Injustice. Bogowie pośród nas: Rok piąty

Poprzedni tom "Injustice" zdradzał pewne oznaki zmęczenia materiałem, a przecież historia, w której Superman staje się tyranem rządzącym twardą ręką wydaje się być samograjem. Ale już wówczas widać było, że seria zaczyna wpadać w niebezpieczne sidła schematu. I tom czwarty te przypuszczenia potwierdza, bo Batman próbuje zaatakować Supermana z jeszcze innej strony, tym razem włączając do konfliktu greckich bogów. I z jednej storny jest całkiem nieźle, bo akcja jest wartka, chociaż w większości potyczki polegają na grożeniu sobie nawzajem i napinaniu mięśni. Nie brakuje jednak scen dość szokujących...które jednak za sprawą twistów przestają być już takie szokujące jak na pierwszy rzut oka mogły się wydawać. I o ile z początku byłem zadowolony z tego albumu, tak im dalej tym bardziej męczący się on robił. Za to epilog tego tomu nadrabia mizerię, która w pewnym momencie wkrada się w historię znajdującą się w tym tomie. Nadal lubię serię "Injustice", ale ewidentnie scenarzyści zaczęli wpadać w pewną pułapkę, która aż za bardzo jest w tym tomie widoczna.

Dużo złota w tym komiksie się zadziało. Na wstępie ukłony należą się twórcom szaty graficznej – Jorge Jiménez i Tomeu Morey w dalszym ciągu dowożą, przedstawiając Gotham z jednej strony jako neonowe, trochę cyberpunkowe miasto (zwłaszcza świat Poison Ivy),ale z drugiej pełne gęstej, ciężkiej atmosfery (choćby kadry ze Strachem na Wróble). Główna fabuła rozwija się w zadowalającym tempie i przede wszystkim jest logiczna. Choć postaci pojawia się całkiem sporo, James Tynion IV poukładał wszystkie elementy sprawnie, tworząc dobrą historię. Smaczkami są jednak wątki poboczne. Origin Miracle Molly – coś pięknego i życiowego, bo kto nie ma czasem wrażenia, że jest tylko trybikiem większego, bezsensownego systemu? Historia świetnie pokazuje próbę uwolnienia się młodej dziewczyny ze schematu, który jest niewygodny niczym gorset. Genezę Ogrodniczki, ściśle powiązaną z młodością Pameli Isley, również należy docenić. W ogóle w całym komiksie Poison Ivy została przedstawiona w ujęciu niejednoznacznym, co wyszło wielce wiarygodnie, choć wiadomo jak to w Gotham City – źli z nutką dobroci z czasem wracają do korzeni. Album wieńczy bardzo dobry dialog Batmana z głównym antagonistą – Strachem na Wróble. Mroczny Rycerz wygląda jak oaza spokoju, nie daje się zbić z tropu swojemu interlokutorowi, a przede wszystkim dzieli się życiowymi refleksjami dotyczącymi zmian i przyszłości. "Stan strachu" to jedna z najlepszych części serii "Batman" autorstwa Jamesa Tyniona IV.

Przedłużenie kolekcji do 120 tomów okazały się świetną wieścią dla prenumeratorów. Właściwie wszystkie tony od 101. wzwyż prezentują wysoki poziom, a ostatni o pojedynku Gordon vs Joker to jeden z najlepszych. Świetna, głęboka historia, zahaczająca o wiele aspektów uniwersum Batmana, a wszystkie wątki ostatecznie znajdują rozwiązanie.

Catwoman Samotne Miasto to komiks z serii DC Black Label. Bardzo ciekawa, alternatywna opowieść o Selinie Kyle czyli tytułowej Catwoman. Gdy podczas Nocy Błazna ginie Batman, Jim Gordon, Joker oraz część Bat rodziny, Selina zostaje ciężko ranna, a następnie aresztowana. Po długim pobycie w więzieniu, w wieku 55 lat wychodzi na wolność. Ciężko jej jest odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Gotham nie jest już takie samo jak kiedyś. Burmistrz Harvey Dent za pomocą swojej armii zaprowadził porządek na ulicach. Wskaźnik przestępczości nigdy nie był tak niski więc superbohaterowie nie są już potrzebni. Niestety za tą całą sielanką kryje się coś jeszcze. Catwoman wraz z grupą dawnych przyjaciół próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczego Orfeusza, którego imię wypowiada Batman na łożu śmierci. Historia wciąga momentalnie. Świetnie, wręcz od nowa napisane postacie mają niesamowitą charyzmę, co czuć od razu. Zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się Killer Croc, fantastyczny gość. Ogólnie spotkamy bardzo dużo znanych bohaterów w nowych, pomysłowych rolach. Cały tom wypełniony jest po brzegi emocjami, od tęsknoty poprzez melancholię i żal, a na szczęściu kończąc. Lektura to sama przyjemność. Niestety, jak to często bywa, zakończenie trochę rozczarowuje. Zdarzają się też przestoje oraz słabsze wątki ale nie wpływa to za bardzo na obraz całości. Styl kreski jest bardzo ciekawy. Momentami trochę kreskówkowy ale nie można mu odmówić uroku. Świetnie dobrano barwy do każdej sceny, co mocno podkreśla emocje oraz nadaje niepowtarzalny klimat kadrom. Polecam każdemu, świetny komiks, który pozwala odetchnąć od typowych opowieści superhero. Eksperyment jak najbardziej udany. Recenzowany komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C70-PUFslO5/?igsh=MTZ6MGpiYWh1eHYwbg==

Kiedy sięgnąłem po "Injustice: Bogowie pośród nas – Rok Trzeci", od razu zauważyłem, że wizualnie komiks robi ogromne wrażenie. Rysunki są szczegółowe, dynamiczne i doskonale oddają chaos walk, które dominują w tej części. Postacie, takie jak Batman, Wonder Woman czy Constantine, zostały przedstawione z dużą dbałością o detale. Z drugiej strony, miałem trudności z rozróżnieniem, kto jest po czyjej stronie i jakie są relacje między bohaterami. Skakanie w środek serii – bez znajomości poprzednich tomów – sprawiło, że fabuła wydawała mi się nieco zagmatwana. Dodatkowo odniosłem wrażenie, że akcja przytłacza całą historię. Walki są widowiskowe, ale jest ich tak dużo, że brakuje miejsca na rozwój postaci czy bardziej zrównoważoną narrację. Podsumowując, komiks zachwyca oprawą graficzną i świeżym podejściem do magicznych motywów w uniwersum DC. Jednak dla mnie nadmiar akcji i trudność w odnalezieniu się w relacjach między bohaterami trochę odebrały przyjemność z lektury. Jeśli ktoś zna wcześniejsze części i lubi dynamiczne pojedynki, na pewno doceni tę odsłonę.

Komiks typu przytulającego, bo chociaż dzieją się rzeczy dramatyczne i czasami o dużej stawce dla tytułowego bohatera (a raczej jego prawdziwej tożsamości),to jednak całość jest mocno wholesome i nie ma na poziomie relacji wydziwiania. Do tego całość jest spójna ze znakomitym tempem i lektura również dzięki przyjaznej formie, wypada niezwykle smakowicie i ekspresowo.

Ciekawa i bardzo angażująca historia z kilkoma nieoczywistymi pomysłami i twistami fabularnymi. Życie i osobowość Marca Spectora ukazane trafnie i ze sporą dawką humoru. Nie zabrakło też porządnej akcji a całość jest spójna i satysfakcjonująca. Na duży plus też warstwa wizualna, z jednej strony dość mroczna ale jednocześnie odpowiednio klimatyczna. Zdecydowanie warto sprawdzić.

Tom drugi zdecydowanie lepszy od tomu pierwszego. Graficznie bardziej spójny. Sama historia to krwawy dramat, który ukazuje wielką wojnę angażującą kolejnych bohaterów. Ziemia to za mało, teraz konflikt dotyka już całego wszechświata. Historia zdecydowanie wciąga, choć nadal pojawiają się słabsze momenty. No ale przy takim rozmiarze to chyba nieuniknione. Zdecydowanie warto przeczytać.

Średni komiks. Trzy niezależne historie, których potencjał nie został wykorzystany. O ile postać Spawna wypada tutaj nieźle, to nie można mówić o jakimś sukcesie. Była to też moja pierwsza styczność z komiksową wersją Simmonsa więc co do tej postaci nie miałem wygórowanych oczekiwań. Poprzeczka głównych bohaterów jest postawiona bardzo nisko przez… Mrocznego Rycerza. Batman w tym komiksie jest ultra wkurzającą postacią. W moim przekonaniu jest wręcz pozbawiony jakichkolwiek pozytywnych cech i opętany jakimś szaleństwem, które odbiera mu jakiekolwiek logiczne myślenie. Miałem cichą nadzieję, że po prostu w końcu się zamknie. Graficznie jest ok. Najlepsza historia w komiksie, to część, przy której brał udział Frank Miller. Widać różnicę pod względem jakości w porównaniu do reszty. Dodatkowo, jeśli uwielbiacie dodatki to mam dobre wieści. Niemal połowa tego komiksu to właśnie takie rzeczy. Od szkiców, czarno-białej wersji historii aż po alternatywne okładki. I te ostatnie są w tym wszystkim najciekawsze. Pomysł na crossover był dobry. Wykonanie średnie, pozbawione polotu i głębi. Jeśli w przyszłości pojawi się inny pomysł na wykonanie, to są duże szanse, że będzie to coś lepszego już na starcie. Takie połączenie bohaterów wręcz wymaga dopracowania historii i wypieszczenia rysunków. ig: ksiazka_na_propsie

Zaskakująco pozytywne doświadczenie komiksowe, wprowadzające powiew (nie)świeżości do świata Marvela. Upychanie zombie w różnych uniwersach nie jest dla mnie czymś nęcącym, ale w tym przypadku wyszło naprawdę porządnie. W głównej mierze to chyba zasługa Kirkmana, który umiejętnie balansował na granicy humoru i napięcia w swojej części tego tomu. Niestety, pozostałe rozdziały innych autorów wyraźnie odstają i trochę nie wiedzą co zrobić z tymi zombie, oferując przy tym nieprzystająco mroczny poziom żartów. Ostatecznie jednak to dobry tom, który motywuje do sięgnięcia po kolejne części.

Podzieliłbym ten album na pięć etapów : wstęp, początek, inteludium, powieść właściwą i zjazd do bazy. Wstęp to dwa lub trzy zeszyty Fantastic Four ( podobno to są trzy - 536-538 - ale wygląda jakby to były dwa),gdzie zostaje wprowadzona postać Dr. Dooma. W mojej opinii, to zupełnie niepotrzebne wprowadzenie. Ale o tym później. Następne zeszyty "Thor 1-6" to osiedlenie się Thora na Ziemi i odbudowa królestwa Asgardu. Akcja prowadzona niespiesznie. Przez kilka zeszytów autor ukazuje prozę życia miejscowych i osamotnionego Thora, poszukujacego zaginionych członków swego rodu. Podziwiamy krajobrazy i obserwujemy reakcję na pojawienie się nowego Asgardu. Czyta się to przyjemnie i równie przyjemnie ogląda. Sześć zeszytów mija jak z bicza strzelił i można się tylko cieszyć, że trzymamy w ręku omnibusa i nie musimy czekać tygodniami na kolejne części. Jeśli jednak chodzi o akcje, to niewiele się tu dzieje. Interludium to creme de la creme tego wydania. Dwa zeszyty poświęcone retrospekcji i relacjom na lini ojciec - syn. Świetnie napisana opowieść o władzy, miłości, zemście i zaniechaniu. Jest epicko narysowana przez Djurdjevicia i imponuje niemal wszystkim. I do tego ten pomysł z krukami Odyna... Kolejne 6 zeszytów to już opowieść właściwa. Wojownicy Asgardu powrócili do domu i zaczyna się właściwa intryga. Straczyński podkręca tempo opowieści i sprawy zaczynają dziać się nieco szybciej, zachowując jednocześnie wcześniejszy klimat. Bardzo dobra część opowieści. I kiedy wszystko zaczyna już nabierać odpowiedniego tempa, nadchodzi chwila w której Straczyński pokłócił się z Marvelem o dalszy ciąg tej opowieści. W konsekwencji otrzymujemy trzy zeszyty, które mają pozwolić wydawnictwu wyjść z tego konfliktu z twarzą. Z każdym zeszytem jakość jednak spada ( co widać również w rysunkach),a historia robi się coraz bardziej miałka, czego kulminacją jest wielki finał, który "wielkim" jest tylko z nazwy, bo sporo wątków opowieści zostało porzuconych, a zakończenie ma za zadanie zjechać tylko z tym projektem do zajezdni z jak najmniejszymi stratami. Częściowo się to udaje, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu jakby opowieść została przerwana w połowie. Narzuca mi to porównanie do niesławnego finału serialu "Gry o Tron", a przynajmniej do tego, jakie o tym finale można było usłyszeć opinie. Mimo wszystko jestem wdzięczny wydawnictwu Egmont za wydanie tego omnibusa, bo opowieść Straczyńskiego jest w pewien sposób wyjątkowa. Jest prowadzona w formie baśni czy też ballady o ludziach północy, opartej na popularnej w popkulturze mitologi nordyckiej. Opowiada o wspólnym funkcjonowaniu na Ziemi zarówno Bogów jak i śmiertelników. Pokazuje Bogów od ludzkiej strony. Zawiera elementy intrygi, dramatu, miłości i honoru. Humorem przypomina czasami serię "Asterix i Obelix", co też jest całkiem dobrym rozwiązaniem. Poza tym jest naprawdę mądrze i dobrze napisana i świetnie zilustrowana, dzięki czemu bardzo przyjemnie się to czyta i ogląda. Komiks, który spokojnie mógłby być jednym z najlepszych, gdyby pozwolono Straczyńskiem dokończyć dzieło tak, jak to sobie wcześniej zaplanował. Wtedy pewnie i wstęp nabrały dodatkowej wartości i miałby jakiś większy sens, bo teraz jest tylko mało znaczącym epizodem całości. Komiks dla koneserów, którzy nie będą zawiedzeni końcówką i potrafią cieszyć się tym, co otrzymali, zamiast płakać nad rozlanym mlekiem.

Bardzo dobre dopełnienie przygód Spider-Mana wydawanych w epickach Egmontu. Jest to zbiór komiksów z cyklu Peter Parker The Spectacular Spider-Man czyli jednej z trzech serii wydawanych przez Marvela w latach 80. Jest trochę psychologi, kryminału i nasi bohaterowie najbliżsi przyjaciele Pająku w tym jego niedawno poślubiona żona MJ Watson. Naprawdę dobra seria 6 zeszytów która od początku do końca opowiada jedna z przygód Spidera. Mimo niewielkiej ilości zeszytów ten zestaw uważam za udany i śmiało mogę polecić wielbicielom Pajak szczególnie, iż jest to narazie jedyne wydanie w Polsce tych zeszytów wcześniej nigdzie nie drukowane. Brawo Mucha Comics. Oczekuje kolejnych takich wydan komiksów Marvela.

Miał być ślub… Batman niezwykle zręcznie łączy się z motywami świątecznymi i „Opowieści wigilijnej”. Tym razem Tom King przedstawia nam swoją wersję tej ostatniej w roli głównej z… Catwoman. Wbrew tytułowi Batman jest wręcz postacią trzecioplanową, choć komiks skupia się na relacji Bruce’a i Seliny. Można wręcz rzec, że mamy tu do czynienia wręcz z trójkątem miłosnym, bo w tej relacji kluczowy jest Joker. Nasz scenarzysta zwyczajnie lubi zestawiać kotkę i klauna. W myśl „Opowieści wigilijnej” wszystko, co widzimy, dzieje się w czasie świąt. Ciągle w tle ktoś śpiewa kolędy i mimo cięć dalej brzmią jak w dobrym filmie. Te dynamiczne cięcia służą przede wszystkim przeskakiwaniu pomiędzy trzema planami czasowymi – przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. W przeszłości Batman i Catwoman są wciąż do siebie nieufni. Selina traktuję tę relację jak zabawę, a rozproszony Batman nie potrafi jej złapać. W teraźniejszości są już w poważnej relacji, ale Selinie wciąż ciąży przyjaźń z Jokerem. W przyszłości jesteśmy niedługo po śmierci Bruce’a, Selina domyka swoją relację z Jokerem i doświadczamy tego konsekwencji. Trzeba przyznać, że forma tego komiksu jest nietypowa. Wszystkie plany czasowe przeplatają się między sobą, ale to nie wszystko. Tom King wykorzystuje także fragmenty innych komiksów, by stworzyć zadziwiającą kompilację, grającą wszystkim, co się da – czasem, stylem, nastrojem. Genialne jest przejście z walki Batmana z doktorem Fosforusem i zagrożeniem nowotworem, do badania Seliny, gdzie ta hipochondryczne boi się tego schorzenia. Niestety ta forma może męczyć i zniechęcić potencjalnych czytelników. Ktoś mógłby nazwać ją wręcz tik-tokową. Jednak myślę, że warto docenić pracę autorów w skomponowaniu tego zadziwiającego kolażu. Da się z niego zrozumieć przekaz, a w końcu największe dzieła średniowiecza to kompilacje. Dobrze czasem nawiązywać do tradycji. Forma nie jest jedyną kontrowersyjną decyzją Toma Kinga. Zacząłem już od tego, że skupia się na dziwacznym trójkącie między Jokerem-Batmanem-Catwoman. To zestawienie, szczególnie na boku Cat-Clown nie było chyba szczególnie eksplorowane, a nasz scenarzysta wziął sobie za punkt honoru jej eksploracje. Widać już ten element w jego kanonicznym runie Batmana, szczególnie w okolicach ślubu. Niestety muszę przyznać, że jak tam ta relacja wydała się dziwna i nie na miejscu, tak tu stała się jakby żywsza i wiarygodniejsza. Na tym kontrowersyjne pomysły się nie kończą, ale to już strefa spoilerów. Z powodu tych problemów można by z czystym sumieniem spisać „Batman/Catwoman” Toma Kinga na straty. Jednak trzeba pamiętać, że to list miłosny do tej pary, po tym jak kanoniczny ślub skończył powrotem do statusu quo. W niekanonicznej historii może się wreszcie udać. Szczególnie gdy ślubu udziela Batman Adama Westa. Tom King swój list miłosny rozszerza także o postacie z „Batman. The Animated Series” (1992-1995),„Batman. Maska Batmana” (1993, eng. Batman: Mask of the Phantasm) i o nawiązania do początków naszego detektywa – w końcu Catwoman i Joker zadebiutowali w tej samej historii. W dodatku ta miłość nie ogranicza się tylko do scenarzysty i wykorzystywanych postaci – rysownicy i wszyscy odpowiedzialni za szatę graficzną też dają dużo. W ramach tak długiego komiksu i w dodatku kolażu dostajemy niezwykle barwną i bogatą paletę stylów, które oczywiście potrafią przeskakiwać z kadru na kadr. Gdy trzeba kreska jest psychodelizna lub horrorowa, innym razem dynamiczna, by kończyć prostotą. Te skaczącą szatę graficzną uzupełniają kolejne i kolejne stroje Catwoman nawiązujące do różnych inkarnacji. W końcu nagość i obcisłe stroje są obowiązkowe, ale bluzgi nadal wykrzaczkowane. Ponadto widać w komiksie miłość też do ogólnej mitologii Batmana – dostajemy też inne postacie i ich interpretacje. Choćby Dick Grayson, który w przyszłości wygląda jak Peter Parker z Ultimate Universe (2023),a to nie wszystko, co o nim ciekawego można się dowiedzieć. Selina zdradza alternatywne wytłumaczenie na kostium Robina – Batman miał nadzieję, że w tak absurdalnym i śmiesznym kostiumie Joker go nie zabije. Nie zabija się przecież dobrego żartu. Dick nie jest jednak tak ważny, jak Helena Wayne. Jej relacja z matką, ciążące dziedzictwo ojca i duma ciągną wątek dziejący się w przyszłości. Ten Batman Przyszłości stanowi siłę antagonistyczną dla starej Catwoman, równie zdeterminowaną jak ten stary. Jednak to te tarcia i brak ojca wreszcie pozwalają na ujawnienie tajemnic, większe wzajemne zrozumienie w ramach żałoby i zwyczajnie koniec. O samej fabule trudno mówić i w sumie nie ma sensu. Najlepiej poznać ją samemu i mieć nadzieję, że zrozumie się coś w tym chaosie. Sam komiks, mimo jego wad, podobał mi się. Może gdyby bardziej zapanować nad treścią i ujednolicić styl zamiast stosowania kompilacji, „Batman/Catwoman” byłby bardziej zrozumiały. Jeśli ktoś lubi Kobietę Kot lub jej relacje z Batmanem, to naprawdę warto przeczytać. Poza tym dostajemy trochę rozważań związanych z tematem szaleństwa, prawdy i kłamstwa w relacji, czy to małżeńskiej, czy to matki z córką. Ostatecznie to historia życia Catwomen z jej głównymi relacjami w centrum. Ale każdy wie, po co się czyta ten komiks. Po prostu, jeśli chce się zobaczyć ślub, trzeba trochę poświęcić. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Fabuła gdzieś pomiędzy Światem Akwilonu a Skargą Ziem Utraconych. Wystarczająco wystająca ponad sztampę by zwrócić na siebie uwagę, dobry balans między istniejącymi już w literaturze motywami, a polemiką z nimi. Ktoś wiedział jak to napisać, by nie zamordować przeciętnego czytelnika ciągłym "ale przecież to już było". Czuć też jednak, że od początku zamiarem był jedno-strzałowiec i wielkiego wprowadzenia do świata nie będzie, tajemnice skupiają się na historiach postaci a nie jakiś wyjątkowych ponadalbumowych prawidłach. Co do rysunku, to Maillé nigdy nie ukrywał, że wzorem dla niego jest Loisel i to widać. Można się tym bardzo cieszyć, bo mimo tych oczywistych odniesień ma on jednak jakiś swój własny ryt i styl i kreska jest już jednak bardziej współczesna. Podobało mi się, dobra rzecz, wzbudza nadzieję, że jeszcze kiedyś mi się przypomni jak będę szukać czegoś nowego i trafię na któregoś z twórców.

Superman nigdy nie był moim bohaterem. Zbyt idealistyczny i dosyć często rozpatrujący sprawy czarno-biało. Dlatego z zaciekawieniem przyjąłem jego „nową wersję” w czytanym w zeszłym roku pierwszym tomie zbiorczym „Nigtwinga” autorstwa Toma Taylora. Dzisiaj natomiast sięgnąłem po pierwszy tom serii tego samego autora zatytułowanej „Superman: Syn Kal-Ela”, wprowadzający nas w świat, w którym to właśnie Jon Kent staje się tym jedynym Supermanem swojej Ziemi. Jon w wieku 11 lat miał pewien wypadek, przez który doświadczał czasu asynchronicznie i powrócił mając lat 17. Właśnie w takim wieku poznajemy go w tym tomie. Dowiadujemy się też, że już wkrótce jego ojciec opuści planetę i pozostawi ją pod opieką młodego Jona. Spore wyzwanie jak dla nastolatka. Tom Taylor jednak w swoim scenariuszu świetnie poprowadził dialog ojca z synem i pokazał, jak wiele w życiu młodego człowieka znaczy wiara rodziców w jego możliwości i ufność w podejmowanie dobrych decyzji. To jest właśnie, moim zdaniem, największa siła tego komiksu. Otwiera zupełnie nowy rozdział w życiu Supermana – młodszego, niedoświadczonego, pełnego obaw, a jednocześnie o wiele lepiej przystającego do współczesnego świata. Jednej rzeczy jednak nie przyklasnę. Jak dla mnie scena pierwszego pocałunku Jona była totalnie z czapy. I nie chodzi mi kompletnie o samą seksualność Jonathana, bo z nią zupełnie nie mam problemu. Uważam po prostu, że pocałunek ten pojawił się całkowicie znikąd. Zabrakło mi jakiejś podbudowy. Podobnie motyw, w którym Damian Wayne cieszy się szczęściem Jona – że niby na bazie czego on to szczęście rozpoznał? Jakiś straszny skrót myślowy scenarzysta tu zastosował. Niemniej z ogromną chęcią sięgnę po kolejny tom przygód młodego Supermana. https://www.instagram.com/p/C1waUd-tpiP

Od samego początku pomysł na ten komiks bardzo mi się spodobał. Jest ostro, krwawo, bezkompromisowo. Superman wreszcie jest wyrazisty, Wonder Woman jest twardsza od wielu panów w trykotach. Tylko, że ... jakoś mi się to wszystko nie klei. Niektóre wątki, postacie umieszczone są, mam wrażenie, bardzo na siłę. No i jeszcze te wielokrotne zmiany rysowników, nawet podczas jednego zeszytu. To już mnie poirytowało. Stąd taka ocena, a nie inna. Ale z pewnością większość fanów superbohaterów będzie zachwycona tym albumem. Ja natomiast biorę się za Rok Drugi ;-)

Batman: Wyjątkowo Mroczna Noc z serii DC BLACK LABEL to historia kolejnego, niezwykle trudnego zadania, przed którym staje Mroczny Rycerz. Ma bowiem dojść do zarządzonego przez Kierowniczkę Więziennictwa przeniesienia groźnego meta-człowieka z Azylu Arkham do zakładu Blackgate. Gdzie podobno sam osadzony będzie bezpieczniejszy. Nie tyle sam, co dla całego miasta. Chodzi bowiem o Edwarda M. Presslera, o ksywie EMP. Ksywie bardzo trafnej jak możecie się domyślić. Bowiem przestępca posiada elektryczne moce, a generowane przez niego eksplozje całkowicie pozbawiają okolicę elektryczności. Co gorsza, człowiek często nie kontroluje swoich mocy. W więzieniu, do którego ma być przeniesiony znajduje się kapsuła blokująca jego moce. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2023/04/07/batman-wyjatkowo-mroczna-noc-recenzja-komiksu/

Batman: Nie tylko Biały Rycerz. Dwanaście lat minęło, odkąd Bruce Wayne trafił do więzienia. W tym czasie Gotham przeszło radykalną transformację — z miasta pogrążonego w chaosie zmieniło się w futurystyczną, niemal dystopijną metropolię, gdzie prawa obywatelskie ustąpiły miejsca porządkowi i kontroli. Choć przestępczość spadła, cena za to była wysoka. Nad miastem zaczyna dominować Derek Powers, stopniowo przejmując zarówno majątek Wayne’ów, jak i wpływy. W tej rzeczywistości pojawia się też nowy Batman, a Bruce – widząc co się dzieje – decyduje się uciec z więzienia i ponownie połączyć siły z członkami Bat-Rodziny, by obalić reżim. Fabuła wciąga od pierwszych stron. Sean Murphy, jak zawsze, imponuje dbałością o detale i przemyślaną rozbudową swojego alternatywnego Bat-universum. Postacie, choć znane, mają tutaj zaskakujące role do odegrania, co odświeża lekturę i daje czytelnikowi nową perspektywę na znany świat. To odważny i bardzo ciekawy zabieg, który działa na korzyść całej historii. Niestety, mimo wielu atutów, trudno oprzeć się wrażeniu, że komiksowi brakuje tej nutki geniuszu, która uczyniła pierwszy tom serii dziełem dla mnie niemal idealnym . O ile wszystko jest tutaj na swoim miejscu – dobrze napisane dialogi, świetne tempo, mocne sceny akcji – to zabrakło tej głębi, która pozwalałaby postawić ten tom na równi z pierwowzorem. Przykładem może być samo Gotham: choć w teorii inne, wizualnie i tematycznie przypomina to, które widzieliśmy już w głównej serii, i tam wątek Magistratu wypadał po prostu ciekawiej. To jednak wciąż bardzo dobry komiks. Pomysłowy, postacie są świetnie napisane, a wizualna surowość rysunków doskonale oddaje klimat opowieści. Jest mroczno, jest intensywnie i momentami naprawdę przejmująco. Murphy nie traci formy, nawet jeśli nie osiąga tutaj poprzednich szczytów. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DKytVc2s-dr/?igsh=OWM5cm95NzN5a3Y2

Seria „Baśnie” doczekała się aż dwudziestu dwóch tomów zbiorczych, a odbiór większości z nich był naprawdę dobry. Cykl chwalono między innymi za twórcze podejście autorów do postaci znanych z klasycznych dzieł kultury, uwspółcześnienie ich wizerunku oraz wrzucenie ich na karty opowieści utrzymanej w bardzo nowoczesnym stylu, pełnej akcji i emocji. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów „Baśni” stał się niejaki Jack – mężczyzna krnąbrny i zadufany w sobie, posiadający jednak specyficzny, niezaprzeczalny urok. I to właśnie on otrzymał w 2006 roku własny tytuł. Pierwszy tom „Jacka z Baśni” zbiera w całość pierwszych szesnaście zeszytów serii. Po opuszczeniu baśniowych rejonów Jack Horner zdobywa renomę w Hollywood. Sława bywa jednak kapryśna, wystarczy kilka wydawałoby się niepozornych wydarzeń, a nasz bohater traci stabilizację i musi ponownie wyruszyć w drogę, niczym bohater słynnej piosenki Raya Charlesa. Na jego niekorzyść działa to, że ktoś stara się go dopaść. Czy dawni nieprzyjaciele, czy może ktoś zupełnie nowy, komu Jack, świadomie bądź nie, nadepnął na odcisk? Jedno jest pewne – przed ex-Baśniowcem wije się bardzo kręta droga. Nie jestem zaznajomiony ze wszystkimi tomami „Baśni”. Czytałem dwa albo trzy, resztę odkładając na nieokreślone „później”. Jak to bywa w takich przypadkach, komiksy wylądowały na tak zwanej kupce wstydu i dotąd do nich nie zajrzałem. Tymczasem na rynku zdążył się pojawić ich spin-off – jak się szczęśliwie okazało, podstawowa znajomość „Baśni”, jaką posiadałem, w zasadzie zupełnie wystarcza, żeby cieszyć się z lektury. Co więcej, autorzy pomyśleli o czytelnikach, którzy będą orientować się w sytuacji jeszcze słabiej niż ja, i raz na jakiś czas przekazują informacje o tym, co działo się wcześniej. To naprawdę dobry manewr, bo dzięki temu „Jack z Baśni” ma szansę dotrzeć do szerszego grona odbiorców. Sporym atutem pierwszej odsłony „Jacka z Baśni” jest niewątpliwie styl, w jakim zaprezentowane są perypetie tytułowego bohatera. Komiks aż kipi od akcji, właściwie na każdej stronie coś się dzieje, a fabuła rzadko zatrzymuje się na dłużej niż na chwilę. Ale dlaczego rozpatruję tę cechę w kategorii zalety, podczas gdy wiele razy narzekałem na zbytnią intensywność danego komiksu? Otóż tym razem akcję poprowadzono z głową, a kolejne sceny są naprawdę pomysłowe, stanowią reinterpretację motywów znanych z różnych baśni. Mimo bardzo wyraźnego rozrywkowego sznytu całość nie jest głupawa, potrafi też zmusić do wysiłku czytelnika, który co rusz zastanawia się nad tym, do jakich dzieł nawiązuje autor – to naprawdę świetna zabawa. Istotne jest też to, że „Jack z Baśni” dobrze sprawdza się jako autonomiczne dzieło, w oderwaniu zarówno od „Baśni”, jak i od baśni (jak to pięknie brzmi!). To po prostu wciągająca opowieść. Główny bohater omawianego tytułu to postać… specyficzna. Jack jest zadufanym w sobie megalomanem, który uważa, że każdy powinien go podziwiać, a przynajmniej schodzić mu z drogi, kiedy realizuje swoje cele. Jest też zadeklarowanym seksistą, uważającym kobiety jedynie za łóżkowe zdobycze. Jack generalnie jest mało sympatycznym indywiduum, a to już pewien problem, bo jako główny bohater stoi zawsze na pierwszym planie i musimy z nim stale obcować. I pal licho, że jest niemiły dla ludzi (też nie trawię znacznej części społeczeństwa),ale jego zachowanie bywa po prostu chamskie i prostackie, a na ponad czterystu stronach komiksu staje się to męczące. Nie każdy lubi taką formę, jednak ja jestem wniebowzięty za każdym razem, kiedy mogę czytać komiks wydany na papierze offsetowym. Nie potrafię tego doprecyzować, ale ma on w sobie coś unikalnego. Może chodzi o fakturę, może chodzi o zapach, może o to, że nie zbiera śladów tak jak kreda, w każdym razie uwielbiam offset. Więcej proszę! To tyle na ten temat, jeśli zaś chodzi o rysunki „Jack z Baśni” prezentuje się bardzo ładnie. Artystów jest tu trzech i każdy z nich prezentuje wysoki poziom. Grafiki są dopracowane i dynamiczne, dobrze oddają zarówno baśniową stronę świata przedstawionego, jak i tę realną. W ostatecznym rozrachunku pierwszy tom „Jacka z Baśni” prezentuje się solidnie. Komiks co prawda ma swoje wady, jednak nie są one na tyle znaczące, żeby przesłonić zalety. Tych drugich jest na szczęście więcej i robią na tyle dobre wrażenie, że z zaciekawieniem zajrzę do woluminu numer dwa, którego premierę zaplanowano już na wrzesień. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2023/09/jack-z-basni-tom-1-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0289zm1VQXE2ZSmc7GdM5CufboRyjyMV7RwqCx2o93FRZyW84wiCG1cEweKVrbEPJ1l

Gotham City opanowane przez Jokera i armię klaunów! Batman w defensywie, ale dysponuje atutem, którego nie ma Książę Zbrodni – oddaną i liczną rodziną. Album czytało się sprawnie, choć całościowo oceniam go niżej od poprzednika, głównie ze względu na kilka infantylnych historyjek (Harley Quinn zszywająca sobie gardło, otyły Władca Pomagierów). Run Jamesa Tyniona IV dalej prezentuje solidny, równy poziom wizualny, a historia, chociaż może za bardzo najeżona różnymi postaciami nieistotnymi i nieciekawymi, całkiem wciąga. To co prawda już kolejna odsłona odwiecznego starcia Batmana z Jokerem, ale jeśli jest przedstawiona w eleganckiej szacie graficznej i doprawiona szczyptą poczucia humoru, to ja nie mam nic przeciwko takim opowieściom.