Wojna Windsorów. Za drzwiami pałacu

Boże chroń nas przed jakąkolwiek królową! To się czyta jak thriller albo romans psychologiczny o bardzo bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Chyba tylko naród, który od zawsze ma tradycje monarchiczne, może to wszystko zrozumieć, tolerować i chcieć dopisać sobie do podatku. Kuriozalne, fascynujące, śmieszne, straszne, świetne (przetyrałam ponad 600 stron, więc musiało być dobre).

'Królowie świata robią co chcą,
Żyją w pałacach lecz nie cieszy ich to
Zbyt dawno już osiągnęli swój cel
Od lat tak samo mija im każdy dzień
Królami świata rządzi dziś strach
Bo gubią się we własnych sidłach i grach
W walce o to, by wciąż zajmować sam szczyt
Budują mur, by ukryć ból swój i wstyd.'

tłumaczenie: Studio Accantus

Boże chroń nas przed jakąkolwiek królową! To się czyta jak thriller albo romans psychologiczny o bardzo bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Chyba tylko naród, który od zawsze ma tradycje monarchiczne, może to wszystko zrozumieć, tolerować i chcieć dopisać sobie do podatku. Kuriozalne, fascynujące, śmieszne, straszne, świetne (przetyrałam ponad 600 stron, więc musiało być...

Mam mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony autorka na prawdę posiada dużą wiedzę o rodzinie królewskiej i w sumie nie tworzy taniej sensacji z ich życia. Ale niestety nie jest do końca obiektywna - czuć kogo lubi a za kim nie przepada. Mam też wrażenie, że chciała ująć za dużo faktów i czasami gubiłam się w wątkach i nazwiskach. Tak czy inaczej polecam jako uzupełnienie innych książek o tej tematyce poruszonych jest sporo faktów o których rzadko się mówi/pisze.

Mam mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony autorka na prawdę posiada dużą wiedzę o rodzinie królewskiej i w sumie nie tworzy taniej sensacji z ich życia. Ale niestety nie jest do końca obiektywna - czuć kogo lubi a za kim nie przepada. Mam też wrażenie, że chciała ująć za dużo faktów i czasami gubiłam się w wątkach i nazwiskach. Tak czy inaczej polecam jako...

Monumentalna (608 stron) „Wojna Windsorów” Tiny Brown, bestseller „Sunday Timesa” to nie lada gratka nie tylko dla fanów monarchii brytyjskiej. Książka spina jakby klamrą wszystkie wydawnictwa na temat poszczególnych członków rodziny królewskiej, dając szerszy ogląd na temat najsłynniejszej rodziny świata.
Jej czytanie było ogromną przyjemnością i poszło gładko, w dwa dni pochłonęłam tę lekturę z wypiekami na twarzy.
Autorka nie bierze jeńców i odkrywa, niczym w dobrej powieści sensacyjnej, tajemnice afer, zawirowań, zdrad, rozwodów, ślubów, walk o władzę i prywatnego życia rodziny królewskiej na przestrzeni prawie trzydziestu lat.
A ma ku temu prawo, i wiedzę, i możliwości. Tina Brown określana jest bowiem najlepiej na świecie poinformowaną ekspertką w temacie brytyjskiej rodziny królewskiej.
W tym wszystkim z wielkim stoicyzmem i niewzruszenie tkwi królowa Elżbieta II – po raz pierwszy literatura w tak drobiazgowy i bogaty sposób przedstawia jej relacje z królową matką - Elżbietą, oraz z siostrą Małgorzatą, początki znajomości z mężem, księciem Filipem oraz przebieg ich małżeństwa.
Autorka pisze o ludzkiej twarzy królowej, przy czym ta nie zawsze jest ludzka w naszym rozumieniu. Reakcje królowej na wszelkie afery, śmierci członków rodziny czy spadki popularności wśród ludu – nigdy nie były nacechowane zbyt rozbuchanymi emocjami. Może w tym tkwił sekret panowania tej najpotężniejszej kobiety świata, której nie poruszały nawet skandale z udziałem jej dzieci czy wnuków? Jej słynna zasada „Nigdy się nie tłumacz, nigdy nie narzekaj” – okazała się podczas kilkudziesięciu lat panowania niezawodna.
Nawet chłód po śmierci księżnej Diany, wręcz jakby ulga i niezadowolenie z konieczności oglądania histerycznych reakcji ludzi, oraz wyłącznie grzecznościowe przejście między tysiącami zniczy i kwiatów złożonych po śmierci żony Karola pod Pałacem Buckingham, pokazują prawdziwy charakter tej żelaznej kobiety.
Autorka analizuje także znajomość wspomnianego księcia Karola z Camillą Parker-Bowles, nieustające podchody z rodziną i pomniejsze skandaliki próbujące odsunąć wybrankę księcia od dworu, które w końcu doprowadziły ich do zawarcia związku małżeńskiego. Wygrana była słodka, bo jak pisze autorka podając rozliczne przykłady, Camilla także dyskretnie acz stanowczo walczyła o swoje miejsce w tym świecie pozornego blichtru i to miejsce sobie "wyczekała". Jak widać po czasie, to ta para miała monopol na prawdę i obroniła swoje wielkie uczucie.
Tina Brown w swoim bestsellerze pokazuje także relacje królowej z synami, bierze na warsztat dorastanie swoich wnuków Williama oraz Harry'ego po śmierci ich matki, ich pierwsze miłosne historie, pojawienie się Kate Middleton w tej układance, a także analizuje na koniec moralny upadek księcia Andrzeja.
Nie zabraknie oczywiście rozdziałów o wycofaniu się Meghan i Harry’ego z rodziny królewskiej, która to decyzja była „wisienką na torcie” wszelkich większych i mniejszych skandali trawiących od lat monarchię.
Poznamy bliżej sylwetki księżniczki Anny, księcia Edwarda oraz ich rodzin.
To także opis zmagań rodziny królewskiej z mediami, które z konieczności były obecne we wszystkich najważniejszych chwilach monarchii. Bynajmniej, nie dla paparazzi.
Na ile dzisiaj, po latach tych zawirowań, gdy po śmierci królowej tron objął król Karol III, monarchia trzyma się mocno, a jej członkowie machający z balkonu Pałacu Buckingham do zgromadzonych tłumów, są Brytyjczykom potrzebni – musimy odpowiedzieć sobie po lekturze tej potężnej knigi sami.
Wielką zaletą tej swoistej „biografii” Windsorów jest na pewno przekształcenie plotek w pewnego rodzaju świadomie podaną historię, z rozmachem, ale bez zadęcia.
Nie jest to zbiór powielanych latami pogłosek, ale solidna, płynna opowieść o bohaterach światowej wyobraźni. O tym, jak do dzisiaj funkcjonuje słynna "Firma" i jaka może ją czekać przyszłość.
Czy posiadanie króla jest dzisiaj oznaką prestiżu czy raczej odchodzi do lamusa, jako echo dawno przebrzmiałych epok...?
RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Monumentalna (608 stron) „Wojna Windsorów” Tiny Brown, bestseller „Sunday Timesa” to nie lada gratka nie tylko dla fanów monarchii brytyjskiej. Książka spina jakby klamrą wszystkie wydawnictwa na temat poszczególnych członków rodziny królewskiej, dając szerszy ogląd na temat najsłynniejszej rodziny świata.
Jej czytanie było ogromną przyjemnością i poszło gładko, w dwa dni...

Nigdy nie byłam fanką (zresztą uważam, że to słowo brzmi dość dziwnie w tym konkretnym kontekście) brytyjskiej rodziny królewskiej. Chodzi o to, że wiedziałam mniej więcej, kiedy wybuchła u nich jakaś grubsza afera, ale sama nigdy aktywnie nie szukałam takich informacji. Ta książka tylko utwierdziła mnie w sceptycyzmie co do konceptu, że ktoś zostaje głową państwa - i/lub dostaje miesięcznie sumy, których przeciętny zjadacz chleba nie zobaczy przez całe życie - tylko dlatego, że urodził się w konkretnej rodzinie. Kiedy czytałam fragmenty o niesławnym księciu Andrzeju - kto wie, ten wie - zastanawiałam się, co by było, gdyby urodził się jako pierwszy, a królowa była dla niego bardziej pobłażliwa.

Co do samej książki - podobnie jak kilku poprzedników, zwrócę uwagę na fakt, że po doborze słów wyraźnie widać, których członków windsorskiego stadła autorka lubi bardziej, a których mniej, więc jeśli ktoś szuka w miarę neutralnego podejścia do tematu, to nie tędy droga.

Nigdy nie byłam fanką (zresztą uważam, że to słowo brzmi dość dziwnie w tym konkretnym kontekście) brytyjskiej rodziny królewskiej. Chodzi o to, że wiedziałam mniej więcej, kiedy wybuchła u nich jakaś grubsza afera, ale sama nigdy aktywnie nie szukałam takich informacji. Ta książka tylko utwierdziła mnie w sceptycyzmie co do konceptu, że ktoś zostaje głową państwa - i/lub...

Książka z pazurem, efekt tytanicznej pracy. Polecam.

Książka z pazurem, efekt tytanicznej pracy. Polecam.

Czytając miałam wrażenie że znam już tą historię bardzo dobrze, ale i tak czytało mi się bardzo przyjemnie. Książka pokazuje jak łatwo i zarazem jak trudno być członkiem rodziny królewskiej.

Czytając miałam wrażenie że znam już tą historię bardzo dobrze, ale i tak czytało mi się bardzo przyjemnie. Książka pokazuje jak łatwo i zarazem jak trudno być członkiem rodziny królewskiej.

Dużo opisów , trudne słowa , ale polecam bo są bardzo ciekawe momenty o których nie miałam pojęcia .

Dużo opisów , trudne słowa , ale polecam bo są bardzo ciekawe momenty o których nie miałam pojęcia .

"Wojna Windsorów. Za drzwiami pałacu." Tiny Brown to książka, którą bardzo chciałam przeczytać. Już miałam zamawiać w oryginale, kiedy wydawnictwo ogłosiło ją w swoich zapowiedziach!
Czy było warto? Książkę czyta się znakomicie, choć może też dlatego, że dla mnie jest to interesujące ;)
Nie brakuje w niej jednak stronniczości, autorka na pewno nie jest fanką Meghan i powtarza szerzącą się teorię, jak to matka Kate pomogła jej złapać księcia. Ciekawą rzeczą za to jest i dla mnie wiarygodną jest jej relacja o Dianie. Tina Brown znała ją osobiście.
Myślę, że stanowi bardzo interesujący przekrój "afer" związanych z rodziną królewską od księżniczki Małgorzaty do tzw. Megxitu. I chociaż naprawdę świetnie się ją czytało, dlatego tak ją oceniłam, chciałabym, by była mniej plotkarska. Polecam znawcom tematu, a początkującym radzę poczekać, by nie przejąć silnych opinii autorki ;)

"Wojna Windsorów. Za drzwiami pałacu." Tiny Brown to książka, którą bardzo chciałam przeczytać. Już miałam zamawiać w oryginale, kiedy wydawnictwo ogłosiło ją w swoich zapowiedziach!
Czy było warto? Książkę czyta się znakomicie, choć może też dlatego, że dla mnie jest to interesujące ;)
Nie brakuje w niej jednak stronniczości, autorka na pewno nie jest fanką Meghan i...

Tina Brown jest weteranką pisania o royalsach. Zasłynęła świetnie przyjętą przez krytyków i czytelników książką wydaną w 10. rocznicę śmierci Diany "The Diana Chronicles". Na przełomie lat 80. pracowała jako redaktorka naczelna "Tatlera". Pisała dla "Vanity Fair" i "The New Yorkera". Księżną Dianę znała osobiście. Teraz powróciła z książką opisującą ostanie 30-40 lat w królewskich pałacach - "Wojną Windsorów. Za drzwiami pałacu".

Wgryzając się w ten tytuł zastanawiałam się o czym właściwie jest ta książka. Jaka jest tutaj myśl przewodni? Co autorka chciała czytelnikom przekazać? Angielski tytuł "Palace Papers" sugeruje, że będzie się skupiała na działaniach pałacowych pracowników i rzeczywiście, pojawiały się fragmenty na ten temat, ale niestety książka jest głównie zapisem skandali i dram z ostatnich lat. Jedne bardziej, drugie mniej wiarygodne (naprawdę męcząca jest już narracja, że Catherine i Carole uknuły usidlenie Williama). Brown ma świetne pióro, nie przynudza, ale w tej tematyce są lepsze opracowania. Nie poleciłabym też tej książki osobom, które dopiero zaczynają czytać o royalsach. Autorka nie jest zbyt obiektywna.

Tina Brown jest weteranką pisania o royalsach. Zasłynęła świetnie przyjętą przez krytyków i czytelników książką wydaną w 10. rocznicę śmierci Diany "The Diana Chronicles". Na przełomie lat 80. pracowała jako redaktorka naczelna "Tatlera". Pisała dla "Vanity Fair" i "The New Yorkera". Księżną Dianę znała osobiście. Teraz powróciła z książką opisującą ostanie 30-40 lat w...

Udało mi się pożyczyć tą lekturę od znajomej, żeby spokojnie przeczytać ją w weekend, ale dotrwałam jedynie do połowy książki. Warstwa językowa jest przyjemna w odbiorze, więc czyta się dość szybko, a treść zaczyna męczyć po pierwszych trzech rozdziałach. Bardzo dużo wtrąceń i anegdot wciśniętych gdzie tylko się da, przez co czytelnik czasami traci wątek i musi wracać do poprzedniej strony, by przypomnieć sobie o co właściwie się autorowi rozchodzi.

Męcząca lektura i mało odkrywcza, jak ktoś śledzi historię Windsorów i się orientuje w historii i skandalach dworskich, to z tej książki nic nowego nie wyniesie. Raczej lektura dla osób kompletnie zielonych w temacie monarchii brytyjskiej.

Udało mi się pożyczyć tą lekturę od znajomej, żeby spokojnie przeczytać ją w weekend, ale dotrwałam jedynie do połowy książki. Warstwa językowa jest przyjemna w odbiorze, więc czyta się dość szybko, a treść zaczyna męczyć po pierwszych trzech rozdziałach. Bardzo dużo wtrąceń i anegdot wciśniętych gdzie tylko się da, przez co czytelnik czasami traci wątek i musi wracać do...