Nikt się nie spodziewa Lotnej Brygady Opozycji, kronika obywatelskiego oporu 2015-2023

świetne foty. Tekst opisu doskonały. dla mnie 10

świetne foty. Tekst opisu doskonały. dla mnie 10

Ta książka dla mnie, uczestniczki wielu ulicznych zdarzeń, jest ważna i cenna. Budzi mój głęboki szacunek i ogromne uznanie. Myślę, że podobnie przyjęli ją także ci wielbiciele "Lotnej Brygady Opozycji", do rąk których trafiły egzemplarze tej kroniki-albumu wydanego nakładem autorki w niezmiernie niskim z konieczności (finanse!),niszowym nakładzie (około 300 egzemplarzy).

"Lotnej" przedstawiać nie trzeba. Relacje z jej akcji, happeningów, demonstracji zalewały internet, mówiono o nich w telewizji, pisano w prasie. Członkowie tej niewielkiej grupy ludzi, którzy postanowili satyrą i kpiną walczyć z pisowskim zamordyzmem, stali się bohaterami zbiorowej wyobraźni. Oferowali nam łyk świeżego powietrza w ponurej, zatęchłej atmosferze minionych ośmiu lat "dobrej zmiany". Przejdą do historii, to pewne. Ich działalność została nie tylko zauważona – m.in. udzielili wielu wywiadów - ale i doceniona przez opinię publiczną: W 2021 roku grupa wygrała konkurs o "Stołek", czyli nagrodę warszawiaków, czytelników "Gazety Stołecznej", która to nagroda w roku 2023 znalazła szczęśliwego nabywcę w licytacji na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

W internecie, na profilach samej "Lotnej", ale i na kontach zaprzyjaźnionych z nią niezależnych mediów i portali społecznościowych, znaleźć można setki filmów dokumentujących wszystkie chyba akcje grupy. To bezpośrednie, "twarde" świadectwa jej dokonań. Jednak dopiero pod piórem kronikarza historia nabiera pełnego kształtu, bo obrazy i filmy z akcji „Lotnej” nie do końca tłumaczą się same, były bowiem doraźnym komunikatem, komentarzem do aktualnej chwili, którą wszyscy zainteresowani sytuacją w kraju, zwłaszcza ci, którzy są fanami „Lotnej”, dobrze znali i rozumieli, ale która z upływem czasu jednak zatarła się nieco w pamięci.

Kasia Pierzchała stworzyła kronikę wydarzeń, których była bezpośrednim świadkiem. Ta kronika to dzieło autorskie, efekt gigantycznej, żmudnej i bardzo starannej pracy. Kasi jest 346 zdjęć wybranych spośród tysięcy, które zrobiła, Kasi jest tekst i Kasia jest wydawcą albumu. Rezultat jej dwuletniej pracy jest imponujący, tak jak imponujące są dokonania "Lotnej". Zdjęcia pokazują jak to wyglądało - całą dynamikę, barwność, dramatyzm lub komiczny charakter zdarzeń. Ale bez tekstu nie byłoby kroniki i to właśnie tekst, moim zdaniem, stanowi w ogromnej mierze o wartości tej publikacji, bowiem przypomina wydarzenia kreowane przez władzę, przedstawia polityczne tło sytuacji, na które reagowała "Lotna" swoimi akcjami. We wstępie do każdego opisanego wydarzenia Kasia przedstawia jego polityczny kontekst, a zatem kolejny „wyczyn” PiS-u, na który „Lotna” odpowiadała na swój prześmiewczy, prowokacyjny, satyryczny sposób. Te wstępy do opisywanych i udokumentowanych zdjęciami zdarzeń to bardzo istotny element kroniki. W nich, w telegraficznym skrócie, autorka oferuje nam przegląd wydarzeń politycznych okresu „dobrej zmiany”.

Ta kronika nie jest „obiektywną”, beznamiętną relacją reporterską. W notce odautorskiej na wstępie czytamy, że „Kronika powstała w celu upamiętnienia ośmioletniej współpracy fotografki z aktywistami w ramach opozycji ulicznej”.

Nie ulega wątpliwości, że Kasia jest obserwatorem zaangażowanym, opowiadającym się jednoznacznie po stronie „Lotnej”, jest „ulicznicą”, tak jak członkowie „Lotnej” i dziesiątki, i setki innych, przez osiem lat szlifujących bruki, niepogodzonych z pisowską rzeczywistością narwańców, jest wiernym i oddanym kibicem „Lotnej”, w istocie uczestniczką opisywanych zdarzeń.

Odbija się to w języku, jakim Kasia przedstawia poczynania władzy i opisuje akcje „Lotnej” – to język „ulicy”: prosty, potoczny, jędrny, celny i z „epitetami” oraz ulicznymi neologizmami („naszczalnik”, „ziemkiewiczok” i wiele innych),a przy tym dowcipny i lekki. Kasia nie przebiera w słowach, nazywa rzeczy po imieniu, bez taryfy ulgowej przedstawia obraz paranoi, która opanowała państwo PiS i jego służby, cytując wypowiedzi przedstawicieli władzy, np. Beaty Szydło słynne „Te pieniądze im się po prostu należały” czy Gowina „Czasami nie starczało mi do pierwszego”, czy taki, zamieszczony w pozwie policji, opis faktu wymalowania przez uliczników na płycie Placu Piłsudskiego krzyży upamiętniających ofiary Covidu: „umieszczenie dwóch przecinających się linii koloru czarnego bez zgody zarządzającego”. Kasia potępia pisowską władzę i kpi z niej tak jak „Lotna”. Jednocześnie, co uważam za bardzo cenną wartość dodaną publikacji, jej autorka przedstawia uwarunkowania prawne działania państwa i obywateli, np. przepisy regulujące organizację zgromadzeń publicznych, co przydaje kronice także waloru kształcącego. Uczestników grupy przedstawia z podziwem, szacunkiem i sympatią. Zagląda za kulisy przygotowań do happeningów, zamieszcza barwne anegdoty z działalności grupy.

Kasia wtrąca do opisów także swoje osobiste komentarze i interpretacje zdarzeń, często dowcipne puenty, które dodają relacjom dodatkowego smaku i są jej autorskim wkładem do opowieści o LBO. Ale bywa, że pozwala sobie także na komentarz gorzki, taki jak np. ten dotyczący reakcji publiczności na akcję „Jej wysokość inflacja” na Krakowskim Przedmieściu w czerwcu 2023 roku: „Niby wszyscy dorośli, a udają, że ich problem nie dotyczy. Wydaje im się, że jak obejdą jej wysokość inflację dużym łukiem, to z ich portfeli nie zniknie ponad piętnaście procent ich wartości. Polacy to jednak wymarzony elektorat dla PiSu.”

Kronika napisana jest inteligentnie, operuje kodami znanymi ludziom czytającym, uczestniczącym w kulturze nie tylko masowej, ale i wyższej, tak jak i członkowie „Lotnej”, którzy w jednej z akcji sięgnęli po scenę z „Makbeta” Szekspira. Mamy więc w kronice, w tytułach rozdziałów czy opisów akcji, trawestacje tytułów pozycji światowej literatury („Dyktatura w czasach zarazy”, „Przyczepa pod specjalnym nadzorem”) jak i tytułów popularnych filmów czy seriali („Leon amator”, „Lotny szpieg z krainy Deszczowców”, „Drużyna szczepienia”).

W sumie to świetna, wciągająca lektura, pierwsza, może jeszcze nie całkiem pełna (Kasia opisuje tylko te wydarzenia, których była naocznym świadkiem, czyli zdecydowaną większość z nich),ale jednak monografia działalności Lotnej Brygady Opozycji, której akcje, porównywane do akcji „Pomarańczowej Alternatywy” z czasów PRL-u, przejdą do historii Polski lat 2015 – 2023. Jest to także pierwszy pomnik wystawiony tej niewielkiej grupie obywatelsko i patriotycznie natchnionych ulicznych zapaleńców-satyryków, którym – oczywiście! – cześć i chwała.

Ta książka dla mnie, uczestniczki wielu ulicznych zdarzeń, jest ważna i cenna. Budzi mój głęboki szacunek i ogromne uznanie. Myślę, że podobnie przyjęli ją także ci wielbiciele "Lotnej Brygady Opozycji", do rąk których trafiły egzemplarze tej kroniki-albumu wydanego nakładem autorki w niezmiernie niskim z konieczności (finanse!),niszowym nakładzie (około 300...