Zanim wystygnie kawa. Opowieści z kawiarni

Wreszcie ją przeczytałam!
Ten tom jest naprawdę dobrym uzupełnieniem do pierwszego tomu, bo mamy w nim wiele odpowiedzi na pytania, które w mojej głowie się wytworzyły. Spodobał mi się wątek z duchem siedzącym na TYM krześle.

Świetne historie, pięknie napisane i naprawdę świetnie się bawiłam na tej książce.
30.03.26r.

Wreszcie ją przeczytałam!
Ten tom jest naprawdę dobrym uzupełnieniem do pierwszego tomu, bo mamy w nim wiele odpowiedzi na pytania, które w mojej głowie się wytworzyły. Spodobał mi się wątek z duchem siedzącym na TYM krześle.

Świetne historie, pięknie napisane i naprawdę świetnie się bawiłam na tej książce.
30.03.26r.

Nie bawiłam się dobrze na tej książce. O ile pierwszy tom przyniósł mi trochę frajdy, tak do drugiego tomu musiałam się zmuszać i przynosił bardzo dużo irytacji.

Moim głównym zarzutem jest powtarzalność oraz płytkość tych spotkań z przyszłości lub przeszłości.

Odnoszę wrażenie, że autor chciał z parzenia kawy oraz zasad które dotyczą przenoszenia się w przyszłość/przeszłość zrobić pewien tradycyjny rytuał. Natomiast moim zdaniem wyszło to bardzo monotonnie. Przeczytałam pierwszy tom, w mojej głowie ja już jestem w tym świecie - wiem jak on funkcjonuje. Dlaczego co każdą historię jestem zmuszona wracać do tych samych skryptów.

Nie odczuwałam również emocji razem z bohaterami, nie widziałam w tych historiach głębszego dna. Owszem to może być problem we mnie, natomiast podczas czytania pierwszego tomu ten problem nie był, aż tak wyraźny. Mam wrażenie, że drugi tom pisany był dlatego, że pierwszy wybił się na rynku.
Oczywiście należy pamiętać, że to tylko i wyłącznie moja opinia.

Nie bawiłam się dobrze na tej książce. O ile pierwszy tom przyniósł mi trochę frajdy, tak do drugiego tomu musiałam się zmuszać i przynosił bardzo dużo irytacji.

Moim głównym zarzutem jest powtarzalność oraz płytkość tych spotkań z przyszłości lub przeszłości.

Odnoszę wrażenie, że autor chciał z parzenia kawy oraz zasad które dotyczą przenoszenia się w...

Druga wizyta w tokijskiej kawiarni, w której można przenieść się w czasie, była w pewnym sensie podobna do poprzedniej - refleksyjna, pozwalająca zatrzymać się na chwilę w codziennym biegu, ale nie na tyle przełomowa, by stała się jakimś życiowym drogowskazem. Delikatnie ogrzewająca serce, które po zamknięciu książki jednak stygnie, zostawiając po sobie echo pozytywnych wrażeń.

Pełna opinia na K-czyta.pl: https://www.k-czyta.pl/2026/03/toshikazu-kawaguchi-zanim-wystygnie.html

Druga wizyta w tokijskiej kawiarni, w której można przenieść się w czasie, była w pewnym sensie podobna do poprzedniej - refleksyjna, pozwalająca zatrzymać się na chwilę w codziennym biegu, ale nie na tyle przełomowa, by stała się jakimś życiowym drogowskazem. Delikatnie ogrzewająca serce, które po zamknięciu książki jednak stygnie, zostawiając po sobie echo pozytywnych...

Drugi tom „Zanim wystygnie kawa” oczarował mnie tak samo jak pierwszy. To wciąż piękne, poruszające historie ludzi, którzy dostają niezwykłą szansę na spotkanie bliskich sobie osób. Książka ponownie wciąga, wzrusza i skłania do refleksji, pokazując, jak cenne są chwile, których często nie doceniamy.

Drugi tom „Zanim wystygnie kawa” oczarował mnie tak samo jak pierwszy. To wciąż piękne, poruszające historie ludzi, którzy dostają niezwykłą szansę na spotkanie bliskich sobie osób. Książka ponownie wciąga, wzrusza i skłania do refleksji, pokazując, jak cenne są chwile, których często nie doceniamy.

Zupełnie inna od książek bliższych nam kulturowo, co mi bardzo się podobało

Zupełnie inna od książek bliższych nam kulturowo, co mi bardzo się podobało

Prosta, a jednocześnie magiczna. Nie jestem fanką łopatologicznego tłumaczenia 20 razy tego samego i czasem może zbyt dużej prostoty książki, ale to już chyba cecha literatury japońskiej. W przedstawionych historiach ukryło się jednak sporo nostalgii i głębokiego przekazu. Choć nie trafiły one jakoś mocno w moje serce i nie wzruszyły mnie bardzo, to jest w tej książce dużo głębi i mądrości. No i niezmiennie ciekawy koncept i pomysł na historię.

Prosta, a jednocześnie magiczna. Nie jestem fanką łopatologicznego tłumaczenia 20 razy tego samego i czasem może zbyt dużej prostoty książki, ale to już chyba cecha literatury japońskiej. W przedstawionych historiach ukryło się jednak sporo nostalgii i głębokiego przekazu. Choć nie trafiły one jakoś mocno w moje serce i nie wzruszyły mnie bardzo, to jest w tej książce dużo...

Minimalistyczna. Piękna. Urzekająca.
Podróże w czasie potwierdzające, że dla naprawdę bliskich, ważnych i kochających osób najważniejsze jest nasze szczęście.

Minimalistyczna. Piękna. Urzekająca.
Podróże w czasie potwierdzające, że dla naprawdę bliskich, ważnych i kochających osób najważniejsze jest nasze szczęście.

Magiczna, nieoczywista, do przemyślenia.

Magiczna, nieoczywista, do przemyślenia.

[przeczytana po angielsku]
Jest to miła pozycja do przeczytania na rozluźnienie. Historie były ciekawe i zostały napisane tak, że można je czytać w dowolnej kolejności, nie znając nawet pierwszego tomu - i przez to bardzo często były opisywane wydarzenia/relacje z poprzedniego rozdziału, co jako czytelnikowi, który czyta po kole, trochę uważałam za zbędne. Język, w tłumaczeniu, bardzo prosty, czasami autor wyjaśnia oczywiste rzeczy, co jest niepotrzebne. Mimo to ostateczna puenta, aby nie popadać w żal i samobiczowanie się po stracie kogoś bliskiego jest wartościowa.

[przeczytana po angielsku]
Jest to miła pozycja do przeczytania na rozluźnienie. Historie były ciekawe i zostały napisane tak, że można je czytać w dowolnej kolejności, nie znając nawet pierwszego tomu - i przez to bardzo często były opisywane wydarzenia/relacje z poprzedniego rozdziału, co jako czytelnikowi, który czyta po kole, trochę uważałam za zbędne. Język, w...

Jak zawsze cudowna, chociaż po angielsku było trochę ciężko wczuć się w bohaterów. Ale i tak kocham tą serię.

Jak zawsze cudowna, chociaż po angielsku było trochę ciężko wczuć się w bohaterów. Ale i tak kocham tą serię.