Mapa Poziomów Świadomości. Przewodnik dla początkujących

Książka składa sie z czterch części, z czego w mojej opinii dwa pierwsze są świetne a dwa ostatnie wywołują we mnie mieszane uczucia. Te dwie pierwsze tematy to Dyscplina i Miłość, które powinny być włączone jako rzecz obowiązkowa w kursy przedmałżeńskie i pewnie w jakiejś formie są (swój kurs robiłem już dawno temu więć nie pamiętam). Ale są to treści mi znane, choć tutaj przedstawione w sposób spójny i klarowny. Dwie ostatnie części czyli Rozwój a religia, Łaska są już bardziej rozmyśleniami, które pewnie wiekszość osób będzie odczytywać w kluczy własnych poglądów na te tematy, a często się buntować w przypadku gdy dotyka to już pewnych dogmatów. Chociażby kwestia grzechu pierowrodnego traktowanego jako lenistwa czy Boga jako nieświadomości zbiorowej. Tak czy mi pozwoliło szerzej spojrzeć na kwestie duchowości i ciekawe poczytać o takich duchowych pisanych innym językiem. Jest też jednak kilka rzeczy, które wzbudzają mój niepokój, choćby to jakich wyborów dokonał w swoim życiu autor i to ileś lat po popełeniu tej książki. Do tego sporo odniesień do konkretnych przypadków z gabinetu, czasami niezbyt potrzebnych i nieco mnie zmroziło, gdy autor pisze o przekraczaniu intymnej granicy z pacjentem, gdyby wiedział, że to pomoże. Tak czy inaczej, polecam bo mało jest publikacji łączących tak ciekawe kwestie duchowości i psychologii.

Fenomenalna książka dr Izabeli Kopaniszyn, specjalistki od zaburzeń osobowości, w szczególności psychopatii i narcyzmu. Kompendium wiedzy i świetne wsparcie dla osób, tkwiących w toksycznych relacjach i próbujących zrozumieć tę chorą grę. Pani Izabela prowadzi kanał MasterYourLife, w którym porusza wiele wątków psychologicznych i wyjaśnia zawiłe, ludzkie postępowanie. W książce jej wiedza została usystematyzowana i przekazana w przystępny dla czytelnika sposób.

"Myślę, że ratunkiem dla świata może być pielęgniowanie opanowanego, czystego umysłu i mądrość, jaką to daje". Nie do końca wiem, jak podejść do recenzowania książki popularnonaukowej, popularyzującej dziedziny, w których jestem laiczką: kognitywistykę i psychologię ewolucyjną. Nie jestem też buddystką, cechują mnie duża przyziemność i sceptycyzm. Po "Dlaczego buddyzm jest prawdziwy? Naukowe i filozoficzne podstawy medytacji i oświecenia" Roberta Wrighta sięgnęłam po troszę z uwagi na chwytliwy tytuł, po troszę z polecajki @drjoanwojsiat, w końcu – bo wciąż szukam dobrostanu i chcę uczynić go bardziej stabilnym, długotrwałym, osadzonym na solidnych fundamentach wewnętrznej harmonii. Jak na książkę popularnonaukową, Wright bardzo podkreśla w nim swoje "ja". Począwszy od dzielenia własnymi doświadczeniami z medytacją (uzasadnione),skończywszy nad kilkukrotnym podkreślaniu swoich słabości: wcinanie pączków, trudności z koncentracją, złoszczenie się na innych. Zaczęłam podejrzewać, że to zabieg retoryczny, pozwalający czytelnikom na łatwiejszą identyfikację z autorem. Mogę jednak się mylić, narzucać swój osąd i na podstawie odczuć tworzyć esencję Wrighta-manipulatora... Wróć ;) To próbka jego wywodu! W książce Wright skupia się na medytacji uważności oraz kilku istotnych koncepcjach buddyjskich, takich jak nie-jaźń, pustka, rozproszenie granic, prawdy moralne. Zaznacza różnicę między buddyzmem tradycyjnym (religijnym) i naturalistycznym (świeckim). Już w tym drugim widzi szansę na lepsze życie tu i teraz, podając na to dowody naukowe, związane z nowoczesnymi badaniami mózgu. Obserwowanie myśli i emocji z dystansu, ze świadomością, że część z nich pojawia się automatycznie, nie przedstawiając prawdy o nas samych, a tym bardziej świecie wokół, to duży krok w pracy nad spokojem wewnętrznym. Nie chodzi tu jednak wyłącznie o indywidualny rozwój duchowy. Właśnie w błędach poznawczych, braku klarownego oglądu i przypisywaniu nieprzyjaciołom łatek (esencji) Wright widzi przyczynę wzrastających podziałów plemiennych, w wyniku których króluje nienawiść i pogarda. Nie chcę przekonywać nieprzekonanych, ale jeśli praktykujesz jogę i/lub medytujesz, a hasło "wyjdź ze swojej głowy" ratuje Twoje zdrowie psychiczne, polecam zapoznać się z naukowymi podstawami praktyki uważności. Zakończę cytatem, pod którym mogłabym się podpisać: "Nie chciałbym zajść tak daleko w drodze do nirwany, żeby opuścił mnie wojowniczy duch. Jeśli pełne oświecenie oznacza koniec ze wszelkimi wartościującymi osądami i koniec z walką o zmiany, to ja się wypisuję. Zapewniam jednak, że dotarcie tak daleko jest zagrożeniem mało realnym (...). Pytanie, czy dotrę na tyle daleko, aby walczyć z tymi ludźmi mądrze i w oparciu o prawdę, co oznacza patrzenie na nich w sposób bardziej obiektywny i w pewnym sensie bardziej wielkodusznie". Wcześniej opublikowane na instagram.com/brakprzypisu

To dobra pozycja poruszająca temat traumy relacyjnej z perspektywy psychoanalitycznej. Znajdziecie w niej mnóstwo metafor, pracę ze snami, opisy procesów psychoterapii i co cenne, nie wyłąćznie z perspektywy tej "strasznej psychopatologii" pacjenta, którą teraz autor powie jak "naprawić" ale z perspektywy relacji terapeutycznej i jej ważności, wartości, upodmiotowienia nieodzownego w leczeniu zranień traumatycznych. Donald Kalsched dzieli się także własnymi rozterkami, wątpliwościami, nadziejami towarzysz

Kocham tą książkę i regularnie do niej wracam. Pomaga mi w ciężkich życiowych momentach, w PTSD, w uporaniu się z różnego rodzaju traumach jak i niesprawiedliwością, która mnie spotyka. Leczy rany, te z przeszłości, te z dzieciństwa, te z miłości, rodziny i związków. Z pewnością jest to książka nie tylko do przeczytania, ale do przestudiowania I głębokiego, wnikliwego analizowania. Książka dla duszy i ciała, dla wytchnienia, że możemy być szczęśliwi, mimo przeciwności losu. Gorąco polecam!

„Zrozumieć Junga” Dobre wprowadzenie do Junga, ale nie powtórzyłbym za blurbem: „najlepsze” – lepiej wspominam choćby „Psychologię C. G. Junga” Jolande Jacobi. Solidnymi atutami wprowadzenia Steina są: chronologia jungowskich pomysłów powiązana z wydarzeniami z jego życia, oraz wyjaśnienie zmagań z Freudem (a przy tym dobrze objaśniona teoria libido). Rozczarowuje za to zbyt pobieżna charakterystyka typów psychologicznych i rozwoju osobowości. Do tego wydaje mi się momentami, że Stein bardziej interpretuje niż prezentuje nauki Junga. Nie poleciłbym na pierwszy kontakt z psychologią głębi, momentami może wydać się zbyt akademicka, ale może sprawdzić się w przypadku osób, które już coś wiedzą, a chciałyby pogłębić wiedzę. Ciekawostka na zachętę: „Jung mówi, że mężczyźni są męscy na zewnątrz i kobiecy wewnątrz, a kobiety – na odwrót. Kobiety są relacyjne i receptywne w swoim ego i personie, a po drugiej stronie swojej osobowości twarde i przenikliwe; mężczyźni są twardzi i agresywni na zewnątrz, a wewnątrz łagodni i relacyjni. Zdejmijmy z dorosłych kobiet i mężczyzn personę, a postrzeganie różnic płciowych zostanie odwrócone. Kobiety zaczną jawić się jako twardsze i bardziej kontrolujące niż mężczyźni, a mężczyźni jako bardziej pielęgnujący i relacyjni niż kobiety”. – Czyżby Jung pół wieku temu przewidział skutki, które obserwujemy dziś? Czy rzeczywiście feministki zakładając spodnie doprowadziły do kryzysu męskości? A może odcinanie się od tradycjonalizmu sprawiło, że obie płcie uchyliły maski persony i udają trochę mniej – a zatem to nie kryzys, a krok ku rozwojowi, krok ku całkowitości? ---------------------- „Wykłady z Zofingi” przedstawiają wczesne zmagania Junga z zagadnieniami, które będą go nurtowały przez całe życie, takimi jak kwestia poddawania religii i doświadczeń mistycznych naukowym, empirycznym badaniom. Już jako młody człowiek Jung twierdził, że takie obszary powinny zostać poddane badaniom doświadczalnym i należy do nich podchodzić z otwartym umysłem. Punktem kulminacyjnym było spotkanie w 1909 roku na Uniwersytecie Clarka Williama Jamesa, który przyjął to samo stanowisko i przy użyciu właśnie takiej metody stworzył swoje klasyczne studium, „Odmiany doświadczenia religijnego””. „Wbrew opinii Wschodu Jung twierdzi, że bez ego sama świadomość staje się wątpliwa”. „Chociaż wiele cech ego wyraźnie rozwija się i zmienia, zwłaszcza w zakresie poznania, samoświadomości, tożsamości psychospołecznej, kompetencji itp., wyczuwa się również istotną ciągłość w samym rdzeniu ego. Wiele osób odczuwa potrzebę odnalezienia w sobie „wewnętrznego dziecka”. Jest to nic innego, jak uznanie, że osoba, którą byłem w dzieciństwie, jest tą samą osobą, którą jestem jako dorosły. Prawdopodobnie zasadnicze jądro ego nie zmienia się przez całe życie. Może to również tłumaczyć silną intuicję i przekonanie wielu ludzi, że to jądro jaźni nie znika wraz ze śmiercią fizyczną. Zamiast tego dochodzi ono do miejsca wiecznego spoczynku (nieba, nirwany) lub odradza się w innym życiu na planie fizycznym (reinkarnacja)”. „Jak wspomniałem wcześniej, należy odróżnić ego od pola świadomości, w którym jest ono osadzone i dla którego stanowi centralny punkt odniesienia. Jung pisze: „Kiedy stwierdziłem, że ego »spoczywa« w całkowitym polu świadomości, nie miałem na myśli tego, że ono składa się z tego pola. Gdyby tak nie było, byłoby ono nieodróżnialne od pola świadomości jako całości”. Podobnie jak William James, który odróżniał ja będące podmiotem doświadczenia (ang. „I”) od ja jako obiektu doświadczeń (ang. „me”),Jung wprowadza różnicę między ego a tym, co James nazywał „strumieniem świadomości”. Ego jest punktem lub kropką, która zanurza się w strumieniu i może oddzielić się od strumienia świadomości, stają się go świadoma, jako czegoś innego niż ona sama. Ego nie ma pełnej kontroli nad świadomością, nawet jeśli nabierze do niej dystansu wystarczającego by obserwować i badań jej przepływ. Ego porusza się w polu świadomości, obserwując, dokonując wyborów, do pewnego stopnia kierując aktywnością motoryczną, ale także ignorując znaczą część materiału, na który świadomość skądinąd zwraca uwagę. Gdy jedziesz samochodem dobrze znaną trasą, uwaga ego będzie często błądzić i zajmować się sprawami innymi niż prowadzenie samochodu. Po pokonaniu świateł i wielu niebezpiecznych sytuacji drogowych docierasz bezpiecznie do celu i zastanawiasz się jak tam dotarłeś! Uwaga była skupiona gdzie indziej, ego błądziło i pozostawiło prowadzenie świadomości nieprzynależącej do ego (nie-egoicznej). Świadomość w tym czasie, poza ego, stale monitoruje, przyjmuje, przetwarza i reaguje na informacje. W sytuacji kryzysowej ego powraca i przejmuje dowodzenie. Ego często koncentruje się na wspomnieniu, myśli lub uczuciu, albo na planach, które wyrwało ze strumienia świadomości. Inne rutynowe czynności pozostawia warstwie świadomości, która ulega habituacji. Ta możliwość oddzielenia ego od świadomości jest łagodną i niepatologiczną formą dysocjacji. Ego może do pewnego stopnia dysocjować się od świadomości”. „Bliższa refleksja ujawnia, że człowieka tak samo zniewala jego własna struktura charakteru i wewnętrzne demony, jak władza zewnętrzna”. „Ten obszar – nieświadomość zbiorowa – spowodował, że psychologia akademicka przez jakiś czas [od czasu wydania niniejszej książki uległo to znaczącej zmianie – przyp. Tłum.] stroniła od Junga i nazywała go mistykiem. Dopiero w ostatnich czasach pojawiły się narzędzia w postaci technik badań biologicznych, szczególnie nad mózgiem i związkiem chemii mózgu z nastrojem i myśleniem, aby zając się daleko idącymi hipotezami wysuniętymi przez Junga wiele dekad temu. Wiele ostatnich badań nad biologicznymi podstawami ludzkiego zachowania zdaje się potwierdzać poglądy Junga, że dziedziczymy liczne mentalne i behawioralne wzorce, które wcześniej uważano za wyuczone i będące wynikiem wychowania, a nie natury (patrz Satinover, Stevens, Tresan). Dla Junga archetypy są jak instynkty, w tym sensie, że są przekazywane wraz z naszym składem genetycznym, czyli wrodzone”. „Jung lubił czasem mówić, że myśli są jak ptaki: przylatują i zakładają gniazda na drzewach świadomości na jakiś czas, a potem odlatują; zostają zapomniane i znikają”.

Kolejna, po "rozproszone umysły", książka Gabora Mate, dzięki której mogłem lepiej zrozumieć swoje życie. Przerobienie merytoryczne materiału dało mi ogrom świadomości, niczym przepracowanie na psychoterapii. Polecam każdemu, kto chce poznać zależność między stanem swojego zdrowia a stresem, emocjami i tym kim jesteśmy. Niezwykle cenne jest dla mnie holistyczne podejście autora do leczenia, postrzegania człowieka jako całość: ciało, umysł, duch.

#1620 - „Radykalna manifestacja marzeń” - Colin C. Tipping - Wydawnictwo Medium #90/2025 „Gdy uczymy się nowej ujętności, docenianie stopniowych, niewielkich sukcesów na każdym poziomie jest niezwykle ważne, ponieważ wzmacnia naszą wiarę i poczucie własnej wartości. Pamiętajmy, by intencje formułowane na pierwszym etapie nauki miały duże prawdopodobieństwo spełnienia.” 📖 Radykalna Manifestacja Marzeń ✍️ Colin C. Tipping 🏛️ Wydawnictwo Medium 📚 184 strony 📅 Premiera: 01.01.2011 📂 Kategoria – Nauki Społeczne, Psychologia, Socjologia Colin C. Tipping w „Radykalnej Manifestacji Marzeń” podkreśla znaczenie małych kroków i konsekwentnej pracy nad sobą w procesie osiągania celów. Książka jest pełna praktycznych wskazówek, ćwiczeń i refleksji, które pomagają zbudować pewność siebie oraz wiarę we własne możliwości. Autor uczy, że każda, nawet najmniejsza zmiana, ma znaczenie, a skupienie na realistycznych i osiągalnych celach zwiększa szansę na sukces. To poradnik, który łączy elementy psychologii, samorozwoju i socjologii, pokazując, jak świadomie kształtować życie, by przyciągać pożądane rezultaty. 🌿 Polecam tę książkę każdemu, kto chce nauczyć się skutecznej manifestacji swoich marzeń i rozwijać poczucie własnej wartości. https://www.facebook.com/photo/?fbid=1577143126914756&set=a.782581979704212

Wiele przeczytałem już książek "rozwojowych" ale po przeczytaniu tej, coś kliknęło. Trafia do mnie z przekazem, a do tego po jej przeczytaniu zdarzają się ciekawe rzeczy, jakby świat rzeczywiście dostosowywał się do tego co chcę. Wiem że nie łatwo to wytłumaczyć, ale Ci co mieli do czynienia z tą książką, pewnie wiedzą o co chodzi:)

Gdzie te chłopy, czyli o mężczyznach w budowie i... o tęsknocie... Jednym z najczęstszych tematów w gabinecie są... mężczyźni. Partnerzy, mężowie, kochankowie, synowie, bracia i ojcowie. Mężczyźni, których kobiety kochają. Próbują kochać. Walczą o miłość, związki, relacje, partnerstwo. O bliskość. I nie będę teraz pisać o tym, że droga do drugiego człowieka prowadzi zawsze przez samą/samego siebie, bo to temat na osobny post. Kobiety zajmują się sobą, od wielu już lat. Poszukują, rozwijają się, piszą niesamowite książki, które są jak mapy, w podróżach bohaterek. Chodzą na terapie, biorą udział w warsztatach, tworzą kręgi, w których znajdują wsparcie i przestrzeń na siebie i siebie na wzajem. Uczą się. Pragną Żyć. I wtedy... wtedy zaczyna się problem... Bo te kobiety... zaczynają chcieć w relacjach czegoś więcej. Chcą prawdziwych, głębokich i autentycznych relacji. Chcą satysfakcojonujacej komunikacji. Są gotowe, w dojrzały sposób brać na siebie odpowiedzialność za siebie. Nie chcą już być córeczkami swoich mężów/partnerów, nie chcą też być ich matkami. Szukają pełnowymiarowej relacji. Coraz częściej gotowe na bycie w związku bez iluzji, z wszystkimi tego konsekwencjami. Ze zgodą na niedoskonałości. Kobiety uzdrawiają kolektywne rany, w relacjach między sobą. Kobiecość w rozwoju*, zbliża je do siebie. Biegają z wilkami, płoną ogniem wewnętrznej przemiany. I wtedy... wtedy pojawia się pytanie... - no dobrze, jestem gotowa... ale... gdzie te chłopy? Nieobecność mężczyzn... Tak gęsta i wyraźna. Przeanalizowałam z kobietami dziesiątki genogramów** - ginęli na wojnach, w obozach i powstaniach. Znikali bez wieści. Wracali odmienieni - puści w środku. Albo pili. Pili bez umiaru. Bili. Nie pracowali, albo pracowali wyłącznie. Z rzadka pojawiał się Mężczyzna dojrzały. Nieobecność Ojca, jest wynikiem patriarchalnego procesu, odbierania ludziom władzy nad sobą (kobietom i mężczyznom) i oddaniu jej w ręce uprzywilejowanej grupy mężczyzn. To proces, o którym napisano już wiele i który zaczyna być już wyraźny i oczywisty dla coraz większej grupy ludzi. Mężczyźni coraz częściej stają wobec konieczności przemiany... Ostatnie miesiące przyniosły tych historii tak wiele. Świat staje na głowie, kiedy partnerka, żona, po latach decyduje się wziąć swoje życie w swoje ręce, odchodząc z patriarchalnej iluzji, do Życia. Mężczyźni coraz częściej zasiadają w gabinetach terapeutów, coraz częściej budują kręgi. Pytają też o książki... I oto jest. "Mężczyzna w budowie. Wyzwania i perspektywy" Murray'a Steina, wydane przez nowo powstałe Wydawnictwo Therapeutes Książka prosta, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Napisana przejrzystym językiem i znakomicie przetłumaczona przez Bartosza Samitowskiego. To bardzo dobry trend, że dzieła analityków i psychoterapeutów, tłumaczone są przez kolegów po fachu, bowiem udaje im się oddać ducha książki w profesjonalny sposób. Książka złożona jest z trzech części: wykładów o pięciu etapach rozwoju psychicznego mężczyzn, rozdziału o przyjaźni mężczyzn i o ojcowskich gestach. Ta książka, to esencja esencji - bez nadmiernego rozwodzenia się, krótko i treściwie, w punkt, prostymi zdaniami, ujmuje fundamentalne treści. Na spotkaniu autorskim z Maurray'em Steinem 3/4 uczestników, stanowiły kobiety... Być może dlatego, że droga do męskości, prowadzi przez pierwszy etap, etap chłopca, gdzie relacja z matką stanowi podstawę całego przyszłego rozwoju człowieka? Być może droga do męskości prowadzi przez tę tęsknotę kobiet za nią...? "Wiadomo, że dla wielu mężczyzn rozmowa o sprawach osobistych: ich małżeństwach, konfliktach, seksualnych rozterkach i fantazjach, bywa trudna a nawet bolesna. Nie jest to wina braku odpowiedniego języka. To za hamowania. Kryją się za nimi obawy przed nieadekwatnością, a nawet poczucie wstydu z powodu posiadania jakichkolwiek uczuć i tęsknot. Istnieje lęk przed byciem pokonanym w rywalizacji o sprawność. Najczęściej gdy mężczyźni mówią o seksie, przechwalają się; rzadko kiedy przyznają się do porażki, braku doświadczenia, niespełnionej teksnoty, czy nieadekwatności." Odpowiadając na pytanie - gdzie te chłopy...? W budowie... A książka Murray'a Steina jest jak instrukcja obsługi dla budowniczych. Pozdrawiam spod Jabłoni, Małgorzata * Genogram – graficzny schemat przekazów transgeneracyjnych w rodzinie, podobny do drzewa genealogicznego. * Kobiecość w rozwoju, to tytuł książki Pii Skogemann #notatkispodjabłoni #książkispodjabłoni #gestaltystkaipsychoanaliza

Przeczytałam kilka pozycji o rozwoju duchowym, medytacji, uważności,samouzdrawianiu, ale żadna nie dała mi tak dużo jak ta książka. To przewodnik nie tylko świadomej medytacji i leczenia, ale i życia. Jest to ksiazka dla każdego, kto chce osiągnąć wewnętrzny spokoj.

Książka ,,Dostatek. Klucz do spełnienia, bogactwa i poczucia szczęścia". autora D. Chopra zachęciła mnie przede wszystkim poprzez tytuł. Bo kto by nie chciał wiedzieć jak być spełnionym, bogatym i szczęśliwym. Lektura ta odnosi się do praktykowania jogi oraz opisanie siedmiu czakr, które odpowiadają za różne sfery naszego życia. Książka pisana prostym językiem więc trafi do każdego. Dodatkowo każdy rozdział kończy się krótkim podsumowaniem i ćwiczeniem więc ja bardzo lubię takie rozwiązania ponieważ nie tylko otrzymuje wiedzę, ale mogę ją wykorzystać w praktyce i zastanowić się jak to mogę odnieś do swojego życia. Bardzo polecam i myślę, że każdy coś znajdzie dla siebie.

„Od Zera” to kontynuacja "Zero ograniczeń" o filozofii Ho’oponopono – hawajskiej metodzie uzdrawiania i rozwoju osobistego. Ta książka w dużej mierze została napisana w oparciu o feedback czytelników "Zero ograniczeń" i uczestników prowadzonych przez Vitale kursów i szkoleń z zakresu ho'oponopono. Autor rozwija i dokładniej omawia interesujące tematy, daje odpowiedzi na wiele pytań i precyzuje nieścisłości. Ciekawe są historie ludzi, którzy osiągnęli sukces, powodzenie lub zaszła w nich zmiana dzięki zastosowaniu techniki ho'oponopono. Jest tu też przedstawiona koncepcja "stanu zerowego" jako klucza do sukcesu, wewnętrznego spokoju i nieograniczonych możliwości. Ho’oponopono używam, działa rewelacyjnie :) Książkę polecam

Książka jest podzielona na 2 części. W pierwszej dowiadujemy się, o co chodzi w mind-body bridging, jak to działa. W drugiej rozpisane są konkretne ćwiczenia dzień po dniu (10 dni). Moim zdaniem lepiej sobie jednak te ćwiczenia dawkować tygodniowo, aby obserwować spokojnie, co się dzieje. Mi bardzo pomogło w odkryciu schematów, którymi się kieruje, w dostrojeniu do moich wewnętrznych potrzeb, intuicji, spokoju, harmonii. No działa to po prostu i tyle.

Drugi rok ją wałkuję. Niektóre cytaty niepotrzebne. Przynajmniej dla mnie Ale z filozofii na ogół człowiek bierze to co do niego przemawia. A w większości cytatów było dla mnie super i warto sobie je regularnie przypominać. Autor zbyt amerykański ale nie jego wina, że się taki urodził i wychował. Jednak warto podkreślić bo niektóre jego analizy są .... Amerykańskie xD

Książkę tę dość długo czytałam - a właściwie podczytywałam. Na początku bardzo mnie zainteresowała, jednak wraz z biegiem stron mój entuzjazm słabł. Nie chcę przez to powiedzieć, że mi się nie podobała, czy że to jest jakaś przeciętna pozycja, tylko że autor nie utrzymał mojej uwagi. Myślę, że winą tej sytuacji jest fakt, że obecnie na rynku mamy sporo książek poruszających podobne tematy. Gdy DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA ukazała się po raz pierwszy, była pewną nowością, świeżością, czymś czego ludzie potrzebowali nawet o tym nie wiedząc. Teraz autorzy zasypują nas psychologicznymi radami - jak żyć, by żyć dobrze itp. M. Scott Peck przypomina mi trochę fenomen Paulo Coelho, czy Olivera Sacksa. Obaj panowie zaprezentowali coś oryginalnego w konkretnym czasie - coś, co się dobrze czytało i co zaspokajało ludzką ciekawość i potrzebę spojrzenia na życie z innej perspektywy. Uważam, że Sacks i Peck mają oczywiście więcej do powiedzenia niż Coelho... zwłaszcza, że bazują na własnym doświadczeniu i nauce, a nie na cudzym przyprawionym filozoficzną gadką. DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA, to pozycja, w której znajdziecie bardzo dużo przykładów z gabinetu doktora (Peck jest amerykańskim psychiatrą i neurologiem). To niezwykłe relacje, które mają dobitnie pokazać czytelnikowi, gdzie popełnia błędy, nawet o tym nie wiedząc. Ta książka to RADA, ale taka momentami wstrząsająca, bo prawda czasem boli, mimo to warto właśnie w niej żyć. Nie unikać problemów, tylko je rozwiązywać... a przede wszystkim na początku w ogóle je zauważać i zdiagnozować. Może nie oszalałam na punkcie tej książki, ale ją doceniam. Wiele można z niej wyciągnąć dla siebie. Jedną z ważniejszych prawd, od której zaczyna się cała "zabawa" jest fakt, że ŻYCIE JEST TRUDNE - banał, ale okazuje się, że wcale nie.... życie jest trudne Wydawnictwo Zysk i S-ka egzemplarz recenzencki

Książkę polecił mi mój trener, podczas jednego ze szkoleń coachingowych. Sięgnęłam, przeczytałam. Na pewno historia opowiedziana przez autora daje do myślenia i pobudza do innego działania, szczególnie w aspekcie zarządzania zespołem. Jednak przeczytanie to jedno a stosowanie w praktyce to dwie różne rzeczy. Myślę, że coś zostanie ze mną, szczególnie jeśli będę wracać do zamieszczonych na końcu książki narzędzi myślenia pytaniami. Myślenie pytaniami ucznia a nie sędziego na pewno otwiera wiele możliwości, daje poczucie sensu i buduje zespoły. Warto sięgnąć, choć trzeba mieć przestrzeń do tego, żeby czerpać z treści.

Zadowolony jestem. Przede wszystkim z tego, że w sposób bardzo przystępny mamy tutaj esencję jak działa mózg w obszarach mnie interesujących ;-) Spokojnie w dwa wieczory można się dowiedzieć co zmienić i dlaczego, żeby lepiej funkcjonować. Szczególną moją uwagę zwrócił rozdział o dopaminie i social mediach. A najbardziej zaintrygował fragment, gdzie autorka pisze, że nasze myśli mogą wpływać na mowę ciała. A że nie jest to bullshit to nawiązanie do terapii CBT uwiarygadnia tę tezę. Oczywiście, można by sięgnąć po książkę naukową, żeby dowiedzieć się znacznie więcej o tym wszystkim ale nie sądze, żeby czytało się to wtedy tak lekko. Także polecam, jako wstęp do zagadnienia o tym jak zarządzać własnym mózgiem! :)

Madra. Zyciowa. Pomagajaca rozpoznac problem i dajaca rady co zrobic w takiej sytuacji. Podarowalabym ja kazdej, zwlaszcza mlodej, kobiecie i mlodemu mezczyznie. Zwlaszcza jesli maja dzieci. Do autoterapii i nie tylko. Ciekawa opowiesc kobiety, ktora byla w Auschwitz i wskazuje jak przestac zyc w wiezieniu umyslu. Warto byc wolnym. I szczesliwym. Zycie mamy jedno.

Dosadnie i na temat, poparte faktami. Za dużo kwestii związanych z religią, ale idzie przeżyć. Autorzy nie biorą jeńców. Wiele osób zarzuca pretensjonalność, zbyt wysokie ego, nawet narcyzm, ale Autor wali między oczy. Alkohol jest trucizną, nie ma żadnego, absolutnie żadnego argumentu za piciem alkoholu, którego nie można w sposób rozsądny i zgodny ze stanem wiedzy, obalić. Ta dosadność właśnie ma to podkreślić. Bardzo mocne 9. Wg mnie, po korektach (kwestie religii) powinna być podręcznikiem w naszym kraju. A osoby, które się z tego śmieją, drwią czy w dowolny sposób popierają picie alkoholu, na oddziale onkologicznym już się śmiać nie będą. Do tego kwestie psychiczne itd. Trochę odbiegłem od samej recenzji, przepraszam, ale chciałem podkreślić celowość mocnej formy przekazu. 9/10.