Piękny i martwy

Największym - dla mnie - atutem tej historii jest cudownie pokazana jesień, moja ulubiona pora roku. Autorka wspaniale wprowadza w klimat tej pory roku za pomocą kolorowych swetrów i aromatycznych świeczek, jakie pojawiają się w internetowym sklepie głównej bohaterki Jagody oraz jej przyjaciółki, Róży.
Tak więc mamy jesień, kolorową, z deszczem, wiatrem i atmosferą. Mamy nieżywego absztyfikanta, Martina, którego po mniej więcej ósmym rozdziale nie da się nie lubić. Do kompletu jest irytująca przyjaciółka Jagody Róża oraz równie nieżywy przyjaciel Martina, zwany Duchem.
Jagoda należy do strachliwych panien, na szczęście Martin oswaja jej różne lęki. Ładnie z jego strony. Uczucie rodzi się stopniowo. Co mnie ujęło, bo nie przepadam za omdleniami głównych bohaterów od nagłych miłości od pierwszego wejrzenia.
Do tego dochodzi bardzo małomówny pies, Kostek - w ogóle nie reaguje za bardzo, nawet na swoich - oraz... nawiedzony dom.
Powiewało grozą, mimo iż zdawałam sobie sprawę, że to romans, a nie thriller psychologiczny, Autorce udało się wprowadzić nie tylko w klimat jesieni, ale również w przerażającą atmosferę Halloween.
Gratka dla fanów związków międzygatunkowych.

Największym - dla mnie - atutem tej historii jest cudownie pokazana jesień, moja ulubiona pora roku. Autorka wspaniale wprowadza w klimat tej pory roku za pomocą kolorowych swetrów i aromatycznych świeczek, jakie pojawiają się w internetowym sklepie głównej bohaterki Jagody oraz jej przyjaciółki, Róży.
Tak więc mamy jesień, kolorową, z deszczem, wiatrem i atmosferą. Mamy...

Czytane w ramach booktour.

"Piękny i martwy" to nie tuzinkowa powieść. Mamy tu mężczyznę przystojnego, który nie musi spać i jeść, nie oddycha - pierwsze skojarzenie wampir. Nawet przyjaciółka Jagody sprawdzała tą tezę. Niestety nie trafiła ( ja z resztą też) Jedyną rzecz w tym nieżyciu co potrzebował Martin aby żyć ( nie rozpaść się) było kontakt z ludźmi. Jak tytuł podpowiada pierwsze skrzypce w książce on gra, ale autorka świetnie wykreowała również postać Jagody. Dziewczyna dzięki mieszkaniu z Martinem jako współlokatorem przełamuje swoje lenki.

Uczucie między tą dwójką zaczyna się powoli pojawiać. Jednak czy im się może udać, oraz kim na prawdę jest Martin? Jeśli się zastanawiasz sięgnij po książkę. Historię się szybko i przyjemnie czyta. Nie ma tam przesłodzeń, są momenty humorystyczne, ale też chwile pełne napięcia. Autorka zadbała o momenty humorystyczne zaczynając od dosyć osobliwego wystroju domu ( stół rzeźnicki ). Zachowanie przyjaciółki Jagody, tajemniczy Duch sprawiają, że książka nabiera innego wymiaru niż tylko romans.

Akcja jest dynamiczna, płynna. Język przyjemny, prosty. Nie brakuje poczucia humoru oraz wątków, które pokazują zmianę bohaterów. Z racji na to kim jest Martin i jego chęć życia ( nie pogodził się z tym co się stało) dowiadujemy się co musi spełnić aby się jego los odmienił. Nie mniej jednak droga do tego nie będzie łatwa i będą osoby, które będą mieszały.

Czy skończy się szczęśliwie i jakie przygody będzie mieć ta dwójka oraz jaki udział w tym będą mieć ich przyjaciele? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie jedynie czytając. Okładka urzeka ale nie zdradza w pełni fabuły. Osobiście polubiłam styl autorki i będę sięgać po kolejne książki.

Czytane w ramach booktour.

"Piękny i martwy" to nie tuzinkowa powieść. Mamy tu mężczyznę przystojnego, który nie musi spać i jeść, nie oddycha - pierwsze skojarzenie wampir. Nawet przyjaciółka Jagody sprawdzała tą tezę. Niestety nie trafiła ( ja z resztą też) Jedyną rzecz w tym nieżyciu co potrzebował Martin aby żyć ( nie rozpaść się) było kontakt z ludźmi. Jak tytuł...

Świetna historia, dobrze się przy niej bawiłam, była bardzo wciągająca.

Świetna historia, dobrze się przy niej bawiłam, była bardzo wciągająca.

Tragiczna, przeczytałam tylko dla zasady żeby skończyć. Czytałam ją rok temu, teraz robiąc przegląd LC, zobaczyłam, że dałam jej zbyt wysoką ocenę, Stąd poprawa. Pamietam z niej tylko rzeźnicze haki i fakt, że gdy ją skończyłam cieszyłam się z faktu że mam to za sobą.

Tragiczna, przeczytałam tylko dla zasady żeby skończyć. Czytałam ją rok temu, teraz robiąc przegląd LC, zobaczyłam, że dałam jej zbyt wysoką ocenę, Stąd poprawa. Pamietam z niej tylko rzeźnicze haki i fakt, że gdy ją skończyłam cieszyłam się z faktu że mam to za sobą.

To książka, z którą po przeczytaniu opisu, nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać.

Z jednej strony zombi, z drugiej romantyczny wątek a na dodatek sprawa starego rzeźnika. Trochę dziwne połączenie i bałam się że to będzie za dużo.

Historia wciąga i daje się odczuć – nie przez wielką akcję, ale przez emocje bohaterów.

Główny bohater od początku mnie poruszył. Jego potrzeba bycia kochanym była bardzo ludzka. Mimo, że był “martwy”, czuł więcej niż większość żywych.

Podobało mi się, że relacja nie była przesłodzona, pomimo tego że wątek romantyczny nie należy do najlepszych.

Całość czyta się naprawdę szybko. Styl prosty, lekki, bardzo przyjemnie spędziłam przy niej czas.

Było parę momentów, które mnie zirytowały, np. główna bohaterka. Czasami jej myślenie mnie dobijało. A kilka, które sprawiły, że się uśmiechnęłam, np. gdy pojawiał się przyjaciel głównego bohatera.

Cieszę się, że ją przeczytałam – dała mi dokładnie to, czego potrzebowałam w tamtej chwili, czyli odskocznie od świata zewnętrznego.

Jeśli lubisz książki z uczuciami, nietypowymi bohaterami i lekkim klimatem z emocją w tle – to myślę, że warto dać jej szansę.

To książka, z którą po przeczytaniu opisu, nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać.

Z jednej strony zombi, z drugiej romantyczny wątek a na dodatek sprawa starego rzeźnika. Trochę dziwne połączenie i bałam się że to będzie za dużo.

Historia wciąga i daje się odczuć – nie przez wielką akcję, ale przez emocje bohaterów.

Główny bohater od początku mnie poruszył. Jego...

Książka jest dobra, mimo że przez pierwsze 100 stron trzeba przebrnąć, to przyjemnie się ją czyta. Fabuła z lekkim dreszczykiem w tle daje przyjemny vibe. Nie jest to jakieś wielkie „WOW”, ale przyjemne do poczytania i odmóżdżenia.

Książka jest dobra, mimo że przez pierwsze 100 stron trzeba przebrnąć, to przyjemnie się ją czyta. Fabuła z lekkim dreszczykiem w tle daje przyjemny vibe. Nie jest to jakieś wielkie „WOW”, ale przyjemne do poczytania i odmóżdżenia.

Któregoś razu dodałam sobie tę książkę na półkę Legimi i czekała grzecznie na swoją kolej. Ściągnęłam ją po czasie, zapominając o czym właściwie była i czytając ją zaczęłam się zastanawiać, czy to nie jakaś literatura dla młodzieży. Tytuł, okładka, koncept historii właśnie z tym mi się kojarzył.
Cóż, nie powiem, że jest to najgorszy romans jaki czytałam, mimo że praktycznie w ogóle nie trawię fantasy i sci-fi. Tutaj było znośnie, momentami na tyle ciekawie, że ciężko mi było się oderwać. Myślę, że ogólnie książka całkiem dobrze jest napisana.
Mało wiarygodne jest uczucie bohaterów. Jak dla mnie to było tylko pożądanie, a tu nagle pojawiła się jakaś miłość. Dobrze napisana postać Róży - skoro autorka chciała wykreować postać bardzo denerwującą, to w 100% jej się to udało. Róża nadawała trochę iskierki do całości.
Myślę, że fabuła jest całkiem ładna i przyjemna. Momentami naciągana, ale ogólnie lekka i znośna.

Któregoś razu dodałam sobie tę książkę na półkę Legimi i czekała grzecznie na swoją kolej. Ściągnęłam ją po czasie, zapominając o czym właściwie była i czytając ją zaczęłam się zastanawiać, czy to nie jakaś literatura dla młodzieży. Tytuł, okładka, koncept historii właśnie z tym mi się kojarzył.
Cóż, nie powiem, że jest to najgorszy romans jaki czytałam, mimo że praktycznie...

Lubicie wątki paranormalne w książkach?

Ja osobiście jestem do nich sceptycznie nastawiona, ale mimo to zdecydowałam się sięgnąć po książkę Anny Langer. Moim pierwszym wrażeniem była mocna (serio mocna) inspiracja historią Isaaca Mariona w kontekście „przypadłości Martina”. I choć uważam, że Anna Langer poprowadziła swoją historię trochę inaczej, to w mojej głowie cały czas krążyła myśl, że za bardzo tutaj czuję „Wiecznie żywego”.

I na dobrą sprawę to byłoby na tyle jeśli chodzi o minusy. Książka jest lekka, nawet trochę zabawna i niewymagająca. Czytało się ją całkiem przyjemnie. Na okładce mamy oznaczenie, że powinno być w niej sporo spicy scen. Na całe szczęście nie było ich tak wiele, jak się spodziewałam.

Bohaterowie byli poprawni. Nie miałam nawet za bardzo czym w nich się zachwycać. Jedyne co, to wkurzała mnie niesamowicie najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki.

Szczerze mówiąc nie ukrywam, że ciężko mi ją Wam polecić, mimo że w odbiorze była przyjemna. Jeśli nie przeszkadza Wam aż tak mocno bijąca po oczach inspiracją innym dziełem, możecie po nią sięgnąć.

Lubicie wątki paranormalne w książkach?

Ja osobiście jestem do nich sceptycznie nastawiona, ale mimo to zdecydowałam się sięgnąć po książkę Anny Langer. Moim pierwszym wrażeniem była mocna (serio mocna) inspiracja historią Isaaca Mariona w kontekście „przypadłości Martina”. I choć uważam, że Anna Langer poprowadziła swoją historię trochę inaczej, to w mojej głowie cały...

Przeczytałam z zainteresowaniem, ale...dużo tych ale, wiec może nie będę nikogo zniechęcać.

Przeczytałam z zainteresowaniem, ale...dużo tych ale, wiec może nie będę nikogo zniechęcać.

„Piękny i Martwy” autorstwa Anny Langner to książka, która porusza tematykę miłości, tajemnic i zmagania z własnymi demonami. Opowieść łączy w sobie elementy kryminału z romansu, co może zainteresować czytelników szukających nieco mroczniejszych historii o relacjach międzyludzkich.

Mimo ciekawego założenia fabularnego, książka miejscami nie spełnia oczekiwań. Narracja bywa momentami infantylna, co sprawia, że niektóre fragmenty brzmią sztucznie i nieco płasko. Bohaterowie, choć wielowymiarowi, nie zawsze budzą sympatię – niektóre ich decyzje czy reakcje mogą być irytujące i trudne do zaakceptowania dla czytelnika, szczególnie jeśli szuka bardziej realistycznych postaci.

Z drugiej strony, książka posiada także swoje atuty. Pomimo wspomnianych niedoskonałości w stylu pisarskim, historia potrafi przyciągnąć uwagę, a elementy tajemnicy i napięcia wciągają na tyle, by przejść przez lekturę. Autorka dobrze buduje atmosferę ale nie zaskoczyła zakończeniem.

„Piękny i Martwy” to książka, która może trafić w gust czytelników preferujących lżejsze, nieco bardziej romantyczne podejście do kryminału, ale dla tych, którzy szukają głębszych analiz postaci czy bardziej złożonej fabuły, może być rozczarowująca.

„Piękny i Martwy” autorstwa Anny Langner to książka, która porusza tematykę miłości, tajemnic i zmagania z własnymi demonami. Opowieść łączy w sobie elementy kryminału z romansu, co może zainteresować czytelników szukających nieco mroczniejszych historii o relacjach międzyludzkich.

Mimo ciekawego założenia fabularnego, książka miejscami nie spełnia oczekiwań. Narracja bywa...