Cold Enough for Snow

Ciekawie porusza tematy przymusowej emigracji, traum pokoleniowych czy macierzyństwa jednak nie czyni to nachalnie- te zagadnienia są wplecione gdzieś "pomiędzy wierszami". Akcji nie ma tutaj żadnej. Bardzo podobała mi się wstawka o samotnej wędrówce szlakiem w górach, miała dość medytacyjny wydźwięk.

Ciekawie porusza tematy przymusowej emigracji, traum pokoleniowych czy macierzyństwa jednak nie czyni to nachalnie- te zagadnienia są wplecione gdzieś "pomiędzy wierszami". Akcji nie ma tutaj żadnej. Bardzo podobała mi się wstawka o samotnej wędrówce szlakiem w górach, miała dość medytacyjny wydźwięk.

Początek świetny, bo Autorka skupia się na samej podrózy i to jest prawie jak mindfulness. Potem wchodzą retrospekcje i jest już znacznie gorzej. Ostatecznie jednak dość przyjemnie mi się czytało.

Początek świetny, bo Autorka skupia się na samej podrózy i to jest prawie jak mindfulness. Potem wchodzą retrospekcje i jest już znacznie gorzej. Ostatecznie jednak dość przyjemnie mi się czytało.

To miała być głęboka refleksyjna historia a dla mnie to zbiór luźnych myśli o niczym. Albo nie zrozumiałam :(

To miała być głęboka refleksyjna historia a dla mnie to zbiór luźnych myśli o niczym. Albo nie zrozumiałam :(

Książka o wszystkim i o niczym. Chyba dobrze, że nie była dłuższa.

Książka o wszystkim i o niczym. Chyba dobrze, że nie była dłuższa.

 Krótka powieść od wydawnictwa ArtRage, na którą skusiłam się podczas Łódzkich Targów Książki. Historia zamknięta w 120 stronach, opowiada o wspólnym wyjedzie do Tokio, matki i córki. Z jednej strony można powiedzieć, że to jest książka, która może zaprowadzić czytelnika do refleksji na temat własnej relacji z mamą. Kobietą, która w życiu dzieci jest pierwszą ostoją. Najważniejszą osobą. Piszę w ten sposób, ponieważ narratorka historii w jakiś sposób przygląda się tej ich wspólnej relacji. Sięga do przeszłości, doświadczeń sprzed lat. Porównuje własną relacje z siostrą, o której zbyt dużo nie wiemy. Ich doświadczenia między sobą, a także to jak zachowywała się ich mama wobec nich samych.

Ta historia właściwie jest krótka, bez zwrotów akcji. Chwilami miałam wrażenie, że troszkę przypomina strumień świadomości, ponieważ nie ma w niej zbyt wielu dialogów, raczej są opisy, zapiski przypominające dziennik. Taki pełen refleksji, samoobserwacji. Zaryzykuje stwierdzenie, że trochę podróż w głąb siebie. 

Jeśli ktoś lubi powieści refleksyjne z naprawdę niewielką ilością akcji, takie typowo japońskie, takie, które lubią zwrócić uwagę na małe elementy, na zachowania, charakter bohaterów, to ta książka może zainteresować.

Co do moich wrażeń? 

Na początku wciągnęła mnie, ta refleksja boahterki o ich relacji w wspólnej wyprawie, ale później odrobinę zaczęła mnie nużyć i już nie byłam aż tak zadowolona. Przeczytałam, ale te końcówkę odrobinę wymęczyłam. Za brakło mi dialogów i trochę konfrontacji pomiędzy bohaterkami. Pokazania przez matkę jej perspektywy. A starsza z kobiet była milcząca, cicho akceptowała wszystko, co córka jej proponowała. Gdy tak piszę, to tak mi przyszło do głowy, że perspektywa jest taka jakby główna bohaterka podróżowała po Tokio sama, a jej matka obecna była tylko w jej wyobraźni. Ale ta idea prawdopodobnie jest po prostu błędna. 

Pozostawiam Wam więc ocenę tego, czy zechcecie dać szansę tej książce, czy nie. 

 Krótka powieść od wydawnictwa ArtRage, na którą skusiłam się podczas Łódzkich Targów Książki. Historia zamknięta w 120 stronach, opowiada o wspólnym wyjedzie do Tokio, matki i córki. Z jednej strony można powiedzieć, że to jest książka, która może zaprowadzić czytelnika do refleksji na temat własnej relacji z mamą. Kobietą, która w życiu dzieci jest pierwszą ostoją....

Absolutnie nijaka. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego.
Cytat: "Miałam wrażenie, że przez te wspólne tygodnie powiedziałyśmy sobie bardzo mało rzeczy większej wagi" - no dosłownie xD. Po opisie (który swoją drogą na LC jest chyba niepełny) oczekiwałam refleksyjnych rozmów córki z matką, może próby zbliżenia się do siebie, wspominek z ICH wspólnego życia. A książka przypomina bardziej dziennik ze sprawozdaniem z wycieczki, tylko jakby główna bohaterka pisała dosłownie wszystko, co jej wpadnie do głowy. I nie były to ani ciekawe ani rezolutne przemyślenia.
No i była to książka po prostu nudna. A nie jestem wymagająca i żeby książka była interesująca, to nie potrzebuję jakichś wybuchów. Jak ktoś chce książki, która jest "nudna", ale jednocześnie komfortowa i ciekawa to polecam ,,Witajcie w księgarni Hyunam Dong" i ,,Wyspa bijących serc" (chociaż tu już się więcej dzieje).
Podsumowując, absolutna nijakość. A naprawdę wolno czytałam i starałam się w niej czegoś głębszego doszukać. Niektóre fragmenty są całkiem fajne i nic poza tym. A szkoda, bo kupiłam tą książkę na ważnej dla mnie wycieczce na pamiątkę. Ale chociaż napisałam swoją pierwszą recenzję xD.
Mimo wszystko komuś może się na swój sposób spodobać.

Absolutnie nijaka. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego.
Cytat: "Miałam wrażenie, że przez te wspólne tygodnie powiedziałyśmy sobie bardzo mało rzeczy większej wagi" - no dosłownie xD. Po opisie (który swoją drogą na LC jest chyba niepełny) oczekiwałam refleksyjnych rozmów córki z matką, może próby zbliżenia się do siebie, wspominek z ICH wspólnego życia. A książka...

W przerwach od niepokojącej dystopii wjeżdżała u mnie ta nowela o wycieczce starszej kobiety i jej dorosłej córki do Japonii. Pozornie, bo więcej jest tu wszystkiego, tylko nie tej podróży (to nie zarzut). Nie jest to dzieło wybitne, ale też sięgając po tę książkę wiedziałam że wybitna nie będzie. Za to funkcję uspokajającą spełnia doskonale, bo to slow, introspektywna lektura (choć czyta się szybko). Co prawda nie wiedziałam jaki jest cel niektórych anegdot z przeszłości, ale całość jest na tyle krótka, że niech im już będzie. Dużą zaletą jest to, że wszystko opisane jest bardzo filmowo i z łatwością można sobie wyobrażać scenki.

Mam za to kosę z polskim wydaniem. Okładka jest przepiękna, ale druk tak maciupeńki, że nie byłam w stanie go czytać i musiałam przerzucić się na e-booka. Cieszę się tylko, że wersję papierową pożyczyłam, a nie kupowałam, bo bym się wkurwiła.

W przerwach od niepokojącej dystopii wjeżdżała u mnie ta nowela o wycieczce starszej kobiety i jej dorosłej córki do Japonii. Pozornie, bo więcej jest tu wszystkiego, tylko nie tej podróży (to nie zarzut). Nie jest to dzieło wybitne, ale też sięgając po tę książkę wiedziałam że wybitna nie będzie. Za to funkcję uspokajającą spełnia doskonale, bo to slow, introspektywna...

Opis wprowadza w błąd, bo nie mamy tu za bardzo wspólnej podróży matki i córki. Bardziej obraz rozłamu między nimi, który córka pokonać chce jedynie w teorii. W praktyce nie jest zainteresowana życiem wewnętrznym swojej matki.
Myślę, że gdyby od razu przygotować czytelnika na taki obrót spraw, inaczej by się to czytało.
Bohaterka irytująca w swojej potrzebie wyglądania na inteligentną.

Opis wprowadza w błąd, bo nie mamy tu za bardzo wspólnej podróży matki i córki. Bardziej obraz rozłamu między nimi, który córka pokonać chce jedynie w teorii. W praktyce nie jest zainteresowana życiem wewnętrznym swojej matki.
Myślę, że gdyby od razu przygotować czytelnika na taki obrót spraw, inaczej by się to czytało.
Bohaterka irytująca w swojej potrzebie wyglądania na...

Króciutka książka, inna niż się spodziewałam, bardzo refleksyjna, skupiająca się bardziej na retrospekcjach niż relacji matki i córki podczas wspólnej podróży. Najważniejsze rzeczy dzieją się między wierszami i mam wrażenie, że to powieść, którą trzeba by przeczytać powoli i w spokoju, żeby w pełni ją docenić.

Króciutka książka, inna niż się spodziewałam, bardzo refleksyjna, skupiająca się bardziej na retrospekcjach niż relacji matki i córki podczas wspólnej podróży. Najważniejsze rzeczy dzieją się między wierszami i mam wrażenie, że to powieść, którą trzeba by przeczytać powoli i w spokoju, żeby w pełni ją docenić.

Bardzo subtelna proza, którą czytałam, wstrzymując oddech, by nie uronić ani słowa. Książka, pozornie, o niczym. Matka i córka udają się w podróż po Japonii. Niewiele pada między nimi słów. Ale to właśnie te przestrzenie między słowami opowiadają nam najwięcej o ich życiu, teraźniejszym i przeszłym. Fabuła jest rwana i snuje się powoli, ale czasem padają tu spostrzeżenia, które, nagle, wyrywają czytelnika z letargu i trafiają prosto w serce.

Bardzo subtelna proza, którą czytałam, wstrzymując oddech, by nie uronić ani słowa. Książka, pozornie, o niczym. Matka i córka udają się w podróż po Japonii. Niewiele pada między nimi słów. Ale to właśnie te przestrzenie między słowami opowiadają nam najwięcej o ich życiu, teraźniejszym i przeszłym. Fabuła jest rwana i snuje się powoli, ale czasem padają tu spostrzeżenia,...