Powrót do Brideshead

Być może można tęsknić za światem tak pięknie zobrazowanym w Downton Abbey, ale ta książka niekoniecznie to oddaje. Z początku wydawało mi się, że faktycznie mamy tu klimat trochę jak u Hemingway'a - dezynwoltura szalonych lat 20-tych i 30-tych, to poczucie wolności, odejścia od konwenansów. Ale to nie było to, a tylko szczenięce wybryki narratora. I właściwie trudno powiedzieć dlaczego autor/narrator tak tęsknie wspomina tamte czasy - pomijając dwie oczywistości: własną młodość oraz fakt, że były to czasy przez II wojną światową, która była cezurą dla wszystkich, nie tylko wielkich fortun. Oczywiste, że było to życie beztroskie, wygodne i w pięknych posiadłościach... Ale żeby ci ludzie lub i ich życie było ciekawe! Ale mamy tu szereg mało sympatycznych postaci, długie opisy trywialnych wydarzeń, płytkie rozmowy. Narrator wzdycha do swojego "przyjaciela" z młodości, który był tak bardzo nieszczęśliwy ze swoją rodziną, że popadł był w alkoholizm już w wieku nastoletnim. Jego brat, dziedzic prowadzi nijakie życie, nie interesując się niczym poza zbieraniem pudełek od zapałek. Siostra oczywiście rozgląda się za odpowiednim kandydatem na męża. Sam bohater, cóż, jest równie nijaki, zaabsorbowany sobą, bo nawet nie zauważa narodzin własnych dzieci. I cóż, arystokracja się bawi: przyjęcia, obiadki, podróże, polowania, romanse i rozwody. A treści w tym brak. Nuda panie, nic się nie dzieje. Przepędzają po prostu swoje życie. Kompletnie zignorowana jest cała rzeczywistość poza ich światkiem, brak tu jakichkolwiek wzmianek o tym, jak żyje się ludziom mniej uprzywilejowanym. Elity po prostu tkwią w swojej bańce, przekonane, że to wszystko im się należy. A ja już nie potrafię czytać takich rzeczy bez myślenia o tym, że te posiadłości powstały wskutek grodzeń i zagarnięcia ziemi zwykłym ludziom, a fortuny wyrosły na wyzysku proletariatu i dzięki temu, że bogacze pazurami bronili własnych przywilejów. To inny klasyk - Karol Dickens - miałby na ten temat sporo do powiedzenia. Wszystko to, w połączeniu z tymi nijakimi i średnio rozgarniętymi bohaterami mnie irytowało i ja wcale nie czułam żalu, że ich czas minął.

Być może można tęsknić za światem tak pięknie zobrazowanym w Downton Abbey, ale ta książka niekoniecznie to oddaje. Z początku wydawało mi się, że faktycznie mamy tu klimat trochę jak u Hemingway'a - dezynwoltura szalonych lat 20-tych i 30-tych, to poczucie wolności, odejścia od konwenansów. Ale to nie było to, a tylko szczenięce wybryki narratora. I właściwie trudno...

.’czasem czuję, jak przeszłość i przyszłość tak mocno naciskają z obu stron, że nie ma wcale miejsca na teraźniejszość’

Pierwsze strony tego dzieła mnie, szczerze mówiąc, przeraziły. Czy to jest jakieś fatum, że ja muszę zawsze, nawet jak bardzo nie chcę, na książkę o wojnie trafić? Ale jak się okazało, nie tym razem. Trafiłam za to na książę, w moim ulubionym dekadenckim klimacie i czasach, gdy młodzi ludzie prowadzą głębokie dyskusje o sztuce, polityce, filozofii i religii. Można poczuć w niej w niej zapach cygar, whisky, ciepłego lata i ognia w kominku zimą. Ja chyba po prostu lubię ten angielski snobizm ;)

.’czasem czuję, jak przeszłość i przyszłość tak mocno naciskają z obu stron, że nie ma wcale miejsca na teraźniejszość’

Pierwsze strony tego dzieła mnie, szczerze mówiąc, przeraziły. Czy to jest jakieś fatum, że ja muszę zawsze, nawet jak bardzo nie chcę, na książkę o wojnie trafić? Ale jak się okazało, nie tym razem. Trafiłam za to na książę, w moim ulubionym dekadenckim...

Prawdziwa powieść, epopeja o brytyjskiej klasie wyższej w przededniu wojny. Czyta się bardzo dobrze, jak na (niecelowe) świadectwo świata pełnego klasizmu, uprzywilejowania, wykorzystywania klas niższych i zagubienia małych bogatych chłopców.
Dodatkiem do całości jest wątek religijny, który być może był spójny i czytelny w latach 40. Ale obecnie wydaje się doklejony i mało wiarygodny. Jeśli prześledzić biografię autora, to o ironio, i w niej można dostrzec tę „doklejoną” nić wiary.

Prawdziwa powieść, epopeja o brytyjskiej klasie wyższej w przededniu wojny. Czyta się bardzo dobrze, jak na (niecelowe) świadectwo świata pełnego klasizmu, uprzywilejowania, wykorzystywania klas niższych i zagubienia małych bogatych chłopców.
Dodatkiem do całości jest wątek religijny, który być może był spójny i czytelny w latach 40. Ale obecnie wydaje się doklejony i mało...

Trudna pozycja, ale interesująca. Opisuje świat, którego już nie ma. Angielska arystokracja w międzywojennym czasie XX wieku. Mówi o relacjach rodzinnych, miłości, zdradzie i przyjaźni. Bardzo ważnym elementem wpływającym na nie jest religia. Poza tym humor angielski, opisy przyrody i architektury czynią tą pozycję wspaniałą.

Trudna pozycja, ale interesująca. Opisuje świat, którego już nie ma. Angielska arystokracja w międzywojennym czasie XX wieku. Mówi o relacjach rodzinnych, miłości, zdradzie i przyjaźni. Bardzo ważnym elementem wpływającym na nie jest religia. Poza tym humor angielski, opisy przyrody i architektury czynią tą pozycję wspaniałą.

Ta pozycja jest dla mnie idealnym komentarzem do zdania, że należy mierzyć siły na zamiary. Klimat powieści jest przeszywająco melancholijny i budowany bez specjalnych zwrotów akcji, co, wierzę, odrzuci wielu czytelników. Koncept rozprawienia się z moralnymi, okołoreligijnymi tematami jest świetny, bo rzadko jest poruszany. Tylko co z tego, jeśli jego głębie można zawrzeć w jednym akapicie, a nie na 400 stronach...
Ostatecznie kończę czytać z niczym. Tekst nie doprowadził mnie do żadnych rozważań, a jedynie napełnił poczuciem smutnej apatii.

Ta pozycja jest dla mnie idealnym komentarzem do zdania, że należy mierzyć siły na zamiary. Klimat powieści jest przeszywająco melancholijny i budowany bez specjalnych zwrotów akcji, co, wierzę, odrzuci wielu czytelników. Koncept rozprawienia się z moralnymi, okołoreligijnymi tematami jest świetny, bo rzadko jest poruszany. Tylko co z tego, jeśli jego głębie można zawrzeć w...

Bardzo ciężko było wejść w opisywaną przez autora historię. Dużo zawirowań zarówno z bohaterami, jak i miejscami akcji. Pierwsza połowa była dla mnie praktycznie nieistotna, dopiero później było widać napędzajacy się dynamizm akcji i rozwoju bohaterów, choć np. postać Julii, czy dobrze budowana od początku relacja głównego bohatera z Sebastianem, były kompletnie zmarnowane w moim odczuciu. Być może film atmosferą naprawi mankamenty książki, bo niestety spotkałam się ze sporym zawodem...

Bardzo ciężko było wejść w opisywaną przez autora historię. Dużo zawirowań zarówno z bohaterami, jak i miejscami akcji. Pierwsza połowa była dla mnie praktycznie nieistotna, dopiero później było widać napędzajacy się dynamizm akcji i rozwoju bohaterów, choć np. postać Julii, czy dobrze budowana od początku relacja głównego bohatera z Sebastianem, były kompletnie zmarnowane...

Elegancka i melancholijna opowieść o upadku arystokracji brytyjskiej w XX wieku. Ciekawe portrety bohaterów, ukazujące ich wewnętrzne zmagania i głębokie relacje. Książka zachwyca literackim stylem i bogatymi opisami, które przenoszą czytelnika do świata pełnego piękna i nostalgii.

Elegancka i melancholijna opowieść o upadku arystokracji brytyjskiej w XX wieku. Ciekawe portrety bohaterów, ukazujące ich wewnętrzne zmagania i głębokie relacje. Książka zachwyca literackim stylem i bogatymi opisami, które przenoszą czytelnika do świata pełnego piękna i nostalgii.

Ukochany film z Emmą Thompson, Matthew Goode'em i Benem Whishawem, książka przy nim wypadła blado.

Ukochany film z Emmą Thompson, Matthew Goode'em i Benem Whishawem, książka przy nim wypadła blado.

Spokojny, refleksyjny snuj o czasach, wydawałoby się, bezpowrotnie minionych. Prawdziwego znaczenia i wartości nabiera wyłącznie czytany z przedmową autora.

Spokojny, refleksyjny snuj o czasach, wydawałoby się, bezpowrotnie minionych. Prawdziwego znaczenia i wartości nabiera wyłącznie czytany z przedmową autora.

Klasyka literatury angielskiej, opowiadająca o świecie, którego nie ma: wiejskie posiadłości, bale, polowania, rozmowy o literaturze, sztuce, teatrze. Piękne stroje i wnętrza. Ale pod tą warstwą blichtru kryje się niepokój, dwuznaczność, cynizm, pozorność zachowań, przeczucie zmierzchu cywilizacji.

W gruncie rzeczy to opowieść o tęsknocie za tym, czego nie możemy mieć, co jest poza naszym zasięgiem, co zostaje utracone w wyniku wojny. Ale też o dorastaniu, dojrzewaniu, wpływie religii na człowieka.

Można docenić ironię, angielski humor. Czasem chaotyczna, nieuporządkowana, pewne wątki zaczynają się, by po chwili zostać wygaszone, narracja niespieszna, co może być nużące.

Dla miłośników literatury angielskiej.

Klasyka literatury angielskiej, opowiadająca o świecie, którego nie ma: wiejskie posiadłości, bale, polowania, rozmowy o literaturze, sztuce, teatrze. Piękne stroje i wnętrza. Ale pod tą warstwą blichtru kryje się niepokój, dwuznaczność, cynizm, pozorność zachowań, przeczucie zmierzchu cywilizacji.

W gruncie rzeczy to opowieść o tęsknocie za tym, czego nie możemy mieć, co...