To, co skrywamy przed światem

Drugi tom trylogii Knockemout, czyli powrót do małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna, a nowo przyjezdni szybko dają się porwać przyjaznej atmosferze.

Nash, komendant lokalnej policji, został postrzelony w poprzedniej części. Wtedy poznaliśmy jego mrukliwego brata, teraz dowiemy się jakie sekrety skrywa lepszy brat. Choć fizycznie wraca do zdrowia, to psychicznie wciąż nie może dojść do siebie po tym, jak prawie stracił życie. Depresja się pogłębia i wydaje się, że nikt jej nie dostrzega. Nikt poza Liną, jego nową sąsiadką. Tę dwójkę szybko do siebie przyciąga. On czuje się przy niej znów żywy, a ona pozwala mu być blisko. Lina pozwala zbliżać się do siebie coraz bardziej i zaglądać przez mury obronne. Ma ona jednak tajemnice, która może nie spodobać się komendantowi.

Ta seria jest urocza i od pierwszych stron czułam się z nią bardzo miło, jednak nie jest bez wad. Relacja bohaterów dosyć szybko się rozwinęła, z drugiej strony nie było to jakoś mocno odczuwalne, bo autorka napisała ją dosyć naturalny sposób. Nie podoba mi się jednak to, że miłość jest przedstawiona jako lekarstwo na depresję.

Jestem przyzwyczajona, że faceci w romansach są zawsze wysportowani i w ogóle palce lizać, jednakże podkreślane kilka razy pośladki Nasha mi się nie podobały. Jeśli nie widzicie w tym nic złego, to odwróćcie sytuację. Gdyby to o kobiecie było kilkukrotnie powtarzane, że ma ładny tyłek, fajnie wygląda w spodniach i w ogóle faceci specjalnie coś upuszczają, żeby ten tyłek oglądać, gdy się schyla. To nie jest w porządku, niezależnie od płci. 

Bohaterowie byli fajni. Złoty chłopak, który ma swoje problemy, ale jest przy tym po prostu dobrym człowiekiem i dziewczynę, trochę grumpy, która nie lubi przywiązania, ale może dla tego jednego mężczyzny spróbuję się ustatkować. Są małe dramaty, które dość szybko się rozwiązują. Do tego sprawa niebezpiecznego typa, która nakręca fabułę, a w tle ślub pary z pierwszego tomu. 

Książka mi się podobała, mimo że było to trochę za długie i pod koniec zaczynała mnie męczyć. Było chwilami zabawnie, ale były też ciary żenady, jak się domyślacie przy scenach łóżkowych. Na pewno za jakiś czas sięgnę po trzeci tom, bo Lucian, to typ bohatera, który mnie zawsze ciekawi.

Drugi tom trylogii Knockemout, czyli powrót do małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna, a nowo przyjezdni szybko dają się porwać przyjaznej atmosferze.

Nash, komendant lokalnej policji, został postrzelony w poprzedniej części. Wtedy poznaliśmy jego mrukliwego brata, teraz dowiemy się jakie sekrety skrywa lepszy brat. Choć fizycznie wraca do zdrowia, to psychicznie wciąż...

Lepsza od pierwszej części o tyle, że Nash jest lepszą wersją Knoxa, czyli nie jest wulgarnym prostakiem. Ale... Jest za długo, akcja jest jakaś rozciągnięta i rozmyta, jest trochę postaci, które robią tylko tłum i za wiele nie wnoszą. Niektóre szczegóły związku Liny i Nasha przyprawiają o ciary żenady, w tym również opisy scen łóżkowych (to słownictwo jest straszne!). Dodatkowo kryzys w związku trwa jakieś 15 minut, powielając schemat z pierwszej części na szybkim przyśpieszeniu, ale ponieważ Nash jest tym "porządnym" bratem, to nawet to było dość nijakie. Ale szczerze mówiąc, chcę przeczytać trzecią część tej serii, bo relacja Sloane i Luciana naprawdę mnie intryguje.

Lepsza od pierwszej części o tyle, że Nash jest lepszą wersją Knoxa, czyli nie jest wulgarnym prostakiem. Ale... Jest za długo, akcja jest jakaś rozciągnięta i rozmyta, jest trochę postaci, które robią tylko tłum i za wiele nie wnoszą. Niektóre szczegóły związku Liny i Nasha przyprawiają o ciary żenady, w tym również opisy scen łóżkowych (to słownictwo jest straszne!)....

Oo... całkiem, całkiem fajna. 7/10
O ile pierwszy tom był rewelacyjny tak ten - drugi- już mniej mi się podobał. Nash mnie irytował i to strasznie. A Lina....też trochę.
Ta historia mnie tak nie porwała. Sorry.

Oo... całkiem, całkiem fajna. 7/10
O ile pierwszy tom był rewelacyjny tak ten - drugi- już mniej mi się podobał. Nash mnie irytował i to strasznie. A Lina....też trochę.
Ta historia mnie tak nie porwała. Sorry.

Nash > Knox, ale obydwaj to typ jaskiniowca. Nie czytałam pierwszej części, więc na początku nie mogłam załapać kto skąd sie wziął. Duużo stron, ale szybko się czytało i nie miałam wrażenia, że było ich za dużo.

Nash > Knox, ale obydwaj to typ jaskiniowca. Nie czytałam pierwszej części, więc na początku nie mogłam załapać kto skąd sie wziął. Duużo stron, ale szybko się czytało i nie miałam wrażenia, że było ich za dużo.

Przeczytana dopiero przy drugim podejściu. Początkowo po przeczytaniu 1/3 odpuściłam, odłożyłam na półkę i czekała na moment, w którym jednak zechcę wrócić do Knockemout. Po powrocie udało mi się przebrnąć nudne momenty, ale odnoszę wrażenie, że książka była niepotrzebnie przedłużana, jakby na siłę. Sądzę, że gdyby była o połowę krótsza, byłaby też o wiele bardziej wciągająca. Niemniej jednak miała w sobie coś, co sprawiało, że mimo wszystko po nią sięgałam i byłam ciekawa co dalej. Pamiętam, że przy pierwszej części również miałam mieszane uczucia, chociaż wydaje się, że tamta była lepsza.
Teraz pora na kolejną ;)

Przeczytana dopiero przy drugim podejściu. Początkowo po przeczytaniu 1/3 odpuściłam, odłożyłam na półkę i czekała na moment, w którym jednak zechcę wrócić do Knockemout. Po powrocie udało mi się przebrnąć nudne momenty, ale odnoszę wrażenie, że książka była niepotrzebnie przedłużana, jakby na siłę. Sądzę, że gdyby była o połowę krótsza, byłaby też o wiele bardziej...

Na pewno gorsza od pierwszej części, bardzo ciężko się czytało, książka momentami strasznie się ciągnie, książka ma prawie 700 stron, a można by ją było skrócić do 400 i byłby lepszy efekt. Niby dorosli ludzie a zachowanie momentami jak u 15latkow

Na pewno gorsza od pierwszej części, bardzo ciężko się czytało, książka momentami strasznie się ciągnie, książka ma prawie 700 stron, a można by ją było skrócić do 400 i byłby lepszy efekt. Niby dorosli ludzie a zachowanie momentami jak u 15latkow

Naprawde przednio się ubawiłam. Najlepsza część mimo "rękojeści i lancy" xD - to smaczek dla tych którzy już czytali.
Książka jest przezabawna. Nash i Lina są super. Bardzo podobał mi się ich slowburn. Było między nimi dużo bliskości i chemii zanim na dobre się zeszli i doszło do czegoś więcej.
Pozostałe postaci również miały swoje momenty i to wszysto w małomiasteczkowym klimacie i uroczej scenerii.
Znów są tu zwierzaki i nie brakowało nastolatki z mózgiem nedrowca. Fajny wątek kryminalny. Wszystko mi sie tu spinało ;)

Naprawde przednio się ubawiłam. Najlepsza część mimo "rękojeści i lancy" xD - to smaczek dla tych którzy już czytali.
Książka jest przezabawna. Nash i Lina są super. Bardzo podobał mi się ich slowburn. Było między nimi dużo bliskości i chemii zanim na dobre się zeszli i doszło do czegoś więcej.
Pozostałe postaci również miały swoje momenty i to wszysto w małomiasteczkowym...

Świetna druga część , super bohaterowie . Polecam.

Świetna druga część , super bohaterowie . Polecam.

Wracamy do drugiej części małomiasteczkowej serii. Tym razem głównym bohaterem jest Nash - brat Knoxa, który próbuje dojść do siebie po nieudanym zamachu na jego życie.

Mężczyzna od dłuższego czasu tkwi w letargu, zatapiając się w coraz głębszych toniach depresji. Tylko jego nowa sąsiadka-Angelina, umie wzbudzić w nim jakiekolwiek emocje. A tych jest bez liku - od poczucia bezpieczeństwa, przez pożądanie do złości i smutku.

Bardziej polubiłam głównych bohaterów niż w części pierwszej (Naomi super - Knox bleh) ale też dużo lepiej, w mojej ocenie przedstawiona jest społeczność Knockemout. Całość daje więc poczucie sielskości.
Humor przedstawiony w książce zdecydowanie do mnie trafia. Fakt, że historia ma ponad 600 stron mi nie przeszkadzał.

Końcówka mogłaby być bardziej skondensowana i może mniej cukierkowatowa, ale oceniam i tak tę część lepiej niż pierwszą.

Wracamy do drugiej części małomiasteczkowej serii. Tym razem głównym bohaterem jest Nash - brat Knoxa, który próbuje dojść do siebie po nieudanym zamachu na jego życie.

Mężczyzna od dłuższego czasu tkwi w letargu, zatapiając się w coraz głębszych toniach depresji. Tylko jego nowa sąsiadka-Angelina, umie wzbudzić w nim jakiekolwiek emocje. A tych jest bez liku - od poczucia...

Jest to druga część serii, która jest bardzo popularna w mediach społecznościowych. Mimo, że pierwsza książka była dobra, chciałam czytać dalsze losy bohaterów, więc ekscytacją zaczęłam "To, co skrywamy przed światłem".

Jest dość gruba, ale liczyłam na to, że jej obszerność będzie się równać dużej ilości ciekawych fragmentów i zaskakujących wydarzeń. Czy rzeczywiście tak było? No niekoniecznie.

Początek zapowiadał się dość przekonująco, ale ostatecznie w książce mało się dzieje, a jeśli już się coś zdarzy to było to wcześniej do przewidzenia. Nie wiem czemu, ale w ogóle nie przypadła mi do gustu cała ta historia.

Mam wrażenie, że cały wątek romantyczny był bardzo oklepany i nudny. Głównym bohater ma depresję i nie może poradzić sobie z powrotem do dawnej rzeczywistości. Praktycznie nic nie czuję (pod względem emocjonalnym) i jest jak chodzący pusty i zimny głaz. I pojawia się dziewczyna, która w ogóle nie wiadomo dlaczego tam jest i nikt nie wie, co ona tam robi, ale sprawia, że mężczyzna zaczyna coś czuć. Uważam, że jest to bardzo banalny sposób pokazania miłości. Poza tym wszystko związane z ich uczucie. zaczyna się od pierwszego (w tej książce) ich spotkania. Trochę za szybko, co moim zdaniem traci wartość.

Ostatecznie książka mnie ani nie zachwyciła, ani nie sprawiła, że uważałam przeczytaniem jej za stracony czas. Mam do niej dość obojętne podejście, ale na pewno dużo na plus daje klimat książki, który ma taki jesienny vibe, a to moja ulubiona pora roku. 3/5⭐️

Jest to druga część serii, która jest bardzo popularna w mediach społecznościowych. Mimo, że pierwsza książka była dobra, chciałam czytać dalsze losy bohaterów, więc ekscytacją zaczęłam "To, co skrywamy przed światłem".

Jest dość gruba, ale liczyłam na to, że jej obszerność będzie się równać dużej ilości ciekawych fragmentów i zaskakujących wydarzeń. Czy rzeczywiście tak...