Boscy przewodnicy. Jak zwierzęta uczą nas życia

„Boscy przewodnicy” to książka, która zupełnie minęła się z moimi oczekiwaniami. Miała zabrać mnie w duchową podróż za pośrednictwem zwierząt, tymczasem większość treści to religijne rozważania i filozofowanie.

Motyw zwierząt pojawia się jedynie marginalnie — to raczej krótkie historie spotkań autorki ze zwierzakami niż faktyczne „przewodnictwo”, o którym sugeruje tytuł. Przez to całość sprawia wrażenie nie do końca uczciwie przedstawionej.

Na plus jedynie to, że książka jest krótka, więc nie zabiera dużo czasu. Niestety dla mnie była to lektura rozczarowująca i zdecydowanie nie tego szukałam.

„Boscy przewodnicy” to książka, która zupełnie minęła się z moimi oczekiwaniami. Miała zabrać mnie w duchową podróż za pośrednictwem zwierząt, tymczasem większość treści to religijne rozważania i filozofowanie.

Motyw zwierząt pojawia się jedynie marginalnie — to raczej krótkie historie spotkań autorki ze zwierzakami niż faktyczne „przewodnictwo”, o którym sugeruje tytuł....

Książka bardzo słaba, bez pomysłu i na pewno nie o tym, o czym głosi tytuł i okładka. Trochę o zwierzętach, trochę teologiczno-biblijnych rozważań autorki.

Książka bardzo słaba, bez pomysłu i na pewno nie o tym, o czym głosi tytuł i okładka. Trochę o zwierzętach, trochę teologiczno-biblijnych rozważań autorki.

Czuję się oszukana, ponieważ zapowiedź tej książki ma się nijak do jej treści. Ta ostatnia zresztą jest nudna, chaotyczna, bez planu i koncepcji.
Ciekawostek-brak, frapujących opowieści o zwierzętach-brak, motywu tytułowego (jak zwierzęta uczą nas życia)-jak na lekarstwo-nieduży wątek o bezwarunkowej miłości psów.
Szkoda czasu na czytanie.
Jestem zawiedziona, że Wydawnictwo Znak, które kiedyś było gwarantem dobrej literatury, tak zeszło nomen omen na psy.

Czuję się oszukana, ponieważ zapowiedź tej książki ma się nijak do jej treści. Ta ostatnia zresztą jest nudna, chaotyczna, bez planu i koncepcji.
Ciekawostek-brak, frapujących opowieści o zwierzętach-brak, motywu tytułowego (jak zwierzęta uczą nas życia)-jak na lekarstwo-nieduży wątek o bezwarunkowej miłości psów.
Szkoda czasu na czytanie.
Jestem zawiedziona, że...

Opis książki "Boscy przewodnicy" Caryn Rivadeneiry zapowiada coś naprawdę wyjątkowego: głęboką duchową podróż w towarzystwie zwierząt, które nie tylko nas kochają, ale również uczą i prowadzą do Boga. Niestety – na pięknych zapowiedziach się kończy.

Autorka obiecuje, że pokaże, jak zwierzęta są naszymi duchowymi przewodnikami. Zapowiedź, że poznamy historie kucyków pomagających ludziom po udarach, jeży korzystających z autostrad czy pitbulli będących dobrymi Samarytanami, brzmi intrygująco i budzi emocje. Jednak już po kilku rozdziałach staje się jasne, że całość nie spełnia oczekiwań. Książka bardziej przypomina zbiór anegdotek lub luźnych przemyśleń autorki niż spójną, wciągającą opowieść, która rzeczywiście zmienia sposób myślenia o zwierzętach i duchowości.

Problemem jest przede wszystkim powierzchowność. Historie zwierząt są krótkie, opisane w bardzo ogólnikowy sposób, często bez emocjonalnej głębi i refleksji, które naprawdę mogłyby wzruszyć lub zainspirować. Zamiast pogłębiać temat, autorka szybko przechodzi od jednego przykładu do drugiego, nie dając czytelnikowi szansy na głębsze przeżycie opisywanych sytuacji. Brakuje tu także solidniejszego zakorzenienia w teologii czy duchowości – odniesienia do Boga są często bardzo pobieżne, a momenty, które powinny być pełne zachwytu i mistyki, brzmią raczej banalnie.

Kolejnym problemem jest styl pisania. Rivadeneiry momentami wpada w ton kaznodziejski, innym razem w zbyt luźny, prawie blogowy styl. Przez to trudno traktować książkę poważnie jako duchową lekturę. Zamiast poruszać serce i umysł, "Boscy przewodnicy" szybko nużą, a kolejne rozdziały stają się coraz bardziej przewidywalne i schematyczne.

Na plus warto odnotować samą ideę stojącą za książką – przypomnienie, że zwierzęta są częścią stworzenia, które również odzwierciedla piękno Boga, to przesłanie ważne i piękne. Jednak samo przesłanie, bez odpowiednio silnej treści, to za mało. Głębokie tematy, jak obecność zwierząt w niebie czy ich rola w naszym duchowym życiu, zasługują na coś więcej niż tylko powierzchowne rozważania.

Podsumowując: "Boscy przewodnicy" to książka z piękną ideą, ale bardzo słabym wykonaniem. Jeśli ktoś szuka inspirującej, głębokiej lektury o duchowości zwierząt, niestety może się poczuć rozczarowany. Choć opis obiecuje cudowną przygodę, w rzeczywistości dostajemy przeciętny zbiór opowiadań, które ani nie poruszają, ani nie zmieniają spojrzenia na świat. Gdyby święty Franciszek rzeczywiście żył dzisiaj, być może sięgnąłby po tę książkę... ale raczej szybko by ją odłożył.

Opis książki "Boscy przewodnicy" Caryn Rivadeneiry zapowiada coś naprawdę wyjątkowego: głęboką duchową podróż w towarzystwie zwierząt, które nie tylko nas kochają, ale również uczą i prowadzą do Boga. Niestety – na pięknych zapowiedziach się kończy.

Autorka obiecuje, że pokaże, jak zwierzęta są naszymi duchowymi przewodnikami. Zapowiedź, że poznamy historie kucyków...

Za mało o zwierzętach w książce o zwierzętach, po prostu. Autorka skupia się na temacie religii, Biblii, kościoła z akcentem na postacie zwierzęce. Spodziewałam się czegoś innego i trudno się to czytało.

Za mało o zwierzętach w książce o zwierzętach, po prostu. Autorka skupia się na temacie religii, Biblii, kościoła z akcentem na postacie zwierzęce. Spodziewałam się czegoś innego i trudno się to czytało.

Autorka, aktywna w swoim kościele chrześcijanka, zadała sobie trud wyszukania w Biblii miejsc, mówiących o zwierzętach. Całkiem sporo ich, aż byłam zaskoczona. Więcej w tej książce tematyki religijnej niż zwierząt, ale jednak są i takie historie, jak np. zmiana nastawienia ludzi do pitbulli, o czym nie wiedziałam, ale co potwierdzają moje obserwacje.
Okładka oryginalna, ale dobór kolorów jak dla mnie zabójczy. Wpada jednak w oko i nie daje się „odzobaczyć“ 😊. Chyba nie tylko dla zwierzolubnych, ale zainteresowanych tą specyficzną tematyką, jaką są zwierzęta w Biblii. Polecam też Hołowni „Boskie zwierzęta“, nowe, poprawione wydanie.

Autorka, aktywna w swoim kościele chrześcijanka, zadała sobie trud wyszukania w Biblii miejsc, mówiących o zwierzętach. Całkiem sporo ich, aż byłam zaskoczona. Więcej w tej książce tematyki religijnej niż zwierząt, ale jednak są i takie historie, jak np. zmiana nastawienia ludzi do pitbulli, o czym nie wiedziałam, ale co potwierdzają moje obserwacje.
Okładka oryginalna, ale...

Niestety, nie wciągnęła mnie. Chyba liczyłam na nieco inną formę przekazu treści. Mimo, iż napisana prostym językiem to jednak za dużo odniesień do Biblii, co czyni ją bardziej "religijną", niż lekką, nastawioną na opis relacji człowieka i zwierzęcia.

Niestety, nie wciągnęła mnie. Chyba liczyłam na nieco inną formę przekazu treści. Mimo, iż napisana prostym językiem to jednak za dużo odniesień do Biblii, co czyni ją bardziej "religijną", niż lekką, nastawioną na opis relacji człowieka i zwierzęcia.

Kolejny mylący tytuł "Boscy przewodnicy. Jak zwierzęta uczą nas życia" - książka zdecydowanie nie o zwierzętach - a o miłującym każde stworzonko Bogu. Miejscami infantylna, mocno wybiórcza jeśli chodzi o cytaty z Biblii, wybór cytatów pod tezę. Mimo wszystko, choć chrześcijaństwo nie jest tak łaskawe dla zwierząt jak pisze autorka to wolę jej cukierkową wersję od rozczarowującej rzeczywistości. Zdecydowanie bardziej, trzeźwo, rzeczowo i merytorycznie także pod względem teologicznym jest w "Boskich Zwierzętach".

Kolejny mylący tytuł "Boscy przewodnicy. Jak zwierzęta uczą nas życia" - książka zdecydowanie nie o zwierzętach - a o miłującym każde stworzonko Bogu. Miejscami infantylna, mocno wybiórcza jeśli chodzi o cytaty z Biblii, wybór cytatów pod tezę. Mimo wszystko, choć chrześcijaństwo nie jest tak łaskawe dla zwierząt jak pisze autorka to wolę jej cukierkową wersję od...

"Boscy przewodnicy" to ciekawa książka, która przedstawia zwierzęta z nieco innego punktu widzenia. Ten inny punkt to boski punkt widzenia. Autorka w tej książce ukazuje, że zwierzęta małe i duże, które spotykamy na co dzień mają nam coś do przekazania. Zwierzęta pojawiające się w swoim naturalnym środowisku koncentrują nasz wzrok na sobie i mówią "Hej, zatrzymaj się na chwilę. Popatrz na mnie, posłuchaj mojego śpiewu, wczuj się w naturę". I rzeczywiście człowiek w takich momentach na chwilę zapomina o rzeczywistości wpatrując się w stworzenie. Nieważne, czy jesteśmy w wielkiej, miejskiej aglomeracji i widzimy kolorowego, ćwierkającego ptaszka ukrytego w krzakach za blokiem, czy jesteśmy na łonie natury i mamy zwierzęta w ich naturalnym środowisku na wyciągnięcie ręki. Za każdym razem zwierzęta większość z nas zachwycają, wyzwalają radość i wrażliwość.

Autorka nawiązuje do Pisma Świętego i słów w nim zawartych. A chodzi o to, że Bóg tak samo jak ludzi kocha wszystkie zwierzęta i stworzenia. Autorka trafnie przedstawia fakt dobrego wpływu zwierząt na ludzi oraz to, że nasi bracia mniejsi swoim zachowaniem często chcą nam coś przekazać. Problem w tym, że my ludzie rzadko to dostrzegamy lub nie umiemy odczytać zwierzęcych sygnałów. A zwierzęta są przecież niezwykłe - posiadają wyczulone zmysły, empatię i umiejętność wyczuwania ludzkich emocji. Wystarczy tylko się temu uważniej przyjrzeć. Czyż to nie piękne, że na tym świecie mamy stworzenia, od których możemy tak wiele się uczyć?

Myślę, że książka „Boscy przewodnicy” to dobra propozycja dla miłośników zwierząt oraz dla tych, który chcą ujrzeć inny, bardziej duchowy punkt widzenia na naszych braci mniejszych.

"Boscy przewodnicy" to ciekawa książka, która przedstawia zwierzęta z nieco innego punktu widzenia. Ten inny punkt to boski punkt widzenia. Autorka w tej książce ukazuje, że zwierzęta małe i duże, które spotykamy na co dzień mają nam coś do przekazania. Zwierzęta pojawiające się w swoim naturalnym środowisku koncentrują nasz wzrok na sobie i mówią "Hej, zatrzymaj się na...

Książka wpadła mi w oko już jakiś czas temu. Moją uwagę przykuł tytuł i opis, a okładka w całości skradła moje serce. Niestety, po przeczytaniu mogę smutno powiedzieć, że ta pozycja zawiodła moje oczekiwania. Spodziewałam się lektury, która opisze miejsce zwierząt w wierzeniach chrześcijańskich. Tajemnic, których jeszcze nie znałam, a które zmieniłyby moją perspektywę patrzenia na tych "Świętych (...) którzy mają futro, łuski lub pióra".
Zamiast tego dostałam opis zwierząt (każdy rozdział to krótka charakterystyka i rzewna historia wybranego gatunku) oraz garść metafor, którymi autorka posługuje się podczas tworzenia refleksji na temat Słowa Bożego. Sama intepretacja wybranych fragmentów Bilbii niestety nie rezonuje z moim językiem i przyznam szczerze, jest dość płytka, a miejscami nawet trochę infantylna. Oczywiście jest to mój subiektywny odbiór, który niestety (a może stety) wynika z moich zawiedzionych oczekiwań. Mimo mojej nieprzychylnej oceny, książka sama w sobie zła nie jest. Czyta się ją lekko i w sumie przyjemnie. Myślę, że dla wielu osób, które po prostu podejdą do niej z czystą ciekawością, będzie strzałem w dziesiątkę.
A, i ogromny plus za ilustracje. Są boskie :)

Książka wpadła mi w oko już jakiś czas temu. Moją uwagę przykuł tytuł i opis, a okładka w całości skradła moje serce. Niestety, po przeczytaniu mogę smutno powiedzieć, że ta pozycja zawiodła moje oczekiwania. Spodziewałam się lektury, która opisze miejsce zwierząt w wierzeniach chrześcijańskich. Tajemnic, których jeszcze nie znałam, a które zmieniłyby moją perspektywę...