Chcesz się założyć?

No nie powiem, wkręciłam się w tą historię. Lubię ten motyw rodziny, która nie do końca akceptuje i wspiera wybory bohaterów. Dla mnie to jest megaautentyczne i tutaj tak było w przypadku Kareeny i Perma. Szczególnie rodzina Kareeny była strasznie irytująca. Sama relacja bohaterów była naprawdę hot. Dużo momentów zbliżeń, ale ogólnie strasznie to przeciągali. Raz jedno nie chciało, potem drugie nie. Najbardziej rozwaliło mnie to, jaki powód miał Perma, żeby ostatecznie uwierzyć w miłość. Ale ogólnie bardzo polecam spicy romans.

Ta książka wywarła na mnie ogromny wpływ po tym, jak przeczytałam już „Nazywam się” Chanel Miller. Albo proszę, przeczytajcie „Nazywam się” zaraz po niej. To była historia, od której nie mogłam się oderwać — trzymała mnie do późna w nocy, bo musiałam dowiedzieć się, co się z nimi stało. Poruszyła we mnie nostalgiczną strunę i przywołała wspomnienia z dzieciństwa. Ale problem w tym, że zakończenie było tak niepokojące! Elliot został właściwie zgwałcony! Uprawiał seks z niewłaściwą osobą, nie będąc w stanie powiedzieć „nie”. Brzmiało to podobnie do historii Chanel Miller. Tylko że tym razem przydarzyło się to mężczyźnie. Wiem, że to fikcja, ale moje emocje były prawdziwe. Moja pierwsza myśl była: „O mój Boże, co za dupek! Zasłużyłeś na te 11 lat milczenia, Elliot! Przez ciebie jej ojciec zmarł, a ona została złamana! To twoja odpowiedzialność! Jeśli tak bardzo ją kochałeś, to dlaczego poszedłeś na tę imprezę, upiłeś się i dopuściłeś do tego…!” A potem obudziłam się w nocy i poczułam taki wstyd. Przypomniałam sobie „Nazywam się” i walkę Chanel o sprawiedliwość, i zrobiło mi się strasznie przykro z powodu Elliota. Przepraszam za to. I dziękuję tej książce, że pokazała mi tę rysę w moim sposobie myślenia. Co za przebudzenie! Poza tym uwielbiałam niektóre cytaty i metafory. Ich chemia była świetnie opisana. Kocham tę książkę!

Potrzebuję więcej tytułów, które w tak wdzięczny sposób zapewnią mi tak barwne popołudnie! Początek odrobinę mnie wynudził, ale cała reszta? Bawiłam się cudownie, może i obyło się bez łez, ale co się uśmiałam, to moje! Naprawdę polecam, jeśli jeszcze nie czytaliście!

Tessa Bailey należy do niezbyt chlubnego grona autorów, którzy cieszą się ogromną popularnością za granicą, ale których twórczość nie spotkała się z pozytywnym odbiorem na polskim rynku wydawniczym. Mam wrażenie, że o jej powieściach nie mówi się zbyt dużo, a jeśli już - raczej są to słowa, w których pobrzmiewa rozczarowanie. I nie do końca rozumiem dlaczego - w mojej pamięci „Zdarzyło się pewnego lata” to urocza, pełna ciepła i humoru opowieść, która stanowi taki papierowy odpowiednik komedii romantycznej. A pod pewnymi względami „Trafiony, zatopiony” przewyższa ów historię, siła drugiego, finałowego tomu o siostrach Bellinger tkwi bowiem w jej bohaterach. Hannah jest postacią, z którą łatwo sympatyzować - nieco zagubiona młoda kobieta, która postrzega samą siebie jako bohaterkę drugoplanową; taka osoba, która zawsze jest obok, kiedy ktoś bliski potrzebuje pomocy i która widzi we wszystkich to co najlepsze, ale na siebie spogląda ze sporą dozą krytyki. A jej tendencja do tworzenia ścieżek dźwiękowych do poszczególnych scen z życia codziennego, z pewnością wyda się szczególnie bliska tym czytelnikom, którzy dorastając wyobrażali sobie, że poszczególne chwile są urywkami muzycznych teledysków. Tessa Bailey pisze o tym, jak łatwo zaszufladkować daną osobę (zwłaszcza w takim małomiasteczkowym miejscu, które literatura gatunkowa zazwyczaj romantyzuje) i o tym, że czasami sami jesteśmy swoim największym wrogiem i przeciwnikiem w drodze do szczęścia. Jest coś wzruszającego w sposobie, w jaki autorka buduje postać Foxa i tym jak na przestrzeni całej historii rozwija jego charakter, ale przede wszystkim w tym jak ogromnym wsparciem są dla siebie nawzajem główni bohaterowie. A ponadto otrzymujemy w pewnym sensie sceny po napisach z życia starszej z sióstr Bellinger, co stanowi dodatkowy atut dla wielbicieli pierwszego tomu. Czy polecam? Zdecydowanie tak! To taka ciepła, romantyczna opowieść pachnąca nadmorskim powietrzem, która idealnie przywoła wakacyjny klimat. I po cichu liczę na to, że jednak doczekamy się innych powieści autorki.

Znacie twórczość Abby?
Ja miałam już okazję poznać jej styl przy serii The Friend Zone. Zabawne jest to, że kupując tę książkę i zaczynając ją czytać, w ogóle nie zorientowałam się, że już znam tę autorkę 🫣 Dopiero przy robieniu zdjęć coś mnie tknęło, że przecież kojarzę to imię i nazwisko. Jak widać, łatwo pogubić się w tym, co ma się na półce. Książka należy do serii, ale ja nie czytałam pierwszego tomu, a trzeci już czeka u mnie na półce. Myślę jednak, że spokojnie można czytać je nie po kolei. 📚💜 Ale za nim przejdę dalej - pewnie zastanawiacie się, o czym właściwie jest ta historia. Briana i Jacob oboje przechodzą w życiu bardzo trudny czas — pełen strat, rozczarowań i zmęczenia codziennością. Spotykają się w dość nietypowym miejscu, w szpitalnym „składziku płaczu”, gdzie powoli zaczyna rodzić się między nimi coś więcej. A wszystko zaczyna się od jednego szczerego, napisanego ręcznie listu. 💌📚 Wątek z pisaniem listów totalnie mnie oczarował. Sama chciałabym kiedyś takie dostawać — jest w tym coś bardzo uroczego i dziś już prawie niespotykanego. 💌 Cała książka mnie oczarowała. Widać w niej spójność i to, jak powoli buduje się między bohaterami relacja. Rozwija się spokojnie, bez żadnego pośpiechu, co zdecydowanie jest dużym plusem. Świetnie zostali dobrani nasi wspaniali bohaterowie, dlatego uważam, że naprawdę warto poznać tę historię. Czytało mi się ją bardzo płynnie i szybko - to był naprawdę świetnie spędzony czas z książką. Myślę, że Wam też się spodoba i przypadnie do gustu. Na pewno nie będzie żałować.😄 Zaczytana.studentka

„The Rule Book” to przyjemny romans, który dobrze wpisuje się w klimat historii o drugich szansach. Motyw dawnej miłości i złamanego serca u płci męskiej. Łatwo zrozumieć emocje bohaterów i kibicować im w próbie uporządkowania przeszłości. Szczególnie na plus wypada wątek samorozwoju głównej bohaterki. Jej droga do większej pewności siebie i stawiania granic, stawiania własnych granic jest wiarygodna, a momentami nawet inspirująca. Niestety, książka nie ucieka od schematów dobrze znanych fanom romansów. Najbardziej odczuwalny jest motyw braku komunikacji między bohaterami, który napędza większość konfliktów. Choć jest to zabieg często stosowany w tym gatunku, tutaj momentami może frustrować — niektóre problemy wydają się możliwe do rozwiązania jedną szczerą rozmową. Przez to fabuła bywa przewidywalna, a zwroty akcji nie zawsze zaskakują. Na szczęście autorka nadrabia lekkim stylem i dużą dawką humoru. Dialogi są naturalne, chemia między bohaterami wyczuwalna, a historia płynie bardzo szybko, dzięki czemu książkę czyta się niemal jednym tchem. To idealna propozycja na niezobowiązującą lekturę, kiedy ma się ochotę na coś romantycznego, ale niezbyt wymagającego. Solidne 6,5 gwizdki się tutaj należy.

Kolejne spotkanie z twórczością Lucy Score tym razem jednak w nietypowej formie, gdyż z historią jednotomową. Wcześniejsze książki autorki często rozwijały się w seriach, pozwalając na dłuższe śledzenie losów bohaterów i stopniowe budowanie napięcia w kolejnych tomach. Tym razem jednak Lucy Score zmieściła całą historię w jednej książce, a efekt jest równie satysfakcjonujący. Przejście z charakterystycznych serii osadzonych w małych miasteczkach do jednotomowej historii rozgrywającej się w dużym mieście okazało się ciekawą i świeżą zmianą. Zamiast kameralnej atmosfery, gdzie wszyscy się znają, autorka przenosi czytelnika w dynamiczną, głośną przestrzeń, pełną pośpiechu, chaosu i zawodowych ambicji. Ten kontrast sprawia, że fabuła nabiera innego tempa, a relacje między bohaterami są bardziej intensywne i nacechowane napięciem wynikającym z anonimowości oraz presji otoczenia. Jednotomowa forma dodatkowo wzmacnia to wrażenie, historia jest zwarta, konkretna i skoncentrowana na bohaterach oraz ich relacji, bez rozciągania wątków na kolejne tomy. Już od samego początku widać, że jest to jedna z tych książek przez które płacze się ze śmiechu jak zresztą przystało na komedię romantyczną. Humor pojawia się tutaj szybko i jest oparty na dynamicznych dialogach, sytuacyjnych absurdach i charakterach bohaterów, którzy nie boją się wypadać nieidealnie, a wręcz komicznie. Choć co warte zaznaczenia przez to nie trafi ona do każdego. Dla jednych będzie ogromnym atutem i źródłem czystej rozrywki, dla innych może okazać się zbyt infantylna. Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2026/01/by-thread-komedia-nieromantyczna-lucy.html

Historia jest bardzo przewidywalna i skłamałabym mówiąc, że jest inaczej. Bierzecie ją do ręki i po prostu wiecie jak się kończy. Mimo to oceniam ją na 7/10, bo czytało się ją na prawdę przyjemnie. Poznając sytuację w jakiej znalazła się Daphne można sobie tylko powtarzać jak ważne jest żeby w relacji nie zapominać o sobie. Historia jakich wiele, ale postacie budzą moją sympatię i zdecydowanie umilają pokonywanie kolejnych stron książki... no oczywiście poza Peterem (głupi buc) ;)

Od pierwszych stron ujęła mnie prostota i lekkość tej książki. Z przyjemnością przeczytałam tak niezobowiązującą lekturę, przy której łatwo było się zrelaksować i odmóżdżyć. Co ciekawe, nie irytowała mnie jej naiwność (bo chyba też nie oczekiwałam mniejszego stężenia cukru – patrz: okładka) Miło zaskoczyło mnie, że nie jest to jedna z tych pozycji, które wyglądają niemal jak literatura dla dzieci (taka kolorowa i rysunkowa), a w drugiej połowie czytamy już niemal wyłącznie o dzikich s*ksach (czyt. The Spanish Love, The Love Hypothesis etc.)

Rewelacja! Dosłownie nie mogłam się oderwać i pochłonęłam tą książkę. Pierwszy raz czytając się śmiałam, serio. Sarkastyczne poczucie humoru autorki trafia zdecydowanie w mój gust. 💜 Nie mogę się doczekać aż będę czytać kolejne książki Ali Hazelwood, które już czekają w mojej biblioteczce. 😉

„Naprawdę się denerwowałam przed tym spotkaniem, wiesz? Byliśmy parą nieznajomych, którą połączyły dziwaczne esemesy. Nieźle mnie zauroczyłeś (...). Ale ty, my... to wszystko okazało się takie, jak miałam nadzieję.” Wszystko zaczęło się od pomyłki. Błąd w numerze telefonu zapoczątkował niewinny flirt, który z czasem przerodził się w znajomość przepełnioną żartami o jedzeniu, codziennymi rozmowami i zdjęciami słodkiej kózki. Z pozoru przypadkowa wymiana wiadomości stała się stałym elementem ich dni, czymś, na co czekali bardziej, niż chcieliby się do tego przyznać. Ale czy relacja zbudowana na pomyłce i bez gwarancji jutra, naprawdę ma rację bytu? Myślę, że nikogo nie zaskoczę, mówiąc, że spod mojej ręki wychodzi więcej negatywnych niż pozytywnych recenzji, a na pełną stawkę oceny liczyć mogą jedynie naprawdę irytująco dobre książki. W mojej biblioteczce na lubimyczytać.pl mam takich tytułów zaledwie osiemnaście, co w pewnym sensie zapewne również przemawia samo za siebie, dlatego tym bardziej możecie spodziewać się, że tytuł od Teagan Hunter wywołał we mnie naprawdę wachlarz najróżniejszych emocji. To nie była opowiastka, która zaskoczyła mnie nadzwyczajnymi zwrotami akcji czy intrygująco przesadzonym dramatyzmem, to historia, która omamiła mnie swoją prostotą. Z początku spisywałam „Let’s get textual” na straty, gdyż nie byłam w stanie uwierzyć, że samymi wiadomościami tekstowymi da się omamić czytelnika. A jednak… Stało się! Tak jak wspominałam, akcja „Let’s get textual” nie należy do tych nadzwyczaj zawiłych, wielowarstwowych opowieści, w których każdy rozdział kryje intrygującą tajemnice. Cała magia tej opowiastki tkwi bowiem w prostocie i powolnym, niemal leniwym kreowaniu napięcie między bohaterami; ich relacja rozwija się ospale, z uczuciem, krok po kroku, ale mimo to nie sposób się podczas tego procesu nudzić. Każde z nich co rusz bowiem rozbraja czytelnika anegdotką o kozie, uszczypliwą aluzją do zbyt wysokiego ego czy żartobliwym wyznaniem miłości do jedzenia. Wiadomości tekstowe, które tak naprawdę stanowią fundament tej opowieści, wprowadzają w niezwykle komfortowo słodkawy nastrój, dzięki czemu czytelnik z łatwością brnie przez tekst, a gdy słowa zaczynają przemieniać się w bardziej rozbudowane wydarzenia, nie sposób się już od nich w jakikolwiek sposób oderwać. A gdyby tych zalet wciąż było mało, uwielbiam charakter, którym autorka obdarzyła Zacha, bowiem to mężczyzna, który choć doświadczony przez życie, wciąż nie zatracił wiary, iż życie ma dla niego jeszcze wiele pięknych niespodzianek. Jest w nim coś niezwykle intrygująco — połączenie nieśmiałości i odwagi, ironii i czułości – co sprawia, że naprawdę ciężko o nim zapomnieć. Wydarzenia pod koniec pierwszego tomu nie tylko napędzają akcję i trzymają czytelnika w napięciu, ale też zaskakują tak udanym humorem, że śmiałam się przy nich wręcz do łez. To właśnie ta lekkość, ta niespotykana umiejętność łączenia emocji z dowcipem, sprawia, że książka Teagan Hunter pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony. Po więcej recenzji zapraszam na bloga lub Instagrama: https://niepoprawnarecenzentka.blogspot.com/ https://www.instagram.com/niepoprawna_recenzentka/

Ta historia mnie pochłonęła. Była zabawna, słodka, urocza i jak dla mnie mega pozytywna. Z każdą stroną budziła coraz większą ciekawość. Ta historia jest naprawdę piękna. On pierwszy się zakochuje i walczy, stara się i robi wszystko, żeby ona dała mu szansę. Jednak jest pięć zasad, które go powstrzymują. Ale po co są zasady, a no tak — po to, żeby je łamać i ta książka jest tego dobrym przykładem. Ta historia jest pełna słownych przepychanek, które pokochałam. Muszę przyznać, że główni bohaterowie okazali się cudowną parą. Ich historia była pewna zwrotów akcji, że sama nie wiedziałam, czego się spodziewać. Muszę też zaznaczyć, że to właściwie była moja pierwsza książka z motywem hokeja i pierwsza książka tej autorki, ale po tej lekturze jestem pewna, że w najbliższym czasie sięgnę po kolejną książkę jej autorstwa i kolejną książkę z motywem hokeja. Czy podobała mi się ta książka? Taak, naprawdę była cudowna i bardzo piękna. Myślę, że wam także się spodoba.

Głównymi bohaterami "Irresisitble" są samotny ojciec wychowujący trójkę dzieci i Frannie Sawyer - dwudziestokilkulatka, z którą pracuje. Dziewczyna podkochuje się w Declanie odkąd pamięta i w którymś momencie wydaje się, że mężczyzna zaczyna czuć do niej to samo. Jednak czy związek młodej dziewczyny i samtonego ojca trójki dzieci ma szansę przetrwać? Nie spodziewałam się po tej historii niczego odkrywczego i oryginalnego - bez zaskoczenia przyjęłam więc jej przewidywalności i dobrze mi znane z innych książek schematy. Mimo to bawiłam się dobrze i przeczytałam ją w dwa wieczory. Nie obyło się bez momentów, w których Frannie wydawało się mieć kilkanaście lat, a nie dwadzieścia kilka, a Declan irytował mnie swoją nadopiekuńczością i nadmiernymi obawami, ale mimo to, uważam tę lekturę za przyjemną. Nie jest to literatura najwyższych lotów, czytałam o wiele lepsze romanse i kobiecie książki, ale tę mogę polecić jako typu odmóżdżacz, który uprzyjemni wam wieczór lub dwa.

📚Ella Maise "To Hate Adam Connor " 📖wyd. @znakjednymslowem Lucy pragnie zapomnieć o mężczyznach i ucieka do przyjaciółki. Musi na trochę zamieszkać w jej willi. Nie wie jednak, że jej nowym sąsiadem jest Adam Connor. To słynny aktor i do tego samotnie wychowuje dziecko . Dziewczyna nie może się powstrzymać i zaczyna go obserwować . Pech jednak chciał, że wpadła w niezłą aferę ale tym samym uratowała życie jego syna. Od tamtej pory jej życie wywraca się do góry nogami a relacja ze znienawidzonym sąsiadem nabiera rozpędu. Druga część niesamowitej historii spod pióra Elle Maise i kolejna do mojej kolekcji. Oczywiście, że spędziłam z nią rewelacyjny czas i tak jak w poprzedniej uśmiałam się do łez. Mimo, że pierwsza część chyba podobała mi się bardziej to i tak ta część była dobra. Lucy to szalona dziewczyna, która cierpi po tym jak zostało skrzywdzone jej serce. Jednak los postanawia dać jej kolejnego mężczyznę na drodze a nawet dwóch. Jej znienawidzony sąsiad raz ją przeciąga a raz odpycha. Ta bohaterka na pewno poprawi wam humor i udowodni, że dla ważnych jej osób jest w stanie zrobić wszystko. Podobało mi się to jaką miała świetną relację z synem Adama. Jedynym minusem oczywiście jest ciągłe powtarzanie, że biust jej przyjaciółki jest najcudowniejszy i to mnie trochę od tego odpychało ale widocznie to był taki żarcik ze strony autorki który miał rozładowywać napięcie. Adam to bohater, który rozkocha w sobie nie jedną czytelniczkę. Nie tylko jest męski, opiekuńczy czy jest po prostu gwiazdą, lecz przede wszystkim ujęło mnie w nim to, że mimo sławy potrafił zająć się swoim synem i dać mu normalne życie. To jak się dla niego poświęcał, spędzał z nim czas i ratował go przed tym światem medialnym zasługuje na wielkie uznanie. Ta fabuła jest pełna humoru, rewelacyjnych dialogów czy pouczających wątków. Jest to typowa komedia romantyczna, która spodoba się większości czytelnikom. Będziecie przeżywać tutaj niezapomniane emocje, przeżyjecie coś gorącego i spędzicie z tą lekturą świetny czas. Przede wszystkim ujął mnie tutaj wątek samotnego wychowania dziecka, który wzruszał ale i dawał do myślenia. Adam okazał się tutaj wręcz idealnym rodzicem i tym sposobem kupił mnie całkowicie. Jest to jeden z moich ulubionych motywów w książkach a autorka poradziła sobie z nim bezbłędnie. Autorka chciała też pokazać tutaj, że oboje z tych bohaterów nie do końca mieli wspaniałe życie ale z upływem czasu zawalczyli o swoją przyszłość i udowodnili, że nawet z najgorszych momentów można wyjść i cieszyć się życiem. Po takie właśnie historie zawsze sięgam kiedy chce poczuć wielkie love. Idealna pozycja dla każdej romantycznej duszy potrzebującej miłości do nowego książkowego męża. Ja polecam ją z całego serca.

◽️Desire or Defense – Leah Brunner◽️ ▫️⭐️4/5⭐️▫️ To była bardzo przyjemna lektura. Książka jest napisana prosto, akcja płynie gładko i dokładnie takiego lekkiego romansu było mi w tym momencie potrzeba. Nie ma tu żadnych ukrytych znaczeń ani fabularnych zawirowań. Od początku wszystko jest jasne. To historia idealna na gorszy czas, taka, która nie męczy i nie wymaga emocjonalnego zaangażowania na najwyższych obrotach. Książka miała być komedią romantyczną i faktycznie czułam taki vibe. Muszę jednak przyznać, że momentami tłumaczenie było trochę sztywne i wybijało mnie z rytmu. Nie śmiałam się na głos, ale kilka razy szczerze się uśmiechnęłam. Bardzo spodobało mi się też to, że jest to romans „za zamkniętymi drzwiami”. Nie znajdziecie tu żadnych scen spicy i muszę przyznać, że dawno nie czytałam czegoś w tym stylu. Fajne i odświeżające doświadczenie. Mitch na początku mnie przeraził. Był nieuprzejmy, zrzędliwy i kompletnie mi się nie podobał. Bałam się, że pociągnie całą historię w dół. Na szczęście z czasem zaczął pokazywać swoją inną stronę i naprawdę go polubiłam. Andie od początku zapowiadała się świetnie i dokładnie taka była. Odpowiedzialna, opiekuńcza i bardzo kochająca. Polubiłam jej osobowość, jej cierpliwość i to, jak naturalnie podchodziła do relacji zarówno z Mitchem, jak i z bratem. Po prostu dobra osoba, bez zbędnego dramatyzmu. Czy poleciłabym tę książkę? Jak najbardziej.

Przed rozpoczęciem słuchania audiobooka przeczytałam na portalu opinie o tej książce. Były skrajnie różne, dlatego ciekawiło mnie jak ja odbiorę tą historię. Chyba po raz pierwszy czytałam spicy romans z motywem przypadkowej ciąży. A z racji, że dla mnie było to coś nowego, to mi się spodobało. Oczywiście mam już dosyć tych wszystkich pięknych bohaterek i przystojnych bohaterów poranionych przez swoją przeszłość, z niską samooceną i pogodzonych ze swoim smutnym życiem. Ale gdybym musiała unikać romansów z nimi, to mało co by mi zostało do czytania :)

-mało oryginalna, potrafię wymienić przynajmniej 2 tytuły, które były bardzo podobne -miałam wrażenie, że tłumaczenie wykonał google tłumacz, dużo powtórzeń ("pół tuzina" w co drugim zdaniu bleh) +CHYBA SPOILER nie było niepotrzebnego zerwania spowoddowanego brakiem komunikacji

Bardzo lekka i przyjemna historia, nie tylko o miłości ale również o relacjach rodzinnych w szczególności tych mało spotykanych pokoleniowych wnuków z dziadkami. To była ciepła podróż teraźniejszości do przeszłości, o odkrywaniu sekretów, o poznawaniu siebie i budowaniu relacji. Dwie historie miłosne - czy miały swoje happy-endy?

To jest szósta powieść Mariany Zapaty, po którą sięgnęłam i z przykrością muszę stwierdzić, że mój początkowy zachwyt pisarstwem tej autorki z każdą kolejną jej książką przygasa. Najpierw przeczytałam Wszystkie drogi prowadzą do Ciebie i byłam zauroczona tym, jak rozwija się akcja i relacja między parą głównych bohaterów. Mój zachwyt potęgowała górską sceneria, w której toczy się akcja. Po prostu lubię góry, więc mi to bardzo pasowało. Później sięgnęłam po Wielki mur z Winnipeg i ja. I też bardzo mi się podobało jak rozwija się wątek między wiekiem piłkarzem i jego asystentką. W obu przypadkach efekt slow burn jakoś tak naturalnie zachwycająco się rozwijał. W Lunie to powolne budzenie się uczucia i relacji nie sprawiało mi już takiej frajdy, wręcz drażniło. Autorka opanowała do perfekcji prowadzenie akcji w zwolnionym tempie i dodajmy, że ta akcja w głównej mierze dzieje się w głowie naszej bohaterki. Nierzadko zdarzało mi się, że musiałam się cofnąć o kilka kartek wstecz, bo po rozważaniach Luny rozłożonych na czynniki pierwsze właśnie na tych kilku stronach, musiałam sprawdzić jakie było pytanie zadane przed tym strumieniem myśli przelanym na papier. Ciężko się to czytało, sama mam coś z osoby typu overthinker, ale serio? Żeby jedną myśl obracać w mózgu na pięćdziesiąt różnych sposobów? I to niedowierzanie Luny, ten brak wiary w siebie, i starania by dogodzić wszystkim innym wokół, słowo daję, czytałam tą książkę w permanentnym stanie poirytowania. I w ten sposób zachwyt nad slow burn Mariany Zapaty przygasł, a pozostała jedynie ciekawość, bo autorka naprawdę ciekawie i szczegółowo dopracowuje sylwetki swoich bohaterów, tworzy ciekawe porównania, opisy. Jestem przekonana, że o wiele ciekawiej czytałoby mi się Lunę, gdyby narracja była naprzemienna- jeden rozdział opowiedziany z punktu widzenia dziewczyny, a kolejny z punktu widzenia Ripa. To by było doskonałe urozmaicenie i podkręcenie atmosfery. Jednak jak wspomniałam, i tak sięgnę jeszcze po kolejne powieści pani Zapaty. Obecnie czekają na swoją kolej: Kiedy Gracie poznała marudę oraz Under Locke.

To naprawdę nie jest zła książka. Sięgając po nią spodziewałam się tego dziwnego rodzaju humoru, który zazwyczaj spotykam w tego typu opowieściach. Ale tutaj tego nie było, a dostałam całkiem fajną główną bohaterkę i głównego bohatera, który przechodzi przemianę i chociaż trudno było mi go początkowo polubić, tak potem zyskał w moich oczach. Chociaż życzyłabym sobie, żeby był bardziej obecny w akcji. Ale doceniam też fakt, że autorka poruszyła wątki poboczne i skupiła się między innymi na motywie zawierania przyjaźni.