Tytus, Romek i A'Tomek. Księga II

przeczytałem parę razy i za pare lat znowu przeczytam super.

przeczytałem parę razy i za pare lat znowu przeczytam super.

Wiadomo - klasyka!

Wiadomo - klasyka!

Przeczytane córce na dobranoc.
Posiadam wersję unowocześnioną (tą z 1990 roku),ale też już troszkę trąci myszką i musiałem córce objaśniać. Kreska przaśna, na obrazkach bardzo mało szczegółów. Fabuła poszarpana, niektóre wątki dodane na siłę. Dziwne, ale nigdy to mi nie przeszkadzało.

Mimo tych niedociągnięć bawiliśmy się bardzo dobrze. U mnie nostalgia grała pierwsze skrzypce, córka polubiła Tytusa i jego kompanów. Trochę się pośmialiśmy, trochę moralizatorskich treści zostało przemyconych.

Co zabawne, okazało się, że córka już troszkę Tytusa zna. Powiedzonko, którego bezwiednie używam, jest właśnie z tego tomiku "spójrz na niebo bystrym okiem, może burza przejdzie bokiem". Pośmialiśmy się. Książeczka godna polecenia, ale raczej właśnie do takiego wspólnego czytania. Dla dziecka zbyt archaiczna, dorosły też raczej niewiele tu znajdzie.

Przeczytane córce na dobranoc.
Posiadam wersję unowocześnioną (tą z 1990 roku),ale też już troszkę trąci myszką i musiałem córce objaśniać. Kreska przaśna, na obrazkach bardzo mało szczegółów. Fabuła poszarpana, niektóre wątki dodane na siłę. Dziwne, ale nigdy to mi nie przeszkadzało.

Mimo tych niedociągnięć bawiliśmy się bardzo dobrze. U mnie nostalgia grała pierwsze...

Prosta kreska, ale to duży plus i te cudowne, zabawne historie :) Mam duży sentyment do tych komiksów.

Prosta kreska, ale to duży plus i te cudowne, zabawne historie :) Mam duży sentyment do tych komiksów.

Pamiętam wydanie z początku lat 90', ponownie narysowane przez Papcia, już w układzie pionowym i unowocześnione.

To wydanie trąci myszką, ale przecież musi. Czasami też widać, że Papciowi nie chciało się rysować albo robił to w pośpiechu: brak perspektywy, postacie są narysowane od niechcenia, mało szczegółów w tle.

Generalnie fabuła zabawna i pouczająca, jak zawsze. Nie ma już MSR ani MO, więc ten komiks jest raczej dla ludzi z innej epoki. Nawet łobuz rzucający kamieniami w tablice na planszy do gry jest staromodny :) W nowszej wersji wyglądał jak punk :)

Swoja droga to dziwne, ze ten komiks wychodził w takich niesamowitych nakładach a zawsze go brakowało w kioskach.

Pamiętam wydanie z początku lat 90', ponownie narysowane przez Papcia, już w układzie pionowym i unowocześnione.

To wydanie trąci myszką, ale przecież musi. Czasami też widać, że Papciowi nie chciało się rysować albo robił to w pośpiechu: brak perspektywy, postacie są narysowane od niechcenia, mało szczegółów w tle.

Generalnie fabuła zabawna i pouczająca, jak zawsze. Nie...

Już nie tak uniwersalna, jak Księga I, ale genialna opowieść z dużą ilością wiedzy dla młodszych czytelników.

Już nie tak uniwersalna, jak Księga I, ale genialna opowieść z dużą ilością wiedzy dla młodszych czytelników.

To moje pierwsze spotkanie z komiksem z tej serii. Czytając go mojej czteroipółletniej córce, miałem momentami wrażenie, że nie wszystko do końca rozumie. Ale – z pomocą taty – wszelkie niejasności zostały wspólnie wyjaśnione. I chyba właśnie o to chodzi w czytaniu dzieciom: o wspólne odkrywanie świata, o rozmowy, pytania i szukanie odpowiedzi.
Dzieci w naturalny sposób uczą się poprzez ciekawość – poznają nowe słowa, stają się świadkami codziennych/ niecodziennych sytuacji, a to budzi w nich refleksję i chęć dociekania. Ten komiks daje do tego świetną okazję.
Postacie i ich przygody są zabawne, pełne humoru i wdzięku. Dla dorosłego czytelnika dodatkowym atutem jest forma graficzna – przywodząca na myśl klasyczne komiksy sprzed lat. To sentymentalna podróż w czasie, z której można czerpać sporo radości.
Zdecydowanie polecam – dzieciom do samodzielnego czytania (gdy podrosną) i rodzicom jako wspólną, wartościową lekturę z najmłodszymi. Ten komiks bawi, uczy i łączy pokolenia.

To moje pierwsze spotkanie z komiksem z tej serii. Czytając go mojej czteroipółletniej córce, miałem momentami wrażenie, że nie wszystko do końca rozumie. Ale – z pomocą taty – wszelkie niejasności zostały wspólnie wyjaśnione. I chyba właśnie o to chodzi w czytaniu dzieciom: o wspólne odkrywanie świata, o rozmowy, pytania i szukanie odpowiedzi.
Dzieci w naturalny sposób...

polecam, czytajcie Waszym dzieciom i niech one czytają :-)

polecam, czytajcie Waszym dzieciom i niech one czytają :-)

Mam wersję z 1990 roku, zmodyfikowaną przez Papcia Chmiela pod nową, kapitalistyczną rzeczywistość. Chyba wolę te stare peerelowskie przygody bardziej.
Przeczytane w ramach prywatnego wyzwania - pożegnanie z Tytusami w 2025.

Mam wersję z 1990 roku, zmodyfikowaną przez Papcia Chmiela pod nową, kapitalistyczną rzeczywistość. Chyba wolę te stare peerelowskie przygody bardziej.
Przeczytane w ramach prywatnego wyzwania - pożegnanie z Tytusami w 2025.

Dobra lektura na sylwestra: zabawna, odprężająca i do tego gra w środku.

Dobra lektura na sylwestra: zabawna, odprężająca i do tego gra w środku.