Koniec Wieku, nr 1 (I/1990)

Gdy siedem lat temu zaproponowaliśmy, by miesięcznik nazwać Koniec Wieku nie uzyskaliśmy zgody. Pozostało więc Pismo literacko-artystyczne. Dziś wracamy do pierwotnego zamiaru. Pragniemy kontynuować tematykę filozoficzną, religioznawczą, udostępniać łamy twórcom wchodzącym do literatury. Poczucie schyłkowości kultury, ideologii, kryzys wartości, który obserwujemy od dłuższego czasu - mamy nadzieję - znajdzie właściwy wyraz w kwartalniku.

Gdy siedem lat temu zaproponowaliśmy, by miesięcznik nazwać Koniec Wieku nie uzyskaliśmy zgody. Pozostało więc Pismo literacko-artystyczne. ...

Z końcem roku 1918 postanowiłem porzucić szkołę i poświęcić się samodzielnym studiom. (...) Był to okres braku stabilizacji politycznej, któremu towarzyszyły rozruchy uliczne. Znajdowałem się dość blisko tych wydarzeń, by móc słyszeć świst kul, kiedy w dniu ustanowienia Republiki Austriackiej żołnierze zaczęli strzelać do członków Rządu Tymczasowego, zgromadzonych u szczytu schodów prowadzących do gmachu Parlamentu. (Wydarzenie to zainspirowało mnie do napisania rozprawy o wolności).

Z końcem roku 1918 postanowiłem porzucić szkołę i poświęcić się samodzielnym studiom. (...) Był to okres braku stabilizacji politycznej, któ...

Ale jest i drugie oblicze prowincjonalizmu, ponure i groźne. Nie wypada hodować królików, bo Kraków to nie jakaś zapyziała dziura, lecz wielkie miasto przemysłowe. Nie wypada pisać po dwóch stronach kartki, bośmy nie żadne dziady i musimy pokazać, że nas stać. Nie będziemy się zajmować żadnymi drobiazgami, które wprawdzie mogłyby uczynić nasze życie wygodniejszym i przyjemniejszym, ale nie są na miarę epoki. Jeśli coś robimy, to musi być największe w Europie, a najlepiej na świecie.

Ale jest i drugie oblicze prowincjonalizmu, ponure i groźne. Nie wypada hodować królików, bo Kraków to nie jakaś zapyziała dziura, lecz wiel...