Ludzie bez dusz

Lista medyczno-sakralnych lektur od autorki, których próżno szukać w algorytmicznych zestawieniach: "Lalka" Bolesława Prusa, "Stulecie chirurgów" Jürgena Thorwalda, "Rzeźnicy i lekarze" Lindsey Fitzharris, "Co nas (nie) zabije" Jennifer Wright, "Medycyna i religia" pod redakcją Bożeny Płonki-Syroki i Mateusza Dąsala, "Przerażające choroby i zabójcze terapie, czyli historia medycyny, jakiej nie znałeś" Jonathana J. Moore'a, "Historia brudu" Katherine Ashenburg, "Codzienność niegdysiejszej Warszawy" Stanisława Milewskiego, "Sodoma" Frédérica Martela, "Sakrament obłudy" Roberta Samborskiego, "Zakonnice odchodzą po cichu" Marty Abramowicz, "Spróchniały krzyż" Joanny Podgórskiej, "Dlaczego Bóg nienawidzi kobiet?" Ophelii Benson i Jeremy'ego Stangroma, "Z bogiem i faszystami" Karlheinza Deschnera, "Księża na księżyc!" ks. Piotra Pawlukiewicza, "Pozdrowienia z Korei" Suki Kim, "Wielki następca" Anny Fifield, "Mroczne bractwa i tajne kulty, czyli historia sekretnych stowarzyszeń" Jonathana J. Moore'a.

Lista medyczno-sakralnych lektur od autorki, których próżno szukać w algorytmicznych zestawieniach: "Lalka" Bolesława Prusa, "Stulecie chirurgów" Jürgena Thorwalda, "Rzeźnicy i lekarze" Lindsey Fitzharris, "Co nas (nie) zabije" Jennifer Wright, "Medycyna i religia" pod redakcją Bożeny Płonki-Syroki i Mateusza Dąsala, "Przerażające choroby i zabójcze terapie, czyli historia...

Nie, nie i jeszcze raz nie. Zacznijmy od pozytywnych rzeczy w tej książce bo tych jest w sumie mniej. Widać, że autorka próbowała napisać poważną rozprawę filozoficzną na temat wiary i człowieczeństwa i to i faktycznie wyszło, że pokazała hipokryzję ludzi którzy uważają się za świętych i przez to lepszych od innych. I że mam pokazany kontrast między dobrą dzielnicą świątynią i kapłankami i dzielnicą ludzi bez dusz, którzy wbrew temu co wydawało mi się na początku wcale nie są tacy źli po prostu są wykluczeni przez społeczeństwo bo nie pasują do dogmatu. Drugą pozytywną rzeczą jest postać Gustawa. Żałuję, że nie dostał własnej perspektywy gdzie na przykład widzimy jego badania albo ogólnie co u niego. Tak poza tym Książka jest napisana strasznie dziwny sposób przez 3/4 książki nie dzieje się nic, bohaterowie dochodzą do rzeczy w strasznie dziwny sposób w ogóle nie jest powiedziane w większości jak. Poza tym odniosłam też wrażenie, że autorka na siłę próbowała zrobić z tego jednotomówkę. Bo większość akcji rozgrywa się na ostatnich stronach książki tak poza tym mamy filozoficzne lanie wody. Jakiś zaczątek intrygi, który jednak nie jest w żaden sposób rozwinięty. Sama Elena strasznie mnie irytowała po opisie myślałam że dostanę mądrą dziewczynę, która wejdzie starała się odnaleźć człowieczeństwo w Ludziach którym teoretycznie je odebrano i im pomóc. I wszystko Byłoby spoko gdyby nie fakt że główna bohaterka raz zachowuje się jakby była mądra a raz jakby nie miała szarych komórek I zgubiła je tak po drodze jest zbyt porywcza, pyskata. Jakoś strasznie mi się to nie podoba i nie pasuje mi do kapłanki i wcale nie przemawia do mnie argument że pół życia spędziła w dzielnicy ludzi bez dusz, bo większość tych postaci które poznajemy które mieszkają w tej dzielnicy są bardziej ludzkie niż kapłanki. Był potencjał ale trochę zostało zmarnowany i z tego powodu czuję się rozczarowana i jest mi przykro. Nie polecam, choćbym chciała.

Nie, nie i jeszcze raz nie. Zacznijmy od pozytywnych rzeczy w tej książce bo tych jest w sumie mniej. Widać, że autorka próbowała napisać poważną rozprawę filozoficzną na temat wiary i człowieczeństwa i to i faktycznie wyszło, że pokazała hipokryzję ludzi którzy uważają się za świętych i przez to lepszych od innych. I że mam pokazany kontrast między dobrą dzielnicą...

Kawał świetnej lektury. Doskonale bawiłam się podczas słuchania i olbrzymią satysfakcję sprawiało mi domyślanie się pewnych rzeczy przed bohaterką. To wielka sztuka przedstawić pewne wydarzenia tak, aby dało się ich domyślić, a jednocześnie, aby całość nie nudziła. Ogólnie cała intryga jest moim zdaniem bardzo ciekawa. Szczególnie doceniam medyczną oś tej powieści, było to naprawdę świeże i wciągające. Bardzo podobała mi się również hierarchia stworzonego przez autorkę kościoła i wątki religijno-polityczne.
Ludzie bez dusz mają pewne minusy jak np. to że pewne wydarzenia dzieją się zbyt szybko, albo nieco infantylny (ale na szczęście tylko miejscami) styl. Najsłabszą stroną są moim zdaniem bohaterowie. Są dość płascy i ich działania i decyzje choć konsekwentne w ramach kreacji postaci, są trochę przewidywalne i nudnawe. Mimo tych drobnych wad uważam, że warto przymknąć na nie oko i cieszyć się tą książką.

Kawał świetnej lektury. Doskonale bawiłam się podczas słuchania i olbrzymią satysfakcję sprawiało mi domyślanie się pewnych rzeczy przed bohaterką. To wielka sztuka przedstawić pewne wydarzenia tak, aby dało się ich domyślić, a jednocześnie, aby całość nie nudziła. Ogólnie cała intryga jest moim zdaniem bardzo ciekawa. Szczególnie doceniam medyczną oś tej powieści, było to...

W tym świecie wszystko jest złe i wypełnione hipokryzją, mężczyźni są obleśni, a starsze kobiety okrutne i niesprawiedliwe. Główna bohaterka ciągle chodzi wściekła, zbuntowana, wyzłośliwia się i źle życzy innym. Taką dostajemy perspektywę i takiej heroinie mamy kibicować. Jednocześnie Elena jest otulona ochronnym płaszczem - nie spotykają ją należyte konsekwencje mimo jawnego łamania reguł.

Liczyłam na jakieś ciekawe elementy fantastyczne, ale nie ma tutaj niczego takiego. Konflikt kręci się w kółko, zapewniając nas na każdej stronie, że wymyślona religia jest zła, niesie więcej krzywdy niż pożytku, a podążanie tropem nauki i racjonalizmu jest dobre i koniec kropka, zero-jedynkowo. Budowanie świata ustąpiło budowaniu nudnej romantycznej relacji antypatycznej Eleny ze sztampowym Gustawem.

W zasadzie nie mogę znaleźć niczego, co by mi się podobało w tej książce. Wydała mi się bardzo naiwna, niedojrzała i wtórna. Nie było żadnej postaci, której bym kibicowała. Czułam irytację przy czytaniu kolejnych przerysowanych scen. Zgrzytały mi słowa, które nie pasowały do sytuacji i kontekstu. Nie, krótko - nie polecam.

W tym świecie wszystko jest złe i wypełnione hipokryzją, mężczyźni są obleśni, a starsze kobiety okrutne i niesprawiedliwe. Główna bohaterka ciągle chodzi wściekła, zbuntowana, wyzłośliwia się i źle życzy innym. Taką dostajemy perspektywę i takiej heroinie mamy kibicować. Jednocześnie Elena jest otulona ochronnym płaszczem - nie spotykają ją należyte konsekwencje mimo...

Istnieją takie siły, które u swych podstaw stoją w opozycji wobec siebie. Doskonałym tego przykładem są religia i nauka. Obie walczą o rząd dusz by przekonać ludzkość do swoich racji, a laur zwycięstwa nigdy nie zostaje zbyt długo w rękach jednej ze stron. Kto dzierży zwycięstwo w „Ludziach bez dusz”?

Powieść ta rozgrywa się w mieście Świetlista, jednym z najważniejszych ośrodków religijnych państwa Luny. Po tym jak pojawienie się Wybranki Bogini zakończyło epidemię Carskiej Zarazy, zaszły w państwie głębokie zmiany. Nauka, w tym medycyna, poszły w odstawkę, a ich miejsce zajęły nauki Bogini. Każdy kto parał się medycyną lub robił cokolwiek niezgodnego z liną kościoła, a tym samym Bogini, zostawał przez kapłanki pozbawiony duszy. Takie osoby albo przenosiły się do zamkniętej części miasta albo zostawały z niego wydalone. Od zakończenia epidemii fanatyzm religijny tylko się pogłębił. Tymczasem uzdrowicielki zaczynają dostrzegać u chorych niepokojąco znajome objawy, co przecież samo w sobie jest niemal herezją prawda?

Fabuła i świat tej książki są jak górska wędrówka. Droga na szczyt jest niespieszna, czasem niełatwa, ale zdecydowanie ciekawa i z malowniczymi widokami. Jednak gdy pokonamy szczyt, gdzieś w ¾ książki, trafiamy dosłownie na równię pochyłą z otaczającym nas chaotycznym rumowiskiem. Skąd taka radykalna opinia?

No cóż, początkowo jest naprawdę interesująco. Koncept świata jest z gatunku tych dobrze przemyślanych. Zarówno pod względem motywu religii, polityki jak i społeczeństwa. Tutejszy fanatyzm i intrygi polityczne nadają mu kolorytu, a brak jakiejkolwiek formy magii, realizmu. Do tego wyborny wątek epidemii, obok którego po sytuacji sprzed kilku lat ciężko przejść obojętnie. Zaletą jest dobrze, przynajmniej do czasu, wyważona akcja, dzięki której możemy w pełni nacieszyć się wszystkimi walorami uniwersum. Jednak od pewnego momentu fabuła zaczyna niezrozumiale przyspieszać.

Jakby tego było mało autorka nagle stosuje sporą dawkę plot twistów, które w moim odczuciu są tyleż niepotrzebne, co szyte naprawdę grubymi nićmi. Ten dysonans w prowadzeniu fabuły zdecydowanie nie przypadł mi do gustu. Podobnie jak wątek romantyczny. Naprawdę wciąż tkwimy w czasach, gdzie takowe elementy trzeba tak na siłę upychać? To już bohaterowie nie mogą mieć relacji, która będzie pozbawiona wątku romantycznego? Ewidentnie czuć w tym stereotyp.

Skoro już wywołaliśmy bohaterów, warto się im przyjrzeć. Główną bohaterką jest Elena Stawska, młoda uzdrowicielka, której z religią jest coraz bardziej nie po drodze. Sama postać została bardzo ciekawie zobrazowana m. in. dzięki szerokiemu kontekstowi w postaci motywacji czy relacji rodzinnych. Dodatkowym smaczkiem jest jej kryzys wiary.

Drugi co do ważności jest lekarz, Gustaw Szulborski, pojawiający się w życiu Eleny w dość nietypowych okolicznościach. Bohater doprawdy tajemniczy, a przez to, również do czasu, ciekawy z racji na swą wiedzę, inteligencję i totalny brak zaradności życiowej. To naprawdę nietypowe połączenie cech.

Reszta bohaterów spełnia swoje funkcje, ci których mamy z założenia polubić, lubimy. A tych którzy mają być irytujący, itp. są tacy od samego początku do końca. Generalnie bez zaskoczeń.

Podsumowując, spodziewałem się po tej książce naprawdę wiele, bo już samą opowieścią o niej zostałem urzeczony. Występująca tematyka była arcyciekawa, a fabuła nietuzinkowa. Tym boleśniejsze jest to, że przez większość czasu było naprawdę dobrze, by nagle to wrażenie zostało totalnie zmiażdżone. W moim odczuciu duży potencjał, jednak częściowo zmarnowany.

Istnieją takie siły, które u swych podstaw stoją w opozycji wobec siebie. Doskonałym tego przykładem są religia i nauka. Obie walczą o rząd dusz by przekonać ludzkość do swoich racji, a laur zwycięstwa nigdy nie zostaje zbyt długo w rękach jednej ze stron. Kto dzierży zwycięstwo w „Ludziach bez dusz”?

Powieść ta rozgrywa się w mieście Świetlista, jednym z najważniejszych...

Gustawwwww >>>>>>

Gustawwwww >>>>>>

Streszczenie:
Luna znajduje się pod okupacją. Ostatnią nadzieją mieszkańców jest świątynia i przepowiednia, która głosi, że Wybrańcy bogini wybawią ich od najeźdźcy tak, jak wybawili ich od zarazy.
Elena jest młodą kapłanką i uzdrowicielką. Kiedy pewnego dnia dostrzega u pacjenta symptomy choroby, która miała zostać pokonana przez Wybrankę bogini, wstępuje na niebezpieczną ścieżkę.
Wraz z Gustavem – przystojnym lekarzem z prowincji – zaczynają szukać odpowiedzi. Podczas gdy wokół rozwija się epidemia, wpadają na trop tajemnicy, której odkrycie może okazać się dla nich niebezpieczne.

Język:
Książka Danuty Psuty jest przede wszystkim fenomenalnie napisana. Język narracji jest obrazowy i poetycki, lecz nieprzesadnie. Dzięki temu możemy zanurzyć się w wykreowanym świecie. Dialogi brzmią naturalnie, a postaci są stosownie zróżnicowane pod względem tego, jak się wysławiają.

Bohaterowie:
Bohaterowie pierwszoplanowi – Elena i Gustaw – wzbudzają sympatię. Są odważni i ambitni, ale też nieco nieporadni i zdecydowanie nieroztropni. Całym serduszkiem pokochałam też wszystkich mieszkańców kamienicy Rydy, ale to oczywiste, że najbardziej przypadli mi do gustu ludzie bez dusz.

Kreacja Świata:
W jednej z opnii na LubimyCzytać spotkałam się ze stwierdzeniem, że jak na książkę z gatunku fantastyki, trochę brakuje w tym świecie magii. Rzeczywiście brakuje tu czarodziejów i zaklęć, ale jednak świat przedstawiony jest zdecydowanie fantastyczny, choć nie zdradzę szczegółów, by recenzja nie zawierała spoilerów. Dla mnie gigantycznym plusem jest matriarchalna religia i koncept wykluczania społecznego poprzez odbieranie duszy.

Szczegółowe opisy wnętrz i strojów pozwalają poczuć secesyjny klimat i zanurzyć się w uniwersum opowieści.

Ogólne wrażenia:

Świetnie bawiłam się podczas lektury. Nic mnie wprawdzie jakoś bardzo nie zaskoczyło, ale podobało mi się, jak poprowadzona była większość wątków.

Jedyne, co mnie ostatecznie rozczarowało, to zakończenie. Nie było złe, ale mnie czegoś zabrakło (ponownie nie będę wchodzić w szczegóły, bo chcę uniknąć spoilerów).

Myślę, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. Bardzo sprawnie napisana młodzieżówka, poruszająca ważne kwestie.

Streszczenie:
Luna znajduje się pod okupacją. Ostatnią nadzieją mieszkańców jest świątynia i przepowiednia, która głosi, że Wybrańcy bogini wybawią ich od najeźdźcy tak, jak wybawili ich od zarazy.
Elena jest młodą kapłanką i uzdrowicielką. Kiedy pewnego dnia dostrzega u pacjenta symptomy choroby, która miała zostać pokonana przez Wybrankę bogini, wstępuje na niebezpieczną...

Ksiażka niesamowicie wciagająca, autorka zbudowała pełny nowy interesujący świat, w ktorym osadziła fabułę. Bohaterzy nawet drugoplanowi mają swoją historuę, motywy, cele nie sa jedynie cieniem ktory istnieje dla głównego wątku. Polecam!!

Ksiażka niesamowicie wciagająca, autorka zbudowała pełny nowy interesujący świat, w ktorym osadziła fabułę. Bohaterzy nawet drugoplanowi mają swoją historuę, motywy, cele nie sa jedynie cieniem ktory istnieje dla głównego wątku. Polecam!!

Właśnie przeczytałam jest świetna ale czuje niedosyt i chce jeszcze

Właśnie przeczytałam jest świetna ale czuje niedosyt i chce jeszcze

Co to było?! Jakby wow. Świetnie to się czytało i nie spodziewałam się tylu ciekawych wątków i tak fajnego wątku romantycznego. W ogóle ta książka ma vibe Cesarstwa Rzymskiego, trochę też taki Konstantynopol, czuć też trochę rosyjskości. Wątek medyczny też megaciekawy, widać, że autorka zrobiła research. Podobała mi się bardzo relacja Gustawa i Eleny, mimo że nie była do końca oczywista, to była taka urocza, niewinna, trochę jakby zakazana. Końcówka książki mnie rozwaliła totalnie, kopara mi opadła. Naprawdę się nie spodziewałem, ale bardzo mnie to usatysfakcjonowało. Wątek głównych bohaterów nie został zamknięty, więc czekam na kolejną część.

Co to było?! Jakby wow. Świetnie to się czytało i nie spodziewałam się tylu ciekawych wątków i tak fajnego wątku romantycznego. W ogóle ta książka ma vibe Cesarstwa Rzymskiego, trochę też taki Konstantynopol, czuć też trochę rosyjskości. Wątek medyczny też megaciekawy, widać, że autorka zrobiła research. Podobała mi się bardzo relacja Gustawa i Eleny, mimo że nie była do...