Opowieści makabryczne

Udana komiksowa adaptacja dzieła Mary Shelley. Świetne rysunki, a sama historia... Cóż, każdy ją zna aż zbyt dobrze. To jak czytać ciągle tę samą opowieść, za każdym razem opowiedzianą trochę inaczej. Widziałam już kilka filmowych adaptacji mniej lub bardziej wiernych oryginałowi. Stąd pewnie moje lekkie znudzenie.

Sięgałam po ten komiks z pewną dozą sceptycyzmu. W końcu: ile można jeszcze wymyślać historii z Myszką Miki? Ale już pierwsze plansze rozwiały moje wątpliwości, a nawet - nie boję się tego powiedzieć - zachwyciły mnie ;) Bo strona graficzna komiksu jest po prostu piękna :) To już nie są płaskie, pełne podstawowych kolorów ilustracje, to skrzące się kolorami, cieniowane grafiki, powalające klimatem. Co sprawia, że przyjemność z lektury będą czerpać zarówno młodsi, jak i dorośli czytelnicy ;) Pod względem fabuły jest też całkiem ok. Jest sporo humoru, mnóstwo przygód. Ale grafika naprawdę robi robotę w tej historii :)

Dobrze było przeczytać ten tom po lekturze "W górach szaleństwa". Akcja historycznie dzieje się po wydarzeniach z tamtej książki i spotykamy tutaj profesora Williama Dyera jako postać poboczną. Dzięki temu można zobaczyć, jak wygląda obecnie jego życie i jak wpłynęło na niego odkrycie na Antarktydzie. Miałem sporo zastrzeżeń odnośnie "W górach szaleństwa". Tutaj część z nich zostaje bardziej lub mniej naprawiona, ale nie wszystkie. Ilustracje są lepiej zrobione/wydrukowane. Nie są za ciemne ani chaotyczne. Praktycznie wszystkie są też zrozumiałe, co w "W górach" stanowiło problem. Tekst w dymkach/dymki są źle przedstawione, przez co często nie wiadomo, co jest myślami, a co dialogiem. Również często nie wiadomo, kto mówi daną kwestię. Chociaż problem nie znika, w tym tomie jest on mniejszy, ponieważ bohater częściej pojawia się sam. Pod względem fabuły ta część podoba mi się podobnie, choć "W górach szaleństwa" lepiej oddaje atmosferę tajemnicy. Dwukrotnie mniejsza liczba stron sprawia, że "Cień" jest dwa razy tańszy. Ponieważ popełnia mniej błędów niż poprzednia czytana przeze mnie część, wystawiam mu wyższą ocenę.

Oto coś idealnego dla fanów gotyckich opowieści grozy! W porządnym wydaniu w wielkim formacie i twardej oprawie. 🥰 Sama fabuła mocno odbiega od słynnego opowiadania Poego, czyli "Zagłady Domu Usherów", to luźne zaczerpnięcie motywu smętnego dworu w odludnej okolicy. Na widok tych niesamowitych ilustracji dusza się raduje. Zdecydowanie jest na czym zawiesić oko! Z detalami nadającymi realizmu są prawdziwą ucztą dla zmysłów. Stonowane kolory, z każdej strony wyziera ponura atmosfera pełna tajemnicy. I takie to jest wszystko otulone melancholią. Nasz bohater, Damon w wyniku splotu złych decyzji wpada w pajęczynę zagadkowych zdarzeń... i trafia do owianego złowieszczą aurą Domu Usherów. Posiadłość jest skarbnicą tajemnic jego mieszkańców. Czy jest tu coś nadprzyrodzonego? Co widziały ściany tego domostwa?🦇 To wciągająca mroczna historia z niepokojącą atmosferą wręcz przytłaczającą. Jest niezwykle klimatycznie i czuć wiszące w powietrzu pełzające szaleństwo. No i wpleciona w historyjkę postać ojca klasycznej grozy, czyli Poego poruszyła moje zgniłe serducho. Edgar jest tu zagubiony pełen rozterek, udręczony przez kłębiące się myśli tworzonych historii i postaci. Pomimo umysłu ogarniętego mrokiem przebija się przez niego coś pozytywnego. Ogromnym plusem jest dodatek na końcu komiksu w postaci opowiadania "Zagłady Domu Usherów" Poego, w sam raz dla tych, co jeszcze nie mieli okazji tego czytać. Jestem usatysfakcjonowana! Polecam fanom gotyckich klimatów. Na jesienną szarugę nada się idealnie!🍂

Wizyta w SPA powinna być przyjemna i komfortowa. Niestety może się zdarzyć, że trafimy do miejsca opętanego przez demony, choć na szczęście takie koszmary tylko w komiksie. A przynajmniej dosłownie. SPA, które narysował Erik Svetoft jest dokładną odwrotnością komfortu. To znaczy miejsce to oferuje usługi typowe dla SPA, ale intuicja podpowiada, że zza rogu obserwuje nas coś złego, co chce nas skrzywdzić. Na razie jednak tylko obserwuje, więc ignorujemy głos intuicji. Wmawiamy sobie, że nam się tylko wydaje, przecież jesteśmy tu, żeby się odprężyć, zażyć trochę relaksu… Jak para głównych (?) bohaterów, która decyduje się na weekend w luksusowym kompleksie odnowy ciała, żeby oderwać się trochę od “koszmarnego” życia. Tylko że od początku wiadomo, że coś jest mocno nie halo. Powstaje pytanie, czy to SPA jest nawiedzone, czy może ludzie przywlekli tam swoje demony? Pytanie pozostaje jednak bez odpowiedzi. 🛁Dziwno i straszno Za to z każdym kolejnym kadrem jest coraz dziwniej i straszniej. I masz poczucie, że tylko Ty to widzisz, więc myślisz, że zwariowałeś. Zwyczajnie masz przewidzenia. Obserwujesz pracowników walczących z wilgocią i brudem zewnętrznym, jednak plugawych wewnętrznie. A za ich plecami czai się coś. Nawet trudno powiedzieć co, ale coś powodującego ciarki strachu. Mimo to dalej udajesz, że wszystko jest normalne. W tym miejscu jednak nic nie jest normalne… Komiks SPA trochę przypomina senny koszmar. Niby nic się nie dzieje, ale gdy nie patrzymy potęguje się wrażenie, że ktoś patrzy zza zakrętu. Stoi tam i się przygląda. I ma złe intencje. Lekceważymy intuicję, a później jest już za późno. Nawet jeśli wiemy, że jest to sen, to nie możemy się z niego wydostać. SPA nas nie puszcza. Brrr… 🛁 Zło za fasadą SPA Lektura serio przyprawia o ciarki. Każda narysowana postać ma w sobie albo obok siebie jakiegoś demona, zdają się ich jednak nie zauważać, albo lekceważyć. Słyszałam, że komiks miał być w stylu Spirited Away, w którym do łaźni przybywa Bóg Bez Twarzy. Kaonashi karmi się emocjami innych i wśród złych pracowników łaźni staje się wielkim, obrzydliwym potworem. SPA faktycznie eksploruje motyw istoty karmiącej się emocjami, pod tym względem nieco przypomina słynną anime. A jednak Svetoft idzie grubiej, znacznie dziwniej. Nie do końca wiadomo, gdzie jest początek i koniec, czy w ogóle jest jakiś początek i koniec, a może wszystko jest zapętlone? Co tu jest realne, a co nie? Czy chodzi tylko o branżę wellness, przeżartą przez łapówki i mobbing, czy może jednak zło jest wszędzie? Bardzo, bardzo dziwny komiks. Bardzo mi się podobał.

Piąta Ewangelia to komiks ciekawy ale zarazem bardzo trudny do ostatecznej oceny. Ma ona interesującą fabułę która opowiada o wierzę w chrystusa ale sam ciąg akcji jest mocno przerysowany. Do tego ostateczne rozstrzygnięcie jest dziwne i słabe choć całość ratują przyjemne rysunki. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Sentymentalne spojrzenie na świat, który już nie wróci. Spojrzenie z perspektywy dziecka, więc wszystko trochę zniekształcone, często groteskowe. W sumie baza jest ok, gorzej, że całości towarzyszy formalny chaos. Mam wrażenie, że chwytamy zbyt wiele srok za ogon, dodatkowo w dialogach panuje chwilami niezły bałagan, co w połączeniu z przerysowanym wizerunkiem postaci wprowadza efekt komiksowego ADHD, które nie dawało mi nadmiernej satysfakcji z lektury. Zaledwie średniak

Książka jest ogólnie bardzo fajnie zrobiona tu jest duży plus za kreatywność przejść i wklejek na pierwszej i ostatniej stronie. Plot twist też był dla mnie niespodziewany, więc też plus. Mimo że ilustracja głównej bohaterki jest tak jakby płytka to świetnie oddaje, wybija sie z tła.

Bardzo pięknie wydana za jeszcze bardziej piękną cenę. Część ilustracji jest zdecydowanie za ciemna. Inne zaś są narysowana w taki sposób, że nie da się kompletnie zrozumieć, co przedstawiają. Nie mam tu tylko na myśli lovecraftowskich dziwności, ale również krajobrazy. Inna część obrazków jest też bardzo chaotyczna. Tekst w dymkach/dymki są źle przedstawione, przez co często nie wiadomo, co jest myślami, a co dialogiem. Również często nie wiadomo, kto mówi daną kwestię. Od czasu do czasu dymek (Jakieś 10% w całej książce) wskazuje na tego, kto mówi... aby po chwili zapomnieć, że to robi. Jest to tak bardzo niekonsekwentne. Irytuje mnie trochę wygląd twarzy. Często bohaterowie wyglądają, jakby potrzebowali egzorcysty. I mam na myśli, zanim zobaczyli dziwne dziwności Lovecrafta. Nie czuję zbytniej grozy. Nie wiem, czy to wynika z tego, że znam już tę historię, czy z tego, że manga nie potrafi tego przekazać. Stawiałbym na to drugie. Kilka tekstów w książce, zwykle jakieś cytaty, są przedstawione zarówno po angielsku jak i po polsku. Po co? Po co wersja angielska? Przy tak KOLOSALNEJ cenie jestem trochę zawiedziony, pozycja nie jest wystarczająco dopracowana.

Nie przepadam za historiami o wampirach, jednak ta wplata je umiejętnie w piekielne aspekty, a do tego posiada ciekawego głównego bohatera. Mam jednak wrażenie, że wytłumaczenie niektórych aspektów fabularnych jest trochę koślawe, ale z drugiej strony to co najbardziej przykuwa mnie do tego komiksu to rysunki - według mnie wyglądają wprost genialnie. Tła zawierają najbardziej piekielne piekło jakie widziałam, design każdej postaci jest ciekawy i zapada w pamięć, wszystko absolutnie przepięknie się ze sobą klei. Chylę czoła artyście za tak wspaniałe umiejętności, ale także cierpliwość jaką zdecydowanie musi mieć by rysować te wszystkie piękne detale na każdej stronie.

Wyobrażasz sobie, jakie to musi być uczucie... kiedy patrzysz w lustro i na widok własnej twarzy masz ochotę się zabić? Dzisiaj będzie o starości. Ile bowiem byśmy nie rozmawiali o niej, o akceptacji, godnym starzeniu się, pogodzeniu się z tym, że jesteśmy już sędziwi wiekiem… narracja wraz z nadejściem tych dni całkowicie się zmieni. Dziś, widząc 85‑latka prowadzącego samochód, powiem (i mówię!) „przecież to jest niedorzeczne, ktoś powinien mu zabrać prawo jazdy”. Jednak - jak w przypadku większości zjawisk - punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. To, co wydaje się oczywiste z perspektywy młodszej osoby, w obliczu własnej starości może okazać się zupełnie inaczej postrzegane. "Upgrade soul" podejmuje ten problem, choć warstw interpretacyjnych jest tu znacznie więcej. Komiks przypomina, że „nie było cię jeszcze tam, w tej starości, więc nie oceniaj”. Sam przecież mogę mieć trudność z oddaniem prawa jazdy. Dziś deklaruję, że jestem zwolennikiem cichej i spokojnej śmierci, lecz niewykluczone, że w dniach ostatnich będę krzyczał, szarpał się i płakał. Każdego czeka ten pochmurny dzień, gdy kości będą pokruszone, ciało oplecione rurkami, a wzrok - smutny, skierowany ku młodości w jakiejkolwiek postaci. A to i tak wersja optymistyczna, bo nie dotyka jeszcze kwestii choroby. W tym kontekście pojawia się w życiu Hanka i Molly możliwość walki ze starością. Para zbliża się do 45. rocznicy ślubu. Są zamożni: Hank zbił fortunę na postaci Slane’a, która - niczym rasowy bohater popkultury - doczekała się filmów, figurek i całej tej otoczki. Molly jest naukowcem. To istotne, ponieważ oboje są inteligentni, świadomi, a mimo to decydują się zainwestować pieniądze (oraz czas i zdrowie) w eksperymentalną metodę odmładzania. Wszystko w tej metodzie, realizowanej w osobliwym ośrodku prowadzonym przez grupę hochsztaplerów, idzie nie tak. Dość napisać, że na salę operacyjną wszedł David Cronenberg i powykręcał wszystko na modłę swojego body horroru. Po operacji jest źle, ale… to „źle” obarczone jest niewygodnymi pytaniami, które komiks stawia czytelnikowi. We wstępie do "Upgrade soul" Darren Aronofsky (reżyser m.in. "Pi") wskazuje liczne filmowe tropy, przez które można filtrować lekturę tego wybitnego komiksu. I rzeczywiście - jego intuicje są trafne. Obecni są tu choćby Nierozłączni Cronenberga. Do Davida Cronenberga chętnie dodałbym jednak jego syna Brandona i Infinity Pool (szczególnie!). W mojej lekturze pobrzmiewały także inne tytuły: "Pod skórą" (2013, Jonathan Glazer),"Ex Machina" (2014, Alex Garland) oraz oczywiście "Substancja" (2024, Coralie Fargeat). Warto podkreślić, że Hank i Molly przeszli operację i eksperyment. Żyją w swoich wymiętych, oryginalnych ciałach, wyniszczeni procesem. Jednocześnie istnieją ich klony - istoty, których nie można pokazać światu. A może jednak można? To kolejny istotny trop. Klony są doskonałe pod względem parametrów biologicznych, wszystkie wskaźniki olśniewają, lecz ich wygląd… to trzeba zobaczyć, by już nie móc „odzobaczyć”. Za tą wieloznaczną, gęstą tematycznie opowieścią idzie rysunek Ezry Claytona Danielsa. Warstwa graficzna jest kluczowa dla oddziaływania komiksu. Daniels stosuje ograniczoną paletę barw - dominują odcienie pomarańczu, brązu i czerni - co tworzy atmosferę sterylności, ale też niepokoju. Linie są cienkie, drżące, a postacie wyglądają krucho, jakby ich ciała znajdowały się na granicy rozpadu. Ten efekt wzmacnia temat przewodni: niestabilność tożsamości i fizyczności. Dla mnie komiks okazał się jednym z ważniejszych w dotychczasowym poznawaniu medium. Daniels pokazuje, że pragnienie doskonałości prowadzi do rozpadu więzi i destabilizacji psychicznej. Bohaterowie próbują uciec przed biologicznym ograniczeniem, lecz ich decyzje ujawniają, że to nie ciało jest największym ciężarem, lecz lęk przed utratą znaczenia. To sprawia, że nie można po prostu przeczytać i zapomnieć. O "Upgrade soul" się myśli.

Muszę przyznać, że do Bibliomulicy z Kordoby podchodziłem ze złym nastawieniem. Myślałem, że dostanę bardziej historyczny komiks, z elementami przygody. Tymczasem… miłe zaskoczenie. Owszem, tło historyczne jest tu bardzo bogate: mamy rok 976, przewrót w Kordobie i nowego władcę, który stwierdza, że najlepszym sposobem na ukształtowanie społeczeństwa według własnego widzimisię jest spalenie ogromnej części jednej z najważniejszych bibliotek świata. Sam pomysł brzmi dość mrocznie, ale komiks jest lekki i wesoły. Całość idzie w stronę przygodówki i opowieści o przyjaźni, pasji i powołaniu. W wyniku dość zabawnego splotu wydarzeń bibliotekarz, kopistka i pewien łotrzyk pakują część uratowanych ksiąg na zadziorną, pełną charakteru mulicę… i ruszają w podróż, która momentami jest komiczna, momentami gorzka, ale przede wszystkim bardzo ludzka. Ta ekipa tworzy między sobą niezwykle ciepłą, naturalną więź, którą naprawdę łatwo polubić. A sama mulica? Zdecydowanie zasługuje na miano pełnoprawnej, zadziornej bohaterki. Komiks zaskakuje lekkością, z jaką opowiada o sprawach poważnych. Jest tu przygoda, humor, trochę melancholii, a także trochę historii podanej w sposób przystępny i przyjemny. Ilustracje idealnie to wspierają: barwne, miękkie, pełne klimatu, ale z takim zawadiackim sznytem, który dodaje całej opowieści energii. Przyjemny komiks. Ciepły, sympatyczny i zaskakująco angażujący. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRRTF3ODLSN/?igsh=a2I1YzE2dmZ4bG9w

Grube. Pomysł na fabułę to najmocniejsza strona tego komiksu. Świetnie to sobie autor obmyślił, tworząc alternatywną historię świata, zwycięstwo nazistowskiego ezoteryzmu. Jestem w stanie to sobie wyobrazić w formie filmu albo książki. Komiks dał dodatkowe możliwości a autor zdecydował się sięgnąć po ikony popkultury... w prześmiewczy sposób. To mi trochę rozbijało powagę całej historii. Chociaż może to jest właśnie jej siła, kwantowe splątanie symboli i motywów. Ogólnie wyszło dobre dziwadło :) Graficznie tez jest interesująco. "Alchenit" to mieszanka technik graficznych... czasami dająca nieoczekiwane efekty. Widać cyfrowe powtórzenia a postacie rysowane ręcznie są... koślawe. Trochę przypomina mi to kopię rysunków znanych grafików wykonywanych pod koniec lat 80'. Z tej grafiki najlepsza jest okładka :) Pomysł by posteryzować zdjęcia, wykorzystywać stare fotografie z czasów wojny był bardzo dobry. I te powielenia dają taki charakter maszynowy, jakby z prostego folderu reklamowego. Fabuła i grafika jest pozszywana na tryki i resztki kabli z remontu instalacji elektrycznej na kwadracie. Ze starych mechanizmów znalezionych na złomie. Wszystko trzeszczy i zgrzyta, ale trzyma się kupy i czasami tryśnie iskrami. Taki golem z mięcha i metalu. Odrażająco mocne :D

Rewelacyjna powieść graficzna. W ostatnim czasie szukałem czegoś takiego do wypełnienia luki po The Last of Us. Film pamiętam jak przez mgłę, bo oglądałem jakoś niedługo po premierze, książki nigdy nie czytałem, zaś komiks polecam! Lektura dająca do myślenia. Czy jesteśmy "dobrzy" ? I kiedy tak właściwie stajemy się "źlI"?

Ten komiks leżał na półce spokojnie ponad rok czasu ponieważ chciałem go przeczytać dopiero gdy będzie gotowa kontynuacja, no powiem wam szczerze genialny jest 😱 spodziewałem się najwyżej dobrej historii a dostałem coś tak urzekającego i tak wiarygodnego w dodatku rysunki to majstersztyk! Nie przepadam za opowieściami na morzu, ale tutaj jest to tak ukazane i tak opisane, że przez moment czułem jakbym był pasażerem jakbym doświadczał tego smrodu na statku jakbym czuł na sobie słoną wodę morską. Z czystym sumieniem daje 10/10 i gorąco polecam każdemu. A w najbliższych dniach zabieram się za tom 2. Pozdrawiam

Efektowna adaptacja prozy Londona wydana w dużym formacie, który uwydatnia walory grafiki. Historia oddaje ducha przygody i przede wszystkim przyczynia się do przedstawienia bardzo wyrazistych postaci. Niby w duchu klasycznych ramotek, ale bez ich formalnych pułapek - czyta się to naprawdę przyjemnie. Blisko groteski, co akurat dobrze robi całości. Fajne.

Jason, a właściwie John Arne Sæterøy czyli norweski twórca komiksów jest niezwykle oszczędny przy kreowaniu swoich światów. Oszczędny, ale jednocześnie treściwy. Dla mnie Jason to trochę Jarmusch w wersji graficznej. Absurdalny humor, dobrze wkręcające się w głowę czytelnika krótkie opowieści mocno osadzone w gatunkowym podłożu. Jednocześnie, przy zachowaniu tego gatunkowego krajobrazu, na tym poletku wyrastają inne niż zazwyczaj rośliny. Niby western, a clue opowiastki to pojedynek szachowy. Niby sci-fi, a rzecz idzie o rozdzierający dramat rodzinny. Nie chciałbym zdradzać fabuły żadnej z pięciu historyjek. Każda oferuje emocje innego rodzaju. Zaczyna się od "Emily przesyła pozdrowienia", bardzo mrocznej opowieści o... morderstwie i zemście. Jest tu zatem, już gatunkowo, miejsce na sci-fi, western, noir, dramat. Dla mnie "Low Moon i inne historie" to komiks idealny do kontemplowania i podziwiania ascetycznej formy. Proste historie, antropomorfizacja, gruby kontur, wyraziste kolory, skąpe dialogi. Historie przeniesione na kadry niczym w storyboardzie. Czasem sam ruch, wydarzenie, przejście bohatera z lokacji do lokacji jest rozpisany na kilka stron. W międzyczasie sporo się dzieje, to komiks dla uważnych. Nierzadko jedną z postaci możesz dojrzeć w oknie, zmieni się czyjeś spojrzenie, ktoś wypowie jedną kluczową kwestię. Jest to więc bardzo przyjemny zbiór kilku komiksowych opowiadań. Jason ma moim zdaniem dryg do zwięzłych zdań, które wbija w czytelnika i oczekuje reakcji. To ten moment, który spada na nas niczym tak długo wyczekiwana kwestia Cichego Boba w "Sprzedawcach". Przez cały film siedział cicho, aż w końcu coś powiedział. I było to ważne. Podobnie jest w opowiadaniach zawartych w tym zbiorze. To ciekawa rzecz, świadoma, relaksująca, czasem wchodzi głęboko pod skórę i rzeczywiście zastanawiamy się nad znaczeniem historii, nad istotą zabiegu narracyjnego, zagadką. Nie ma takiej możliwości by przejść obok, bez żadnej refleksji. Jason umiejętnie wypełnia strony melancholią, nostalgią, czasem czymś groźnym, innym razem zupełnie oderwanym od rzeczywistości. To też ciągły balans na linii pomiędzy absurdem, a czymś podanym na serio. Pisałem w kontekście komiksu w odniesieniu do twórczości Jima Jarmuscha. Tak, sporo tu reżysera filmu "Poza prawem". Ale poza nim widzę tu też ten inteligentny humor spod znaku Woody Allena. Ten smutek pomieszany z komizmem jest cechą charakterystyczną dla Norwega. Niekiedy wchodzi nawet na terytorium slapsticku, ma przez to w sobie sporo oryginalnego uroku. Intrygujący komiks.

Schizowa i psychodeliczna podróż na kwasie, momentami świetna, momentami nudna af. Ten typ rysunków nigdy mnie nie urzekał, wszyscy wglądają dla mnie w tym komiksie tak samo. Zakończenie i ogóle przesłanie mi się podobały, ale nie rozumiem ostatniej sceny.

Od razu zaznaczę, że komiks miewa lepsze i gorsze momenty jednak więcej jest tych lepszych momentów dlatego taka wysoka ocena. Nigdy w sumie nie czytałem czegoś tak dziwnego i szczere nawet ciężko opisać o czym jest ten tytuł, zdecydowanie polecam go przeczytać bo jest to dosyć ciekawe doświadczenie. Jest to przecież potężny grubas a przeczytałem go ciągiem w jeden dzień co rzadko mi się zdarza przy tak dużej ilości stron. Pozdrawiam

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Wyniszczony przez różne kataklizmy i wojny świat, nie jest nazbyt przyjemnym miejscem do życia. W takich realiach ludzie starają się za wszelką cenę przetrwać, często ujawniając swoje ukryte demony. Nawet w tak drastycznej postapokaliptycznej scenerii można jednak odnaleźć wyróżniające się jednostki. Zdecydowanie jest nią Hombre, którego losy mamy ponownie okazję obserwować w drugiej księdze wydania zbiorczego dostarczonego na nasz rynek przez Lost in Time. Hombre: księga 2 kontynuuje brutalną i bezkompromisową historię opowiedzianą w pierwszym tomie. Scenarzysta Antonio Segura ponownie zabiera nas w podróż po zniszczonym świecie, gdzie prym wiodą przemoc, prymitywne instynkty i walka o przetrwanie. Tym razem jednak sama „akcja” nie stanowi trzonu opowieści. Równoważy ona sceny, w których jeszcze lepiej poznajemy samego bohatera (z jego problemami i wewnętrznymi dylematami) oraz odkrywamy przyczyny zagłady planety. Mniej uwypuklone dynamiczne treści nie oznaczają, że tytuł nagle stał się łagodniejszy. Nadal jest to pozycja skierowana tylko i wyłącznie do dorosłego czytelnika, który nie stroni od sugestywnej komiksowej brutalności. Zresztą nawet spokojniejsze momenty na tyle przesiąknięte są apokaliptycznym klimatem i różnoraką symboliką, że przeznaczone są one dla odbiorców 18+. Dzieło Segury to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, gdzie nie wiadomo czego spodziewać się na kolejnej stronie. Scenarzysta kreśli wyśmienitą opowieść o ludziach i ich chęci przetrwania za wszelką cenę. Porusza on tu także takie tematy jak miłość, strata, nadzieja i zdrada. Czytelnik staje się więc świadkiem wzruszających momentów, które chwile później mogą przerodzić się w dramaty albo w coś jeszcze bardziej drastycznego. Dzięki temu historia naprawdę mocno intryguje i trudno jest się od niej oderwać.... https://popkulturowykociolek.pl/hombre-ksiega-2-recenzja-komiksu/