The Wrong Bride

Niezła lecz trochę męcząca. Bezustanna walka głównej bohaterki z własnymi wątpliwościami jest nużąca. Choć nie powiem, intryga nieźle zaplątana a ,,bad woman" ti wspaniale opisana osobowość narcystyczna.
Wiele, jeśli nie wszystkie, problemy zostałyby rozwiązane za pomocą funkcji nagrywania w telefonie ale to zbyt oczywiste bohaterowie na to wpadli...
Bardzo niepasujące było na siłę wciskanie Aresowi nazywania Raven w łóżku suczką, jakby autorka baaardzo, ale to bardzo chciała tego sformułowania użyć choć nie pasuje to zupełnie do postaci. Odpocznę, zanim sięgnę po kolejną część.

Niezła lecz trochę męcząca. Bezustanna walka głównej bohaterki z własnymi wątpliwościami jest nużąca. Choć nie powiem, intryga nieźle zaplątana a ,,bad woman" ti wspaniale opisana osobowość narcystyczna.
Wiele, jeśli nie wszystkie, problemy zostałyby rozwiązane za pomocą funkcji nagrywania w telefonie ale to zbyt oczywiste bohaterowie na to wpadli...
Bardzo niepasujące było...

Książka nie była zła, ale też nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Czytało się ją szybko, jednak po zakończeniu nie zostało we mnie nic, co skłoniłoby do dłuższych przemyśleń. Raczej przeciętna lektura.

Książka nie była zła, ale też nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Czytało się ją szybko, jednak po zakończeniu nie zostało we mnie nic, co skłoniłoby do dłuższych przemyśleń. Raczej przeciętna lektura.

Nie wiem, czy ta książka zasłużyła na więcej niż jedną gwiazdkę.
Początek był naprawdę obiecujący, ale później zrobiło się strasznie męcząco.

Główna bohaterka płakała, potem uprawiała seks, znowu płakała, znowu seks i tak w kółko. No błagam, serio?
Główny bohater był kompletnie nijaki, zero charakteru, zero głębi.

Miałam wrażenie, że dobre sto stron było zupełnie zbędnych, bo wszystko się powtarzało.

Nie polecam.

Nie wiem, czy ta książka zasłużyła na więcej niż jedną gwiazdkę.
Początek był naprawdę obiecujący, ale później zrobiło się strasznie męcząco.

Główna bohaterka płakała, potem uprawiała seks, znowu płakała, znowu seks i tak w kółko. No błagam, serio?
Główny bohater był kompletnie nijaki, zero charakteru, zero głębi.

Miałam wrażenie, że dobre sto stron było zupełnie...

„Dlaczego nie ma nikogo, dla kogo byłabym najważniejsza na świecie? Dlaczego nie jestem nic warta? Dlaczego w oczach rodziców nigdy nie dorównam Hannah? A w oczach Aresa? Co ona ma w sobie takiego, czego mi brakuje? Dlaczego chociaż ciągle się staram, to wciąż za mało?”

Ta książka wciąga emocjonalnie od pierwszej strony, wywołując cały ich wachlarz. To romans, który rozpala, frustruje, złości, boli i wywołuje współczucie dla głównej bohaterki i wściekłość na jej otoczenie. To historia o kobiecie, która musi nauczyć się walczyć o siebie, swoją wartość i o odcinaniu się od toksycznych osób.

Czasem to, co wydaje się pomyłką, jest właściwym wyborem.

Ona to znana modelka, utalentowana projektantka i przyjaciółka jego siostry. On zarządza rodzinną firmą i jest jej przyjacielem. Znają się od dziecka, bo ich rodziny ma połączyć fuzja i aranżowane małżeństwo.

Raven od lat kocha Aresa i to ona była wybrana na jego narzeczoną, ale on wybrał jej siostrę. Oboje byli nieświadomi tego, jak zostali zmanipulowani. Żyje w cieniu toksycznej matki i siostry, które bez skrupułów manipulują jej życiem, uczuciami i wpędzają w poczucie winy, odbierają pewność siebie i niszcząc ją psychicznie. Ale przez gierki siostry i rodzinne układy teraz to Raven staje przed ołtarzem i zostaje żoną Aresa. Jej największe marzenie właśnie się spełniło, a ona zamierza wykorzystać daną jej przez los okazje. Tylko to marzenie staje się również jej koszmarem. Bo cały czas czuje się niepewnie i tą gorszą. Ares mimo początkowemu zagubieniu zaczyna odnajdywać się w tym wszystkim i czuje, że to, co ich cały czas łączyło i łączy to jest to, czego zawsze pragną i chciał. Tylko cały czas czują cień przeszłości i siostry Raven, która nie podda się bez walki i zrobi wszystko by ich rozdzielić. Czy jej się to uda? Czy uda im się przetrwać to, co dla nich szykuje?

„Raven zawsze była jak burza bez piorunów – niespodziewana, ale gwałtowna – i wbrew temu, co jej się wydaje, to ja nigdy nie miałem u niej szans.”

Czytając „The Wrong Bride”, odczuwałam masę emocji, ale najczęściej to miałam ochotę przytulić Raven i współczułam jej, odczuwając jej ból, strach i niepewność. Niejednokrotnie miałam ochotę krzyczeć ze złości, gniewu i frustracji. Chemia między bohaterami jest namacalna i elektryzuje, wywołując wypieki i pobudzając. Autorka balansuje na granicy pikantnego romansu i dramatu, który wywołują intrygi i kłamstwa. Pokazuje jak bliskie osoby, potrafią niszczyć w nas poczucie własnej wartości, zadawać emocjonalny ból i manipulować. A mowa o matce i siostrze Raven, doprowadzały mnie one swoim zachowaniem go gniewu i furii, aż miałam ochotę wyciągnąć je z książki i nie po to, żeby im nagadać, ale i przywalić. One się o to wręcz cały czas prosiły. Cały czas kibicowałam i trzymałam kciuki za Raven i Aresa, chciałam, żeby pokonali wszystkie przeszkody i byli razem szczęśliwi. Bardzo podoba mi się styl autorki i to jak wciągająco pisze. Przedstawia wszystkie sytuacje i emocje tak realnie, że nie sposób ich nie odczuwać i przeżywać. Fabuła jest aż gęsta od nich i pełna napięcia, a gdy prawda zaczyna wychodzić na jaw, to nie sposób się oderwać od czytania. Więc na pewno sięgnę po pozostałe dwa tomy tej serii i po inne książki autorki.

„Dlaczego nie ma nikogo, dla kogo byłabym najważniejsza na świecie? Dlaczego nie jestem nic warta? Dlaczego w oczach rodziców nigdy nie dorównam Hannah? A w oczach Aresa? Co ona ma w sobie takiego, czego mi brakuje? Dlaczego chociaż ciągle się staram, to wciąż za mało?”

Ta książka wciąga emocjonalnie od pierwszej strony, wywołując cały ich wachlarz. To romans, który...

Plusy? Szybko się czyta.

Plusy? Szybko się czyta.

Ta historia na pewno nie mogłaby się rozegrać w Slavic countries.

Ta historia na pewno nie mogłaby się rozegrać w Slavic countries.

Obrzydliwie bogaty typ, bidulka żyjąca w cieniu siostry, wredna sucz cierpliwie podstawiająca nawet obie nogi na każdym kroku? Yep, schemat zachowany.
Przeskoczenie z kwiatka na kwiatek bez większych emocji, rozdmuchane dramy powodujące ucieczkę brwi na tył głowy? Obecne.
Pozytywne odczucia po lekturze? *koncert świerszczy*

Obrzydliwie bogaty typ, bidulka żyjąca w cieniu siostry, wredna sucz cierpliwie podstawiająca nawet obie nogi na każdym kroku? Yep, schemat zachowany.
Przeskoczenie z kwiatka na kwiatek bez większych emocji, rozdmuchane dramy powodujące ucieczkę brwi na tył głowy? Obecne.
Pozytywne odczucia po lekturze? *koncert świerszczy*

Ten romans ma słaba opinie ale mi się bardzo podoba. Nie wiem może dlatego że wcześniej czytałam mroczniejsze książki i potrzebowałam przeczytać coś tego typu. Główni bohaterzy wogule mnie nie denerwowali nie było tu fałszu polecam jak ktoś ma ochotę na książkę bez żadnych mrocznych momentów .

Ten romans ma słaba opinie ale mi się bardzo podoba. Nie wiem może dlatego że wcześniej czytałam mroczniejsze książki i potrzebowałam przeczytać coś tego typu. Główni bohaterzy wogule mnie nie denerwowali nie było tu fałszu polecam jak ktoś ma ochotę na książkę bez żadnych mrocznych momentów .

Jak zareagowalibyście na zaaranżowane małżeństwo?

Historia od pierwszych stron próbuje udawać opowieść o zakazanym uczuciu i rodzinnych sekretach, ale im dalej, tym bardziej tonie napięcie w stronę dusznego dramatu. Motyw aranżowanego małżeństwa i miłości, która nigdy nie miała prawa się wydarzyć, mógł stać się fundamentem czegoś naprawdę niepokojącego i emocjonalnie intensywnego. Zamiast tego dostajemy chaos emocji, który bardziej męczy niż hipnotyzuje.

Najciemniejszą stroną tej historii są relacje rodzinne. Toksyczne, pełne kontroli i przemocy emocjonalnej, ale pokazane w sposób zaskakująco płytki. Matka i siostra głównej bohaterki nie budzą grozy ani chłodnego niepokoju, lecz irytację. Ich okrucieństwo jest głośne, nachalne i powtarzalne, przez co traci swoją siłę rażenia. Zło, które nie ma psychologicznego zaplecza, szybko przestaje być przerażające i staje się jedynie męczące.

Relacja między Raven a Aresem miała potencjał na coś dusznego, niezdrowego i bolesnego. Na więź, która rani obie strony, ale od której nie da się uciec. Niestety, zamiast intymności pojawia się emocjonalna pustka i toksyczność pozbawiona sensu. Uczucia bohaterów są gwałtowne, lecz proste, ich decyzje impulsywne, a dramat wynika częściej z braku logiki niż z tragicznego uwikłania.

Książka, która próbuje być mroczna, ale nie pozwala ci naprawdę zanurzyć się w tym mroku. Czyta się ją szybko, bo napięcie jest sztucznie podkręcane, jednak zamiast niepokoju zostaje frustracja. To opowieść o straconym potencjale. Historii, która mogła być ciężka, bolesna i psychologicznie niekomfortowa, a ostatecznie pozostaje tylko głośnym, chaotycznym echem czegoś, co nigdy nie zostało doprowadzone do końca.

Jak zareagowalibyście na zaaranżowane małżeństwo?

Historia od pierwszych stron próbuje udawać opowieść o zakazanym uczuciu i rodzinnych sekretach, ale im dalej, tym bardziej tonie napięcie w stronę dusznego dramatu. Motyw aranżowanego małżeństwa i miłości, która nigdy nie miała prawa się wydarzyć, mógł stać się fundamentem czegoś naprawdę niepokojącego i emocjonalnie...

Nudna jak falki z olejem. Nawet momenty, które powinny być ciekawe, cała intryga, która jest tam knuta jest tak zbudowana i tak rozciągnięta, że traci to jakikolwiek sens. Główni bohaterowie sami nie wiedzą czego chcą, robią do siebie podchody, poczym odskakują jakby ktoś ich w dupę zapałką oparzył. Wszyscy bohaterowie są antypatyczni:
- główna bohaterka - Raven: modelka z własną firmą, która jest rodzinnym popychadłem, z kompleksem niższości względem siostry, a suma sumarum nie wiem czy jest dobrym charakterem tej historii czy złym i wszystkie jej kroki i postępki nie były zaplanowane, aby dotrzeć do celu;
- główny bohater - Ares : kocha, nie kocha, kocha. Zdradzony przez narzeczoną, ma za żonę inną. Chociaż się zarzeka, że jest honorowy i nigdy nie skrzywidzi żony, gdy tylko słyszy głos niedoszłej żony leci do niej jak piesek w wywalonym jęzorem. I chociaż ta kobieta bruździ mu w życiu, które próbuje sobie na nowo poukładać, to i tak ją toleruje;
- Hannah (siostra Raven, niedoszła żona Aresa): rozpuszczona, zapatrzona w siebie sucz, która myśli, że świat kręci się wokół niej, że wszystko jej się należy i red flag w 100%;
- ojciec sióstr: ciepła klucha, która nie potrafi ogarnąć rodziny;
- matka sióstr: kolejna antypatyczna postać (jakby było ich za mało). Wszystko dla Hannah, nic dla Raven i chociaż Hannah nabroi, to Raven ma się ukorzyć i przepraszać za wszystko;
- babcia: głowa rodu Windsors'ów, tradycjonalistka, trzęsie tam wszystkim i wszystkimi. I w sumie można powiedzieć, że jako jedyna może wzbudzić jako taka sympatię.
Także będę się bardzo mocno i długo zastanawiać czy jest jakikolwiek sens, żeby sięgać po kolejny tom, bo jak na razie uważam za stratę czasu, pieniędzy i papieru.

Nudna jak falki z olejem. Nawet momenty, które powinny być ciekawe, cała intryga, która jest tam knuta jest tak zbudowana i tak rozciągnięta, że traci to jakikolwiek sens. Główni bohaterowie sami nie wiedzą czego chcą, robią do siebie podchody, poczym odskakują jakby ktoś ich w dupę zapałką oparzył. Wszyscy bohaterowie są antypatyczni:
- główna bohaterka - Raven: modelka z...