Dziesięć skrzydeł. Księga Przemian

„Dziesięć skrzydeł. Księga Przemian” Arkadiusza Mateńko to tom wyjątkowo dojrzały i wewnętrznie spójny — jego siła wynika z konsekwencji i głębokiego namysłu. To poezja, która powstała z czasu, cierpliwości i uważnego słuchania świata. Każdy wers wydaje się potrzebny, dopracowany, osadzony w znaczeniu. To książka, do której się wraca, bo nie wyczerpuje się przy pierwszym czytaniu. „Dziesięć skrzydeł” przekonuje, że prawdziwa siła poezji tkwi w skupieniu i autentyczności

„Dziesięć skrzydeł. Księga Przemian” Arkadiusza Mateńko to tom wyjątkowo dojrzały i wewnętrznie spójny — jego siła wynika z konsekwencji i głębokiego namysłu. To poezja, która powstała z czasu, cierpliwości i uważnego słuchania świata. Każdy wers wydaje się potrzebny, dopracowany, osadzony w znaczeniu. To książka, do której się wraca, bo nie wyczerpuje się przy pierwszym...

„Dziesięć skrzydeł. Księga Przemian” to książka pisana długo i to czuć od pierwszych stron nie w sensie objętości, lecz ciężaru doświadczenia, który w tych wierszach osiadł. To nie jest tom „na efekt”, nie jest też próbą literackiego debiutu na skróty — przeciwnie, to zapis dojrzewania, które nie miało potrzeby spieszyć się z publikacją. Poezja Arkadiusza Mateńki porusza się spokojnie, ale konsekwentnie, jakby autor od początku wiedział, że sens nie rodzi się z gwałtownych gestów, tylko z długiego trwania przy słowie.
Silnie obecna inspiracja I Ching nie jest tu ornamentem ani erudycyjną podpórką. „Księga Przemian” działa raczej jak wewnętrzny porządek tomu, cichy szkielet, który organizuje wiersze bez narzucania im dydaktyki. Przemiana u Mateńki nie ma charakteru mistycznej obietnicy, to proces bolesny, często bezradny, pełen zwątpień, ale właśnie przez to wiarygodny. Autor nie udaje mędrca, nie rości sobie prawa do ostatecznych odpowiedzi, raczej trwa przy pytaniu i pozwala mu wybrzmieć.
Forma tych wierszy jest oszczędna, pozbawiona pustosłowia, a jednocześnie nasycona znaczeniem. Każdy wers wygląda, jakby został sprawdzony pod kątem konieczności istnienia. Nie ma tu tekstów zbędnych, nie ma fragmentów, które chciałoby się „przyciąć”, co zresztą potwierdzają także teksty krytyczne zamieszczone w tomie. To poezja, która ufa ciszy między słowami i nie boi się prostoty, bo prostota nie jest tu uproszczeniem, tylko efektem długiego namysłu.
Szczególnie wyraźne jest napięcie między racjonalnością a pragnieniem magii, między porządkiem a wolnością, między potrzebą drogi a lękiem przed bezdrożem. Wiersze nie proponują ucieczki od świata, raczej uczą poruszania się w nim ostrożniej, z większą świadomością ceny wyborów. To poezja dojrzała nie dlatego, że mówi o dojrzałości, lecz dlatego, że ją praktykuje.
„Dziesięć skrzydeł” nie jest tomem, który chce się czytać szybko. To książka, do której się wraca, czytając fragmentami, pozwalając, by sens osiadał powoli. Widać w niej trzydzieści lat pisania, ale też trzydzieści lat życia, z jego pęknięciami, zmianami, powrotami i stratami. I właśnie dlatego ten tom jest dobry: nie obiecuje przemiany, tylko pokazuje jej koszt.

„Dziesięć skrzydeł. Księga Przemian” to książka pisana długo i to czuć od pierwszych stron nie w sensie objętości, lecz ciężaru doświadczenia, który w tych wierszach osiadł. To nie jest tom „na efekt”, nie jest też próbą literackiego debiutu na skróty — przeciwnie, to zapis dojrzewania, które nie miało potrzeby spieszyć się z publikacją. Poezja Arkadiusza Mateńki porusza...