Kobieta, która skłamała

Piszesz bardzo mroczne książki, pełne przemocy i bólu. Nagle odkrywasz, że spotyka cię dokładnie to samo, co twoich bohaterów. Zaczynasz się bać, zwłaszcza, że wokół ciebie dzieje się coraz więcej. A najgorsze jest to, że realizuje się scenariusz jeszcze nie wydanej książki, której treść znają jedynie twoi bliscy. Spodziewasz się że zginiesz, bowiem postanowiłaś uśmiercić postać głównej bohaterki stworzonej przez siebie serii. Kto z twoich bliskich zamierza cię zabić? O tym jest ta niesamowita historia. Polecam!

Piszesz bardzo mroczne książki, pełne przemocy i bólu. Nagle odkrywasz, że spotyka cię dokładnie to samo, co twoich bohaterów. Zaczynasz się bać, zwłaszcza, że wokół ciebie dzieje się coraz więcej. A najgorsze jest to, że realizuje się scenariusz jeszcze nie wydanej książki, której treść znają jedynie twoi bliscy. Spodziewasz się że zginiesz, bowiem postanowiłaś uśmiercić...

Chcielibyście napisać własną powieść?
Twórczość Claire Douglas poznałam za sprawą cudownego thrillera „Para spod numeru 9” i do dziś zapoznałam się ze wszystkimi książkami, które ukazały się na polskim rynku. Dotychczas żadna mnie nie zawiodła, również dotyczy to najnowszej powieści „Kobieta, która skłamała”, mająca swoją premierę na początku marca.
Po raz kolejny okładka przedstawia z pozoru bezpieczny domek, w którym aż chce się zamieszkać, ale za każdym domem stoi rodzina z własną historią do opowiedzenia. Mam nadzieję, że nie tylko ja mam chęć zebrania wszystkich okładek z domami, tak jak pokemonów w grze.
Główna bohaterka Emilia Ward jest autorką bestsellerowej serii kryminalnej o detektyw Mirandzie Moody. Żyje spokojnie wraz z mężem Eliotem i dwójką dzieci – córką z pierwszego małżeństwa oraz synem z obecnego. Ich życie toczy się zwykłym tempem do czasu, gdy w trakcie pracy nad ostatnią częścią książki zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Z pozoru to nic groźnego i wydaje się zwykłym przypadkiem, bądź zwykłym żartem. Z czasem nie tylko Emilia, ale i również jej najbliżsi dostrzegają, że zdarzenia są identyczne do tych, które miały miejsce w książce. Sytuacji nie poprawia fakt, że ktoś wie co dzieje się w nieopublikowanej jeszcze książce. Podejrzani są więc wszystkie osoby, które dostały manuskrypt przedpremierowo.
Książka podzielona jest na 3 historie, pierwsza związana bezpośrednio z Emilią Ward, następna jest napisana kursywą, a ostatnia jest to historia młodziutkiej Daisy. Każda z nich jest równie ważna dla toczących się wydarzeń, ale czy są powiązane? Tego nie mogę zdradzić.
Autorka idealnie wykreowała bohaterów. Ich emocje i odczucia są przedstawione w naturalny sposób. Nie są przerysowane. Podejmowane decyzje również wykazują logiczny ciąg. Bardzo zaskoczyła mnie relacja głównej bohaterki z byłym mężem, który notabene zdradził ją i to z najlepszą przyjaciółką. Dodatkowo przedstawiona została więź Emilii z rodzicami, która jest dość chłodna i sztywna, natomiast Eliot jest bardzo blisko ze swoim ojcem, co odzwierciedla różnice relacji w rodzinie nie tylko w książce, ale i również w prawdziwym życiu wielu osób.
Claire Douglas wiele razy w książce przywołuje sytuacje z lockdownu i powrotu do normalności, które wywarły niebagatelny wpływ na głównych bohaterów. Mimo iż myślimy, że to było wieki temu, to autorka przypomina, że u niektórym odbiło to wielkie znamiennie.
Jestem pod wrażeniem tego, że w jednej książce znajdują się tak naprawdę 2 książki. Ciekawa jestem czy autorka brała pod uwagę napisanie serii kryminalnej o Mirandzie Moody. Patrząc na wydarzenia, które miałyby miejsce w tej serii, są naprawdę obiecujące i może warte głębszego zastanowienia i w konsekwencji rozwinięcia tej historii. Tym zarysem autorka mnie kupiła.
Pochłonęłam książkę w niecałe 3 dni. Zawiera wiele plot twistów, które sprawiają, że czytelnik chce przeczytać kolejny rozdział, a potem następny i tak oto kończy książkę. Marzę, żeby w przyszłości powstało jeszcze więcej tak cudnych powieści jak ta. Tak więc rzućcie wszystko i zacznijcie czytać „Kobieta, która skłamała”. Naprawdę polecam, nie zawiedziecie się.

Chcielibyście napisać własną powieść?
Twórczość Claire Douglas poznałam za sprawą cudownego thrillera „Para spod numeru 9” i do dziś zapoznałam się ze wszystkimi książkami, które ukazały się na polskim rynku. Dotychczas żadna mnie nie zawiodła, również dotyczy to najnowszej powieści „Kobieta, która skłamała”, mająca swoją premierę na początku marca.
Po raz kolejny okładka...

Przyznam szczerze, że spodziewałam się czegoś więcej po tej książce.
Początek naprawdę mnie wciągnął i nie mogłam się oderwać, ale końcówka zamiast ciekawić zaczęła mnie nudzić.
A zakończenie jest tak rozczarowujące, że brak słów ja naprawdę spodziewałam się jakiegoś wow na końcu zaskoczenia, a dostałam coś zupełnie innego.
Główna bohaterka strasznie mnie drażni zresztą jej mąż też,nie wiem czy autorka chciała żeby go podejrzewać czy o co chodzi.

Przyznam szczerze, że spodziewałam się czegoś więcej po tej książce.
Początek naprawdę mnie wciągnął i nie mogłam się oderwać, ale końcówka zamiast ciekawić zaczęła mnie nudzić.
A zakończenie jest tak rozczarowujące, że brak słów ja naprawdę spodziewałam się jakiegoś wow na końcu zaskoczenia, a dostałam coś zupełnie innego.
Główna bohaterka strasznie mnie drażni zresztą...

Emilia jest pisarką poczytnych kryminałów. Wiedzie spokojne życie z drugim, dobrym mężem i dwójką dzieci. Mieszka z rodziną w pięknej willi, jest zadowolona ze swojego życia. Właśnie czeka na wydanie swojej książki, dziesiątej części serii kryminalnej. Wokół niej zaczynają się dziać dziwne, niewyjaśnione rzeczy, które niepokojąco przypominają wydarzenia z ostatniej książki. Zaskakujące jest to, iż tę książkę przeczytało zaledwie kilka osób z najbliższego Emilii otoczenia. W końcu dowiaduje się, iż opisana w tej ostatniej książce historia seryjnego mordercy ...... wydarzyła się naprawdę. Pomysł na książkę podrzuciła jej przyjaciółka - policjantka, która wkrótce zostaje zamordowana. Sprawy nabierają tempa, a Emilia nabiera podejrzeń wobec kolejnych swoich przyjaciół i członków rodziny.
Moja opinia: Bardzo dobra książka, trzymająca w napięciu do końca

Emilia jest pisarką poczytnych kryminałów. Wiedzie spokojne życie z drugim, dobrym mężem i dwójką dzieci. Mieszka z rodziną w pięknej willi, jest zadowolona ze swojego życia. Właśnie czeka na wydanie swojej książki, dziesiątej części serii kryminalnej. Wokół niej zaczynają się dziać dziwne, niewyjaśnione rzeczy, które niepokojąco przypominają wydarzenia z ostatniej książki....

Bardzo lubię pozycje tej autorki, zapewnia odpowiednie napięcie, ciekawą fabułę. Lektorka też mi bardzo odpowiadała.

Czytałam w tamtym roku, więc nie pamiętam teraz głównego plot twistu, ale bardzo polecam :)

Bardzo lubię pozycje tej autorki, zapewnia odpowiednie napięcie, ciekawą fabułę. Lektorka też mi bardzo odpowiadała.

Czytałam w tamtym roku, więc nie pamiętam teraz głównego plot twistu, ale bardzo polecam :)

To była naprawdę spoko książka
Dobrze się jej słuchało.. fajna fabuła i dobrze prowadzona akcja.

To była naprawdę spoko książka
Dobrze się jej słuchało.. fajna fabuła i dobrze prowadzona akcja.

W przeciwieństwie do poprzedniej książki autorki , którą czytałem – „Dziewczyny , które zaginęły” ta podobała mi się o wiele mniej. Na minus również główna bohaterka. Jakoś mnie ta postać irytowała. Sam finał jakiś taki średni

W przeciwieństwie do poprzedniej książki autorki , którą czytałem – „Dziewczyny , które zaginęły” ta podobała mi się o wiele mniej. Na minus również główna bohaterka. Jakoś mnie ta postać irytowała. Sam finał jakiś taki średni

Orginalna, klaustrofobiczna fabuła. Świetnie opowiedziana, zaskakujący finał. Jeżeli macie wolną noc serdecznie polecam

Orginalna, klaustrofobiczna fabuła. Świetnie opowiedziana, zaskakujący finał. Jeżeli macie wolną noc serdecznie polecam

Wciągająca i nietypowa historia! Kiedy już myślisz, że się wszystkiego domyśliłaś, że wszystkie puzzle pasują niestety mylisz się :D polecam

Wciągająca i nietypowa historia! Kiedy już myślisz, że się wszystkiego domyśliłaś, że wszystkie puzzle pasują niestety mylisz się :D polecam

Książka oferuje wielowarstwową opowieść, w której rzeczywistość i fikcja płynnie się przenikają. Autorka stosuje ciekawy zabieg, który dezorientuje czytelnika, gdy ten odkrywa, że rzeczy nie zawsze są takie, jak się wydają. Dwie osie czasu, splatające się z fragmentami najnowszej powieści Emilii, tworzą spójną całość, która staje się coraz bardziej złożona, utrzymując napięcie i ciekawość aż do końca każdego rozdziału, co sprawia, że lektura płynie lekko i wciągająco.

Tempo narracji miejscami wydaje się jednak nierówne. Początek intryguje i wciąga, zwłaszcza dzięki epizodowi, w którym fikcja wykreowana przez Emilię zaczyna przenikać do rzeczywistości. Niemniej później historia nieco zwalnia, gdy autorka nadmiernie koncentruje się na opisach epizodów nękania Emilii. Choć stanowią one istotny element budowania psychologii postaci, ich powtarzalność sprawia, że fabuła staje się miejscami monotonna i traci dynamikę. Na szczęście, po pokonaniu tego przestoju i wprowadzeniu wątku kryminalnego, opowieść nabiera tempa i nie odpuszcza aż do końca, oferując liczne zwroty akcji i zaskakujące rozwiązania na ostatnich stronach.

Postacie są realistycznie skonstruowane i dobrze zarysowane. Zastosowanie motywu książki w książce pozwala na interesujące zestawienie Emilii z wykreowaną przez nią postacią — inspektorem detektywem Mirandą Moody. Nękanie, które staje się udziałem Emilii, w połączeniu z wiedzą o losach Mirandy oraz obawą przed podzieleniem jej losu, wprowadza bohaterkę w spiralę strachu, niepewności i podejrzliwości wobec otoczenia. Ten stan narastającej paranoi został wyjątkowo sugestywnie oddany, sprawiając, że czytelnik niemal współodczuwa niepokój towarzyszący Emilii.

Książka oferuje wielowarstwową opowieść, w której rzeczywistość i fikcja płynnie się przenikają. Autorka stosuje ciekawy zabieg, który dezorientuje czytelnika, gdy ten odkrywa, że rzeczy nie zawsze są takie, jak się wydają. Dwie osie czasu, splatające się z fragmentami najnowszej powieści Emilii, tworzą spójną całość, która staje się coraz bardziej złożona, utrzymując...