Jak przeżyć w starożytnym Egipcie

Prosta, łatwa i krótka książeczka popularyzatorska o starożytnej Grecji, ale przede wszystkim samych Aten. Nie ma tu jakiejś nie wiadomo jakiej wiedzy, jest prosto, w zasadzie licealnie, no ale i to warto znać. Nie zgodzę się, że autor podchodzi anachronicznie do epoki, którą opisuje – w zasadzie stara się być dość obiektywny, ukazując mroki, ale też i pewne jasne barwy tamtych czasów. Przytyki do filozofów? Jak już to tylko do Arystotelesa, który lubił zapędzać się w swoim empiryzmie za daleko. No i tyle. Spoko ogólnie książeczka, taka na przypomnienie sobie trochę wiedzy z liceum, w przystępny sposób.

Do przeczytania w jeden dzień, a przy okazji można dowiedzieć się wielu ciekawostek. Napisana prostym językiem, jakby kolega przed egzaminem ci wyjaśniał najpotrzebniejsze zagadnienia. Jako fanka starożytności jestem zachwycona. Na pewno sięgnę po inne książki z tej serii.

Muszę szczerze przyznać, że to książka, której okładka trochę mnie odstraszała. Nie dla tego, że jest nieładna, ale bałam się, że to co znajdę w środku będzie… sama nie wiem infantylne, „tiktokowe”? Chwała jednak recenzjom bo to one ostatecznie przekonały mnie do tego tytułu. Pierwsze i najważniejsze dla mnie było to, że książkę napisała rodowita Koreanka, mieszkająca już parę lat w Polsce, z polskim mężem u boku – to nadało wiarygodność całości. Znajdziemy tu naprawdę ogrom informacji z dobrym podziałem tematycznym, podane w płynny i przystępny sposób. Czytało się to po prostu dobrze i z zainteresowaniem. Autorka pisze szczerze o Korei Południowej – tam gdzie trzeba wprowadza lekką krytykę, gdzie indziej podkreśla pozytywnie wyróżniające się aspekty. Bardzo fajnym zabiegiem są porównania między Polską a Koreą – wskazania zarówno różnic jak i podobieństw. Przyjemnie poznawało się również wrażenia Koreanki na to z czym spotykała się w naszym kraju. Bardzo możliwe, że osobom mocno siedzącym w temacie może wydać się to książka pobieżna, która porusza wiele tematów, a za mało się w nie wgłębia. Jednak dla mnie, jako osoby, która do tej pory praktycznie nic nie wiedziała o tym kraju, było tu wszystko to co na początek chciałabym wiedzieć i na tyle, by rozbudzić mój apetyt na więcej, sprawić, że Korea zaczęła naprawdę mnie interesować. Trzeba też dodać, że w środku znajdziemy bardzo ładne ilustracje idealnie oddające klimat oraz prywatne zdjęcia autorki. Polecam książkę wszystkim rozpoczynającym przygodę z krajem k-popu, kimchi i, jak sama autorka pisze, wielu kontrastów.

Dżuma, która przetoczyła się przez Europę w XIV wieku jest drugim po II wojnie światowej kataklizmem, który dotknął ludzkość. John Kelly w tej fascynującej książce opisuje w jaki sposób choroba ta rozprzestrzeniła się na cały kontynent i jakie były tego skutki. Poza tym, że jest to książka tej strasznej pandemii, to jest to też opowieść o późnym średniowieczu - autor opisuje jak żyli wtedy ludzie (co jest nieodzowne, by zrozumieć czemu choroba była tak zaraźliwa),naświetla sytuację gospodarczą i polityczną, jak i obyczajowość. Nie bardzo rozumiem zarzutów, że w tej książce jest “za mało o dżumie” (że już nie wspomnę o “powtórzeniach”) - Kelly wytłumaczył zarówno genezę choroby, czynniki zakażenia, symptomy, jak i cały jej “marsz” przez Europę. Odniósł się na koniec też do teorii negujących dżumę, jako tę chorobę, która spowodowała tę pandemię. Nie wiem, co jeszcze można było napisać - ewentualnie trochę więcej miejsca można było poświęcić sposobom, na jakie ludzie usiłowali sobie radzić z pandemią, w tym o pierwszych kwarantannach, bo tego tu jest niewiele. Nie da się przecież napisać takiej książki bez nakreślenia tła zdarzeń, gdyż wszystko to się ze sobą wiąże. I trzeba pamiętać, że to wszystko opiera się na wątłych źródłach, sprzed 700 lat, przez które Kelly się przekopał. Faktycznie, może autor zbyt rozwodzi się nad pogromami Żydów, ale trzeba mieć świadomość, że to właśnie średniowieczna pandemia dżumy zrodziła różne spiskowe teorie na temat Żydów (skutkujące potem właśnie pogromami),które de facto funkcjonują do dziś. Dla mnie ta książka była pasjonującym spotkaniem z dawnymi wiekami - tak ciekawej książki historycznej dawno nie miałam w rękach (a konkurencja jest spora) - czytało mi się ją jak kryminał. Narracja Kelly’ego jest żywa, dramatyczna, są nawet momenty humorystyczne. Czytając, wyobrażamy sobie cuchnące średniowieczne miasta oraz konkretnych ludzi, jacy pojawiają się na kartach tej książki. O samej dżumie autor pisze tak, jakby to była osoba, a nie jakaś bakteria. Szkoda, że do tekstu wkradły się dość banalne błędy, jak wzmianka o lampie naftowej w XIV wieku, czy traktowanie Polski jako “peryferiów” Europy. Co do św. Augustyna, to autor nie twierdzi bynajmniej, że żył on w XIV wieku, co wynika z kontekstu, tylko wkradł się tu jakiś chochlik (zamiast wiek IV - XIV).

To jest książka dla początkujących w temacie. Jako taka, jest bardzo dobra. Opisuje najpowszechniej podzielane współczesne pogldoty naukowe dotyczące historii Ziemi w sposób prosty, unikając nadmiernych ilości szczegółów oraz kontrowersji, jakie oczywiście wśród naukowców istnieją. Sprawia to, że czytelnik, dla którego to nowość, nie gubi się i po przeczytaniu w sumie niedługiej książki otrzymuje całościowy obraz tematu, który pozwoli wgłębić się w bardziej zaawansowane pozycje.

Bardzo dobra, wciągająca książka. Autor opisał historię Islandii w lekkim i błyskotliwym stylu, podkreślając jej wpływ na dzieje świata. Czytając książkę dowiemy się co nieco o Grenlandii, II wojnie światowej czy zimnej wojnie. Twierdzę, że jest to bardzo dobra książka, poszerzająca wiedzę i horyzonty. Na pewno do niej wrócę.

"Cywilizacja egipska ma charakter unikatowy". Jedną z jej cech najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych od razu są hieroglify. Ta książka wprowadza czytelnika w świat cywilizacji egipskiej i tytułowych hieroglifów. I robi to świetnie. Książka podzielona została na siedem numerowanych części i wieńczącą dzieło "Rekomendowaną literaturę". Część pierwsza (krótka, wstępna, trzystronicowa) ma tytuł "Hieroglify dla każdego?". Kolejne części mają następujące tytuły: "Cywilizacja starożytnego Egiptu" (z tej części pochodzi pierwsze zdanie tej opinii),"Pismo", "Krótki kurs hieroglifów", "Mały tezaurus hieroglificzny", "Przewodnik. Od Kairu do Abu Simbel, od najprostszych zapisów do kryptogramu", "Zakończenie" (krótkie, niczym część pierwsza także trzystronicowe). Książkę kończy "Rekomendowana literatura", która została podzielona na następujące kategorie: "Opracowania ogólne", "Historia badań", "Odczytywanie hieroglifów", "Język i pismo", "Podręczniki i słowniki", "Podstawowe prace o piśmie", "Tłumaczenia tekstów egipskich", "Zdecydowanie odradzane" oraz "Internet" (z adresami ciekawych stron internetowych). W książce znajduje się mnóstwo ciekawych, rozmaitych ilustracji, które są znakomicie dobrane i współgrają z tekstem. Pasjonująca książka, która prawie nie ma wad i od której czasem trudno mi było się oderwać. Poszerzyła moją wiedzę. Bardzo, bardzo interesująca.

To nie jest przewodnik po nawiedzonych miejscach Ameryki, lecz rzetelny i fascynujący reportaż o niesamowitym zjawisku, jakim jest przeogromna wiara Amerykanów w zjawiska nadprzyrodzone. W Stanach Zjednoczonych niemal co drugi dom uznawany jest za nawiedzony – niezależnie od tego, czy stoi od stuleci, czy został wybudowany całkiem niedawno. Nie wspominając o historycznych szpitalach, więzieniach, cmentarzach, itp. Dickey nie oprowadza nas jednak od jednej „strasznej” lokalizacji do drugiej. Każdy rozdział poświęca innemu zjawisku: paradoksowi tragedii w Salem, wydarzeniu, które powinno być wyrzutem sumienia, a stało się atrakcją turystyczną; wymazywaniu niewygodnej historii na przykładzie Diabelskiego Pół Akra w Richmond, gdzie duchy niewolników zdają się być pominięte, a widuje się jedynie zjawy białych; tworzeniu „nawiedzonych domów” i przeobrażaniu ich dawnych mieszkańców w postacie groteskowe na potrzeby współczesnego biznesu rozrywkowego; czy procesom, w których rodzą się i utrwalają miejskie legendy. Przy okazji powstaje barwny obraz historii wielu niezwykłych miejsc: XIX-wiecznych szpitali psychiatrycznych, przykościelnych cmentarzy, Nowego Orleanu, Detroit czy ponad dwustuletnich więzień. To kawał solidnej reporterskiej pracy – aż szkoda, że książka nie ukazała się w serii amerykańskiej wydawnictwa Czarne. Autor nie wierzy w duchy, ale też nie obnosi się z tą niewiarą, nie deprecjonuje, nie krytykuje. Zamiast tego analizuje fenomen, jego źródła i konsekwencje.

Takie książki są albo rewelacyjne, albo dobre, albo bardzo kiepskie... bałem się, że ta będzie kiepska, ale niepotrzebnie, jest po prostu solidnie dobra ;) Interesująca i dosyć przystępna, chociaż fragmenty opisujące co się dzieje z organizmem po podaniu trucizny no to już wyższa chemia czy medycyna i tu trochę odpływałem :P Ogólnie jednak jest to kawałek wiedzy dla przeciętnego czytelnika. Było też troszkę humoru, np.: "Kiedy wiesz, że wprawdzie nie musisz się bać pluskiew, ale za to powoli zabija cię twoja tapeta, nie ma mowy o relaksie i odpoczynku, z którymi powinna się kojarzyć sypialnia. " (pdf.str. 193) ale gdyby go było troszkę więcej to by było idealnie ;) (czytana/słuchana: 9-10.03.2026) 5-/5 [7/10]

„I że Ci (nie) odpuszczę” to idealna książka, by liznąć kawałka historii, która może być zalążkiem do poznania całości. Ale czy jesteś w stanie dowiedzieć się z niej wszystkiego? Oj nie! Każda z opisywanych spraw jest przedstawiona w ciekawy sposób, choć nie aż tak wnikliwie, jak mogliby oczekiwać fani true crime. Dla osób, które dopiero wsiąkają w ten świat, może być jednak świetnym początkiem i zachętą do dalszego odkrywania. Książka napisana jest lekko, momentami nawet z humorem - co przy takiej tematyce nie jest łatwe. Czyta się ją szybko, czasem z lekkim niesmakiem, bo chciałoby się więcej szczegółów, więcej „smaczków”. Ale mimo tego - jest po prostu w porządku.

Wyjątkowa lektura dla fanów Agathy Christie, istne kompendium wiedzy najsłynniejszych przypadków zabójstw w jej książkach. Świetnie podsumowuje kryminalne zagadki i porównuje je z ówczesną oraz niegdysiejszą wiedzą. Dodatkowo wspomina o najgłośniejszych przypadkach morderstw za czasów Agathy- wiele kryminałów zamkniętych w jednej książce.

Miasteczko Natchez w stanie Missisipi udowadnia, że w Stanach Zjednoczonych można sprzedać dosłownie wszystko. Wliczając w to także dawno minioną świetność. Wystarczy tylko odpowiednia porcja marketingu, aby wykreować atrakcję turystyczną, która przyciągnie rzesze zwiedzających, gotowych zostawić swoje ciężko wypracowane dolary, by choć na chwilę przenieść się do „starych, dobrych czasów”, gdy dzieci radośnie tańczyły wokół słupa majowego, eleganccy mężczyźni paradowali w konfederackich mundurach, a kobiety w bajkowych krynolinach dbały o wystawne posiadłości elit Głębokiego Południa. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jeden, malutki szkopuł, który burzy ten sielankowy i idealistyczny obraz - otóż nieopodal centrum Natchez, na rozwidleniu dróg (Forks of the Road) Waszyngtona i Wolności (czyżby okrutny rechot historii?),przez dziesięciolecia funkcjonował drugi co do wielkości w Stanach Zjednoczonych (tuż po Nowym Orleanie) targ czarnoskórych niewolników. Ten mało chwalebny fakt z historii Natchez rodzi jednak pytanie, czy z tego powodu powinno się zrezygnować z „kultywowania wspólnego dziedzictwa” i „radosnego odtwarzania przeszłości”? Brytyjski dziennikarz, Richard Grant, zaprasza nas do prawdopodobnie jedynego takiego miasta w USA, w którym przeszłość stanowi fundament teraźniejszego funkcjonowania lokalnej społeczności, ciągle na nowo próbującej pogodzić sprzedaż mirażu dawnego blasku secesyjnego Południa z mroczną stroną własnej historii. W szczytowym okresie swojego rozwoju w Natchez zamieszkiwało wielu z najbogatszych Amerykanów. Źródłem owego bogactwa był wspomniany już handel niewolnikami oraz zyski czerpane z ich przymusowej pracy przy uprawie bawełny i cukru. Handlarze i wielcy plantatorzy nie szczędzili centa, aby ukazać własną zamożność i powodzenie. Efektem były powstające nad Missisipi, niczym przysłowiowe grzyby po deszczu, neoklasycystyczne rezydencje w stylu Antebellum (dodajnym, że co bardziej ekstrawaganccy właściciele niewolników w tym samym stylu budowali pomieszczenia dla swojego „żywego inwentarza”, których zewnętrzny przepych dramatycznie kontrastował z nędznym wyposażeniem wnętrza - koniec końców nie chodziło przecież o wygodę niewolników, ale o to, aby ulać trochę żółci rywalom i zaimponować sąsiadom). Tak właśnie narodziła się legenda „złotego wieku” Natchez, ale wszystko co dobre, musi kiedyś przeminąć (najlepiej z wiatrem). Zniesienie niewolnictwa po wojnie secesyjnej, a następnie Wielki Kryzys lat 30. XX wieku, zmusiły wielu właścicieli owych okazałych posiadłości do ich sprzedaży lub znalezienia innych źródeł ich utrzymania. Właśnie wtedy do akcji wkroczyły dostojne matrony z Natchez, które postanowiły uchylić drzwi swoich okazałych rezydencji dla przyjezdnych, gotowych zapłacić za oprowadzenie po wypełnionymi po brzegi antykami pokojach przy akompaniamencie lokalnych opowiastek. W swoim reportażu Richard Grant wciela się właśnie w takiego podglądacza nie tylko cudzych domów, ale także zbiorowych wyobrażeń o tym, kim byliśmy kiedyś, oraz kim jesteśmy dzisiaj. A w Natchez wyobrażenia te są skrajnie sprzeczne, gdy z jednej strony mamy potomków tych, którzy w łańcuchy zakuwali, a z drugiej - tych, których przodków zakuwano. Zatem dla jednych te wspaniałe posiadłości są namacalnym dowodem dawnej świetności, dla innych natomiast wręcz przeciwnie - to wstydliwy symbol wyzysku i upodlenia. Czy da się pogodzić te dwa całkowicie przeciwstawne poglądy? Grant próbuje to sprawdzić bezpośrednio na miejscu, gdzie nie tylko nawiązuje kontakty z lokalnymi elitami, co dla białego dziennikarza z brytyjskim akcentem nie jest rzeczą specjalnie trudną, ale także z przedstawicielami czarnoskórej populacji, którzy walczyli - i może nadal walczą - o równe prawa i równe obowiązki. Bo Natchez to miasto odrobinę schizofreniczne, w którym wciąż jest pielęgnowany blichtr starego Południa, przez co bardzo niechętnie dopuszcza się tu jakiekolwiek nowinki związane z niewolnictwem. Wszak to złe dla interesów. Ale jednocześnie miastem zarządza czarnoskóry burmistrz, większość radnych również jest czarnoskóra, a tutejsza społeczność zaskakuje tolerancją wobec odmienności, o czym wielokrotnie - i chyba z lekką przesadą - przypomina Grant na przykładzie lokalnych gejów. Reportaż napisany jest w dość lekkim stylu, ale nie zmienia to faktu, że dotyka bardzo poważnych kwestii równości i sprawiedliwości społecznej we wciąż straszliwie podzielonym społeczeństwie amerykańskim. W Natchez przejawia się to w tym, że potomkowie owych matron z lat 30. ubiegłego stulecia nadal sprzedają turystom własną wizję historii nie tylko samego miasteczka, ale także całego Południa Stanów Zjednoczonych. Bo turystyczne Natchez to nie tylko szereg imponujących posiadłości otwartych dla zwiedzających, ale także coroczne tableaux (z francuskiego „tableau vivant”, co oznacza „żywy obraz”). Są to inscenizowane przedstawienia, w których lokalne elity prezentują własną wizję przeszłości miasta - od momentu jego założenia aż do współczesności. Jeśli dobrze poszukamy na YouTube, można znaleźć tam film prezentujący tableaux z roku 2012 (osiem lat przed wydaniem reportażu),w którym doskonale widać, jak skrajnie jednostronna jest tu narracja o historii Natchez, które przecież swoje bogactwo zyskało dzięki istnieniu niewolnictwa. Tymczasem owa inscenizacja wspomina o wszystkim, nawet o indiańskich tubylcach, niegdyś zamieszkujących ten obszar, tylko nie o losie czarnoskórych niewolników, którzy byli sprzedawani na tutejszym rynku, a następnie w pocie czoła pracowali dla swoich białych panów. Grant dostrzega zatem ogromną dysproporcję między faktyczną przeszłością miasta, a wizją, jaką na potrzeby turystycznego biznesu wytworzyły kółka ogrodowe lokalnej śmietanki towarzyskiej. Właśnie na przykładzie tableaux ukazuje on, jak ciężko pogodzić prawdę historyczną z biznesem historycznym, bo przecież biali turyści z innych stanów nie po to przybywają do Natchez, aby słuchać o niewolnictwie i dyskryminacji Afroamerykanów, ale po to, aby przyjemnie i pożytecznie spędzić czas. Po co zatem o tym mówić i po co do tego wracać, skoro tak piękne wille i rodowe siedziby czekają na zwiedzających, aby ukazać im chwałę dawnego Południa? Właśnie takie jest Natchez - ekscentryczne, zakłamane i pełne sprzeczności. I prawdopodobnie taka jest jakaś część Ameryki jako takiej, a w szczególności stany, które aktualnie stanowią bastiony ruchu MAGA. Jeśli ktoś poszukuje praźródeł sukcesów aktualnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, z jego całą bezsensowną paplaniną o bezwarunkowej wspaniałości i wielkości Ameryki, to znajdzie je właśnie w miasteczkach takich jak to, gdzie trudna do zaakceptowania prawda wciąż ustępuje miejsca wyidealizowanej wizji własnej wspaniałej przeszłości. Warto także wspomnieć, że uzupełnieniem reporterskiej opowieści o współczesnym Natchez jest zaprezentowana przez Granta autentyczna i niesamowita historia księcia Fulanów - Abd al-Rahmana Ibrahima. Pojmany w niewolę w Afryce młody arystokrata zostaje sprzedany na statek niewolniczy, na którego pokładzie (a dokładniej - pod pokładem) przybywa do Nowego Orleanu, a stamtąd do Natchez. Tu afrykańskiego księcia nabywa lokalny farmer, który na jego sumiennej pracy i autorytecie roztaczanym wśród innych niewolników zbija niemałą fortunę. Przypadkowo rozpoznany przez znanego mu jeszcze z Afryki białego człowieka, Ibrahim stacza dramatyczną walkę o wolność własną oraz swoich dzieci, a jego sprawa ociera się o najwyższych polityków w ówczesnych Stanach Zjednoczonych. Ta fascynująca historia najsławniejszego niewolnika z Natchez dowodzi prawdziwości starego porzekadła, że życie kreśli czasami najlepsze scenariusze. Ale dla Granata to nie tylko ciekawa opowieść o pewnym wyjątkowym wypadku z przeszłości, ale także sposób na ukazanie realiów epoki niewolnictwa, które z takim trudem przebijają się do współczesnej świadomości mieszkańców miasta. A zatem podsumowując: „Najgłębsze Południe. Opowieści z Natchez, Missisipi” to ciekawy, choć typowo amerykański reportaż, w której raczej ślizgamy się po faktach i zjawiskach niż rzeczywiście się w nie zagłębiamy. W przypadku książki Grant czuć aż za bardzo, że była to rzecz, która powinna się dobrze sprzedać, co oznaczało, że nie należało zrazić do siebie żadnej ze stron toczącego się sporu. Właśnie z tego powodu lokalne dziwactwa i snobizm elity Natchez oraz różnego rodzaju mądrości generowane po kilku drinkach zajmują równie wiele miejsca, co relacje Afroamerykanów z ich dramatycznej walki o własne prawa. Ale mimo wszystko czytało się to dobrze, szczególnie te poważniejsze tematycznie fragmenty dostarczają sporo ciekawych informacji odnośnie przeszłości i teraźniejszości Głębokiego Południa Stanów Zjednoczonych, choć daleko tu do wyczerpania tematu. Jeśli jedna ma ktoś okazję, można sięgnąć, bo Natchez to rzeczywiście przedziwne miejsce, warte literackiego poznania.

Tegoroczne pozycje z polskiej klasyki podróżniczej (Fiedler, Halik) przygotowały mnie nieźle na tę lekturę. Pomocne okazały się także opowiadania Carpentiera, Mambo dżambo - Ishmaela Reeda i Rytuały... - Dimitrisa Xygalatasa. Zaczyna się bowiem od sensacji: zombie! Ale potem autor zagłębia się w antropologię, biologię z naciskiem na botanikę, socjologię i psychologię społeczną oraz historię. Mimo sporego rozrzutu dyscyplin, książka ani na chwilę nie traci drive'u, dynamiki i wciągającej, niemal powieściowej, narracji. Generalnie bardzo pożywna pozycja.

Autorkę znam z Polityki więc książkę brałem do ręki bez większych obaw i najkrócej pisząc nie zawiodłem się. Uwielbiam tego typu książki popularnonaukowe, które w przystępnym sposób tłumaczą człowiekowi dany kawałek wszechświata, a raczej aktualny stan wiedzy na jego temat. Przekrojowo, ciekawie, w oparciu o wiarygodne i ciekawe lektury. Naprawdę warto jeżeli kogoś interesuje dany wycinek nauki, jeżeli nie też zachęcam do spróbowania, szanse że się pożywicie są spore.

Sceneria niewielkiego miasteczka Grafton w stanie New Hampshire, otoczonego gęstymi lasami i surową naturą, stała się areną jednego z najbardziej zdumiewających przedsięwzięć w historii USA. Matthew Hongoltz-Hetling w swojej książce opisuje kontrowersyjny eksperyment społeczny – „Free Town Project”. Grupa libertariańskich idealistów postanowiła stworzyć tam utopijne miejsce, całkowicie wolne od „opresyjnego” państwa. W ich wizji raj oznaczał brak podatków, regulacji budowlanych, a nawet straży pożarnej. Jednak to, co na papierze brzmiało jak manifest absolutnej wolności, w rzeczywistości szybko wymknęło się z rąk, zamieniając miasteczko w poligon doświadczalny dla skrajnych idei. Moja ocena to 6,5/10. Choć temat jest fascynujący, momentami reportaż grzęźnie w nadmiarze dygresji. Niemniej, autor rzetelnie punktuje absurdy współczesności. Najbardziej jaskrawym przykładem klęski utopii okazali się… sąsiedzi z lasu. Brak wywozu śmieci (bo to usługa publiczna) i ignorowanie zasad bezpieczeństwa sprawiły, że Grafton stało się stołówką dla czarnych niedźwiedzi. Zwierzęta przestały bać się ludzi, co doprowadziło do bezprecedensowej fali ataków. Hongoltz-Hetling z sarkastycznym zacięciem pokazuje, że gdy znika wspólna odpowiedzialność, natura błyskawicznie wypełnia tę próżnię w najbardziej brutalny sposób. Książka to przestroga przed konsekwencjami skrajnych idei. Profesjonalizm autora objawia się w ukazywaniu, jak odmowa płacenia za podstawową infrastrukturę prowadzi do degradacji życia społecznego. Fachowość reportażu uderza w punkt: wolność bez odpowiedzialności to jedynie zaproszenie dla chaosu. Choć narracja bywa chaotyczna, „Niedźwiedzia przysługa” pozostaje trafną diagnozą ludzkiej pychy. Fachowo udokumentowana historia o tym, jak walka o brak podatków zakończyła się kapitulacją przed niedźwiedziami, jest jednocześnie tragiczna i komiczna. To lektura rzetelna, która pokazuje, że żadna utopia nie przetrwa starcia z rzeczywistością i brakiem wyobraźni jej twórców.

Agnieszka Jankowiak-Maik, znana szerzej jako Babka od Histy, od lat udowadnia, że o przeszłości można mówić z pasją, bez podręcznikowej nudy i z silnym nastawieniem na krytyczne myślenie. Jej książka „Historia, której nie było” to ambitna próba odczarowania narodowych mitów i oddania głosu tym, którzy w oficjalnym nurcie dziejów zostali zmarginalizowani. Moja ocena to 6/10 – to pozycja niezwykle ważna społecznie i edukacyjnie, choć jako dzieło literackie pozostawia pewien niedosyt. Książka nie jest klasyczną opowieścią fabularną, lecz zbiorem esejów i reportaży historycznych, które rzucają światło na „białe plamy” w naszej świadomości. Autorka skupia się przede wszystkim na herstorii, czyli historii kobiet, które mimo ogromnych zasług, zostały wypchnięte poza margines kronik pisanych przez mężczyzn. Poznajemy losy buntowniczek, naukowczyń i działaczek, których nazwiska rzadko pojawiają się w testach ósmoklasisty. Jankowiak-Maik analizuje również mechanizmy tworzenia mitów narodowych. Pokazuje, jak konkretne wydarzenia były retuszowane, by pasowały do aktualnej narracji politycznej czy ideologicznej. Autorka prowadzi nas przez wieki – od średniowiecza po czasy współczesne – zachęcając do zadawania pytania: „Dlaczego o tym nie usłyszałem w szkole?”. Mocne strony: Edukacja przez empatię Demokratyzacja historii: To najsilniejszy punkt książki. Autorka skutecznie „uczłowiecza” postacie historyczne, zdejmując je z pomników i pokazując ich lęki, motywacje oraz realne problemy. Przystępny język: Jankowiak-Maik pisze tak, jak uczy – dynamicznie, zrozumiale i z ogromnym szacunkiem do czytelnika, który nie musi być profesorem historii, by czerpać z lektury satysfakcję. Krytyczne podejście: Książka uczy weryfikowania źródeł i nieprzyjmowania „prawd objawionych” za pewnik, co w dobie dezinformacji jest umiejętnością bezcenną. Ocena „powyżej średniej” wynika z pewnego rozmycia formy. Choć treść jest fascynująca, momentami odnosi się wrażenie, że czytamy bardzo dobry, rozbudowany zbiór postów z mediów społecznościowych lub artykułów popularnonaukowych. Brakuje tu głębszej, spajającej wszystko klamry literackiej, która nadałaby całości bardziej monograficzny charakter. Dla osób głęboko siedzących w tematyce historycznej, niektóre wątki mogą wydać się potraktowane zbyt skrótowo, niemal publicystycznie. Podsumowując, „Historia, której nie było” to idealna propozycja dla młodzieży i osób, które chcą odświeżyć swoje spojrzenie na dzieje Polski. To ważny manifest dydaktyczny, który naprawia błędy systemu edukacji. Sześć punktów to uznanie dla misji autorki i jej pasji, nawet jeśli sama forma publikacji mogłaby być nieco bardziej pogłębiona. To lektura, która otwiera oczy i skłania do dyskusji przy rodzinnym stole.

Obojętne co bym napisał i tak będzie za mało !!! Jako Krakusowi zawsze zabraknie mi słów, żeby zarekomendować książkę. Eureka !!! Już wiem. Ty kup książkę, przeczytaj i .... pędzikiem w drogę do Krakowa !!! Sam zobaczysz i ocenisz o czym autor pisze. Naturalnie czytelnikom Gazety Wyborczej proponuję zwiedzanie Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie !!! Książkę z całego serca, tym innym, POLECAM !!!

Chyba najlepszym elementem tej książki są zdjęcia — naprawdę znakomite, o niesamowitym klimacie i głębi. Doskonale oddają atmosferę tamtej wyprawy: znój i cierpienie, surowość klimatu, samotność oraz realne niebezpieczeństwo śmierci. Patrząc na nie, widzę prawdziwych ludzi — pionierów wyznaczających nowe szlaki i piszących historię. Podczas lektury książki nie miałem jednak podobnych odczuć. Owszem, pojawia się wiele interesujących opisów, choćby skrajnych i irracjonalnych zachowań poszczególnych członków załogi, nie poczułem jednak w pełni tego obłędu — ani „zimna”, ani surowości nocy polarnej. Autor, mimo dostępu do ogromnej liczby materiałów źródłowych i dzienników, w mojej ocenie nie zdołał oddać pełni historii tej wyprawy, a sam styl narracji jest „płaski” i mało emocjonujący. Jak sam pisze, aby lepiej zrozumieć tę wyprawę i ją opisać, musiał pojechać na Antarktydę. Ja również odnoszę wrażenie, że musiałbym odwiedzić to miejsce osobiście, by poczuć jego klimat — książka niestety mi tego nie zapewniła.

Bardzo dobrze się ją czyta- pochłonęłam w jeden dzień. Byłam przerażona, jak funkcjonuje prywatny system edukacyjny w Japonii i czego wymaga się od pięcioletnich dzieci i jak bezrefleksyjnie rodzice w to brną. Relacja autorki broni się dzięki totalnej szczerości i przyznaniu, że popełniła wiele błędów w wychowaniu syna. Dla mnie najbardziej wstrząsająca scena, to ta, gdy po pobiciu syna przez nauczyciela matka pierze i prasuje chustęczkę przemocowca. To były okolice roku 2010! Taro był naprawdę bardzo silnym psychicznie chłopcem, że udało mu się to jakoś przetrwać. Duży plus po lekturze- doceniłam polską publiczną szkołę i podejście dzisiejszych rodziców, którzy są być może czasem zbyt roszczeniowi i nieobiektywni, ale wolę to od podejścia Japończyków.

Całkiem przyjemny reportaż, chociaż kontrowersyjny tytuł książki dotyczy tylko jednego czy dwóch rozdziałów. Całość dotyczy raczej sytuacji kobiet i ich traktowania we współczesnym świecie. Autorka stara się zachować obiektywizm, choć nie zawsze się jej to udaje. Publikacja w większości oparta o anglojęzyczne publikacje internetowe, co jednak nie umniejsza ogromu pracy jaki musiała włożyć autorka. Doceniam i polecam lekturę.