Emma

Moja druga ulubiona powieść Jane Austen (plasuje się tuż za Dumą i Uprzedzeniem)
Polecam ♡♡

Moja druga ulubiona powieść Jane Austen (plasuje się tuż za Dumą i Uprzedzeniem)
Polecam ♡♡

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Utwierdziłam się w przekonaniu, że twórczość Austen nie jest dla mnie.

Utwierdziłam się w przekonaniu, że twórczość Austen nie jest dla mnie.

Męczyłem się z nią trochę. Głównej bohaterki i jej ojca nie polubiłem od początku, a zdania o nich nie miałem lepszego nawet po skończeniu powieści. Emma tytułowa postać to osoba narcystyczna, manipulująca, zarozumiała, przeświadczona o własnej nieomylności, która sprawiła, że śledzenie jej losów było dla mnie mało przyjemne. Tak szczerze to nie polecam i nigdy do niej nie wrócę.

Męczyłem się z nią trochę. Głównej bohaterki i jej ojca nie polubiłem od początku, a zdania o nich nie miałem lepszego nawet po skończeniu powieści. Emma tytułowa postać to osoba narcystyczna, manipulująca, zarozumiała, przeświadczona o własnej nieomylności, która sprawiła, że śledzenie jej losów było dla mnie mało przyjemne. Tak szczerze to nie polecam i nigdy do niej nie...

Pan Woodhouse był niezwykle irytujący, ale tak poza tym to jak zwykle wspaniała historia Jane Austen

Pan Woodhouse był niezwykle irytujący, ale tak poza tym to jak zwykle wspaniała historia Jane Austen

EMMA to kolejna historia spod pióra Jane Austen, którą poznaję w tym pięknym nowym wydaniu i tym razem mamy bohaterkę, która zamiast poszukiwania miłości dla siebie, chciałaby swatać innych. Jednak jak można się domyślić, los będzie miał dla niej inne plany.
Jane Austen po raz kolejny pokazała, jak wprawną i błyskotliwą jest obserwatorką. Nakreśliła nam obraz elitarnego towarzystwa, które podnad wszystko ceni pochodzenie, pieniądze i koneksje, a niekoniecznie cechy charakteru. Naszą główną bohaterką jest tytułowa Emma, która bierze pod swoje skrzydła dziewczynę słabszego pochodzenia i robi z niej swój "projekt" - próbuje decydować za nią, jak powinna się zachowywać, z kim przestawać, na czyje zaloty odpowiadać i w jaki sposób. Jednocześnie zupełnie nie bierze pod uwagę uczuć ani samej zainteresowanej, ani ludzi wokół, co tylko generuje pewne problemy i masę pomyłek. Pojawia się tu również delikatnie nakreślony motyw od przyjaźni do miłości. Czytałam historię z ciekawością, ale niestety momentami mi się dłużyła, bo pojawiło się trochę zbędnych scen, które nic nie wnosiły do powieści. Główna bohaterka była też denerwująca ze swoim przerośniętym ego i dumą, więc jako czytelnik cieszyłam się, gdy dostawała prztyczek w nos.
Nie było to moje pierwsze spotkanie z historią Emmy, bo kojarzyłam ją z komedią romantyczną inspirowaną klasykiem Jane Austen (Aisha, rok prod. 2010),więc z tym większą ciekawością sprawdzałam, jak wiele z oryginału zaczerpnięto do filmu, a co zmieniono.
Nie będzie to moja ulubiona książka autorki, bo nic chyba nie przebije "Dumy i uprzedzenia", ale mianem najsłabszej też bym jej nie określiła. W moim małym rankingu będzie się plasowała gdzieś na środku.
A Wy, czytaliście już Emmę?

IG: @Amanda.Says

EMMA to kolejna historia spod pióra Jane Austen, którą poznaję w tym pięknym nowym wydaniu i tym razem mamy bohaterkę, która zamiast poszukiwania miłości dla siebie, chciałaby swatać innych. Jednak jak można się domyślić, los będzie miał dla niej inne plany.
Jane Austen po raz kolejny pokazała, jak wprawną i błyskotliwą jest obserwatorką. Nakreśliła nam obraz elitarnego...

Emma to książka, która daje dokładnie to, czego czasem najbardziej potrzeba: emocje, ciepło i poczucie, że ktoś naprawdę rozumie kobiece przeżywanie świata. Czytałam ją z przyjemnością, bez pośpiechu, pozwalając sobie na zanurzenie w historii, która jest bliska i autentyczna.

Bohaterka jest ludzka — nieidealna, momentami zagubiona, ale przez to bardzo prawdziwa. Jej emocje, wątpliwości i wybory są napisane w sposób, z którym łatwo się utożsamić. To nie jest historia „cukierkowa”, ale delikatna i empatyczna, taka, która nie krzyczy, tylko mówi spokojnym, kobiecym głosem.

Ogromnym plusem jest styl autorki — lekki, płynny, a jednocześnie pełen emocjonalnych niuansów. Dialogi brzmią naturalnie, relacje rozwijają się w tempie, które pozwala im wybrzmieć. Czytając „Emmę”, miałam wrażenie, że ktoś opowiada mi historię przy herbacie — bez patosu, ale z uważnością.

To książka idealna na moment, gdy chcesz zwolnić, pobyć z emocjami i przypomnieć sobie, że wrażliwość nie jest słabością.

Emma to książka, która daje dokładnie to, czego czasem najbardziej potrzeba: emocje, ciepło i poczucie, że ktoś naprawdę rozumie kobiece przeżywanie świata. Czytałam ją z przyjemnością, bez pośpiechu, pozwalając sobie na zanurzenie w historii, która jest bliska i autentyczna.

Bohaterka jest ludzka — nieidealna, momentami zagubiona, ale przez to bardzo prawdziwa. Jej...

Świetnie się czyta. Polecam.

Świetnie się czyta. Polecam.

Z „Rzeczy, których nie wyrzucił” pamiętam, że matka Wichy regularnie do „Emmy” powracała. Potrzebę rozumiem, choć nie w pełni podzielam. Na tym etapie czytania dokonań Jane wiem, że koneserką nie zostanę, niemniej to chyba jej najbardziej ożywcze dokonanie, głównie przez bogate intryganctwo i rozbuchane dziewczyństwo.

Z „Rzeczy, których nie wyrzucił” pamiętam, że matka Wichy regularnie do „Emmy” powracała. Potrzebę rozumiem, choć nie w pełni podzielam. Na tym etapie czytania dokonań Jane wiem, że koneserką nie zostanę, niemniej to chyba jej najbardziej ożywcze dokonanie, głównie przez bogate intryganctwo i rozbuchane dziewczyństwo.

Jakże szczęśliwe i satysfakcjonujące zakończenie dla trzech młodych par! Frank nie jest ideałem ale dobrze, że znalazł szczęście. A Hariet, ta prosta istota, nie wzbudziła mojej sympatii jednak ze względu na jej położenie świetnie skończyła. No i najważniejsi państwo Knightley! Emma popełniła wiele błędów ale to jak zmieniła zdanie, poznała swoje serce i szczerze pokochała Jerzego ujęło moje serce. A sam Jerzy! Cóż można powiedzieć, prawdziwy dżentelmen, nie ma sobie równych. Takich nam potrzeba mężczyzn! Szczerych, honorowych, rozsądnych. Co do samego czytania to momentami się dłużyło, szczególnie gdy mówiła panna Bates ale taka widać jej rola. Język, reakcje bohaterów, ta przesadna troska i zmartwienie, przesadne pochwały, styl życia, proszone obiady, wycieczki i plotki iście z tej epoki i tego miejsca. Czysta XIX-wieczna Anglia w powieści! Na to liczyłam. Miło poznawało się historię członków kompanii z Highbury i miło patrzyło jak ich pragnienia zostają spełnione. Panie Knightley! Pan jest szczególnym wzorem, do którego każdy młody mężczyzna powinien dążyć!

Jakże szczęśliwe i satysfakcjonujące zakończenie dla trzech młodych par! Frank nie jest ideałem ale dobrze, że znalazł szczęście. A Hariet, ta prosta istota, nie wzbudziła mojej sympatii jednak ze względu na jej położenie świetnie skończyła. No i najważniejsi państwo Knightley! Emma popełniła wiele błędów ale to jak zmieniła zdanie, poznała swoje serce i szczerze pokochała...