Żarty, złote myśli i aforyzmy Sary Kociołkowej

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.

Po rewelacyjnej serii Materia Secunda przyszła pora na Magiczną Zieloną Górę Adama Przechrzty i jej pierwszą część „Antykwariat pod Salamandrą”. Tytułowy antykwariat jest bramą do równoległego, pełnego magii i wielu niebezpieczeństw świata, w który wrzuca pisarz głównego bohatera jakim jest Janusz Magnuszewski vel Janus Magnus. Ten zabieg ze światem równoległym stał się już znakiem rozpoznawczym autora, znanym z innych jego powieści i widać, że autor czuje się w tej konwencji jak ryba w wodzie, i dobrze mu to wychodzi. Powieść jest dobra, może nie najlepsza w jego wydaniu, ale czyta się ją bardzo przyjemnie a historia z każdą przeczytaną stroną nabiera rozpędu. Zabieram się zaraz za drugą część i będę czekał na kolejne.

Powrót serii o Kociołku do swojego najlepszego poziomu. Wreszcie nie ma już tylu powtórzeń i tłumaczeń wszystkiego od początku. Panie Marcinie dobry kierunek, tak trzymać. Jeśli ktoś tak jak ja dał się urzec bohaterom i wykreowanemu światowi nie potrzebuje w każdym tomie przypominać sobie co było w tomach poprzednich, kto jest kim i jakie cechy mają bohaterowie. Naprawdę szkoda na to czasu. Tutaj wreszcie skupiamy się na akcji, nowych postaciach i nowych przygodach. A humor jak zawsze przedni.

Zaskoczyła mnie ta książka. Opis kręcił sie wokół czarnego kryminału, więc przed lekturą sądziłem, że to będzie taki Philip Marlowe na polską modłę. A tu niespodzianka, bo kryminał, mimo że tutaj jest obecny, to ustępuje fantastyce, a także w mniejszym stopniu historii oraz atmosferze szpiegostwa. Nie bez powodu na okładce widać rekomendację od Adama Przechrzty, bo "Szepty Ciemności" bardzo mi przypominają jego styl - dość szybkie tempo (ale nie takie, jak u Przechrzty),specjalne zdolności bohatera, osadzenie w historii nowożytnej. Książka rzeczywiście zaczyna się jak typowy czarny kryminał, w którym detektyw "po przejściach" przyjmuje zlecenie w swoim biurze, a sam ma bardzo podejrzanych kolegów. Ale szybko okazuje się, że bohater nie jest taki zwykły i czeka go mocna sprawa oraz wykorzystywanie swoich umiejętności. Wspomniałem "mocna" - to lekkie niedopowiedzenie. Z pozoru się tak nie wydaje, ale zbrodnie omawiane w tej powieści są naprawdę z gatunku tych mrocznych, nie stroniąc od tematów tabu. Więcej nie zdradzę, aby nie spoilować, ale możliwe, że niektórzy nawet będą nieco zniesmaczeni, mimo że to nie same opisy są brutalne, a materiały znajdowane przez detektywa. Książka ma też nieco "sandersonizmów", to znaczy są tutaj elementy świata, których się najpierw domyślamy, a dopiero długo później są wyjaśniane przez jakąś postać. Nie ma tego dużo, ale autor zrobił użytek choćby z samej ciemności (zwanej tutaj Ciemnością). Elementy fantastyczne są całkiem fajne, aczkolwiek są one trochę bardziej dla efektu. Przyznam uczciwie, że mimo że autor chciał pewnie przekazać coś tą książką (jest choćby monolog jednego bohatera dotyczący zachowania się, gdy niedaleko jest wojna - pewnie nie przez przypadek),to jest tutaj dla mnie zbyt dużo efektów, a mało logiki, a na dodatek nie wszystko z historii się zgadza (mam tutaj na myśli wątek boksu na igrzyskach). Dlatego traktuję tę książkę bardziej przygodowo i rozrywkowo - pod tym kątem jest udanym wyborem na parę wieczorów. Co prawda, to tom pierwszy i kończy się pewnym niedopowiedzeniem, ale nie razi ono aż tak, aby mi to przeszkadzało, bo akcja nie jest urwana w połowie. Na pewno będę chciał sprawdzić tom drugi.

Kociołek wraz z dziećmi wybrał się na wycieczkę, co oznaczało, że Sara miała nie tylko wolny wieczór, ale też całego Gryfa dla siebie. Zaplanowała więc… babski wieczór. Księżne, kapłanka, alkohol i… coś jeszcze. Co mogło pójść nie tak? Krótkie opowiadanie dostarczyło mi naprawdę wiele radości. Czytałam je już po całym cyklu, więc miałam okazję lepiej poznać się z Sarą, a tu mnie ono utwierdziło, że jest ona jedną z ciekawszych postaci. Opowiadanie jest dynamiczne, jak to u Mortki i naprawdę porywające. Oczywiście jest może trochę przewidywalne, bo wiadomo było do czego to wszystko zmierzało. Ale i tak świetnie się bawiłam! Widać też, jak postaci kobiece ładnie ewoluowały u tego autora i myślę, że trochę na plus. Zwłaszcza, że zaczęły wysuwać się na pierwszy plan i kradły całą uwagę. Polecam, zwłaszcza, że opowiadania autora są bardzo dobre. Tak naprawdę moja przygoda z nim zaczęła się właśnie od krótkich form, które sprawiły, że polubiłam się z nim od pierwszych stron.

Bardziej wymierną oceną byłoby 6,5. Bardzo przystępnie opowiedzenia historia powstania vox machiny. Chodź w paru momentach trzeba przeczytać stronę parę razy, aby się nie pogubić. Bardzo dopracowane szczegóły świata przedstawionego ale niestety z modelami postaci jest już gorzej.

Jest lepiej niż w 1 tomie ale wciąż mocne 6,5. Modele postacie wydają się bardziej dopracowane niż w poprzednim tomie ale to wciąż nie jest poziom serialu. Historia opowiadania tym razem jest... mało ciekawa. Dialogi słabe. Żartów nie ma. Jakieś mitologii świata przedstawionego też brak. Nie wiemy skąd, co i po co oprócz powodów celu głównego. Bardzo mało scen walki, mniej niż w pierwszym tomie. Następnego dnia się zapomni, że w ogóle się o czym była historia. Na plus wprowadzenie Pike oraz Percyego.

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.

Muszę przyznać, że ta część przygód Janusza Magnuszewskiego to prawdziwy rollecoaster. Oj trzeba się skupić, bo momentami nie wiadomo, w którym świecie i z kim aktualnie przebywa bohater. Magia przez duże "M", niebezpieczeństwo lub zdrajca wychodzi z każdego kąta i niestety bohaterowi też się dostaje. Światy stworzone przez autora genialne, książka super. Polecam

Następna powieść, z którą zapoznałam się dzięki Pyrkonowi i konkursowi literackiemu Fantastycznie utalentowani. Brała w nim udział druga część tej historii, ale przeczytałam też pierwszą. Z konkursowych pozycji ta chyba zrobiła na mnie najmniejsze wrażenie, ale nie jest to zarzut do autora – po prostu książka skierowana jest do nieco innych czytelników (pewnie też młodszych). Poza tym poziom konkursu był BARDZO wysoki i uważam, że każdy fan fantastyki powinien przeczytać wszystkie wyróżnione pozycje (a już zwłaszcza dwóch debiutanckich geniuszy Rapę z „Phenomenem” i Borowskiego z fantasy „Kwestia wyboru”). Wracając do Kucharczyka, obie powieści ocenię łącznie, bo są do siebie dość podobne i w tej samej konwencji. Są to całkiem zabawne książki rozrywkowe. Stylizowane może nieco na Pratchetta nie tylko z racji humoru (no niestety mistrz jest tylko jeden, może, może właśnie Borowski go trochę, ciutkę, minimalnie dogania, ale on jest chyba pratchettologiem, to mu łatwiej) ale i tematyki. Czyli uniwersytet na wesoło i opary absurdu. Fabuła jest dość prosta bez wielkich zaskoczeń, a bohaterowie nieco szablonowi. Jednak książkę czyta się lekko, jest w niej sporo zabawy literaturą i popkulturą, taka miła pozycja dla chwili relaksu. Poza tym bardzo szybko się czyta, więc z obiema powieściami można spędzić dwa przyjemne wieczory. W moim wypadku tak było i nie żałuję.

Antologia bardzo dobrych opowiadań z szerokiego wachlarza gatunków. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk - Wszyscy razem 8/10 Małą przestroga przed nadmiernym korzystaniem z najnowocześniejszych dostępnych technologii, w tym przypadku teleportacji. Bardzo dobre opowiadanie science fiction. Aneta Jadowska - Szwedzkie porządki pośmiertne 10/10 „Niektórzy byli, są i będą palantami. I nie zmieni tego nawet śmierć.” Witkacy radzi sobie z nietypową sprawą, nawet dla szamana. Świetne opowiadanie, jak każde, powiązane ze światem Thornu i Torunia:) Jakub Małecki - Modlitwy do strzaskanego kamienia 8/10 Doskonałe opowiadanie zadające pytanie, jak żyć i po co. Smutne, opowiadające o samotności współczesnych ludzi. Zuzanna Sus - Hiobowa (opo)wieść 10/10 Piękna opowieść o życiu i tym, jak toksyczna miłość rani. Andrzej Betkiewicz - Ostatnie żniwa 10/10 Smutne, ale piękne opowiadanie o miłości: do świata, dzieci, męża. Pięknie pokazane koło życia. Przemek Corso - Opętany 7/10 Dobre opowiadanie. Fascynujące zakończenie. Marcin Okoniewski - Alberta ci doradzi 8/10 Bardzo dobre opowiadanie obyczajowe o dorastaniu, poczuciu własnej wartości, o przemocy szkolnej i konsekwencjach, jakie są efektem naszych działań. Grzegorz Gajek - Boginiak 7/10 Opowiadanie na wątkach słowiańskich o sile matczynej miłości. Joanna W. Gajzler - Diabła za rogi 9/10 Doskonałe opowiadanie, będące prequelem cyklu Necrovet. Karolina Kozłowska - GuideOfThe?Past 9/10 Nieoczekiwanie, doskonałe opowiadanie grozy, zupełnie nieznanej mi Autorki (z potencjałem). Mika Modrzyńska - Konsekwencje podrywania lasek spoza swojej ligi na przykładzie procesu leczenia wilkożwactwa 8/10 Zabawne opowiadanie, będące prequelem Welesówny, którą już czytałam. Przestroga, jak kończą niechciane zaloty:) Piotr Mąka - Za płotem 7/10 Przyjemne w odbiorze opowiadanie. Ewa Mędrzecka - Tego nie było w planach 9/10 Znakomite opowiadanie fantasy, szczególnie postać Felicjana, skradła me serce. Niezwykły pomysł, bardzo dobra realizacja. Czekam na więcej:) Autorka z potencjałem i wyobraźnią:) Konrad Misiewicz - Sen domu babci 9/10 Opowiadanie grozy, z niezłym klimatem lęku i niepokojących snów, nawet koszmarów w koszmarze. Coś, co przydarza się każdemu, straszny sen, z którego ktoś nas budzi. A co jeśli nie ma nikogo, by nas zbudził?! Daniel Muniowski - Oszczędności 7/10 Nowatorskie podejście do oszczędzania. Opowiadanie ku przestrodze, z czarnym humorem:) Marcin Świątkowski - Las Falkenrott 7/10 Ciekawe, pełne magii i grozy opowiadanie. Katarzyna Helena Rutkowska, Katarzyna Podstawek - Białe miraże Niestety, opowiadanie zupełnie do mnie nie przemówiło. Nie oceniam. Nie mogłam się na nim skupić, nie ten czas:) Justyna Sokołowska, Robert Jasiak - Zakon ostatniego słowa 7/10 Świetny prequel do Instytutu absurdu. Z pewnością przeczytam:) Adam Szaja 7/10 Piękna opowieść o pięknym człowieku. Milena Wójtowicz - Czupas 10/10 Jak zawsze, spotkanie z Sabiną i nienormatywnymi z Brzega, zasługuje na 10. Edzio jest fantastyczny i mam nadzieję, za panem Zenkiem, że z tej mąki (Sabina) będzie chleb:) Marcin Mortka - Smok, dziewica i salwy burtowe 8/10 Uwielbiam Drużynę do zadań specjalnych Autora, ale widzę, że warto sięgnąć także po inne cykle. Zabawny, lekki język, ciekawa przygoda, wszystko czego potrzeba.

Żegnam się już z Kłamcą. Bardzo się cieszę, że się poznaliśmy. Spędziliśmy razem wiele godzin i był to, z pewnością, dobrze spędzony czas. Bardzo dobra historia z solidną dozą świetnego (bo w moim typie) humoru. Jakub Ćwiek potwierdza, że "branie się" za ksiązki jego autorstwa jest zawsze dobrym pomysłem.

Nie myślałam, że ten prequel dorówna "Legendom i latte", ale jestem mile zaskoczona. Kolejna przytulna opowieść autora idealna do czytania w chłodny wieczór pod kocykiem. Epilog nawiązuje do poprzedniej książki i słodko domyka klamrą opowieść o Viv. Nie mogę się doczekać kolejnych książek autora.

Mam problem z ocenieniem tej książki. Księga pierwsza, kiedy obserwowaliśmy młodziutkiego Falko, była dla mnie strasznie rozbudowanym prologiem, który wprowadzał w świat, ustawiał pionki na szachownicy i na pewno był potrzebny, by pogłębić postaci. Jednak niemiłosiernie mi sie ta część dlużła i nie była w fantastyce niczym odkrywczym. Druga ksiega byla zdecydowanie ciekawsza, a od momentu wykucia miecza, rytuału i wejścia smoka wręcz pochłaniałam fabułę. Niestety był to już trzeci akt tej opsalej książki. Poza tajemnicą związana z opętaniem smoków fabuła nie ma jakichś niesamowitych twistów. To takie solidne, klasyczne fantasy, z uwzględnieniem każdego punktu drogi jaką przechodzi archetyp bohatera fantasy. Ale przemiana Falko była bardzo satysfakcjonująca, a jego więź ze smokiem opisana została przepięknie. Szkoda tylko, że tak późno.

Za mną kolejna część Legend Pierwszego Imperium i i jak dla mnie to jak dotąd najlepsza, ale też najsmutniejsza część. Siedmioro bohaterów wyruszyło w niepewną misję do krain umarłych poświęcając właściwie wszystko, co może oddać człowiek. Misję, która na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwa, ale czym jest nadzieja i słowo tajemniczego Malcolma? Ogromny plus za przedstawienie kosmogonii świata, cieszę się, że autor poświęcił mu tak dużo miejsca. To wiele wyjaśnia i tłumaczy różne zależności między postaciami. Czas bohaterów spędzony w podziemiach zupełnie się nie dłuży, wręcz przeciwnie - chcę więcej. Ta książka w większości sprawiała jednak, że byłam smutna i niepewna losu wszystkich postaci. Fabuła wypełniona była dużą niepewnością o los wszystkich tych, których tak polubiłam. Niewiele czasu poświęcono Persefonie i jej mężowi. Szkoda, bo to co dostałam w tym tomie było niezwykle ciekawe, choć nie jakieś bardzo widowiskowe. Ale nie zawsze przecież chodzi o wojny, smoki i wybuchy żeby było ciekawie. A kogo najbardziej żal? Wg mnie Tesha, ale to już oceńcie sami.

Moja ocena za cały cykl to 8 gwiazdek, pomimo że poszczególnym tomom dawałam mniej. Dopiero po przeczytaniu kilku tomów widać jaką wyobraźnię miał autor, jak niesamowity i dopracowany świat stworzył. Świat, który wydaje się taki realny, do którego rzeczywiście przenosimy się czytając, który na długo zostawia ślad w pamięci. Nie są to książki lekkie, łatwe i przyjemne, zdarzały się momenty mniej ciekawe (stąd tylko 8 gwiazdek),ale niewiele książek zrobiło na mnie takie wrażenie. No i te koty ;). Mam nadzieję, że kontynuacja, pisana już niestety przez innego autora, naprawdę powstanie. Polecam zdecydowanie.

Teoretycznie dostałam to o co prosiłam - więcej magi, więcej bitew. Jednakże, nie chciałam tego w taki sposób, bo akcja wlecze się bardzo. Niestety jest to gorszy tom od poprzedniego. Nie wiadomo gdzie są bohaterowie (chowają się i przede mną). A ich dywagacje o wszystkim, bardzo mnie nudziły. Ja miałam ochotę ich porzucić. Szczególnie, że za dobrzy to oni nie byli. Choć dwie postaci dość polubiłam. Najlepsze momenty były z nauczycielem. To było dobrze poprowadzone, żwawym tempem i wszystko miało sens. Jego historia była najbardziej interesująca.

Tom pierwszy bardzo mi się spodobał i myślałem że drugiemu tomowi raczej nie uda się go przebić, ale o dziwo zostałem miło zaskoczony. Kontynuacja została genialnie poprowadzona wątki z poprzedniego tomu zostały domknięte w satysfakcjonujący sposób a te które nie zostały, zakończyły się bardzo fajnym Cliff hangerem. Z niecierpliwością będę czekał na tom trzeci.

Czwarta część sześciotomowego cyklu, stanowiącej odległy czasowo prequel do wydarzeń znanych z Kronik Riyirii. Jest to jednocześnie początek drugiej trylogii cyklu, co też wyraźnie czuć przy jej czytaniu. Trwa krwawa i brutalna wojna między Rhunami a Frejami. Ci drudzy, przytłoczeni przewagą ilościową oraz uzbrojenia przez przeciwnika powoli przegrywają. Świadomi tego uciekają się do podstępu, by uwięzić jednego z bohaterów. Pozostali wyruszają na ryzykowną wyprawę, by go uwolnić. Książka, jak sam autor przyznaje, stanowi pierwszą część trylogii która podczas rozrosła się z jednej książki aż do trzech tomów. Akcja wyraźnie zwalnia. W zamian za to autor poświęca sporo miejsca, by doszczegółowić świat przedstawiony, skupiając się na jego historii oraz mitologii. Jeśli polubiło się styl Sullivana, nie będzie się zawiedzionym.