Tatusiowie i ja

Na przestrzeni lat z pewną regularnością ukazywały się historie, które nieoczekiwanie wrzucały bohaterów w wir rodzicielstwa. Mam tu na myśli sytuacje, gdy postaci nagle musiały zająć się dzieckiem/dziećmi przez krótszy lub dłuższy czas, nie mając w tym temacie żadnej orientacji. Wśród najpopularniejszych tytułów można tutaj wymienić Trzech mężczyzn i dziecko czy Super Tata. W 2023 r. zadebiutowała z kolei przezabawna animacja Buddy Daddies. W ten nurt wpisuje się również najnowsza Jednotomówka Waneko zatytułowana One Week Family. Akcja mangi koncentruje się na młodym, popularnym aktorze jakim jest Ren Fujimaru. Mężczyzna rozwija się, a teraz czeka go praca przy kolejnym projekcie. Będzie to jednak dla niego nie lada wyzwanie. Tym wyzwaniem będzie bowiem gra w głównej roli z pięcioletnim aktorem! Tak się akurat składa, że nasz bohater zupełnie nie radzi sobie w kontaktach z dziećmi! I co teraz? Z pomocą przychodzi jego agent, który sugeruje, że powinien zamieszkać z dzieciakiem (Yuu) przez tydzień. To ma pomóc mu przystosować się do całej sytuacji i pokonać jedną ze swoich słabości. Oczywiście pięciolatek będzie pod nadzorem swojego menedżera, którym okazuje się być była dziecięca gwiazda Kei Haruo. Jakby tego było mało, to właśnie on był inspiracją dla Rena by zostać aktorem! Trójkę czeka niezwykłe siedem dni pełne pokory, zabawy i życiowych lekcji. Z początku myślałem, że One Week Family będzie czystą komedią. Choć jest tu dużo elementów humorystycznych, to historii bliżej jest jednak do dramatu. Sam jej wydźwięk jest dosyć poważny, a przynajmniej czytelnik z całą pewnością wyniesie coś z lektury tej mangi. W trakcie rozwoju fabuły nasi bohaterowie dochodzą do uświadamiają sobie przeszkody, z którymi muszą się zmierzyć i dochodzą do tego jak tego dokonać. To inspirująca historia, z której naprawdę można czerpać wiele pozytywów. Zarówno Yuu, Ren jak i Kei otrzymują odpowiednie wprowadzenie. Nie mamy poczucia, żeby autor pomijał jakieś istotne informacje na ich temat. Wszystkie elementy ich charakteru jednak odpowiednio rozplanował tak byśmy mieli czas ich poznać i polubić. Nie od razu dowiadujemy się, że Yuu jest synem szefowej wytwórni oraz dlaczego ta nie potrafi poświęcić mu czasu. To samo tyczy się Keia, który w odpowiednim momencie zdradza nam dlaczego jako nastolatek porzucił aktorstwo czy Rena, który potrzebuje czasu żeby wyrzucić z siebie swój strach przed dzieciakami. Zdaję sobie sprawę, że dla części z was scenariusz, w którym trójka bohaterów zamieszkuje razem brzmi dość niewiarygodnie. Jednakże, wszystko co ma miejsce od tego momentu jest naprawdę autentyczne. Od zabawy w lunaparku, przez gry na konsoli, aż po poczucie bliskości czy odpowiedzialności z jaką wiąże się opieka nad pięciolatkiem. Autor mangi Yatsuhashi kupił mnie tym w 100%. Ilustracje przedstawiają się w One Week Family przepięknie. W Yuu jest odpowiednia dawka słodkości jakiej oczekiwalibyśmy po takim utalentowanym i pracowitym pięciolatku. Z kolei Kei i Ren, choć wciąż młodzi, odznaczają się właściwą dla dorosłych dojrzałością. Manga dopracowana jest w najmniejszych szczegółach. Nie widzimy tutaj żadnych nieścisłości, niedoróbek, itp. Ogląda się ją po prostu bardzo przyjemnie. One Week Family to solidna historia dla całej rodziny. Nie jest to najbardziej oryginalna manga jaką przeczytacie, ale potrafi poruszyć i chwycić za serce. Zarazem jest pełna humoru i zabawy. To z życia wzięta, dobrze wyważona opowieść o stawaniu z odwagą naprzeciw swoich największych strachów i przełamywaniu się. Zdecydowanie polecam.

Krótki komiks Araty Togayi pojawił się na mojej półce niedawno. Chcąc nadal utrzymać klimat Halloween przyszła mi ochota na mangę w wampirzym klimacie, a że o zakupie tego tytułu myślałam już wcześniej, nadarzyła się idealna okazja. Autorka dostarczyła przyjemną historię, która umiliła mi listopadowy wieczór. Tadayuki to młody lekarz, który po odbyciu operacji wyrostka nagle zaczyna dostrzegać niepokojące zmiany w swoim ciele. Mimo że wyniki badań nie wskazują na żadną chorobę, jego samopoczucie się nie poprawia. Skaleczenia na ciele goją się podejrzanie szybko, bohater nie jest w stanie przełknąć ani kęsa, a wkrótce pojawia się też niepokojąca żądza krwi. Pewnego wieczora, gdy Tadayuki odwiedza swojego mentora, Jujiego, pokusa bierze górę... Choć manga Araty Togayi oznaczona jest jako BL, nie należy liczyć w tym przypadku na typowy romans, a już na pewno nie taki, gdzie znajdziemy mnóstwo "momentów". Relacja bohaterów pozostaje nieoczywista. Sama interpretuję ją jako miłość (wszak możliwa jest relacja romantyczna bez tradycyjnie pojmowanej intymności; warto wspomnieć też, że akt picia krwi często niesie queerowy podtekst),inni mogą określić ją jako relację queerplatoniczną lub nawet jako bromance. Do wyboru, do koloru! Choć jak przy większości jednotomówek chciałabym, aby "Cure Blood" była dłuższa (można by z niej zrobić świetną trzytomową serię!),autorce z powodzeniem udało się zamknąć wydarzenia dziejące się na przestrzeni lat w spójną całość. Togaya używa timeskipów i wybiera najważniejsze chwile, by pokazać rozwój relacji dwójki bohaterów od pierwszych doświadczeń Tadayukiego z wampiryzmem aż do niechybnego zostania Jojim. Choć jest nieco prosto i szkicowo, wszystko dobrze się ze sobą klei — zdecydowanie wolę to od mnogości chaotycznie wprowadzonych wątków. Historia koniec końców okazuje się dość poruszająca, mimo że wiemy, jak wszystko musi się skończyć. https://www.instagram.com/kiczcock/

Byłam i jestem nią mimo wszystko bardzo pozytywnie zaskoczona. Bardzo ciekawie poprowadzony wątek z mocą jednego z głównych bohaterów, nie ukrywam, że zapamiętam tę mangę głównie dlatego. Wątek relacji między nimi zasługiwał na trochę więcej, szkoda, że zostało to wszystko upchnięte do jednego tomu przez co uległo dużemu spłyceniu. Gdyby ich relacja miała szansę faktycznie potoczyć się trochę dłuższym torem, jestem przekonana, że byłoby idealnie.

W tym tomie autorka bardziej się skupiła na rozwijającym się uczuciu między bohaterami, kiedy już zakład krawiecki osiągnął wymarzony sukces. Dostajemy też perspektywnę drugiego głównego bohatera, przez co poznajemy jego przeszłość i przyczynę, dlaczego trafił do zakładu krawieckiego. To był bardzo dobry segment, pełen emocji i zwrotów akcji. Poza tym, podobało mi się to przeplatanie wydarzeń znanych z pierwszej części, opowiadanych przez drugą stronę z większą ilością szczegółów. Parę razy dosłownie szczęka mi opadła, a serducho łaknące romansu zabiło mocniej. Spodziewałam się, że ta kontynuacja będzie równie dobra jak pierwszy tom, ale łał...autorka pozamiatała i to równo. To jest świetne uzupełnienie już ukochanej przeze mnie historii. Dużo miłości, czułości, seksu i dojrzałych decyzji. Do tego piękni mężczyźni w garniturach. Kocham tę historię całym serduszkiem.

Ocena dla całej serii / Tom pierwszy lepszy, bo mocno komediowy i przy tym autentycznie przezabawny; dwójka już bardziej na serio. Ale tak czy siak - urocze to było czytadełko, pochłaniałem z bananem na ustach i wielokrotnie parsknąłem śmiechem. No i naprawdę polubiłem bohaterów, a to - przynajmniej w obrębie omawianego gatunku - nie zdarza się wcale aż tak często. Polecam! https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Początek nawet ciekawy, póki jakiś facet nie wciska ci się na postadę pracownika na siłę. Znaczy, Ubuki jest taki jakiś łatwowierny, że nie drązy tematu i dalej pozawala sobą sterować, ku chwale... Tfu, znaczy się by zakład ocalić, oczywiście, to nie tak, że chłopa mu się chce, nienienie. Przeciętnie jest, nawet obrazki są takie, no patrzę, ale zachwycona nie jestem.

Manga bardzo przypadła mi do gustu, kreska oraz dialogi są coraz lepsze od autorki, aż miło popatrzeć. Historia dwóch głównych bohaterów nie może być już bardziej zawikłana przez co strasznie długo czeka się na jakiekolwiek deklaracje. Choć widać już na pierwszy rzut oka chemię między głównymi bohaterami, to oni starają się jak najbardziej ją ukrywać przed sobą nawzajem i samym sobą. To prawda, że wszystkie mangi które czytałam od Nagisy Furuya są jak na jedno kopyto, jednak w niektórych z nich można znaleźć coś więcej. Tak jest w tym przypadku. Oby drugi tomik dotrzymał tempa i zakończył to jeszcze lepiej.

Ostatnia manga jaka została mi do przeczytania od Tomo Serizawa, mam nadzieję, że autor pracuje już nad nową mangą i niedługo wyjdzie, ponieważ poznawszy całą twórczość mangaki mogę spokojnie stwierdzić, iż stał się jednym z moich ulubionych. Kolejna manga którą czytało się z wielką przyjemnością, ciężko było odłożyć ją na bok, historia bardzo wciągająca. Ta manga w porównaniu do pozostałych autora jest bardziej odważna, dużo pikantnych scen, w tej mandze to właściwie było głównym nurtem co zaskoczyło, gdyż myślałam, że nie jest to jedna z domen tego autora, jednak po przeczytaniu tej mangi można powiedzieć, iż autor dotknął wielu różnych stylów i spróbował wszystkiego. Kolejna manga z dziedziny sztuki, którą jest aktorstwo oraz charakteryzacja. Nie powiem, że jestem rozczarowana mangą, jednak liczyłam na odrobinę więcej. Mimo wszystko jest to dobra manga, historia wciąga, bohaterowie coś w sobie mają i jest ciekawy wątek wprowadzony związany z poświęceniem aktorów. Warto przeczytać.

„Święte” to kobiety, które posiadają moc oczyszczania szkodliwych wyziewów Zaklętego Lasu, zwanych miazmą. Niektóre „Święte” są przywoływane z innego świata. I właśnie z jedną z nich splatają się losy głównego bohatera – Kondo. Kiedy wraca on zmęczony po pracy do domu, nagle zauważa, że w bocznej uliczce jakaś kobieta jest wciągana przez magiczny portal. Nic nie rozumie, ale chce jej prędko pomóc i w efekcie zostaje wciągnięty razem z nią. Ale nie ma tego złego, bo okazuje się, że w tym świecie nasz bohater nie będzie musiał niczego robić – wszystko potrzebne do życia zostanie mu zapewnione w ramach zadośćuczynienia. Ten jednak życzy sobie… pracy. Zarobiony korposzczur wspomaga się suplementami, dzięki którym zachowuje witalność. Pewnego zażywa zbyt dużo supli, co niemal doprowadza go do śmierci. Ratuje go Aresh Indrak - dowódca trzeciego zakonu, odpowiedzialnego za polowanie na magiczne bestie. Przy czym muszę dodać, że ratuje go w bardzo… dogłębny sposób. Ta scena nie każdemu się spodoba. Ja jednak daję tej serii kredyt zaufania, bo zapowiada się interesująco.

Najnowsze dzieło znanej mangaczki Scarlet Beriko - "Nagahama To Be, or Not To Be". Kolejny raz autorka pokazuje nam, że historia BL wcale nie musi zawierać rozłączy, nieporozumień i bogatych w gromy momentów. Nagahama jest przyjemną mangą o życiu dwojga licealistów. Będąc już w ostatniej klasie muszą oni podejmować wybory, które będą ważyły na ich przyszłym życiu. Jednak podczas wyboru drogi życiowej do głosu dobiją się serce i uczucia, które nigdy nie zostały jeszcze ubrane w słowa. Przyjemna i słodka (ale nie bez poważnych kwestii!) opowieść o dwóch zakochanych rybkach, która nie powiela wyświechtanych schematów gatunku i daje ukojenie sercu.

Druga część mangi o bezpańskich kotach chwyciła mnie równie mocno za serce, co pierwsza, pomimo iż dzielił mnie duży odstęp czasowy pomiędzy nimi. Bardzo przemówiła do mnie kreska, postacie i ich mimiki, oraz przesłodkie rysunki kotków. Pojawił się też plot twist, którego kompletnie się nie spodziewałam.

"Lion hearts" to przepiękna opowieść o wyjątkowej pierwszej miłości. Od razu przepadłam w tym wirze młodzieńczych uczuć i emocji, a ciąg zdarzeń niezwykle poruszający, a jednocześnie tak przytłaczający, nieraz pozbawiał mnie tchu, a serce wręcz podchodziło mi do gardła. Z drugiej strony, ta naturalność i wrażliwość nadawała tej historii realizmu, z którym nie chciałam się rozstawać. W tej mandze urzekła mnie przede wszystkim ta niewinność i delikatność w odkrywaniu uczuć między chłopakami. Podobało mi się przedstawienie uroków nastoletniej miłości, jako metafory dmuchawca, którego bohaterowie razem muszą chronić przed wiatrem trosk i zmartwień rzeczywistości. Ori Mita stworzyła tu piękne przesłanie. Po raz kolejny czytanie jej historii było niezwykłym doświadczeniem.