Artystka przetrwania. Życie z chorobą psychiczną

Książka Doroty Kożusznik-Solarskiej, „Artystka przetrwania. Życie z chorobą psychiczną”, to jedna z najbardziej poruszających i merytorycznych pozycji na polskim rynku wydawniczym, dotykająca tematyki zdrowia psychicznego. Moja ocena to mocne 8/10 – to lektura, która nie tylko edukuje, ale przede wszystkim daje głos tym, którzy zazwyczaj są spychani na margines społecznej uwagi.

Zawartość: Pomiędzy diagnozą a człowieczeństwem
Autorka, będąca psycholożką i psychoterapeutką, nie pisze z perspektywy chłodnego badacza. W „Artystce przetrwania” splata wiedzę kliniczną z niezwykle intymnymi relacjami osób zmagających się z zaburzeniami psychicznymi. Książka jest podzielona na sekcje, które przeprowadzają czytelnika przez proces diagnozy, kryzysu, hospitalizacji, aż po mozolną drogę do tzw. „zdrowienia” (recovery).

Kluczowe rady i wnioski płynące z lektury to:

Choroba to nie tożsamość: Kożusznik-Solarska kładzie ogromny nacisk na oddzielenie człowieka od jego diagnozy. Pacjent nie „jest” schizofrenią czy chorobą afektywną dwubiegunową – on na nią choruje. To fundamentalna różnica, która przywraca godność.

Sieć wsparcia jako fundament: Najważniejszą radą dla bliskich jest bycie „uważnym towarzyszem”. Autorka pokazuje, że często milcząca obecność i brak oceny są warte więcej niż próby dawania „dobrych rad”.

Akceptacja nawrotów: Uczy, że proces zdrowienia nie jest linią prostą, ale drogą pełną zakrętów. Zrozumienie, że kryzys nie jest porażką, ale częścią procesu, jest kluczowe dla przetrwania.

Zaczynając lekturę, przygotuj się na duszny, momentami przytłaczający klimat. Autorka nie lukruje rzeczywistości oddziałów psychiatrycznych ani bolesnej izolacji, jaką czują chorzy. Opisy lęku, który paraliżuje codzienne czynności, są tak plastyczne, że wywołują u czytelnika niemal fizyczny dyskomfort. To jednak niezbędny zabieg – dzięki temu „przetrwanie” z tytułu nabiera heroicznego wymiaru.

Książka otrzymuje tak wysoką notę za odwagę w przełamywaniu tabu i świetne połączenie teorii z praktyką. To nie jest suchy poradnik, ale żywa opowieść o odporności ludzkiego ducha. Brakujące dwa punkty to efekt momentami zbyt gęstego, profesjonalnego języka w partiach teoretycznych, co może nieco wybijać z rytmu czytelnika szukającego głównie emocjonalnej narracji. Niektóre opisy przypadków mogłyby być również nieco szerzej pogłębione o kontekst społeczny.

„Artystka przetrwania” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób chorych i ich rodzin, ale dla każdego, kto chce zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami ludzkiego umysłu w czasie burzy. Kożusznik-Solarska udowadnia, że życie z chorobą psychiczną to nie tylko pasmo cierpień, ale nieustanna, kreatywna walka o każdą chwilę normalności. To lekcja empatii, której wszyscy potrzebujemy.

Książka Doroty Kożusznik-Solarskiej, „Artystka przetrwania. Życie z chorobą psychiczną”, to jedna z najbardziej poruszających i merytorycznych pozycji na polskim rynku wydawniczym, dotykająca tematyki zdrowia psychicznego. Moja ocena to mocne 8/10 – to lektura, która nie tylko edukuje, ale przede wszystkim daje głos tym, którzy zazwyczaj są spychani na margines społecznej...

Książka niełatwa w odbiorze, nie tylko ze względu na przygnębiającą treść, ale również z tego powodu, że jest nieco utrudniająca ocenę.
Autobiografia jest z jednej strony historią terapeutki, gdzie główną rolę odgrywa choroba psychiczna i celem książki jest przybliżenie życia z zaburzeniem osobowości.
Z drugiej strony jest to historia cierpiącej artystki, która wyraźnie podkreśla swoje pragnienie bycia artystką - poprzez np. obrazy zawarte w książce, wiersze, czy sztukę teatralną udostępnioną w aneksie. Być może jednak to jest czymś wskazującym po prostu na zagubienie, które autorka, w związku ze swoją tożsamością, przeżywa.

Bardzo brakuje takich książek, gdzie osoby z chorobą psychiczną dzielą się swoimi wskazówkami, tym, co im pomogło, a co nie. Autorka szeroko opisuje różne techniki terapeutyczne, relaksacyjne, z mindfulness, które do niej trafiły. Podkreśla to ważność roli terapeuty, który indywidualnie podejdzie do rozumienia pacjenta, z wymaganą cierpliwością.

Nie mogłam się doczekać historii opisanej przez męża autorki, a jak już dotarłam do jego wyznań, to przyznam, trochę się w nich pogubiłam. Wydały mi się niezrozumiałe, metafory osobliwe - stąd mam poczucie dużego niedosytu, ponieważ chciałam poznać lepiej tę postać.

Myślę, że ta książka mogłaby być ważna jako taka "książkowa pierwsza pomoc" dla osoby w kryzysie psychicznym, choćby ze względu na to, że autorka w bardzo dobry sposób opisuje funkcje różnych miejsc pomocy.

Czuć w tej historii ogromną determinację do realizowania siebie.

Książka niełatwa w odbiorze, nie tylko ze względu na przygnębiającą treść, ale również z tego powodu, że jest nieco utrudniająca ocenę.
Autobiografia jest z jednej strony historią terapeutki, gdzie główną rolę odgrywa choroba psychiczna i celem książki jest przybliżenie życia z zaburzeniem osobowości.
Z drugiej strony jest to historia cierpiącej artystki, która wyraźnie...

Książka jest bardzo smutna. Opisuje wewnętrzny świat autorki- pełen lęków, urojeń, braku kontroli i dojmującego cierpienia. Na pierwszy plan wysuwa się przeraźliwa samotność, nierozerwalnie połączona z tymi dośwadczeniami. Pozycja z pewnością nienudna. Można w pewnych momentach odnaleźć z autorką książki punkty wspólne, można poczuć się mniej samotnym w swoim świecie owładniętym chorobą. Czytając tę książkę czułam coś w rodzaju ciepłego uścisku. Nierzadko się wzruszałam, równie często współczułam.

Książka jest bardzo smutna. Opisuje wewnętrzny świat autorki- pełen lęków, urojeń, braku kontroli i dojmującego cierpienia. Na pierwszy plan wysuwa się przeraźliwa samotność, nierozerwalnie połączona z tymi dośwadczeniami. Pozycja z pewnością nienudna. Można w pewnych momentach odnaleźć z autorką książki punkty wspólne, można poczuć się mniej samotnym w swoim świecie...

Bardzo wciągające wątki własnych doświadczeń. Jednocześnie pozycja dla tych którzy odkrywają swoje życie z zaburzeniami psychicznymi. Momentami za dużo teorii.

Bardzo wciągające wątki własnych doświadczeń. Jednocześnie pozycja dla tych którzy odkrywają swoje życie z zaburzeniami psychicznymi. Momentami za dużo teorii.

Każdy ma swoją własną głowę. Nie ma możliwości wejścia do czyjejś, dlatego nigdy w pełni nie dowiemy się, co w kimś siedzi. Czasem lepiej nie wiedzieć. Czasem są to rzeczy straszne, mroczne, bolesne. "Artystka przetrwania" to zaproszenie autorki do jej własnej głowy. To uchylenie rąbka tajemnicy. To odważne podzielenie się rzeczami niełatwymi, osobistymi, intymnymi. To książka szczera, poruszająca i mocna. To książka, dzięki której zrozumiałam, że nie tylko moja głowa potrafi być miejscem ciemnym, mało sympatycznym i pełnym sprzeczności. Jest nas więcej. "Wariatów" jest więcej. Każdy z nas jest inny, ma inną historię i doświadczenia, ale łączy nas jedno - nasza głowa potrafi płatać tragiczne figle.

Choroba afektywna dwubiegunowa, choroba schizoaktywna, borderline... Diagnozy, hospitalizacje, sztuczki umysłu, cierpienie, sprzeczności, lęki, wyrzuty sumienia... A w tym wszystkim jeden człowiek. Człowiek zagubiony, przestraszony, chory. Nie znam autorki osobiście, ale czytając tę książkę, miałam wrażenie, że o trzeciej w nocy siedzę z nią na balkonie i rozmawiam o życiu. Ona mówi o życiu ze swoimi demonami, a ja opowiadam o życiu z moimi. Dzielimy się odczuciami związanymi z hospitalizacjami, terapiami, leczeniem farmakologicznym. Ona opowiada o swojej artystycznej duszy, ja dzielę się swoimi wierszami. Czuję się usłyszana. Zrozumiana. Widoczna.

Takie książki są potrzebne. Dla nas, "wariatów", żeby poczuć, że nie jesteśmy sami. Dla naszych bliskich, żeby mieli zarys tego, co dzieje się w naszych głowach. Dla wszystkich innych ludzi, żeby wiedzieli, że zdrowie psychiczne jest istotne, a choroby psychiczne to nie wymysł.

Czytajcie. Warto. Trzeba.

Każdy ma swoją własną głowę. Nie ma możliwości wejścia do czyjejś, dlatego nigdy w pełni nie dowiemy się, co w kimś siedzi. Czasem lepiej nie wiedzieć. Czasem są to rzeczy straszne, mroczne, bolesne. "Artystka przetrwania" to zaproszenie autorki do jej własnej głowy. To uchylenie rąbka tajemnicy. To odważne podzielenie się rzeczami niełatwymi, osobistymi, intymnymi. To...