzieć, że po części inspiracją zarysu tej powieści mógłby być scenariusz świetnego filmy Carpenter'a - Ucieczka z Nowego Jorku, gdzie bohater jest związany upływającym czasem do swej niehyrnej śmierci, tylko - rzecz oczywista - tym razem w zawiadiacko zwariowanym zwierciadle. Ta część jest najbardziej "zakręcona", akcji jest troszkę mniej i odnosi się wrażenie, że pod koniec powieści autorowi zaczęły się kończyć pomysły na doprowadzenie całości do końca. Mimo to, powieść udowadnia jak niebywale karykaturalnie zobrazowane jest uniwersum, w którym żyje (i kombinuje) DiGriz. Podsumowując - stylistyka opowiadań obfituje w ciągłe pokłady czarnego jak i nieczarnego humoru. Autor niebywale lekko, bardzo często dowcipnie, sarkastycznie i ironicznie przedstawia różne sytuacje, które w życiu codziennym mogłyby wyglądać dużo poważniej. Ryzykowne przedsięwzięcia objęte są sporą dozą fantazji a czytelnik dodatkowo zdaje sobie sprawę, że wariackie tempo akcji nie jest w stanie zwolnić nawet na chwilę. Styl pisania Harrison'a mocno przypomina styl Sclazi'ego, znanego chociażby z "Wojny starego człowieka". Krótko ujmując - całość czyta się błyskawicznie, czytelnik nie ma szans (i czasu) aby się wynudzić. Jedynym minusem jest pewna schematyczność wydarzeń, a mianowicie: powstający problem - metody zaradcze - triumf - nieoczekiwana katastrofa. Jest to zabieg zbyt często stosowany przez autora przez co możemy łatwo przewidzieć, że chwilowe zwycięstwo skutkować będzie niemiłą niespodzianką. Zmieniają się tylko okoliczności, ale schemat pozostaje niemal ten sam. Mimo tego cykl o Stalowym Szczurze, a konkretnie ten omnibus - traktuję jako doskonałą karykaturę wszechświata z planetami rządzącymi się niebywale pokrętnymi układami politycznymi, społecznymi, wojskowymi i również gangsterskimi.

Autor ma z dzisiejszej perspektywy imponujące portfolio swych dzieł, parę dużo bardziej znanych, jednakże dla mnie "Świat zaginiony" jest najwybitniejszym. Nawet jeśli musi zostać wydane z innymi. Nie przestanie oczarowywać swoją wyobraźnią i magicznymi opisami. Nie tylko dla nastolatków.

Ciekawa książka - zdecydowanie twarde sci-fi, w którym nauka bierze górę, co jest o tyle ciekawe, że jest to książka sprzed 60 lat, więc większość zwrotów i koncepcji jest do pewnego stopnia archaiczna. Dzięki temu odbiera się tę książkę jako ciekawostkę, czyta się ją nieźle, choć praktycznie 100 środkowych stron to po prostu dialogi pomiędzy naukowcami, zaś prawdziwy creme de la creme znajduje się na początku i końcu.

Absolutny majstersztyk. Klasyka fantastyki, wiekopomne dzieło wykraczające poza ramy gatunku. Krótka, konkretna, waląca po mordzie swoim oczywistym, lecz jednocześnie subtelnym przekazem. Jako fan fantastyki nigdy nie widziałem filmu z 168 roku, więc nie miałem zaspojlerowanej fabuły. Powieść czyta się jednym tchem, nie można się oderwać, nie ma słabych punktów. Pozornie jest to sztafażowa, pretekstowa intryga, ale czai się w tym wieloznaczność. Do tego czuć cały czas jakiś taki atawistyczny, podskórny niepokój, czapki z głów przed autorem, że potrafi coś takiego wywołać w czytelniku, to jest szuka najwyższych lotów. Chapeau bas.

Oceniając kontekstualnie i biorąc poprawkę na czasy w jakich powstała - przełomowe, jedne z odważniejszych, choć jeszcze nie stricte horrorowe czy niesamowite, to w większości czuć nadchodzący klimat wyobraźni ludzkiej wiodącej czytelników w inne światy. Uwaga do przedmowy z Wolnych Lektur - Hoffmann nie mieszkał w Bydgoszczy, ale w Bambergu; nieporozumienie wynika zapewne z podobieństwa brzmienia Bamberg i niemieckiej nazwy Bydgoszczy - Bromberg. ;)

Bardzo ciekawa narracja - książka językowo świetnie napisana,ale z początku ciężko się w nią wgryźć. Jest w niej wiele smaczków i odniesień popkulturowych oraz historycznych - znane postacie przewijają się na tle opowiadań obok głównego protagonisty w postaci doktora Olvido. Często występuje tu zabawa formą, opowiadania są zabawne, oniryczne, refleksyjne, niedopowiedziane, mające pewną głębię i miejsce na indywidualną interpretację - językowo stylizowane na czas i miejsce snutej opowieści. Bardzo wysublimowana i nieszablonowa fantastyka.

Nietuzinkowy, niesamowity pomysł i bardzo dobre wykonanie. Czułam jednocześnie powiew świeżości i duszny klimat retro. Jestem zaskoczona, jak bardzo zachwyciła i poruszyła mnie ta książka. „Wieczny wojownik” wydaje się prostą powieścią high fantasy, a tak naprawdę to filozoficzne science fiction w bohaterskim przebraniu… przy czym Daker/Erekose/Ulrik jest bardziej ofiarą niż świętującym zwycięzcą. Tak, Daker użala się nad swoim losem i to szczególnie w drugiej części tomu, ale w pełni rozumiałam jego ból. Warto czytać w tej historii treści pomiędzy wersami, potraktować całość bardziej metaforycznie niż dosłownie. Daker walczy z fantastycznymi potworami i obcymi rasami, ale także z narzuconymi na niego oczekiwaniami i niechcianym przeznaczeniem. Chociaż pomaga innym ludom odzyskać wolność, to swoich kajdan nigdy nie zrzuci i ten tragiczny romantyzm nadaje ton wszystkim jego perypetiom. Polecam. Warto przeczytać dla zaskakujących zwrotów akcji, nieszablonowych pomysłów, pomieszania współczesności ze starożytnością i baśniowości z kosmosem. Warto przeczytać i zastanowić się razem z Dakerem nad sensem walki i stawiania oporu. Nie dziwię się, że Moorcock był inspiracją dla wielu innych pisarzy.

„Bardzo dobra klasyka” Conan to klasyka, którą dopiero teraz przyszło mi przeczytać. Może to i lepiej, bo jako dojrzały (przejrzały raczej ;-) czytelnik mogłem w pełni docenić jej walory. Co do tłumaczenia, to z początku miałem trudności w składaniu zbyt „przesłodzonych językowo” zdań złożonych. Na szczęście ta przypadłość szybko minęła i mogłem czerpać przyjemność w kompletowaniu kolejnych fraz. Książka jest mieszaniną „Wyspy skarbów” i dużej dozy Lovecrafta. Do tego jeszcze bohater, który nie potrzebuje wiele. Otoczony pięknymi kobietami, takimi które nań lecą, lub innymi które sobie wziął, pali grabi i bogaci się. Dla tych co pytają, nie pracuje w Urzędzie Skarbowym, chociaż należy do tego samego klanu – jest Barbarzyńcą. Moja ulubiona postać z Diablo II – tylko kobiet nie mogłem sobie porywać. Kolejne opowiadania są jak ciosy miecza. Następują znienacka i tną mocno. Od książki nie sposób się oderwać. Mimo dość sporej naiwności niektórych, są ciekawe i dobrze napisane. Zakończenie, co tu dużo pisać – Conan rules !!! I dobrze. Wydanie staranne w twardej oprawie z ciekawymi grafikami w środku. Tylko mapa wyblakła, mogła mieć zwiększony kontrast. Vesper się postarał. Polecam bo to naprawdę kawał dobrego fantasy.

"Zimna kuźnia" to bardzo dobra część z serii Obcy, która przedstawia wydarzenia rozgrywające się krótko po trzeciej części z Ellen Ripley i jej przygód w więzieniu Fiorina. To też pierwsza część, w której nie pojawia się Ellen, ani w żadnym stopniu nie jest wspomniana. Jest za to korporacja Weyland-Yutani, która ciągle pociąga za sznurki. Jest również postęp, bo dotychczas każda próba złapania jakiejś postaci Xenomorfa, kończyła się katastrofą, a tu na stacji RB-232 naukowcy mają do dyspozycji kilka postaci. Zarówno w dorosłym stadium, jak i w formie jaj i nadal niewyklutych twarzołapów. Do stacji RB-232 przybywa audytor - Dorian Sudler, który z polecenia firmy ma sprawdzić efekty badań oraz wykryć ewentualne zaniedbania, a tym samym usunąć nierokujących pracowników. Jego wyznacznik jest bardzo prosty - czym więcej zaoszczędzi dla firmy, tym więcej wpadnie do jego kieszeni. Wredny typ i to czuje się już od pierwszego spotkania. Świetnie wykreowana postać, podobnie jak genetyczki i liderki projektu na Zimnej kuźni - Blue Marsalis. W jej przypadku należy się głęboki pokłon w stronę autora za wyważenie "mocy" bohatera. Z jednej strony mamy genialny umysł Marsalis, z drugiej kruchość jej ciała i pożerającą ją chorobę zwaną Syndromem Bishary. Większość czasu spędza w łóżku z aparaturą dbającą o jej życie, a kontaktuje się z personelem za pomocą androida (syntetyka) - Marcusa. Trzeba mieć na uwadze, że to rok 2179, więc Marcus to taki sztuczny człowiek sterowany użytkownikiem za pomocą interfejsu neuronowego - taka super wersja naszych okularów VR. Znając poprzednie części, łatwo się domyślić, że nic nie pójdzie tak, jak powinno i tak jest w tym przypadku. Mało tego, Dorian Sudler nie będzie największym zmartwieniem stacji RB-232. "Obcy. Zimna kuźnia" to mocna pozycja w serii. Świetnie napisane postaci, które lubi się bądź nienawidzi od pierwszego spotkania. Wyczytałem za kulisami, że autor - Alex White znany jest z kreowania bohaterów z dysfunkcjami. W książce "Obcy. Infiltracja" również umieścił bohaterów o nietypowej sprawności. Nie ma jej jeszcze w ofercie Vesper, więc mam nadzieję, że wszystko przed nami.