Król Ryszard II

Rewelacyjne dzieło mistrza.

Rewelacyjne dzieło mistrza.

Wiadomo - klasyka!

Wiadomo - klasyka!

" Lepsze jest wrogiem dobrego "

Wybrałem to polskie przysłowie, jako motto do opisania jednego z dzieł autora, aby, już na początku wykluczyć możliwość porównywanie jego utworów.
Dzielenia na " lepsze " i "gorsze ".
Gdyby napisał tylko jeden, ten " najgorszy " utwór to i tak byłoby to arcydzieło.
Przeglądając teraz w pamięci dorobek światowej literatury i poezji, od początku jej istnienia ( wynalezienia pisma ),nie mogę się pozbyć wrażenia, że w naszej pamięci, a co za tym idzie, do naszej współczesności, pozostało jej bardzo niewiele, jeśli przyjąć okres kilku tysięcy lat.
Czy przetrwały najlepsze ?
Na pewno, nie.
Wiele uległo zniszczeniu, zaginęło itp.
Myślę, że było ich dużo więcej, ale nie wzbudzały takiego zainteresowania, żeby je przepisywać, drukować, wznawiać, uczyć się z nich, mówić o nich.
Powstawały i znikały. Prawdopodobnie na krótko mogły zyskiwać jakąś sławę, rozsławić autora na tyle, że mógł się z pisania utrzymać, ale w końcu uległy zapomnieniu.
Do czego zmierzam ?
Do tego, że 99,9 % literatury to MAKULATURA.
Autorowi i jego dziełom to nie grozi.
Był, jest i będzie zawsze uznawany za największego dramatopisarza i poetę w historii.

Czy można porównać autora do Leonarda da Vinci ?
No, bo skąd w tym niezbyt wykształconym chłopcu z prowincji znalazło się tyle geniuszu ?
Ilość napisanych utworów nie dziwi. W tamtych czasach zapotrzebowanie na coraz to nowe utwory było ogromne.
W ówczesnych czasach teatry wystawiały po 15 sztuk miesięcznie, w tym dwie lub więcej nowych.
Thomas Heywood twierdził, że napisał ich ponad 220... słyszałeś/aś o nim ?
Spór o autentyczność utworów autora rozpoczął się juz w 1856 r. od roszczeń Miss Deli Bacon spadkobierczyni nazwiska słynnego filozofa F. Bacona, właśnie jemu przypisująca autorstwo wszystkich dzieł poety, który miał być jedynie miernym aktorzyną.
Spór trwa do dzisiaj.

Polecać, jestem tego pewny, nie muszę.
Jeśli nie znasz, to tylko Twoja strata.

" Lepsze jest wrogiem dobrego "

Wybrałem to polskie przysłowie, jako motto do opisania jednego z dzieł autora, aby, już na początku wykluczyć możliwość porównywanie jego utworów.
Dzielenia na " lepsze " i "gorsze ".
Gdyby napisał tylko jeden, ten " najgorszy " utwór to i tak byłoby to arcydzieło.
Przeglądając teraz w pamięci dorobek światowej literatury i poezji, od...

„Król Ryszard II” Williama Szekspira to dramat historyczny, który w mistrzowski sposób ukazuje polityczne zawiłości oraz upadek monarchy, rozdartego między ambicją a niezdolnością do sprawowania władzy. Napisana około 1595 roku, sztuka stanowi część cyklu kronik historycznych Szekspira i skupia się na ostatnich latach panowania tytułowego króla.

Fabuła opowiada o kruchym panowaniu Ryszarda II, którego rządy charakteryzują się samowolą, marnotrawstwem i polityczną krótkowzrocznością. W wyniku konfliktu z krewnym Henrykiem Bolingbroke’em, spowodowanego wygnaniem Henryka oraz zagarnięciem jego dziedzictwa, król traci poparcie szlachty i ostatecznie zostaje zdetronizowany. Sztuka kończy się tragicznym upadkiem Ryszarda, który z władcy absolutnego staje się więźniem, a jego śmierć symbolizuje koniec pewnej epoki.

Szekspir kreśli niezwykle złożony portret głównego bohatera. Ryszard II to król oderwany od rzeczywistości, ale jednocześnie człowiek pełen refleksji i poetyckiej wrażliwości. Jego monologi, pełne melancholii i introspekcji, ukazują dramat jednostki, która z monarchii boskiej stacza się ku ludzkiej słabości. Henryk Bolingbroke stanowi kontrast – to człowiek pragmatyczny, zdolny do działania i zdobywania poparcia.

Dramat wyróżnia się symbolicznym językiem i licznymi odniesieniami do idei boskiego prawa królów. Szekspir ukazuje tu konflikt między tradycyjnym postrzeganiem władzy jako nadanej przez Boga a rzeczywistością polityczną, gdzie siła i poparcie ludu decydują o losach monarchii.

„Król Ryszard II” to przejmujący dramat o władzy, zdradzie i upadku, który pokazuje, że polityka to brutalna gra, w której nie ma miejsca na słabość. Sztuka pozostaje uniwersalnym studium natury władzy oraz ludzkiej ambicji, poruszając kwestie aktualne w każdej epoce.

„Król Ryszard II” Williama Szekspira to dramat historyczny, który w mistrzowski sposób ukazuje polityczne zawiłości oraz upadek monarchy, rozdartego między ambicją a niezdolnością do sprawowania władzy. Napisana około 1595 roku, sztuka stanowi część cyklu kronik historycznych Szekspira i skupia się na ostatnich latach panowania tytułowego króla.

Fabuła opowiada o kruchym...

Sztuka Wiliam Shakespeare jest o panowaniu, zdetronizowaniu oraz śmierci króla Anglii Ryszarda II. Autor pisząc ją korzystał z dostępnych źródeł jego czasów. Napisana wierszem we wzniosłym stylu. Niektóre postaci są wyidealizowane przez Shakespearea, chociaż historia ocenia je jako despotyczne.

Sztuka Wiliam Shakespeare jest o panowaniu, zdetronizowaniu oraz śmierci króla Anglii Ryszarda II. Autor pisząc ją korzystał z dostępnych źródeł jego czasów. Napisana wierszem we wzniosłym stylu. Niektóre postaci są wyidealizowane przez Shakespearea, chociaż historia ocenia je jako despotyczne.

Nie do końca ,,dokreślony", ale może o to chodziło.

Nie do końca ,,dokreślony", ale może o to chodziło.

Dramat napisany przez Szekspira w 1595r. Ja czytałam go w tłumaczeniu Leona Urlicha. Historia młodego króla wierzącego w boskie namaszczenie na królewski tron. Ukazuje jego spokój i słabość płynącą z tego spokoju. Szekspir pomija element szaleństwa króla przedstawiany w ówczesnych kronikach. Znamienni są stronnicy, którzy przechodzą na inną stronę, w konsekwencji czego król pozostaje sam.

Dramat napisany przez Szekspira w 1595r. Ja czytałam go w tłumaczeniu Leona Urlicha. Historia młodego króla wierzącego w boskie namaszczenie na królewski tron. Ukazuje jego spokój i słabość płynącą z tego spokoju. Szekspir pomija element szaleństwa króla przedstawiany w ówczesnych kronikach. Znamienni są stronnicy, którzy przechodzą na inną stronę, w konsekwencji czego król...

Sięgnąłem po życiorys króla Ryszarda II i okazało się, że Szekspir chyba też korzystał z tego samego źródła. A bardziej poważnie – rzeczywiście utwór „Ryszard II” można nazwać kroniką historyczną, gdyż znakomicie oddaje nie tylko wydarzenia końca XIV w., ale także charakterystykę, przynajmniej niektórych, postaci historycznych. W tym gronie na plan pierwszy wysuwa się bohater tytułowy. Szekspir odmalował wiernie nie tylko jego losy (a właściwie ostatni fragment jego panowania i życia),ale także przyjrzał się postaci od strony psychiki i sposobu myślenia. Ryszard jest tu owładnięty z jednej strony przeświadczeniem o swoim posłannictwie królewskim, o nieomylności monarszej, lecz zarazem jawi się jako człowiek slaby, łatwo poddający się przeciwnościom losu, nie potrafiący walczyć o swoją pozycję. Jest też w tej charakterystyce miejsce na moment szaleństwa, o czym świadczą niektóre poczynania – i słowa króla.
Inne postacie nie są tak wyraziste, nawet główny oponent, Bolongbroke, nie został pokazany jako jednoznaczna, wyrazista postać. Może jeszcze jego ojciec, Jan z Gandawy, może stryj, książę York, może Northumberland to osoby dramatu o wyrazistych cechach. O innych – trudno coś bliżej powiedzieć.
Trochę szkoda, że nie można ze słów dramaturga wywnioskować wieku postaci – a byłaby to ciekawe uzupełnienie obrazu wydarzeń i w pewnym sensie epoki. Bo tytułowy bohater miał zaledwie 32 lata walcząc o władzę, wypowiadająca się bardzo dorośle Królowa, żona Ryszarda, miała wtedy lat 10 (!),Jan z Gandawy umierając liczył sobie 59 lat, a jego syn był rówieśnikiem Ryszarda. Jednak z licznych wypowiedzi postaci dramatu moglibyśmy wyciągnąć zupełnie inne wnioski co do wieku i doświadczenia.
Kronikę historyczną i typowy dramat różni sposób potraktowania materii historycznej. Ta pierwsza ma za zadanie w miarę wiernie przedstawić wydarzenia. Dramat – to co najwyżej wykorzystanie tworzywa, jakim jest historia, do snucia własnych rozważań, a często i fabuły, nawet odległej od prawdy. Dlatego trudniej ocenić zamysły autora, jego kunszt i sposób prowadzenia akcji (i bohaterów). Jednakże gotów potraktować „Ryszarda II” jako nie tyle dramat władzy, a dramat rodziny. Bo nawet między braćmi, ojcem a synem, toczy się spór o takie wartości jak honor czy wierność, zwłaszcza wierność władcy i zasadom. Dramat jest więc jakby potwierdzeniem znacznie młodszego powiedzonka o rodzinie, z którą najlepiej wychodzi się na zdjęciach… I chyba takim właśnie dramatem rozdarcia w ramach rodziny i rozdarcia wewnętrznego członków rodziny królewskiej mógłbym nazwać ten utwór.
Jak zwykle w tej serii ładna szata graficzna, stylowe ilustracje i nieco niedoróbek redakcyjnych. Nie jest to utwór na miarę największych tragedii, ale też wydaje się być niesłusznie zapomnianym wybitnym dziełem Szekspira.

Sięgnąłem po życiorys króla Ryszarda II i okazało się, że Szekspir chyba też korzystał z tego samego źródła. A bardziej poważnie – rzeczywiście utwór „Ryszard II” można nazwać kroniką historyczną, gdyż znakomicie oddaje nie tylko wydarzenia końca XIV w., ale także charakterystykę, przynajmniej niektórych, postaci historycznych. W tym gronie na plan pierwszy wysuwa się...

Po prostu rewelacja. Nic więcej powiedzieć się nie da. Shakespeare jest królem tragedii i komedii. Te jego intrygi,przemoc,krew i zemsta. Coś wspaniałego. :-)

Po prostu rewelacja. Nic więcej powiedzieć się nie da. Shakespeare jest królem tragedii i komedii. Te jego intrygi,przemoc,krew i zemsta. Coś wspaniałego. :-)