Jane Austen
Autorka powieści opisujących życie angielskiej klasy wyższej z początku XIX wieku. Mimo że sama wiodła stosunkowo odosobnione życie na prowincji w hrabstwie Hampshire, nie pozbawiło jej to zmysłu obserwacji i nie zubożyło dramaturgii jej utworów. Ich fabuła najczęściej dotyczy zamążpójścia i związanych z tym problemów społecznych (sama Austen nigdy nie wyszła za mąż). Reputację dobrej pisarki zyskała już za życia – jej powieści chwalił m.in. Walter Scott.
Jane Austen urodziła się w 1775 roku w parafii Steventon. Jej ojcem był George Austen (1731-1805),duchowny kościoła anglikańskiego, zaś matką Cassandra Austen z domu Leigh (1739-1827).
Dochód Austenów nie był wysoki, wynosił niewiele ponad 600 funtów rocznie, dlatego też Jane Austen nie miała zbyt wysokiego posagu, co zmniejszało jej szanse na dobre zamążpójście.
Miała sześciu braci i jedną siostrę. Najstarszy z jej braci, James (1765-1819) studiował na Oksfordzie i w 1787 roku otrzymał święcenia kapłańskie, zaś po przejściu ojca na emeryturę przejął po nim obowiązki w parafii Steventon. Drugi brat, George (1766-1838),od urodzenia był upośledzony (prawdopodobnie głuchoniemy) i nie mieszkał z rodziną w Steventon.
Trzeci brat, Edward (1767-1852),został adoptowany przez bogatych krewnych, Knightów, których nazwisko przejął, gdy na początku XIX wieku odziedziczył ich majątek, Godmersham w hrabstwie Kent. Jane Austen żyła w bliskiej przyjaźni z jego najstarszą córką, Fanny Knight (1793-1882),której matka, Elizabeth (z domu Bridges; 1773-1808),zmarła, gdy Fanny miała 15 lat.
Henry (1771-1850),czwarty brat Jane Austen, był jej ulubieńcem. Był przystojny i optymistycznie nastawiony do życia, podobnie jak najstarszy brat, studiował w Oksfordzie. W 1797 roku ożenił się z Elizą de Feuillide (1761-1813),kuzynką Austenów. Po bankructwie w 1815 roku został pastorem.
Dwaj najmłodsi bracia, Frank (1774-1865) i Charles (1779-1852),w wieku 12 lat wstąpili do marynarki. Podczas wojen napoleońskich walczyli w brytyjskiej flocie i ostatecznie obaj zostali admirałami.
Przed Frankiem urodziła się Cassandra Elizabeth (1773-1845),jedyna siostra pisarki, z którą łączyła ją niezwykle bliska więź. Była zaręczona z Thomasem Fowlem, który popłynął jako kapelan na Karaiby i zmarł w 1797 roku na żółtą febrę. Cassandra często wyjeżdżała w odwiedziny do swoich braci, dzięki czemu narodziła się korespondencja między nią a siostrą. Duża część listów przetrwała do dziś, stanowiąc bogate źródło informacji o życiu pisarki.
Nauki Jane pobierała głównie w domu, nie licząc pobytu z siostrą w Southampton w 1783 roku oraz w prywatnej szkole w Reading w latach 1785–1786. W domu uczyły się przede wszystkim rysowania, gry na pianoforte i innych umiejętności potrzebnych młodej damie, jednak namawiano je również do czytania literatury, zarówno klasycznej, jak i popularnych powieści. Jane Austen bardzo lubiła powieść Sir Charles Grandison Samuela Richardsona, ceniła utwory Fanny Burney takie jak Camilla czy Cecilia. Czytywała również powieści gotyckie autorstwa Ann Radcliffe.
Jane namawiano również do pisania, czego wynikiem są powstałe w latach 1787–1793 juwenilia, w tym humorystyczne opowiadania oraz historia Anglii, zilustrowana przez Cassandrę. W latach 1795–1799 powstały pierwsze szkice powieści – Elinor i Marianne, Pierwsze wrażenia i Susan, które ostatecznie wiele lat później zostały wydane jako Rozważna i romantyczna, Duma i uprzedzenie i Opactwo Northanger.
W 1800 roku wielebny Austen postanowił przejść na emeryturę i wraz z żoną i córkami przeniósł się do Bath, modnej miejscowości, gdzie w sezonie zjeżdżało się najlepsze towarzystwo. W miesiącach letnich, gdy życie w mieście było nie do wytrzymania, Jane i Cassandra jeździły nad morze, do takich miejscowości jak Lyme Regis, Dawlish, Sidmouth czy Teignmouth.
W styczniu 1805 roku zmarł ojciec Jane, zostawiając żonie i córce 450 funtów rocznego dochodu. Pomagali siostrze i matce męscy potomkowie zmarłego, więc kobiety mogły żyć w miarę wygodnie. Pod koniec 1805 roku zamieszkała z nimi Martha Lloyd, siostra żony Jamesa, pozostająca z Jane w przyjaźni.
W 1806 roku rodzina wyprowadziła się z Bath do Clifton, by ostatecznie osiąść w Southampton, gdzie zamieszkała w domu z żoną Franka, który był na morzu i nie chciał, by żona, spodziewająca się dziecka, była sama.
Jane Austen nigdy nie wyszła za mąż, jednak miała kilka flirtów i sympatii, które sprowadzają się głównie do trzech osób.
Na przełomie 1795 i 1796 roku Jane poznała Irlandczyka Thomasa Lefroya, z którym flirtowała na trzech balach, po czym oficjalnie znajomość zakończyła się. Jednak ostatnio pojawiły się informacje, że związek mógł trwać dłużej, zaś Jane mogła być znacznie bardziej zaangażowana, niż wynikałoby to z tonu nielicznych zachowanych listów.
Druga miłość jest jeszcze bardziej tajemnicza. Podczas jednej z jej corocznych podróży nad morze, którą odbyła, gdy rodzina Austenów mieszkała w Bath, Jane poznała miłego, młodego człowieka, który, według słów Cassandry, zakochał się w Jane i ewentualne oświadczyny z jego strony z pewnością byłyby przyjęte. Okoliczności jednak sprawiły, że młodzieniec musiał wyjechać, zaś jedyne informacje o nim, jakie później dotarły do sióstr, donosiły o jego śmierci.
W grudniu 1802 roku Jane i Cassandra odwiedziły znajomych w Hampshire, państwa Bigg z Manydown, i wtedy to Harris Bigg-Wither, młodszy o 6 lat od Jane, oświadczył się jej. Jane przyjęła oświadczyny, jednak następnego dnia zmieniła zdanie i z Cassandrą w pośpiechu powróciła do Bath. Jane miała wtedy 27 lat i była uważana za starą pannę, więc nic dziwnego, że przyjęła oświadczyny zamożnego człowieka, który mógłby zapewnić jej dobrobyt, jednakże Harris Bigg-Wither nie odznaczał się ani urodą, ani intelektem, więc nie dziwi też fakt, że ostatecznie zmieniła zdanie.
Edward zaproponował matce, by zamieszkała w należącej do niego Chawton Cottage, leżącej niedaleko posiadłości Chawton House, którą również odziedziczył i w 1809 roku panie Austen, Cassandra, Jane i Martha Lloyd przeniosły się do Hampshire. Powrót w rodzinne strony dobrze wpłynął na Jane – wprowadziła poprawki do Rozważnej i romantycznej, która w 1811 została zaakceptowana do druku i wydana jako dzieło „pewnej damy”. Dobre recenzje oraz zarobek wysokości 140 funtów skłonił Jane do wysłania wydawcy Dumy i uprzedzenia. Powieść została wydana w 1813 roku, gdy pisarka pracowała już nad kolejną powieścią – Mansfield Park, który ukazał się drukiem w maju 1814 roku. Obie powieści odniosły sukces, zaś Jane zaczęła pisać Emmę (wydaną w grudniu 1815 roku),zaś w sierpniu 1816 roku rozpoczęła pracę nad Perswazjami, które skończyła pisać rok później.
Jane nie afiszowała się z tym, że pisze i ukrywała swoje notatki, gdy ktoś się zbliżał. Podobno przed nadchodzącymi ludźmi ostrzegały ją skrzypiące drzwi pokoju.
Jane często jeździła w odwiedziny do braci oraz przyjaciół. Bardzo lubiła swoje bratanice i bratanków, szczególnie córkę Jamesa z pierwszego małżeństwa, Anne, oraz Fanny Knight, córkę Edwarda.
Na początku 1816 roku, gdy Jane zaczęła pracę nad powieścią Sanditon, poczuła się źle. W maju za radą lekarza przeniosła się z siostrą do Winchesteru, jednak choroby nie udało się pokonać i Jane Austen zmarła 18 lipca 1817 roku w wieku 41 lat. Przyczyna śmierci nie jest znana. Najczęściej mówi się o chorobie Addisona. Jane została pochowana w katedrze w Winchester 24 lipca. Po śmierci siostry Henry oddał do druku Perswazje i Opactwo Northanger. Były to pierwsze powieści wydane pod nazwiskiem Jane Austen.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
962 
743 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Emma
Świetna jest Austen z tą bezlitosną satyrą, ironiczną narracją i dialogami, które służą jako główne narzędzie charakterystyki hipochondryka - pana Woodhouse'a albo potwornej pretensjonalnej pani Elton. Przewrotna jest też konstrukcja całej powieści, w której trzymamy się punktu widzenia Emmy, by na koniec się przekonać, że myliła się wszędzie, gdzie tylko było to możliwe, i za przedstawioną nam fabułą kryły się zupełnie inne, niż się jej wydawało, historie Harriet Smith, Franka Churchilla czy Jane Fairfax. W pewnym sensie jest to powieść z punktu widzenia postaci drugoplanowej, może nawet antagonistki.
Świetna jest Austen z tą bezlitosną satyrą, ironiczną narracją i dialogami, które służą jako główne narzędzie charakterystyki hipochondryka - pana Woodhouse'a albo potwornej pretensjonalnej pani Elton. Przewrotna jest też konstrukcja całej powieści, w której trzymamy się punktu widzenia Emmy, by na koniec się przekonać, że myliła się wszędzie, gdzie tylko było to możliwe, i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZdecydowanie świat Jane Austen to w dzisiejszej nowomowie mój „safe place”.
Zdecydowanie świat Jane Austen to w dzisiejszej nowomowie mój „safe place”.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChociaż zdecydowanie nie jest to moja ulubiona powieść Jane Austen, muszę przyznać, że przemiana głównej bohaterki jest imponująca, a przewijające się na jej kartach postaci stanowią nad wyraz zróżnicowaną gromadkę.
Tytułowa „Emma”, w przeciwieństwie do większości bohaterek pisarki, nie musi martwić się o utrzymanie. Majętny ojciec oraz dobrze usytuowana siostra otwierają przed nią perspektywę dostatniego staropanieństwa. Niestety, w związku z tym sama Emma, skupiając się zbytnio na konwenansach i pozycji społecznej, staje się arogancka. Uważana w towarzystwie za niesamowicie obeznaną z etykietą, z czasem wyrabia w sobie przekonanie o własnej nieomylności. W związku z tym swoimi słowami i czynami rani otaczających ją ludzi i doprowadza do punktu, w którym uświadamia sobie, że jej machinacje mogły zaprzepaścić życie osób będących w zgoła innej sytuacji majątkowej.
Tym, co wybija się na prowadzenie w „Emmie”, jest niesamowita żywotność, z jaką pisarka potrafi nadać ton wypowiedzi różnym postaciom. Długie monologi panny Bates, która zdaje się nie musieć przestawać mówić, aby zaczerpnąć powietrza, lakoniczne i konkretne odpowiedzi Jane Fairfax czy momentami uszczypliwe, ale stonowane wypowiedzi pana Knightleya stanowią główny tego dowód.
Polecam „Emmę” fanom Austen i osobom lubującym się w powieściach romantycznych tej epoki, chociaż przyznam, że dla mnie numerem jeden pozostaje „Duma i uprzedzenie”.
Chociaż zdecydowanie nie jest to moja ulubiona powieść Jane Austen, muszę przyznać, że przemiana głównej bohaterki jest imponująca, a przewijające się na jej kartach postaci stanowią nad wyraz zróżnicowaną gromadkę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTytułowa „Emma”, w przeciwieństwie do większości bohaterek pisarki, nie musi martwić się o utrzymanie. Majętny ojciec oraz dobrze usytuowana siostra otwierają...
Moja druga ulubiona powieść Jane Austen (plasuje się tuż za Dumą i Uprzedzeniem)
Polecam ♡♡
Moja druga ulubiona powieść Jane Austen (plasuje się tuż za Dumą i Uprzedzeniem)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPolecam ♡♡
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUtwierdziłam się w przekonaniu, że twórczość Austen nie jest dla mnie.
Utwierdziłam się w przekonaniu, że twórczość Austen nie jest dla mnie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMęczyłem się z nią trochę. Głównej bohaterki i jej ojca nie polubiłem od początku, a zdania o nich nie miałem lepszego nawet po skończeniu powieści. Emma tytułowa postać to osoba narcystyczna, manipulująca, zarozumiała, przeświadczona o własnej nieomylności, która sprawiła, że śledzenie jej losów było dla mnie mało przyjemne. Tak szczerze to nie polecam i nigdy do niej nie wrócę.
Męczyłem się z nią trochę. Głównej bohaterki i jej ojca nie polubiłem od początku, a zdania o nich nie miałem lepszego nawet po skończeniu powieści. Emma tytułowa postać to osoba narcystyczna, manipulująca, zarozumiała, przeświadczona o własnej nieomylności, która sprawiła, że śledzenie jej losów było dla mnie mało przyjemne. Tak szczerze to nie polecam i nigdy do niej nie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPan Woodhouse był niezwykle irytujący, ale tak poza tym to jak zwykle wspaniała historia Jane Austen
Pan Woodhouse był niezwykle irytujący, ale tak poza tym to jak zwykle wspaniała historia Jane Austen
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEMMA to kolejna historia spod pióra Jane Austen, którą poznaję w tym pięknym nowym wydaniu i tym razem mamy bohaterkę, która zamiast poszukiwania miłości dla siebie, chciałaby swatać innych. Jednak jak można się domyślić, los będzie miał dla niej inne plany.
Jane Austen po raz kolejny pokazała, jak wprawną i błyskotliwą jest obserwatorką. Nakreśliła nam obraz elitarnego towarzystwa, które podnad wszystko ceni pochodzenie, pieniądze i koneksje, a niekoniecznie cechy charakteru. Naszą główną bohaterką jest tytułowa Emma, która bierze pod swoje skrzydła dziewczynę słabszego pochodzenia i robi z niej swój "projekt" - próbuje decydować za nią, jak powinna się zachowywać, z kim przestawać, na czyje zaloty odpowiadać i w jaki sposób. Jednocześnie zupełnie nie bierze pod uwagę uczuć ani samej zainteresowanej, ani ludzi wokół, co tylko generuje pewne problemy i masę pomyłek. Pojawia się tu również delikatnie nakreślony motyw od przyjaźni do miłości. Czytałam historię z ciekawością, ale niestety momentami mi się dłużyła, bo pojawiło się trochę zbędnych scen, które nic nie wnosiły do powieści. Główna bohaterka była też denerwująca ze swoim przerośniętym ego i dumą, więc jako czytelnik cieszyłam się, gdy dostawała prztyczek w nos.
Nie było to moje pierwsze spotkanie z historią Emmy, bo kojarzyłam ją z komedią romantyczną inspirowaną klasykiem Jane Austen (Aisha, rok prod. 2010),więc z tym większą ciekawością sprawdzałam, jak wiele z oryginału zaczerpnięto do filmu, a co zmieniono.
Nie będzie to moja ulubiona książka autorki, bo nic chyba nie przebije "Dumy i uprzedzenia", ale mianem najsłabszej też bym jej nie określiła. W moim małym rankingu będzie się plasowała gdzieś na środku.
A Wy, czytaliście już Emmę?
IG: @Amanda.Says
EMMA to kolejna historia spod pióra Jane Austen, którą poznaję w tym pięknym nowym wydaniu i tym razem mamy bohaterkę, która zamiast poszukiwania miłości dla siebie, chciałaby swatać innych. Jednak jak można się domyślić, los będzie miał dla niej inne plany.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJane Austen po raz kolejny pokazała, jak wprawną i błyskotliwą jest obserwatorką. Nakreśliła nam obraz elitarnego...
Emma to książka, która daje dokładnie to, czego czasem najbardziej potrzeba: emocje, ciepło i poczucie, że ktoś naprawdę rozumie kobiece przeżywanie świata. Czytałam ją z przyjemnością, bez pośpiechu, pozwalając sobie na zanurzenie w historii, która jest bliska i autentyczna.
Bohaterka jest ludzka — nieidealna, momentami zagubiona, ale przez to bardzo prawdziwa. Jej emocje, wątpliwości i wybory są napisane w sposób, z którym łatwo się utożsamić. To nie jest historia „cukierkowa”, ale delikatna i empatyczna, taka, która nie krzyczy, tylko mówi spokojnym, kobiecym głosem.
Ogromnym plusem jest styl autorki — lekki, płynny, a jednocześnie pełen emocjonalnych niuansów. Dialogi brzmią naturalnie, relacje rozwijają się w tempie, które pozwala im wybrzmieć. Czytając „Emmę”, miałam wrażenie, że ktoś opowiada mi historię przy herbacie — bez patosu, ale z uważnością.
To książka idealna na moment, gdy chcesz zwolnić, pobyć z emocjami i przypomnieć sobie, że wrażliwość nie jest słabością.
Emma to książka, która daje dokładnie to, czego czasem najbardziej potrzeba: emocje, ciepło i poczucie, że ktoś naprawdę rozumie kobiece przeżywanie świata. Czytałam ją z przyjemnością, bez pośpiechu, pozwalając sobie na zanurzenie w historii, która jest bliska i autentyczna.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBohaterka jest ludzka — nieidealna, momentami zagubiona, ale przez to bardzo prawdziwa. Jej...