Dragon Ball Full Color Saga 2 tom 4

W siedemnastym tomie Goku i Vegeta osiągają swoje szczyty, a Moro zostaje zmuszony do ucieczki. W miarę jak historia się rozwija, wprowadzone zostają nowe elementy związane z Bogami Zniszczenia, którzy przygotowują się do stawienia czoła potencjalnym zagrożeniom. Vegeta decyduje się trenować pod okiem Beerusa, co daje mu dostęp do mocy, o której do tej pory mógł tylko marzyć. Vegeta, zaczynający swoją drogę jako wojownik o bezwzględnej sile, odkrywa nowe podejście, które zmienia go na poziomie osobistym. Ta historia ukazuje jego rozwój nie tylko jako wojownika, ale też jako mężczyzny, który jest gotów poświęcić swoje ambicje dla dobra innych.

Tom 20 ma świetną okładkę z Goku i Bardockiem jakby szli ramię w ramię, tylko że to jest obietnica, której sama treść nie spełnia, więc już na starcie czuję lekki zgrzyt między tym, co widzę, a tym, co dostaję. Pierwsza połowa wreszcie domyka walkę z Gazem w sposób, który mogę czytać bez przewracania oczami co kilka stron, bo poświęcenie Gazu i poziom ultra instynktu Goku nadają starciu bardziej konkretny ciężar, jest mniej „wymyślonych narzędzi”, więcej starcia o wynik, nie jest to najciekawsza walka w serii, ale przynajmniej ma rytm, w którym czuję, że strony prowadzą do końca, a nie kręcą się w kółko. Najmocniejsze wejście ma Freezer, bo jego pojawienie się i pokaz mocy to prawdziwy strzał energii, taki moment, który nagle przestawia skalę i przypomina, jak działa przeciwnik z charyzmą i własnym planem, bez moralnych pogadanek i bez proszenia się o „uczciwą rundę”, i to jest dla mnie najciekawszy fragment całego tomu. Zainteresowało mnie też to drobne pytanie o Komnatę Ducha i Czasu, czy te miejsca są w jakiś sposób połączone, bo seria rzuca tu mały haczyk na zasady świata, który zostaje w głowie dłużej niż część wymian ciosów. Domknięcie „Sagi Granoli” wypada wreszcie jak domknięcie, a zaraz potem dostaję spokojniejszy, przejściowy odcinek, pomost do tego, co kojarzę z „Super Hero”, i rozumiem funkcję, ale druga część tomu mnie rozczarowuje, bo mimo że jest narysowana bardzo ładnie, ton robi się dziecinny, dokładnie taki, jaki pasuje do Trunksa i Gotena, tylko że po tej sadze ja nie mam ochoty na tak lekką zabawę, wolę, kiedy przejście buduje napięcie albo przynajmniej niesie jakąś nową stawkę. Jedno zdanie: finał ratuje wejście Freezera, a reszta tomu jest jak ładnie narysowany dopisek, który nie potrafi utrzymać temperatury po zamknięciu sagi.

Fajnie się to czytało, ale mam wrażenie, że historia miejscami jest za bardzo przeciągnięta i nie ma w sobie tego ,,mięsa" fabularnego. Postacie poboczne potrafią zirytować głupimi przytykami w stronę głównego bohatera. Na plus - fajna kreska, raj dla tych zainteresowanych japońską motoryzacją.

Dragon Ball Full Color Saga 2, Tom 2 to absolutna kulminacja napięcia i emocji w serii. To tutaj odbywa się ostateczna walka pomiędzy Goku a Piccolo Daimaō, która definiuje cały ten arc. Ten tom w pełni ukazuje, dlaczego Dragon Ball stał się legendą w świecie mangi i anime — epickie starcia, nieoczekiwane zwroty akcji, a także potężne emocje, które towarzyszą czytelnikowi do samego końca. Goku, po utracie przyjaciół i stanięciu naprzeciw pozornie niepokonanej siły, pokazuje swoją prawdziwą determinację i siłę. Widać, jak bardzo rozwinął się jako wojownik, ale także jako postać. Nie chodzi już tylko o walkę, lecz także o chęć ochrony tych, których kocha. Kulminacyjna bitwa z Piccolo Daimaō to prawdziwy test jego możliwości, zarówno fizycznych, jak i mentalnych. Goku pokazuje, że nie tylko potrafi walczyć, ale również, że jego serce i oddanie są równie potężne jak jego ciosy. Piccolo Daimaō, jako główny antagonista, w tym tomie prezentuje swoją pełną moc. Jego brutalność i pragnienie zemsty osiągają szczyt. To prawdziwy potwór, który nie cofnie się przed niczym, by zdobyć absolutną władzę i zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Jego starcie z Goku to jedno z najbardziej dynamicznych i zapierających dech w piersiach momentów w całej serii. Każda scena walki jest naszpikowana emocjami i adrenaliną, a pełnokolorowa wersja tej opowieści dodaje jeszcze większej intensywności. Jednym z najważniejszych momentów tego tomu jest to, jak Goku, pomimo wielu trudności, znajduje w sobie siłę, by przezwyciężyć Piccolo. Zaskakujące zwroty akcji i nieustanne napięcie sprawiają, że nie można oderwać się od lektury. Ten tom pokazuje, dlaczego Goku jest tak niezłomnym bohaterem — nie tylko ze względu na swoją siłę, ale także na niekończącą się wolę walki i ochrony swoich bliskich. Dragon Ball Full Color Saga 2, Tom 2 to fantastyczne zakończenie jednego z najbardziej epickich arców w historii serii. Niesamowicie narysowane sceny walki, doskonale napisane dialogi i emocjonalne zwieńczenie historii sprawiają, że ten tom jest absolutnym must-read dla każdego fana Dragon Balla. To także doskonała lekcja, że nawet w obliczu największych trudności warto walczyć do końca.

Kapitan Tsubasa Tom 1. W latach 90. codziennie z niecierpliwością wyczekiwałem kolejnego odcinka Kapitana Jastrzębia, tak jak każdy z moich ówczesnych kolegów. Później graliśmy jeszcze w Tsubasę na Pegazusie. Była to tekstowa przygodówka, w całości po japońsku 🙂. Już samo to pokazuje, jak ogromnym fenomenem była ta seria w moim dzieciństwie. Po tylu latach pojawiło się więc pytanie: czy manga Kapitan Tsubasa jest jeszcze w stanie wzbudzić we mnie jakiekolwiek emocje? O rany, tak! I to jakie. Ta kultowa manga to oczywiście historia chłopca, który pragnie zostać najlepszym piłkarzem na świecie. Tsubasa Ōzora, bo o nim mowa, już od najmłodszych lat wykazuje się niezwykłym talentem do futbolu. Od pierwszego tomu bije niesamowity optymizm, który momentalnie zaraża czytelnika. W dzisiejszych czasach jest to lektura wręcz nietypowa. Bohaterowi wszystko od początku się udaje, a on sam przez cały czas pozostaje uśmiechnięty i zadowolony. I wiecie co? Przy tej szarówce za oknem takie podejście jest czymś absolutnie wspaniałym. Ale jak to! Zapytacie, nie musi on brnąć przez porażki z zaciśniętymi zębami, by coś osiągnąć? Ano nie musi! Jasne, wszystko jest tu przerysowane, jednak ciepło i pozytywna energia, jakie biją z tej historii, to czyste złoto. Na koniec nie sposób nie wspomnieć o rewelacyjnie nakreślonych postaciach oraz świetnych, dynamicznych ilustracjach, które doskonale oddają emocje boiskowej rywalizacji. Perełka, po prostu. Mangę możesz zarobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTcV3tQDF4J/?igsh=czhzdjU5djh0bWs2

Dragon Ball Full Color Saga 2, Tom 3 to tom pełen zwrotów akcji, który wprowadza wiele nowych, ekscytujących elementów do historii. Po intensywnych wydarzeniach z poprzednich tomów, tym razem opowieść nie tylko rozwija postać Goku, ale także wprowadza kluczowych bohaterów, którzy mają ogromny wpływ na dalszy przebieg serii. Tom ten to kwintesencja emocji, walki i niespodziewanych rozwiązań fabularnych, które sprawiają, że czytelnik nie może się oderwać od lektury. Jednym z najważniejszych wątków tego tomu jest wprowadzenie postaci Piccolo Juniora — syna Piccolo Daimaō, który przysiągł kontynuować dzieło swojego ojca i zniszczyć Goku. Piccolo Junior to niezwykle ciekawy przeciwnik, którego charakter i rozwój będą miały duże znaczenie w przyszłości serii. Już w tej części widać jego determinację i żądzę zemsty, które tworzą wokół niego atmosferę nieustającego zagrożenia. Nie sposób nie wspomnieć o bohaterach takich jak Kami, Tien i Krillin, którzy odgrywają kluczowe role w tym tomie. Kami, będący opiekunem Ziemi, wnosi do fabuły głębszy wymiar duchowy i moralny, a także prezentuje swoją mądrość i potęgę. Jego postać wprowadza elementy filozofii i rozważań nad naturą dobra i zła, co wzbogaca opowieść. Tien z kolei, jako jeden z najwierniejszych przyjaciół Goku, pokazuje swoje ogromne zaangażowanie i determinację. Mimo że w tym tomie nie jest głównym bohaterem walki, to jego oddanie i waleczność budzą podziw. Krillin, będący jednym z najbliższych przyjaciół Goku, również ma swoje momenty, w których pokazuje, jak bardzo się rozwinął jako wojownik. Zwroty akcji w tym tomie są niezwykle dynamiczne i sprawiają, że fabuła trzyma w napięciu. Pojawienie się Piccolo Juniora oraz plan Kami’ego, by pomóc Goku w walce z nowym zagrożeniem, nadaje opowieści nowego tempa. Kolejne starcia, przygotowania do turnieju sztuk walki i nadchodzące zagrożenie sprawiają, że każdy rozdział przynosi coś nowego i zaskakującego. Historia rozwija się w sposób naturalny, ale pełen niespodziewanych zwrotów, które sprawiają, że nie wiadomo, czego się spodziewać na następnej stronie. Podsumowując, Dragon Ball Full Color Saga 2, Tom 3 to część, która nie tylko rozwija fabułę, ale wprowadza także nowych, fascynujących bohaterów i podnosi poprzeczkę w kwestii emocji i akcji. Pojawienie się Piccolo Juniora, rozwój postaci Kami’ego oraz niesamowite momenty z udziałem Tiena i Krillina sprawiają, że ten tom jest absolutnie wart uwagi. Zwroty akcji i dynamika historii trzymają czytelnika w napięciu, a każda scena dodaje nowego wymiaru tej kultowej opowieści.

W poprzednim tomie został pokonany przywódca potworów. Wydaje się, że oznaczać to będzie koniec wojny z potworami. Jednakże czy tak jest na pewno? Potwór Miaau atakuje superbohaterów na powierzchni. Herosi za wszelką cenę usiłują uratować zakładnika. W tym samym czasie pozostali bohaterowie dalej walczą pod ziemią. Starcie Miaau z bohaterami jest bardzo spektakularne. Każdy daje z siebie wszystko, ale to i tak niewiele daje. Przy tym też w dalszym ciągu pamiętają o ratowaniu postronnych, więc herosi nie są tu wyłącznie karierowiczami jak to było zasugerowane parę tomów temu. Dosyć zastanawiający jest wątek Motorycerza. Bohater działa w bardzo logiczny, ale też kontrowersyjny sposób. Ujawnia przy tym pewne tajemnice, które mogą mieć duży wpływ na dalsze wydarzenia. Przy czym jednak towarzyszące temu zdarzenia mogą sugerować, że ten bohater coś ukrywa i nie wszystko co mówi jest zgodne z prawdą. Wątki bohaterów są dosyć krótkie, ale zapadają w pamięć. Nareszcie powraca Garou i można zobaczyć jakie ma obecnie zdolności. Całkiem zabawnie wypadają interakcje Saitamy z Promiennym Flashem, który zaczyna dostrzegać prawdziwą moc bohatera. Również bardzo efektowne jest starcie Cesarzątka z wodnym potworem. Rysunki zachwycają tutaj swoją dynamikę. Niemalże każde starcie nabiera tutaj epickich rozmiarów. Szkoda, że w tym tomie brakuje jakiegoś nowego potwora z pomysłowym wyglądem - niestety potworna wersja Garou bardzo rozczarowuje. W tomie zawarta jest też dodatkowa historyjka z przeszłości Saitamy. Niestety jest to wyłącznie dowcip niepotrzebnie rozciągnięty na trzy strony. Tom sprawdza się zarówno fabularnie, jak i rysunkowo. Szczególnie zastanawiam się jak rozwinie się motyw Motorycerza. Mam jednak nadzieję, że w końcu skończą się walki w podziemiach, bo zaczynają się robić trochę męczące.

"Dragon Ball: Bitwa Bogów" to długo wyczekiwana kontynuacja kultowej serii, która z pewnością ucieszy wszystkich fanów tej legendarnej mangi. Po latach przerwy wracamy do świata Goku, Vegety i reszty ukochanych postaci, co samo w sobie jest powodem do radości. Cieszę się, że twórcy postanowili ożywić tę historię i wprowadzić nowe wątki, które rozwijają uniwersum Dragon Balla. Jednym z największych atutów tej książki jest jej oprawa graficzna. Kreska jest naprawdę fenomenalna, a dodanie kolorów sprawia, że obrazki ożywają na naszych oczach. Sceny walki są dynamiczne i pełne energii, co sprawia, że można poczuć się jak w trakcie prawdziwej bitwy. To ogromny krok naprzód w porównaniu do starszych tomów, a także miły dodatek, który docenią zarówno nowi, jak i starzy fani serii. Jednak mimo tych wszystkich pozytywów, muszę przyznać, że fabuła "Bitwy Bogów" pozostawia nieco do życzenia. Z perspektywy fanów Dragon Balla i Dragon Ball Z, przeskok mocy pomiędzy seriami DBZ i DBS może wydawać się zbyt drastyczny. Przejście od starć z silnymi przeciwnikami, jak Cell czy Majin Buu, do nowych, potężnych bogów, może być nieco przytłaczające. Oczywiście, to przygoda w znanym uniwersum, ale dla wielu fanów, którzy śledzili rozwój mocy w poprzednich częściach, może to być nieco trudne do zaakceptowania. Mimo to, "Dragon Ball: Bitwa Bogów" to przyjemna lektura, która przyciąga wzrok i wzbudza emocje. Radość z powrotu do świata Dragon Balla i możliwość obserwowania ulubionych bohaterów w nowych przygodach sprawiają, że jest to tytuł, który warto przeczytać. To zdecydowanie krok w dobrym kierunku, a ja z niecierpliwością czekam na kolejne tomy i rozwój tej pasjonującej historii.

Demony atakują ludzi, dlatego też Organizacja stworzyła broń do walki z nimi - połączenie demona i babki. I taka jest Clare, a że ma pecha, to łazi za nią młodzieniaszek. Opasłe tomisko pokazuje w połowie ich wędrówki, a w drugiej story arc naszej bohaterki. Nawet ciekawe, nie powiem. Zastanawia mnie, jak dalej wygląda jej przeszłość i jaki główny wątek wrzucą. No i co z chłopakiem. Ale JPF mnie wnerwił, bo to wydanie jest strasznie grube i źle się czyta, jak masz miękką oprawę. A fonty w dymkach pisane tak, że aż oczy mrużę. Nie można by było wydać w ciut większym formacie? Eh.

ULTIMATE NEW BEGINING Seria „Ultimate Spider-Man” zakończyła się na 133 zeszycie, po wielkim evencie skupionym na walce z Magneto. Spider-Man niemal przypłacił to starcie życiem, moment był przełomowy i przełom nadszedł: serię zamknięto w czerwcu 2009, domknięto jeszcze dwoma zeszytami „Ultimatum: Spider-Man Requiem””, a już w sierpniu wróciła jako „Ultimate Spider-Man, vol. 2”. Wróciła na piętnaście zeszytów i niemal w całości dostajemy ją w tym albumie. Albumie, który okładką może nie zachęca zbyt szczególnie, ale wart jest poznania, jak cała ta seria i dostarcza niezapomnianych wrażeń wszystkim miłośnikom Pająka. Po wojnie z Magneto, która pochłonęła tysiące ofiar, nadchodzi czas opłakiwania zmarłych i sprzątania po wielkiej powodzi, która zrujnowała miasto. Ale są tacy, którzy chcą wykorzystać sytuację zupełnie inaczej. Tu właśnie na scenę wkracza Mysterio, który chce ugrać na tym wszystkim jak najwięcej. Spider-Man chce mu w tym, oczywiście, przeszkodzić, ale nie jest to łatwy przeciwnik. A to jedynie część tego, co się dzieje, bo pojawia się problem z sąsiadem i jego mocami, zjawia się tajemnicza postać, w domu Petera przybywa osób, a… Właśnie, Peter już w swoim związku wiele miał problemów z zazdrością Mary Jane, a teraz jeszcze dziewczyny zaczynają o niego rywalizację… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/11/ultimate-spider-man-tom-12-brian.html

Album autorstwa duetu Fabrice Caro i Didier Conrad to dowód na to, że są oni godnymi spadkobiercami tradycji przygód słynnych Galów – Asteriksa i Obeliksa. W ramach nowej serii jest to zdecydowanie najlepsza odsłona, która poziomem dorównuje klasycznym częściom stworzonym przez Goscinnego i Uderzo. Znajdziemy tu wciągającą intrygę, dużą dawkę charakterystycznego humoru oraz świetnie nakreślone postacie – wszystko współgra ze sobą tak, jak powinno. To album, który z pewnością przypadnie do gustu zarówno wieloletnim fanom serii, jak i nowym czytelnikom.

Pierwszy album zbiorczy pełen był emocji, ciekawych pojedynków, trochę zaskakujących rozwiązań. I też rozbudziło moje oczekiwania odnośnie drugiego albumu. I są tutaj momenty lepsze, nie twierdzę, że nie, ale spora część tego wydania jest najzwyczajniej w świecie koszmarnie przegadana. Dość obszerny segment z poszukiwaniem brata jednej z uczennic Petera wiał straszliwą nudą i ciągnął się w nieskończoność. I niestety to nie jest jedyny nudny fragment. Pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne przygody Spider-mana ze scenariuszem Straczyńskiego będą chociaż odrobinę lepsze.

Wychowałam się na tych komiksach. Dla mnie są bezkonkurencyjne, rozkochały mnie w historii, a szczególnie sprowokowały do pogłębienia wiedzy o średniowieczu. Cudowna rozrywka, która nigdy się nie zestarzeje. Fantastyczna fabuła, świetni bohaterowie i wspaniała grafika. Nie potrzeba nic więcej. Dla mnie to hit.

Długo przekonywałem się żeby kupić tego Spider-Mana. Obejrzałem sporo recenzji. Najbardziej obawiałem się rysunków JRJR. Błędem było to, że tak długo zwlekałem bo finalnie jest to jeden z najlepszych pająków w historii. Dwa minusy. Historia z Shadem a głównie sposób jej zakończenia. Drugi minus to graficzne przedstawienie Dr Octopusa .

Główny bohater jest wielkim fanem Dragon Balla. Pewnego dnia dość pechowo spada ze schodów i… budzi się w świecie swojej ulubionej mangi. (Nie)stety odradza się jako Yamcha. Musi zrobić wszystko, żeby skończyć lepiej, niż zostało to przedstawione w oryginalnej historii. 🐉 Yamcha to synonim porażki. Definicja pecha. Przykład złośliwości losu. Postać-mem. Tutaj jednak dostaje szansę i właśnie dzięki temu powstało takie „co by było, gdyby…”. I wyszło fajnie. 🐉 Krótka historia, pełna żartów i świetnych, typowo dragonballowych rysunków - przedstawia historię, która jest ciekawą odskocznią od oryginalnej fabuły. Yamcha… a właściwie to nie dosłownie on, ma tę możliwość, że może kierować własnym losem, znając przyszłe wydarzenia. Kusząca perspektywa. Jednak tu nie o same walki chodzi. Najważniejsza jest Bulma i fakt, że trzeba przeszkodzić jej w spotkaniu z Vegetą. 🐉 Główny bohater podróżuje po lokacjach znanych z oryginalnej mangi. Wyprzedza wszystkie wydarzenia, by finalnie… i tak mu się nie udało. Taki przerywnik w historii Smoczych Kul to jedna z najfajniejszych rzeczy. Kilka zwrotów akcji, odnośniki do gier, przedziwne zrządzenia losu i karykaturalna fuzja dwóch słabych wojowników sprawiły, że naprawdę chciałbym więcej takich historii, bo: a) spojrzałem łagodniej na postać Yamchy i zrozumiałem, w jak beznadziejnym położeniu musiał się znaleźć, niezależnie ile pracy włożyłby w trening; b) zapomniałem o pierwszych pięciu odcinkach anime DBS; c) seria z innymi postaciami „Odrodzony jako…” mogłaby być mega ciekawym pomysłem; d) fuzja na końcu mangi to najlepsza rzecz w świecie Smoczych Kul! ig: multiverse_hunter

Sprawnie poprowadzona historia, wysoka stawka, świetna kreska i kolory. To zdecydowanie jeden z lepszych tytułów od Marvela, jakie dane mi było przeczytać - a tom jest całkiem pokaźny. Venom i Knull + cały panteon superbohaterów, którzy naprawdę dowożą konkretnie. Polecam.

Nie należy się rozczulać i kminić nie wiadomo co w temacie wyboru kolejnego ,,mango-dzieła”, czyli tworu wprost z ,,Made In Japan” oceanu rozrywki. Bo powiem w tej kwestii dość krótko: treści mamy w popkulturze ogólnie tyle, że… trzeba we współczesnych czasach być mocno zdecydowanym i zawsze gotowym na to ,,co, w jakiej formie, dlaczego” chce się doświadczać: czytać, oglądać, słuchać, danego tytułu. Gusta musimy mieć zarówno wąskie jak i szerokie. No bo trzeba być otwartym na to, co dzieje się obszarze poza naszymi głównymi zainteresowaniami, będąc przy okazji skupionym na swojej dziedzinie pasji w tym względzie… Pasji, której nigdy niepotrzebnie powinno odsuwać się na bok i brać ,,każdą kolejną książkę czy film do doświadczenia”, jak leci, no bo ,,sąsiad z góry czyta taką fajną książkę co dodają za 10zł do Wyborczej”. Sprecyzowanie swoich popkulturowych wyborów jest potrzebne, tym bardziej zawężając swoje hobby do kręgu japońskiej popkultury, a jeszcze bardziej i bardziej zaciskając takowe kleszcze: do sfery japońskiego komiksu, słynnej ,,biało-czarnej, od prawa do lewa” opowiadanej mangi. I nie da się nie zachłysnąć, nie polubić aż do zatracenia tego rodzaju formą komiksu właśnie, i to z Kraju Kwitnącej Wiśni, bo ,,jak już raz zasmakujesz tego specyfiku to od takiej uczty, takiego stołu… nie odejdziesz”. Sama manga stanowi więc potwierdzenie odrębności i szeroko rozumianej wyjątkowości w popkulturze: czyli całej swojej specyfiki, którą stanowi, a jest ona w mandze wyrażana w każdej warstwie: od scenariusza, przeznaczenia mang, ot widowni, przez specyfikę rysunku, aż po oryginalne CV postaci, budowę Światów, czy samych autorów, tzw. mangaków. I sądzę, że samo to medium, rozwinęło się przede wszystkim dzięki nastaniu czasów idealnych ,,wolnemu słowu”, idei wyrażania własnych myśli, pragnień, celów etc. poprzez różnego rodzaju ,,ekspresje twórcze”, np. jak te, które tak dobrze znamy w popkulturze, bo przecież kultura masowa jest nimi przepełniona – to nie tylko sama rozrywka, ale jak widać, coś więcej! Tylko dzięki doświadczeniu np. mangi można zrozumieć, że w taki a nie inny sposób nasza ,,masówka” potrafi być dla odbiorcy obfita w różnorodność (ilość, jakość, styl, rodzaj medium) oraz element łamania schematów, oryginalności. A co za tym idzie: poprzez różnorodność i odgałęzianie się w ewolucji tworów/gatunków ,,masówki” całego tygla różności popkultury, w ogóle nasze cywilizacyjne popkulturowe dziedzictwo jest w stanie ewoluować, rozwijać swój ekspresyjny cykl życia. I dzięki temu dostajemy bogate przestrzenie do obejrzenia, przeczytać, posłuchania, po prostu zasmakowania najgłębiej swymi popkulturowymi zmysłami tak jak się da. A samo doświadczenie i nasze gusta stają się obszerniejsze, sprawiające wrażenia bardziej przystępnych na nowości i coś innego, odrębnego od naszego jądra zainteresowań. Takie są właśnie mangi – są one elementem na miliony procent poświadczającym o zdolności popkultury do adaptowania się i ewolucji ku lepszemu: rozmiar, zakres i ilość, temat i jakość, czyli wszystko dla każdego i w każdej formie. I tak, rozważania mango-popkulturowe, plus ta konkretyzacja tego, co, jak i dlaczego chce się czytać w swojej ,,mangowej” powinności, zaprowadziły mnie wprost w ,,sidła” pierwszego tomu komiksu z serii City Hunter, autorstwa Tsukasy Hojo, do którego prawie że bezpośrednio doprowadził mnie serial animowany z tego Uniwersum, powstały na kanwie tejże mangi. Pilot mangi Pana Hojo, to taka niebagatelna oryginalność twórcza. Wszystkie elementy całego tomu, a jest to jakaś horrendalnie opasła jak na standardy mang w twardej okładce w polskich wydaniach przystało ,,mango-biblia”, które składają się na budowę typowego japońskiego komiksu, świadczą o mistrzowskim podejściu do przelania wizji danego Uniwersum, które chce się przelać na karty dwuwymiarowo kreślonej, ale efektywnej jak w 3D, historii. Tak - inaczej nie da się tego określić. Nie ma to tamto: opisać się kultowości tej mangi nie da, ot tak prosto. A dlaczego ,,kultowości”… Przede wszystkim, po raz pierwszy w przypadku mojej znajomości i obcowania fanowskiego z mangą, no i wyszło mi to na ultra ważny plus, spotykam się z tak szczegółowo oddanym tytułem mangi w gatunku akcji, komedii, sensacji z elementami kryminału i motywami podobnymi do ,,kina pościgowego”, co miało miejsce w ,,CH" właśnie. I co istotne w przypadku ,,City Huntera” zacząłem nie od mangi, a od anime: za mną około 15 odcinków, a została prawie większość do oglądnięcia, co podsumuję to krótko, to czego tu doświadczyłem: zaskakuje mnie w serialu tym wszystko, nawet swoboda prowadzenia akcji z elementami kreacji komedyjko-omyłkowej głównego bohatera, będącego takim typowym ,,luźnym gliną lubiącym podrywać panienki, ale twardo i tak stąpającym po ziemi” – coś a’la gliniarze z ,,Miami Vice” z lat 80-tych. Bije tu mega dobry vibe: raz jest prze-wesoło, raz niezręcznie dziwnie, raz dramatycznie z miksem komedii sytuacyjnej i gagów oraz dobrą akcją w tle. Nie rozumiem jednego: 600 stron mangi zleciało... łej, jak.z bicza strzelił. Idento jak w odpowiedniku anime: naturalny fabularny pęd, który opowiada się sam - sam narzuca sobie odpowiedni bieg opowieści. I tak, żyćko jak żyćko... toczy się dalej. A u mnie na ruszt czytania, jak widzicie... wpadło - trochę z zaskoczenia, trochę z wyboru - niezwykle powabne, ekspresyjne, dziwnie egzaltowane w kreacji humoru, specyficzne mango-rozdanie City Huntera. A nasi bohaterowie? W tym Uniwersum jest dość bogato i żwawo w tym elemencie: bo ci co ,,co się czubią, to się lubią", czyli para głównego MC, detektywa Ryou, czyli City Huntera oraz Kaori, jego partnerki... to miód na wszystko co nas tutaj irytuje. Oni dodają energii tej mandze - przykuwają uwagę w sprawach trudnych, zawiłych śledztw, no i potrafią nieźle odstresować, zwłaszcza robią to z gracją momenty, gdy ukrywająca swoją zazdrość Kaori daje detektywowi ,,City-Hunterowi” swego rodzaju kuksańca-złośkiwca, i na dodatek, co jest urocze, tego rodzaju akcent w akcji rozdziału/mangi zdaje się mocno pomagać w ogóle ruszyć daną trudną sprawę czy śledztwo na przód. Co ciekawe, na samą myśl o tym przepełnionym akcją z nutką lekkiej melancholii i flirtu lat 80-tych XX wieku, tytułu anime, akcyjniakowością pełną gębą, to moja gawiedzi... aż dostać można geekowskich spazmów. Po pilocie mangi w tym Świecie, śmiem szczerze i z serducha fana twierdzić, że szykuje się nam tu seria dość wyjątkowa, nawet dużo bardziej niż przykuwająca uwagę fana dobrego komiksu z elementami akcji i specyficznego vibe’u humoru na dokładkę. Nie wiem dokładnie jak dużo odcinków zawiera w sobie ów tom, ale mamy w nim na tyle dużo intryg i troszku z emocji i dramatu (zależy to od rodzaju przypadku, z którym nasza para i przyjaźni jej detektywi pracują),że aż trudno było się spodziewać po nim takiej postaci mega mięsistej akcji! W tego rodzaju komiksie lubię określać coś następującego: ,,siada mi tu na gusta wszystko!”. Teoretycznie numer 1 mangi z serii CH... to taka petarda jakich mało - coś, co jest odpowiednikiem ,,Drużyny A” i wspomnianych wyżej zawadiaków z ,,Miami Vice”, z dokładką Chucka Norrisa, który widoczny jest w niezwykłych umiejętnościach Ryou. No, właśnie, będąc na dopiero (i aż!) nastym z kolei odcinku ,,City Huntera” w anime, już korci mnie myśl o cofnięciu wszystkiego do ,,białej karty” i rozpoczęcia oglądania serialu od nowa, aby zrównać się z odpowiednimi rozdziałami mangi tomów 1, 2 i kolejnych. Na pewno nie jest to szalony pomysł, skoro Hojo odwalił (a to ledwo ,,pilocik!” cyklu!) niniejszym ekspresyjnie realną, kuszącą do zanurzenia się głębiej w tą rzeczywistość… robotę! Wszystkie te Netflixy, Disneye i PrimeVideo, czy cała reszta platform streamingowych, już teraz może pomyśleć o realnym wyprodukowaniu kilku sezonów ,,City Huntera”, najlepiej z obsadą topowych aktorów z świata małego i wielkiego ekranu. Mamy tu na tyle materiału źródłowego, że sama genialnie kreowana, jakby ze szwajcarską precyzją podkręconą do 110%-owej perfekcji, wersja komiksowa przygód nietuzinkowo stąpającego po świecie Ryou i jego bliskich mu ziomków z ,,ekipy śledczej” City Huntera, dałaby taki produkt końcowy, który określany byłby być może topowym z ostatnich lat. No tak, to generalnie dość zastanawiająca seria mang. Bo co by było, gdyby Świat funkcjonował tak, jak widziany z perspektywy Ryou? Trudno odpowiedzieć sobie na to pytanie, oj trudno. Bo City Hunter to w ostatecznej ostateczności odpowiednio skomplikowany przypadek skomplikowanego Uniwersum, jednego z najlepszych w historii swojego kryminalno-akcji-sensacyjno-dramatyczno-komediowego, mieszanego, gatunku, produktu w konwencji anime! I to w dodatku ,,skomplikowany przez duże s", bo niektórzy fani, już po lekturze omawianego tomu i być może obejrzanych kilku czy kilkunastu odcinkach anime, będą wprost uwielbiali mangowego ,,CH” za wyjątkowe kreację i relację tej dwójki duetu Ryou i Kaori, którzy może i nie grają pierwszych skrzypiec w tych 600 stronach ciągle, ale są w stanie podtrzymywać ogólny styl narracji i różnorodność emocjonalności. Na pewno znajdą się i tacy, którzy ,,polofciają” bez reszty ten Świat… za jego mangową całość, gdzie w owych setkach stron, z odpowiednią dozą kreowanego napięcia dostosowanego do rodzaju gatunku/nurtu tytułu, wyzwalana zostanie unikatowa moc akcyjniakowości i filuterności, którą dają nam scalone z ciekawą postacią głównej opowieści nasi herosi akcji i policyjnej brawury. I tak, padło: ... padło właśnie na określenie tomu 1 jako idealnego mango-tworu na początek, przede wszystkim: ....dla entuzjasty gatunku akcyjniakowego z różnymi podgatunkami w tle. Przebudziła się tu moc, i to w takiej skali, że chyba zostanę na dłużej w komiksie (a nie samej mandze!) z tym wytwornym nurtem. Nie spodziewałem się, że sam Ryou będzie kimś więcej niż awanturniczym lowelasem. Tak właściwie to, nie spodziewałem się tu takiego flirtu z czytelnikiem.

Początki. Nexusow 6, Blade Runnerow, napięć, rewolucji replikantów, konfliktu z ludźmi, poszukiwań siebie... Śledztwo, które miało mieć oczywisty koniec i policjant który nie potrafi odpuścić. Do tego nieco sterylna, ale pasująca kreska (kolory w deszczu...). Niby to już było, niby to klisza, niby brakuje Deckarda i ekipy Batty'ego. Ale wspaniałe rozbudowuje to świat i daje możliwość poznania... początków. Dla fanów BR pozycja obowiązkowa. Na pewno sięgnę po pozostałe komiksy.

Dungeon&Dragon jeszcze raz w formie komiksowej. Tym razem w tendencji mocno spadkowej, ku mojemu mocnemu rozczarowaniu - niestety. A szkoda, bo poprzednie dwa tomy, mimo kompletnie nie mojej bajki jako formy wyrazu, były całkiem sympatyczne i bawiłam się nieźle. Oczekiwania miałam więc wysokie. I jak trzeci tom spełnił (nawet) te oczekiwania, tak w czwartym... zresztą, wystarczy spojrzeć na ilość nazwisk rysowników, by zrozumieć, o co mi chodzi... https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/09/78792024-netho-diaz-jim-zub-ramon-f.html

Otwarcie, to zakończenie poważnej walki ze Scarem, po której obaj bracia lądują u swojego mechanika. Po drodze łapią trop kamienia filozoficznego, który doprowadza ich do tajemniczego laboratorium... Tom całkiem dobry, nadal z elementami humoru, jednak nie jest już tak zachwycający jak poprzedni - brak mu tej świeżości poprzednika. No demony (czy kto to tam jest) też jakoś mnie denerwują...