Syndrom oszusta. Jak uciszyć wewnętrznego krytyka i wreszcie rozwinąć skrzydła

Bardzo fajny poradnik! Choć wiele tematów potraktowanych jest ogólnikowo, to i tak uważam, że warto sięgnąć po tę książkę, jeśli kogoś interesuje tego typu tematyka.

Bardzo fajny poradnik! Choć wiele tematów potraktowanych jest ogólnikowo, to i tak uważam, że warto sięgnąć po tę książkę, jeśli kogoś interesuje tego typu tematyka.

Zgadzam się, że styl autorki momentami przypomina porady z bloga jakiegoś coacha, ale mimo to książkę dobrze się czyta. Jest to dobra pozycja "na start", żeby uporać się z syndromem oszusta. Niestety brakowało mi większej liczby odniesień do konkretnych badań naukowych lub narzędzi.

Zgadzam się, że styl autorki momentami przypomina porady z bloga jakiegoś coacha, ale mimo to książkę dobrze się czyta. Jest to dobra pozycja "na start", żeby uporać się z syndromem oszusta. Niestety brakowało mi większej liczby odniesień do konkretnych badań naukowych lub narzędzi.

To świetna propozycja dla wszystkich, którzy często wątpią w siebie i swoje osiągnięcia.
Autorka w prosty i przystępny sposób opisuje, czym tak naprawdę jest syndrom oszusta ⩥ ℹ️ zjawisko to polega na poczuciu, iż nasze osiągnięcia są przypadkowe lub niezasłużone. Towarzyszy mu obawa, że „ktoś odkryje prawdę”, a my okażemy się mniej kompetentni, niż myślą inni. Syndrom oszusta łączy się z perfekcjonizmem, porównywaniem się do innych i wysokimi oczekiwaniami wobec siebie.

Autorka nie poprzestaje na samej diagnozie. Pokazuje, jak krok po kroku rozpoznać te myśli i nauczyć się je oswajać 💪🏼
Opisuje typowe myśli oraz zachowania takie jak: nadmierne przygotowywanie się, przypisywanie sukcesów szczęściu, unikanie nowych zadań z lęku przed porażką.
➕
Daje praktyczne narzędzia i ćwiczenia, które pomagają budować zdrowe poczucie własnej wartości, cieszyć się osiągnięciami i przestać żyć pod presją perfekcjonizmu.

Całość napisana jest lekkim, przystępnym językiem, bez zbędnego teoretyzowania – czyta się to trochę jak rozmowę ze znajomym 😉

To lektura, która motywuje do działania, dodaje odwagi i uczy, jak przestać podcinać sobie skrzydła 🩵
Jeśli często czujesz, że nie jesteś „wystarczająco dobry”, ta książka jest dokładnie dla Ciebie 📖

To świetna propozycja dla wszystkich, którzy często wątpią w siebie i swoje osiągnięcia.
Autorka w prosty i przystępny sposób opisuje, czym tak naprawdę jest syndrom oszusta ⩥ ℹ️ zjawisko to polega na poczuciu, iż nasze osiągnięcia są przypadkowe lub niezasłużone. Towarzyszy mu obawa, że „ktoś odkryje prawdę”, a my okażemy się mniej kompetentni, niż myślą inni. Syndrom...

Przesadnie długi (3-4 rozdziały??) wstęp horoskopizujący diagnozę odbiorcy (nadmiernie uogólniający, żeby trafił w jak najwięcej czytelników efektem „wow, to o mnie!”).

Wydaje się być skierowana do totalnych laików i osób, które chyba „chwyciły tą książkę przypadkiem”, gdyż tłumaczy wszystko jak dziecku, co może być męczące dla kogoś, kto miał na celu pogłębienie tematu lub zwyczajnie szuka rozwiązań.

„Robisz”, „czujesz”, „jesteś” itd. Język mocno narzucający wizję autorki względem czytelnika. Do mnie nie przemawia, gdyż trafność owych stwierdzeń wynosiła około 10-20% w moim przypadku.

Odniosłem wrażenie hiperbolizacji przekazu, żeby nadmuchać syndrom oszusta do straszniejszych niż w rzeczywistości proporcji, ale może faktycznie niektórzy czytelnicy mają problem aż takiej rangi?

Rozdział 5 to właściwie fałszywa pseudonaukowa typologia - heurystyczny konstrukt marketingowy, co dodatkowo dyskredytuje autorkę.

Od 6 rozdziału pojawia się jakaś wartość, ale nadal dla początkujących - myśli i emocje, to nie fakty, u podłoża większości zjawisk leży jakaś forma lęku, ewolucyjnie mózg nie nadąża za rozwojem cywilizacyjnym i tempem współczesnego stylu życia, fight or flight mechanism itd.

Przesadnie długi (3-4 rozdziały??) wstęp horoskopizujący diagnozę odbiorcy (nadmiernie uogólniający, żeby trafił w jak najwięcej czytelników efektem „wow, to o mnie!”).

Wydaje się być skierowana do totalnych laików i osób, które chyba „chwyciły tą książkę przypadkiem”, gdyż tłumaczy wszystko jak dziecku, co może być męczące dla kogoś, kto miał na celu pogłębienie tematu...

Książka jakby opisywała moje życie. Toczka w toczkę - zachowania, myśli, nieodpowiednie strategie radzenia sobie itd. Już samo jej przeczytanie w jakiś sposób pozwoliło, mi poprzekładać w głowie, chociaż to dopiero początek drogi. Zanim uda mi się wprowadzić w życie nowe strategie radzenia sobie z syndromem oszusta, to minie sporo czasu. Na start bardzo dobra lektura. Obym był w stanie na końcu drogi przyznać, że udało mi się uwierzyć w siebie, swoje kompetencje i że jestem wystarczający, a ten wewnętrzny głos podpowiadający nieprawdziwe rzeczy będzie coraz ciszej szeptał, aż w końcu zniknie.

Książka jakby opisywała moje życie. Toczka w toczkę - zachowania, myśli, nieodpowiednie strategie radzenia sobie itd. Już samo jej przeczytanie w jakiś sposób pozwoliło, mi poprzekładać w głowie, chociaż to dopiero początek drogi. Zanim uda mi się wprowadzić w życie nowe strategie radzenia sobie z syndromem oszusta, to minie sporo czasu. Na start bardzo dobra lektura. Obym...

BARDZO, BARDZO dobra książka (dla mnie w "pliku": MUST HAVE)!

BARDZO dobrze skonstruowana:
- empatyczny wstęp, króciutki i ciekawy "rys historyczny";
- definicja syndromu (i tu zaznaczenie rozbieżności między spostrzeganiem siebie a odbiorem przez nas oczekiwań innych względem nas),
-"objawy" (wątpienie, strach, wstyd, niska samoocena, życie w masce...)
- ponoszone konsekwencje i podejmowane strategie (przepracowanie, unikanie, samokrytycyzm...) ,
- praca (z delikatnością i czułością) wraz z czytelnikiem nad zmianą jego przekonań i zażegnanie syndromu oszusta!)
i wiele więcej...
Dla mnie BARDZO cenna refleksja o zdrowych strategiach wobec trudnych sytuacji i naszych wątpliwościach; fragment o perfekcji (ujęcie doskonałości jako wciąż oddalającego się celu ...); praca na przekonaniach np. jak "pokonać" strach i zarządzać wątpliwościami...
*Publikację można potraktować znaczne szerzej - jako obraz sposobu pracy w ogóle nad przekonaniami!

BARDZO dobrze napisana, przystępna, niespieszna "narracja" (ale nie w nudna) ... praktyczne ujęcie tematu (realne - dające się zastosować rady i sugestie),krzepiąca! Mnie autorka przekonała!

BARDZO, BARDZO dobra książka (dla mnie w "pliku": MUST HAVE)!

BARDZO dobrze skonstruowana:
- empatyczny wstęp, króciutki i ciekawy "rys historyczny";
- definicja syndromu (i tu zaznaczenie rozbieżności między spostrzeganiem siebie a odbiorem przez nas oczekiwań innych względem nas),
-"objawy" (wątpienie, strach, wstyd, niska samoocena, życie w masce...)
- ponoszone...

Z przyjemnością polecam tę pozycję każdemu! Jest to książka napisana przyjemnym językiem, zawierająca proste i bardzo przydatne wskazówki.

Z przyjemnością polecam tę pozycję każdemu! Jest to książka napisana przyjemnym językiem, zawierająca proste i bardzo przydatne wskazówki.

Poradniki takie jak ten, pomimo swojej popularności na ogół nie cieszą się dobrymi opiniami. Powodów takiego stanu rzeczy jest wiele, mogą nimi być zarzuty o quasi naukowość czy też kształt stylistyczny, który dostosowany do grupy docelowej, traci na atrakcyjności intelektualnej. Takie przekonania sprawiają, że omijamy daną literaturę szerokim łukiem i tym samym tracimy możliwość zrobienia kroku w stronę zrozumienia samych siebie. Nie chodzi oczywiście o to, że nie ma w tej materii innych możliwości (literatura piękna niejednokrotnie dotyka złożoności ludzkiej psyche o wiele wnikliwiej, aniżeli psychologiczna literatura naukowa),jak również nie twierdzę, że przeczytanie takiej książki zmieni wszystkie nasze postawy i uczyni nasze życie długim i szczęśliwym. Wystarczy natomiast, że zaburzy postrzeganie tego, co uważaliśmy dotychczas za „normalne”.

Książka podzielona jest na trzy części, podczas których Jessamy Hibberd przedstawia czytelnikowi syndrom oszusta jako paradoksalną strategię przetrwania, pozwala mu określić typ kompetencji tworzący wyobrażenie o sobie (perfekcjonista, urodzony geniusz, solista, ekspert i nadczłowiek),który stanowi punkt wyjścia dla dalszej analizy postaw i schematów myślowych (głębokie, często nieświadome przekonania co do kwestii porażki i wstydu przekładają się chociażby na tendencję do unikania działania),poddaje go autorefleksji stawiając przed nim pytania i zadania do wykonania (polecam robienie notatek, szczególnie przy pytaniach dotyczących rodzinnej definicji sukcesu oraz jego aktualnego interpretowania),jak również podaje sposoby na radzenie sobie z głosem wewnętrznego krytyka. Opisy przypadków klinicznych, które autorka wplata w treść poradnika, zdecydowanie ułatwiają zrozumienie podejmowanych zagadnień.

Lektura tej książki pomogła mi w uświadomieniu sobie jak ważnym czynnikiem jest uwewnętrznianie sukcesu, stała się przyczynkiem dla rozpoczęcia pracy nad zakończeniem deprecjonowania swojej wartości, jak również zależności od zewnętrznej walidacji, ale nade wszystko za jej sprawą uświadomiłam sobie, że doskonałość to tylko fatamorgana, abstrakcja konceptualizującego umysłu.

Poradniki takie jak ten, pomimo swojej popularności na ogół nie cieszą się dobrymi opiniami. Powodów takiego stanu rzeczy jest wiele, mogą nimi być zarzuty o quasi naukowość czy też kształt stylistyczny, który dostosowany do grupy docelowej, traci na atrakcyjności intelektualnej. Takie przekonania sprawiają, że omijamy daną literaturę szerokim łukiem i tym samym tracimy...

Byłam pełna nadziei co do tej książki. Jednak mnie ona rozczarowała.

Narracja jest poprowadzona, tak jakby mówił Ci coach - nie jesteś taki, udowodnię to, nie jesteś taki, udowodnię Ci to, pokażę strategie, nie jesteś taki, kiedyś Ci pokażę strategie... ( i tak dalej...).

Irytują zdania zaczynające się od : "badania pokazały".- w internetowych artykułach pisanych przez nie fachowców to rozumiem, ale w książce opracowanej przez psycholog?! Same prawdy ogólne, bez podania szerszych przyczyn jakichś zjawisk.

Jak na tyle stron książki liczyłam na więcej szczegółów i odniesień do konkretnych badań, a w zamian otrzymałam same ogólniki i wiele powtarzających się treści, które wg mnie można było skrócić.

Finalnie ta książka powinna być o połowę szczuplejsza, gdyby autorka nie powtarzała w kółko, ale w innej formie zdań tych samych idei.

Czy wniosła coś do mojego życia? Chyba nie.

Za mało konkretów, za mało profesjonalnosci i brak jakiejś konwencji, która by zachęcała do czytania ( konwencja coacha amatora rodem z YouTube jakoś tak nie bardzo do mnie przemawia jak na to, że pisała to psycholog).

Raczej nie polecę tej książki.

Byłam pełna nadziei co do tej książki. Jednak mnie ona rozczarowała.

Narracja jest poprowadzona, tak jakby mówił Ci coach - nie jesteś taki, udowodnię to, nie jesteś taki, udowodnię Ci to, pokażę strategie, nie jesteś taki, kiedyś Ci pokażę strategie... ( i tak dalej...).

Irytują zdania zaczynające się od : "badania pokazały".- w internetowych artykułach pisanych przez...

Merytorycznie nie ma do czego się przyczepić Dr Jessamy Hibberd wie o czym pisze i opisuje problem z różnych stron, zarówno od strony teoretycznej jak i praktyki lekarskiej. Mocna 7. Jednak nie trawię tej optymistycznej poradnikowej mowy. Wystarczy tylko to... i to, zrób to i to..., i problem zniknie. Dla tych którym ten styl nie przeszkadza.

Merytorycznie nie ma do czego się przyczepić Dr Jessamy Hibberd wie o czym pisze i opisuje problem z różnych stron, zarówno od strony teoretycznej jak i praktyki lekarskiej. Mocna 7. Jednak nie trawię tej optymistycznej poradnikowej mowy. Wystarczy tylko to... i to, zrób to i to..., i problem zniknie. Dla tych którym ten styl nie przeszkadza.