Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Szklany pokój

Okładka książki Szklany pokój autorstwa Ann Cleeves
Okładka książki Szklany pokój autorstwa Ann Cleeves
Ann Cleeves
6,9 / 10
Wydawnictwo: Amber Cykl: Vera Stanhope (tom 5) kryminał, sensacja, thriller
336 str. 5 godz. 36 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Vera Stanhope (tom 5)
Tytuł oryginału:
The Glass Room
Data wydania:
2022-09-15
Data 1. wyd. pol.:
2014-08-05
Liczba stron:
336
Czas czytania
5 godz. 36 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324179343
Światowy bestseller zekranizowany jako serial telewizyjny.
Seria Vera została zekranizowana z Brendą Blethyn – dwukrotnie nominowaną do Oscara laureatką Złotego Globu i Złotej Palmy – jako serial telewizyjny bijący na świecie rekordy popularności, wielokrotnie emitowany również w Polsce.
Inspektor Vera Stanhope nie jest skłonna do zawierania przyjaźni, ale z nowymi sąsiadami dobrze jej się rozmawia przy zacnych trunkach domowej roboty. Nagle sąsiadka znika. Vera postanawia ją odszukać. Szybko trafia na zaginioną w Domu Pisarza, nadmorskim ośrodku, gdzie ambitni literaci szlifują swój talent. Tymczasem w oranżerii Domu zostają znalezione zwłoki znanego krytyka literackiego, a znajoma Very – przyłapana z nożem w ręce.

Vera rozpoczyna śledztwo, choć wie, że powinna przekazać je komuś innemu. Jest zbyt blisko związana z główną podejrzaną. Mimo to prowadzi dochodzenie... Wydaje się, że za zabójstwem nie kryje się żaden motyw. Ale po kolejnym morderstwie Vera zaczyna podejrzewać, że ktoś prowadzi z nią makabryczną grę. Gdzieś czai się morderca, który zbrodnie ze stron powieści przenosi do rzeczywistości…
Średnia ocen
6,9 / 10
38 opinii 290 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Szklany pokój w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Szklany pokój

Jacaff89
Jacaff89
1429 1429

Oceny książki Szklany pokój

Średnia ocen
6,9 / 10
290 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
8 ocen
9
16 ocen
8
55 ocen
7
106 ocen
6
81 ocen
5
15 ocen
4
6 ocen
3
3 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Szklany pokój

avatar
137
115
AGA
14.03.2026
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Sam początek zapowiadał sie bardzo ciekawie lecz im dalej tym gorzej. Śledztwo kręci sie w kółko i nie ma żadnego polotu.

Sam początek zapowiadał sie bardzo ciekawie lecz im dalej tym gorzej. Śledztwo kręci sie w kółko i nie ma żadnego polotu.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
0
0
Anna
14.12.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Kolejny udany kryminał tej autorki. Tym razem środowisko pisarzy i ich bolączki. Podobało mi się pogłębienie tematu wejścia na rynek wydawniczy pisarzy amatorów. Bardzo cenię Ann Cleeves za to, że przekazuje wiedzę o społeczności, o której pisze.

Kolejny udany kryminał tej autorki. Tym razem środowisko pisarzy i ich bolączki. Podobało mi się pogłębienie tematu wejścia na rynek wydawniczy pisarzy amatorów. Bardzo cenię Ann Cleeves za to, że przekazuje wiedzę o społeczności, o której pisze.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
624
623
ako17
20.11.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Dla mnie w punkt. Uwielbiam książki o światku pisarskim i wydawniczym. Wreszcie mogę zrozumieć motywację zabójcy.
Ciekawie przedstawione postaci i śledztwo. Skąd jednak nagle wszyscy zaczęli, niemal jak jeden mąż, mówić "aye"? Sama Vera nigdy tego wcześniej nie robiła.

Dla mnie w punkt. Uwielbiam książki o światku pisarskim i wydawniczym. Wreszcie mogę zrozumieć motywację zabójcy.
Ciekawie przedstawione postaci i śledztwo. Skąd jednak nagle wszyscy zaczęli, niemal jak jeden mąż, mówić "aye"? Sama Vera nigdy tego wcześniej nie robiła.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

574 użytkowników ma tytuł Szklany pokój na półkach głównych
  • 370
  • 204
84 użytkowników ma tytuł Szklany pokój na półkach dodatkowych
  • 39
  • 8
  • 7
  • 7
  • 6
  • 6
  • 6
  • 5

Inne książki autora

Więcej
więcej
Ann Cleeves
Ann Cleeves
To jedna z najwyżej cenionych brytyjskich autorek literackich kryminałów wydawanych na całym świecie – w 23 krajach. Jej świetnie napisane powieści odsłaniają sekrety zamkniętej społeczności, a każda ze znakomicie sportretowanych postaci jest odrębną zagadką psychologiczną. Przynęta to pierwszy kryminał z serii VERA (Ukryta głębia, Droga przez kłamstwa, Stłumione głosy),która stała się w 2011 roku podstawą scenariuszy filmów serialu telewizyjnego. Na początku 2014 roku Ann Cleeves opublikuje piątą powieść z cyklu. VERA to powieści i filmy o niepowtarzalnym nastroju smutku, pustki i samotności, ze skomplikowanymi, nieodgadnionymi bohaterami - dla tych, którzy potrafią docenić styl literacki i wspaniałe aktorstwo, atmosferę i portrety psychologiczne bohaterów. Którzy szukają nie tylko suspensu i inteligentnej zagadki kryminalnej, ale również ciekawej, mądrej, poruszającej refleksji nad losem i naturą ludzką. Po ogromnym sukcesie serialu VERA telewizja brytyjska zrealizowała w 2013 roku serial Shetlands, na podstawie najsłynniejszego cyklu kryminałówAnn Cleeves, rozpoczętego powieścią Czerń krukauhonorowaną najwyższą nagrodą dla powieści kryminalnej - Gold Dagger2006. Pierwszy sezon obejrzało w Wielkiej Brytanii 12 milionów telewidzów!
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Krąg polarny Liza Marklund
Krąg polarny
Liza Marklund
Książka z dużym potencjałem, ale nie do końca wykorzystanym. Główny wątek skupia się wokół członkiń klubu książki "Krąg Polarny", który powstał w latach 80. Każda z dziewczyn, ze swoimy problemami i zasadami, stara się pogodzić swoje życie z nagłymi zmianami towarzyszącymi wejściu w dorosłość. Spotkania klubu książki coraz częściej okazują się dla nich elementem poróżniającym je, coraz częstsze kłótnie i wyciąganie na wierzch nieprzyjemnych sytuacji z przeszłości oddala je od siebie. Nieoczekiwanie jedna z dziewczyn znika, a jej ciało zostaje odnalezione po prawie trzerdziestu latach, bez głowy. Pozostałe członkinie zbierają się po latach i wspominają przeszłość, o której w większości chciały zapomnieć. Wszystko wyszłoby dobrze, gdyby autorka nie zdecydowała się na spłycenie dosłownie wszystkiego, od zarysowania postaci (głównie członkiń klubu),aż po wątek kryminalny i prowadzenie śledztwa, którego praktycznie nie było. Ocena byłaby niższa, gdyby nie pomysł na fabułę i klimat dalekiej północy, szału nie ma.
Shoggothey - awatar Shoggothey
ocenił na61 rok temu
Duch na wyspie Johan Theorin
Duch na wyspie
Johan Theorin
Myślałam, że w czwartym, ostatnim zresztą tomie cyklu "Kwartet olandzki", autorstwa Johana Theorina, autor mnie niczym nie zaskoczy. Myślałam, że przeczytam świetnie napisany, ale już jednak pewien schemat, jakże się (na szczęście) myliłam. Autorowi, nie tylko nie brakuje pomysłów, ale nawet nie wiem, czy bym się nie pokusiła o stwierdzenie, że ten tom, ostatni, jest najlepszy z całego cyklu. Chociaż oczywiście, oddając sprawiedliwość wcześniejszym częściom, trzeba powiedzieć, że również były rewelacyjne. Zaczyna się bardzo niewinnie, a nawet w pewien sposób wesoło i radośnie. Mamy początek lata, na wyspie świętowana jest Noc Świętojańska, dwaj bardzo starsi panowie rozmawiają swobodnie o naprawie "Jaskółki" wiekowej łodzi, jednego z nich. Wydaje się, że nic nie jest w stanie zepsuć radosnego nastroju i świątecznego spokoju wyspy. Nic nardziej mylnego, zgodnie z prawem Murphy’ego, jeśli coś złego może się stać w tak piękny czas, stanie się... Uwielbiam Theorina, jego sposób opowiadania i łączenia współczesnego "złego" z historią, a nawet swego rodzaju mitologią, jednak nawet w najśmielszych przypuszczeniach, nie pomyślałam, że właśnie TAM, w tym tomie autor mnie poprowadzi. Historia jest niesamowita i niesamowicie świetnie opowiedziana. Jest w niej i polski, jakże znamienny dla naszej, polskiej historii akcent. Są też bardzo delikatne przypomnienia postaci z poprzednich części. Niestety to nieodżałowany koniec cyklu, został mi jeszcze tylko do przeczytania "Święty psychol" tego autora i ewentualnie jakieś opowiadania w antologiach. Z jednej strony bardzo żałuję, że autor nie napisał nic więcej, z drugiej jednak nie chciałabym, by klepał, książkę za książką jak nie przemierzając jeden z wiadomych naszych rodzimych autorów... Polecam bardzo, mnie ten szwedzki pisarz uwiódł całkowicie.
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na81 rok temu
Trzeci głos Rolf Börjlind
Trzeci głos
Rolf Börjlind Cilla Börjlind
"Trzeci glos" to drugi tom duetu Cilla &Rolf Börjlind i tak samo dobry jak pierwszy. Już od pierwszych stron wzbudza ciekawość i kartka za kartką jest coraz lepiej, emocje rosną a historia staje się przerażająca .Ciekawie napisany kryminał zachęca do dalszego czytania kolejnych części.
CynamonkA - awatar CynamonkA
oceniła na86 miesięcy temu
Ulica Milczenia. Tom 1 Ann Cleeves
Ulica Milczenia. Tom 1
Ann Cleeves
Niestety ten tom niezbyt mi przypadł do gustu. Bardzo powolne tempo, liczne niepotrzebne powtórzenia, które na dłuższą metę mnie nużyły. Jestem w tej chwili po lekturze odywu części i myślę że było by korzystniej dla książki gdyby była bardziej treściwa. Dodatkową gwiazdkę obrywam za nędzne tłumaczenie..
HELLuoLibrorum - awatar HELLuoLibrorum
ocenił na63 miesiące temu
Nikt cię nie odnajdzie Tove Alsterdal
Nikt cię nie odnajdzie
Tove Alsterdal
Eira przeżywa fakt oddania matki do domu opieki. Niestety już w takim stanie, że już tylko całodobowa opieka jest jej potrzebna, a ona nie może takiej zapewnić. Z tak rozdartym sercem dostaje telefon. Jest potrzebna na posterunku. Tam zastaje zgłoszenie, zaginął mężczyzna, nie wiadomo co się z nim dzieje od prawie miesiąca. Zaniepokojona córka, a przez to matka prosi, by go poszukać. Niestety policja nie natrafia na żaden ślad, więc niewiele może. Natomiast niedługo później dostaje telefon od szefa, z którym współpracowała parę lat wstecz przy morderstwie. W opuszczonym domu, w opuszczonej mieścinie zostaje znalezione ciało mężczyzny. Nie wiadomo, czy się tam sam zatrzasnął, czy może ktoś mu w tym pomógł. Eira została poproszona o dołączenie do ekipy zajmującą się tą sprawą. Jednak w trakcie jej trwania raptem ginie GG. Nie wiadomo, czy sam się zaszył, czy może trafił na coś. Czas ucieka, do czego dojdą? Gdzie ich zaprowadzi śledztwo? Jest to drugi tom przygód Eiry. Ten tom nie jest bezpośrednią kontynuacją, bowiem minęło ze dwa lata od poprzedniej sprawy. Tym razem oprócz demencji, autorka przedstawia, trochę jak wyglądają dom opieki. Czuć w tym nostalgię za utraconą pamięcią, za tym, czym ludzie się staja przez tę zdradliwą chorobę. Jednak nie tylko, porusza takie wątki jak potrzeba miłości, szukanie jej nawet tam, gdzie jej nie ma. I do czego to prowadzi. Czyż nie od miłości do nienawiści jest tylko krok? Jest refleksja nad przemijaniem, nad tym co kiedyś było piękne a dziś pozostawione, opuszczone. Często zapomniane, niechciane. Miejscami jest nostalgicznie, refleksyjnie. Ale jak to w kryminałach, wątek morderstwa jest na pierwszym planie. Krok po kroku poznajemy tajniki sprawy, radości z odkrytych śladów, frustracji, że nie mogą nic więcej zrobić. Bezsilności gdy było wiadomo, że ktoś jeszcze mógł paść ofiarą, która być może walczy o życie. To było przejmujące, gdy tak się o tym czytało. Świadomość, że tak naprawdę nigdy nie wiemy, co kryje się w drugim człowieku. Bardzo lubię kryminały, zarówno te krwawe jak i inne, np. jak szwedzkie, które są spokojniejsze, delikatniejsze często. Ale jednak mają to coś, mają otoczkę, która nadaje bardziej im cechy realizmu. Postacie są bardziej żywe, prawdziwe. Tak jak tu, Eira ma swoje problemy, dylematy. Co prawda zostawia je i nie przenosi do pracy, to jednak wpływają na nią. Na to jak postrzega świat, jak pracuje, jak dzięki temu ma więcej zrozumienia a przez to i determinacji, by rozwiązać sprawę. Bardzo mi się podoba, że jest tu ukazane, jak czasem bardzo mozolne jest śledztwo. Jak czasem trzeba mnóstwa rzeczy, rozmów odbyć, by dojść do kolejnego śladu. Tu nie ma tego, że wszystko łatwo przychodzi głównym bohaterom, jak niekiedy się to się zdarza. Jest dzięki temu bardziej realne, żywe. Cieszę się, że mam już kolejny tom, bo z prawdziwą przyjemnością po niego sięgnę. A to jak skończył się tom, niby nic ale jednak ciekawość została pobudzona. Już niedługo się przekonam. Polecam sięgnąć po ten cykl, warty jest poznania.
Scarlettrose - awatar Scarlettrose
ocenił na71 rok temu
Stłumione głosy Ann Cleeves
Stłumione głosy
Ann Cleeves
Mam niepoważne wrażenie, jakby autorka wzięła pod uwagę wszystkie moje zastrzeżenia z poprzednich części. Ta jest dla mnie idealne. To harmonijne połączenie między wątkiem śledztwa ( które zaczyna się od pierwszych stron) i pobocznych kontekstowych wątków. Jest to też zbalansowane pokazanie tła obyczajowego ( z mocnym wątkiem pracy opiekunek społecznych)i dramatów rodzinno- psychologicznych. A całości ton nadaje niepospolita, trudna w obcowaniu,ale genialna w swojej profesji inspektor Vera.
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na92 miesiące temu
W imię wiecznej przyjaźni Nele Neuhaus
W imię wiecznej przyjaźni
Nele Neuhaus
Wydanie papierowe. Miałem pewny problem z tą lekturą bo pierwsze dwieście stron zwyczajnie mnie nużyło ale im dalej w las tym było lepiej. 10 tom za mną i literatury pani Neuhaus nie da się nie lubić, czyta się ją świetnie a co do mojej uwagi że mnie trochę nużyła to chyba tylko dlatego że moim zdaniem to była najsłabsza pozycja z tej serii, chociaż i tak zasługuje na 6 w ocenie co chyba mówi samo za siebie że ten cykl jest rewelacyjny. Warto czytać tą autorkę👍
Jacaff89 - awatar Jacaff89
ocenił na64 miesiące temu
Smętny szofer z Alster Håkan Nesser
Smętny szofer z Alster
Håkan Nesser
O sprawach, które lepiej przemilczeć. Tytułowy szofer był kierowcą autokaru wycieczkowego, który uległ poważnemu wypadkowi skutkującemu śmiercią osiemnastu osób. Kilka lat później zaczyna otrzymywać listy z pogróżkami. Największym mankamentem tej książki jest jej wtórność. Jeśli zna się twórczość autora, to odkrycie istoty całej sprawy nie będzie nastręczać żadnych problemów, bo podobne chwyty już stosował i to nawet w ramach cyklu o Barbarottim. Zresztą nie od dziś wiadomo, że Nesser to za bardzo nie umie pisać kryminałów i często mam wrażenie, że nawet mu się specjalnie nie chce. Natomiast w oderwaniu od wątku kryminalnego, jest to typowa książka Nessera. Dobra, odpowiednio melancholijna, choć szczerze mówiąc, zrobiła na mnie wrażenie pisanej nieco na siłę.
niedź - awatar niedź
ocenił na68 miesięcy temu
Szachy pod wulkanem Håkan Nesser
Szachy pod wulkanem
Håkan Nesser
W ciągu kilku miesięcy ginie bez śladu trójka literatów: pisarz, poetka i krytyk. Nic nie wiadomo o tym, by się znali. Choć teoretycznie mogli się zetknąć na jakichś targach książki. Brak motywu, brak ciał. I jakichkolwiek śladów, poza informacjami, że wszyscy prawdopodobnie byli nękani przez stalkerów (stalkera?). Co się z nimi stało  -  próbuje odkryć w żmudnym śledztwie komisarz Barbarotti. Śledztwie utrudnianym przez okołocovidowe ograniczenia: zamknięte granice, pracę zdalną, pozamykane instytucje. To chyba pierwsza przeczytana przeze mnie książka z covidem w tle. Akcja zaczyna się zimą 2019 roku, potem są święta, a wiosną wybucha ogólnoświatowe szaleństwo (choć w Szwecji mimo wszystko było najnormalniej). Co prawda przypominanie sobie o tym nie było przyjemne, ale na szczęście ani (jak ją nazywają bohaterowie " Szachów pod wulkanem) "cholerna pandemia", ani odpały Barbarottiego - który przeżywa kryzys w związku z narzeczoną i koleżanką po fachu Evą, wieszczy apokalipsę i w kółko konwersuje z Bogiem - nie popsuły mi lektury. Po rozczarowującym "Smętnym szoferze z Alster" Håkan Nesser wrócił do formy. Wciągające i bez sztampy; lekko obniżam ocenę za zakończenie - nie do przewidzenia przez czytelnika: 8/10
Agata - awatar Agata
oceniła na81 rok temu
Przypływ Rolf Börjlind
Przypływ
Rolf Börjlind Cilla Börjlind
Jak dla mnie świetny kryminał, pełno tu tajemnic , nierozwiązana zbrodnia sprzed lat, brudne sekrety, mnóstwo wątków i młoda studentka Wyższej Szkoły Policyjnej próbująca rozwiązać zagadkę z pomocą bezdomnego policjanta. No i oczywiście klimat skandynawskich kryminałów. Czytało mi się to świetnie i polecam
CynamonkA - awatar CynamonkA
oceniła na76 miesięcy temu
Niegodziwość ojców Åsa Larsson
Niegodziwość ojców
Åsa Larsson
Znakomita. Przeczuwałam, że będzie taka, zostawiłam sobie na deser, na dobrą chwilę. Ależ to się dobrze czytało. Dobrze przemyślana i dopracowana. Prawdziwie solidny, osadzony w życiu kryminał skandynawski. Jak zwykle bywa w tej literaturze, kryminał daleko wykracza poza schemat, powstaje porządna, solidna obyczajówka,. Sporo można dowiedzieć się o naszych czasach. Takie bogactwo świata, postaci. Bohaterowie są prawdziwi, nie jakieś wymysły papierowe. Ja w nie wierzę. Wierzę, że Rebeka istnieje, Ragnhild i inni, i to co się wydarza. Ach, tyle wnikliwych spostrzeżeń. Nie ma nudy, choć akcja nie jest wartka. Aaa, i nie trzeba czytać części po kolei., można czytać od tej, od ostatniej. I Rebeka rzeczywiście istnieje, bo jak inaczej, kiedy sama pisarka o niej mówi tak: „Rebeka utrzymywała mnie i moje dzieci przez 20 lat, a teraz, gdy dzieci się wyprowadziły, mogę zaryzykować i pozwolić sobie na napisanie czegoś, co być może nie okaże się takim sukcesem. Zresztą – co to znaczy „sukces”? W tej chwili zdefiniowałabym go jako danie sobie samej szansy na ewolucję, rozwój w roli pisarki i stworzenie czegoś nowego.” Ze spokojem czekam na to nowe. A, i cały czas w Rebece widziałam Izabellę Scorupco. I to też było fajne. Wpisuję autorkę do moich ulubionych. Mistrzyni.
lubbe - awatar lubbe
ocenił na96 miesięcy temu
Supełki i krzyżyki Ian Rankin
Supełki i krzyżyki
Ian Rankin
Ian Rankin to szkocki autor, który zasłynął dzięki serii kryminałów o inspektorze Johnie Rebusie. Jego powieści są mocno osadzone w realiach Edynburga, pełne mrocznych zaułków, społecznych napięć i psychologicznej głębi. Przeczytałam już kilka książek z tej serii, ale postanowiłam wrócić do początku i poznać ją po kolei, tak jak lubię najbardziej. A ponieważ Supełki i krzyżyki to pierwszy tom, naturalnie zaczęłam właśnie od niego. Ta konkretna powieść wprowadza nas w świat Rebusa, który mierzy się z serią brutalnych zbrodni i tajemniczymi wiadomościami. Książka pochłania, chce się ją czytać dalej, by odkryć wszystkie sekrety, które kryją się za dziwnymi symbolami, których chyba nikt nie rozumie. Atmosfera Edynburga jest gęsta, a śledztwo prowadzone przez Rebusa wciąga, choć nie zawsze zaskakuje. Bohaterowie są interesujący, choć nie wszyscy równie wyraziści. Rebus, detektyw z trudną przeszłością, mimo wszystko budzi sympatię. Jego postać bardzo wczuwa się w pracę, a jego zamiłowanie do książek sprawiło, że poczułam z nim pewną więź. Jill Templer, inteligentna i konkretna, przypadła mi do gustu jako kobieca postać, która nie jest tylko tłem dla działań mężczyzn. Pozostali bohaterowie są raczej drugoplanowi, była żona Rebusa spełnia swoją rolę, czyli nie za bardzo do siebie przekonuje. Tak samo szefostwo detektywa. Książka jest niestety trochę przewidywalna. Po kilku wskazówkach można samemu odgadnąć znaczenie supełków i krzyżyków oraz ich oczywiste powiązanie ze sprawą. Nie podobało mi się, że tak dobry detektyw jak Rebus nie był w stanie dostrzec tego wcześniej, kompletnie to do niego nie pasowało i wpłynęło na odbiór całej książki. Mimo to cieszę się, że zaczęłam serię od początku, bo każda historia uczy czegoś nowego choćby tego, że przeszłość potrafi wrócić w najmniej spodziewanym momencie. @cladia.sk
cladiask - awatar cladiask
ocenił na77 miesięcy temu
Bez granic Jørn Lier Horst
Bez granic
Jørn Lier Horst
Niezmiennie czytam wszystkie książki Horsta, które uda mi się wypożyczyć. Bardzo lubię to żmudne, szczegółowe, drobiazgowe i niespieszne tempo prowadzenia akcji. A tym razem okazuje się, że przestępstwo, morderstwo czy zwyczajnie śmierć nie zna pojęcia granic. Komisarz William Wisting prowadzi międzynarodowe śledztwo. Zawsze zastanawiałam się, czy policja w innym kraju chętnie dzieli się swoimi ustaleniami, dowodami, protokołami itd. Czasami stwarzają takie pozory ale nie mówią wszystkiego. Miałam wrażenie, że sondują siebie na zmianę, trochę kluczą i korzystają z niedomówień. W tej powieści to wielowątkowe, wieloosobowe śledztwo internetowe. Zadawałam sobie pytanie, czy tak można? Jak się okazuje można. Sprawa jest zagmatwana ale także tajemnicza i wciągająca. Troszkę rozczarowało mnie zakończenie, którego zaczęłam się domyślać. Nie zmienia to jednak w żaden sposób faktu, że po raz kolejny fajnie spędziłam czas obserwując śledztwo prowadzone przez komisarza Wistinga. Wątek kryminalny jest jak zawsze ciekawy i dobrze poprowadzony. Ponownie mało jest tym razem Liny i Amalii. Ale to raczej na korzyść. Mam już kolejne dwie powieści autora w domu zatem a najbliższym czasie ponownie spotkam się z moim ulubionym komisarzem.
Eli1605 - awatar Eli1605
ocenił na715 dni temu
O świcie wzięłam psa i poszłam... Kate Atkinson
O świcie wzięłam psa i poszłam...
Kate Atkinson
To już czwarta część cyklu z prywatnym detektywem Jacksonem Brodie i odległą północną Szkocją. Tym razem detektyw dostał zlecenie na odszukanie korzeni swojej klientki, która w latach siedemdziesiątych została adoptowana i zabrana do Australii. Grzebiąc tak głęboko w przeszłości natrafia się na wiele ukrytych tajemnic. Żadna z nich nie chce zostać odkryta... Ale kiedy poruszył się jeden element konstrukcja zaczyna tracić stabilność. W tym samym czasie w sennym miasteczku, emerytowana policjantka w niezrozumiałym dla siebie impulsie odkupuje dziecko od pani patusiary. Szczęście w nieszczęściu, bo pani patusiara kilka dni później zostaje zaszlachtowana w swoim mieszkaniu. Jackson w związku ze swoim śledztwem natrafia na emerytkę policjantkę i próbuje się z nią jakoś skontaktować. Ta znowu myśli, że gonią ją zbiry od menelicy i chcą dorwać ją i kupione dziecko. A przecież dzieci w XXI wieku nie można ot tak kupić na przystanku autobusowym. Hmmm. Jednak jak widać można. Nie mają w tej Szkocji 800plusa chyba ;)
AnnaLava - awatar AnnaLava
oceniła na66 miesięcy temu
Ostatni Lapończyk Olivier Truc
Ostatni Lapończyk
Olivier Truc
Dla mnie to jedno z arcydziel gatunku. I oto dlaczego: Paradoks: czytam bardzo wiele powieści sensacyjnych (kryminałów, szpiegowskich, thrillerów),ale niezbyt je lubię, gdyż rzadko kiedy można napotkać na coś godnego uwagi. W większości powieści kryminalne są schematyczne, głupie, źle napisane i naiwne. A te braki, zwielokrotnione często elementarną literacką nieporadnością, autorzy usiłują nadrabiać piętrzeniem absolutnie niewiarygodnej – historycznie, psychologicznie, geografinie.. - fabuły lub, co gorsza, epatowaniem okrucieństwem. Najczęściej też autorzy takich powieści nie mają na dobrą sprawę nic do powiedzenia. Oczywiście, nie ma to przełożenia na komercyjny wymiar, niekiedy nawet odnoszę wrażenie, że im głupsza, prosta do prostactwa myśli i słowa, i gorsza powieść, tym więcej zdobywa czytelników. I, logiczne, tym chętniej wydawnictwa takie badziewie tłuką. Więc nawet autorzy bardziej ambitni zniżają się do poziomu komercyjnie opłacalnego. Od tych wszystkich wad wolna jest powieść „Ostatni Lapończyk” Oliviera Truca. Najpierw o autorze. Olivier Truc to francuski dziennikarz, mieszkający od ponad 20 lat w Szwecji, specjalizujący się, najogólniej, w problemach Arktyki i Północy. Zna region, jego problemy, zna mechanizmy polityki światowej (pisuje nawet do „Le Monde”) i społeczne realia krajów skandynawskich. Gdy więc osadza akcję swojej powieści kryminalnej „Ostatni Lapończyk” w realiach północnej Norwegii, w społeczności tubylczej ludności Saamów, to jesteśmy pewni, że wie, o czym pisze. I obraz społeczeństwa Saamów, opis obyczajów, wierzeń, problemów politycznych i społecznych – dokładny, dziennikarski – jest absolutnie wielką zaletą tej powieści. To nie jest durna opowieść w stylu „zabili go i uciekł”. To rzetelne studium. Atrakcyjne, urzekające, fantastyczne. Intrygę powieści (jest, oczywiście, morderstwo, jest historia sięgająca dziesięciolecia wstecz, jest tajemnica i trochę magii, a wszystko to we wspaniale opisanej surowej scenerii Dalekiej Północy) zagmatwał Olivier Truc wystarczająco zawile, ale nie cudacznie. Bohaterowie „Ostatniego Lapończyka” z zagadkową, mroczną postacią Aslaka, pasterza reniferów, oraz dwójką policjantów – Klemetem i Niną, wyraziści, zróżnicowani, psychologicznie (w sensie literackim) spójni. Rozwiązanie tajemnicy morderstwa i skradzionego artefaktu – zaskakujące, a zarazem logiczne i wiarygodne. Nie mam słów uznania dla takiego sposobu pisania. Czekam z niecierpliwością aż na napisanie czegoś podobnego stać będzie któregoś z polskich autorów kryminałów. Nie bardzo tylko pasuje do tej wyjątkowej powieści sposób jej reklamowania – banalny, płaski i wręcz mylący – z jakim się spotkałem. No bo napisać o takiego poziomu powieści słowa: „mrożący krew w żyłach thriller…”, to nic nie powiedzieć.
Jacek Jarosz - awatar Jacek Jarosz
ocenił na101 rok temu
Naznaczeni na zawsze Emelie Schepp
Naznaczeni na zawsze
Emelie Schepp
⭐RECENZJA⭐ Skandynawski kryminał - tak, czy nie? 😏🤔 "Naznaczeni na zawsze" od @emelieschepp to moje pierwsze spotkanie z autorką i uważam, że to było jej świetne odkrycie! 😁 Ten tytuł zaczyna nowy cykl o Jana Berzelius i już nie mogę doczekać się kolejnej części! Pisarka @emelieschepp w tejże historię wlała ogrom mrocznego, bezlitosnego świata, który przyciąga do siebie i nie chce puścić do jego końca. Fabuła toczyła się przy pewnym śledztwie z powodu brutalnego morderstwa, co dodawała takiej nutki grozy oraz niepokoju, wywołując ciarki na całym ciele u czytelnika. Autorka umiejętnie rozbudowywała różne wątki, dając nam na światło dzienne zarówno osobiste przeżycia bohaterów, jak i zawodowe. Mamy demony przeszłości, które wciągają w swoje macki zła, niechcąc puścić dalej głównej postaci, lecz ta się nie poddaje, co teraz sprawia szybsze bicie serca oraz ukazuje siłę tej osoby. Emelie Schepp w niebywały sposób oddała taki chłód tejże historii, dodając także niepokojący klimat, a akcję poprowadziła tak, żeby cały czas coś się działo! Również nie zapomniała o tym, takim psychologicznym napięciu, pokazaniu różnych problemów społecznych, czy ogólnie ludzkiego życia, czy też tej ludzkiej natury. A jej zwroty były szokujące, przerażające, ale jakże wciągające! Bomba! 😁 Co, do kreacji bohaterów, to bardzo dobrą, silną osobowością była prokuratora Jana Berzelius. Ona skrywała wiele tajemnic z przeszłości, które nadawały tejże lekturze tego, całego tempa. Miała ona w sobie również wiele sprzeczności, bo z jednej strony była chłodna, taka nietykalna, a z drugiej ciepła i przyciągająca. Podziwiałam ją za tę siłę, determinację i chęć dowiedzenia się prawdy. Na każdym kroku jej emocje były namacalne, a uczucia wyczuwalne, czułam także od niej nader realność. Gdzieś tam z tyłu były również inni bohaterowie, bez których nie powstała by ta cała powieść, więc dla nich także brawa! Wlali oni w tę całą fabułę wiele przedziwnych sytuacji, nakręcali całą akcję i powodowali, że nieraz papka robiła się z mózgu! Byli oni świetnie i przyciągająco wykreowani. Zakończenie było satysfakcjonujące oraz pozostawiające czytelnika z taką nutką niepokoju. Chciałabym mieć już kontynuację tej historii i spotkać się znów z główną bohaterką. "Naznaczeni na zawsze" to kryminał, który miał połączonych w sobie parę elementów, ale na końcu złożył się w jedną, spójną całość, co dało mistrzowski efekt! Uważam, że fani skandynawskich klimatów będą kupieni w 100%! Ja, mimo iż fanką nie jestem, z tejże książki jest bardzo zadowolona i polecam Wam ją! 😎 😱 Współpraca barterowa z @wydawnictwosoniadraga 💚
szpaczek_czyta - awatar szpaczek_czyta
oceniła na88 miesięcy temu
Mrok Sharon Bolton
Mrok
Sharon Bolton
Jeśli można mówić o szczęśliwym zakończeniu tej serii to ta część właśnie je ma. Ciekawe poruszenie współczesnych problemów jednak od drugiej strony. Odwrócenie sytuacji - pokazanie problemów mężczyzn, a nie tylko kobiet (jak bywa w ówczesnym świecie). Oby była kolejna część!
beatavolley - awatar beatavolley
ocenił na81 rok temu
Diabelska lalka Yrsa Sigurðardóttir
Diabelska lalka
Yrsa Sigurðardóttir
Tym razem trochę naciągana, ale ciekawa historia. Powiązania między bohaterami... Cóż na Islandii może się i bronią. Rola lalki - podejrzewałam coś innego, także zaskok. Obyło się tym razem bez nowo modnych wynalazków i pouczeń w kwestiach społecznych, także ocena wysoka. Tłumaczenie z angielskiego... pisze ona po angielsku? Nieważne. I tak nie strawne w Islandii i do Islandii. Aż uszy kłuły!
golteria - awatar golteria
oceniła na81 dzień temu
Czarna księga Ian Rankin
Czarna księga
Ian Rankin
Wszystko nagle spada na głowę Johna Rebusa. Nic nie układa się po jego myśli. Ponadto jego przyjaciel i współpracownik zostaje zaatakowany i leży w szpitalu. Kto chciał skrzywdzić policjanta? Czy to ma coś wspólnego z osobistym śledztwem Briana? Wiele wątków się nawarstwia, a John musi wszystko poukładać by się dowiedzieć dlaczego..
sforzaa - awatar sforzaa
oceniła na75 miesięcy temu
Morderstwa w Suffolk Anthony Horowitz
Morderstwa w Suffolk
Anthony Horowitz
Drugi tom serii tylko utwierdził mnie w tym, że Anthony Horowitz naprawdę wie, co robi. „Morderstwa w Suffolk” kontynuują to, co było najlepsze w pierwszej części, ale jednocześnie wchodzą poziom wyżej jeśli chodzi o konstrukcję historii i sposób prowadzenia czytelnika. Znowu dostajemy zabawę formą i granicą między fikcją a rzeczywistością, ale tym razem miałem wrażenie, że wszystko jest jeszcze lepiej przemyślane. Autor pewniej prowadzi tę historię i daje czytelnikowi więcej przestrzeni do własnych domysłów. Zagadki są bardziej złożone, a tropy jeszcze sprytniej ukryte. Kilka razy byłem przekonany, że jestem już blisko rozwiązania, a potem okazywało się, że to tylko kolejna iluzja. Bardzo podobało mi się też to, jak rozwijają się znane już elementy. Relacja między warstwą książki a „rzeczywistością” robi się ciekawsza i bardziej angażująca. Czuć, że to nie jest tylko powtórka schematu, ale świadome rozwinięcie pomysłu z pierwszego tomu. Tempo jest dobre, nic się tu nie dłuży, a jednocześnie historia ma momenty, w których można się na chwilę zatrzymać i spróbować wszystko poukładać. Klimat spokojnej angielskiej prowincji znowu działa świetnie i kontrastuje z tym, co dzieje się pod powierzchnią. Muszę jednak przyznać, że momentami można się lekko pogubić, zwłaszcza jeśli ktoś nie czytał pierwszej części albo nie pamięta jej dobrze. To książka, którą dobrze czytać jako kontynuację.
m_bookish_ - awatar m_bookish_
ocenił na1010 dni temu

Cytaty z książki Szklany pokój

Więcej

To było interesujące doświadczenie. Nie często spotykała psychopatów. Przyszło jej na myśl, że ich odsetek jest może nawet większy w parlamencie niż w więzieniach.

To było interesujące doświadczenie. Nie często spotykała psychopatów. Przyszło jej na myśl, że ich odsetek jest może nawet większy w parlamencie niż w więzieniach.

Ann Cleeves Szklany pokój Zobacz więcej
Więcej