Światło i cień

Ta część również bardzo mi się podobała, z tym, że niektóre wątki trochę przekombinowane.
No i zdecydowanie nie jestem fanką tej lektorki - ciężko się jej słucha.

Ta część również bardzo mi się podobała, z tym, że niektóre wątki trochę przekombinowane.
No i zdecydowanie nie jestem fanką tej lektorki - ciężko się jej słucha.

Druga część sagi napisana słabiej, tło historyczne leciutko muśnięte, wydarzenia pędzą, bohaterów przybywa, wiele zdarzeń się rozmywa i staje się nieistotnych a przecież to był okres I wojny światowej.

Druga część sagi napisana słabiej, tło historyczne leciutko muśnięte, wydarzenia pędzą, bohaterów przybywa, wiele zdarzeń się rozmywa i staje się nieistotnych a przecież to był okres I wojny światowej.

Skoro zaczęłam to skończę. Jednakże saga Katarzyny Majgier „Kuchennymi drzwiami”, mimo niezłej fabuły, ma sporo słabych punktów, które mnie trochę uwierają podczas lektury.
Akcja części drugiej skupiona jest na kolejnym pokoleniu rodzin Muchów, Rozchodowskich i Dąbrowskich. Na główną bohaterkę wybija się najstarsza córka Zofii Klementyna, ale sporo miejsca poświęcono też synowi doktora Olkowi oraz Kazikowi, który poszukuje prawdy o śmierci swojego ojca. Podoba mi się, że autorka mocno akcentuje zmiany, jakie zachodzą w świecie w związku ze zmianami w widzeniu roli kobiet. Jej bohaterki są samodzielne, zaradne, a te, które wciąż wiszą u ramienia mężczyzny ponoszą konsekwencje swojej niefrasobliwości. Zmienia się też podejście do kwestii różnic społecznych, co pozwala niektórym na małżeństwa do niedawna nazywane mezaliansem. Niektórzy bohaterowie uparcie tkwią jednak w konserwatyzmie, we wszystkim co nowe widząc źródło zgorszenia i zepsucia.
Jednakże autorka bardzo powierzchownie kreuje swoich bohaterów i często nie wyjaśnia, jakie były motywy ich decyzji. Niektóre zachowania są wręcz dziwaczne i nie do zrozumienia. Olek, kiedy wreszcie odzyskuje względy ukochanej i jest z nią zaręczony jedzie do Wiednia, bo żal mu owdowiałej żony swojego znajomego, choć wie, że ta pogrywa sobie z nim i zwyczajnie chce się zabawić jego kosztem. Mało tego- opiera się jej dzielnie, ale w końcu ulega, żeby nie było jej przykro i żeby mogli się rozstać w miłej atmosferze. Wyznaje wszystko narzeczonej, a ta wybacza mu od razu i zostają małżeństwem. Słabe to i naiwne. Są też sceny jakby rodem z melodramatów. Na przykład scena zazdrości męża niewiernej Janki, który chce zabić rywala, a w konsekwencji na placu boju zostają trzy trupy.
Słabością tej powieści jest też nieumiejętność autorki do tworzenia tła wydarzeń. Zamiast malować je subtelnie i mimochodem robi to bardzo sztucznie. Po prostu na początku rozdziałów zamieszcza mini wykłady na temat wydarzeń historycznych- niezbyt ciekawe i raczej uproszczone.
Właściwie nie wiem, dlaczego zamierzam doczytać tę sagę do końca, ale zrobię to. Chcę się dowiedzieć, jak skończą się wątki związane z niektórymi postaciami, na niedociągnięcia zacisnę zęby.

Skoro zaczęłam to skończę. Jednakże saga Katarzyny Majgier „Kuchennymi drzwiami”, mimo niezłej fabuły, ma sporo słabych punktów, które mnie trochę uwierają podczas lektury.
Akcja części drugiej skupiona jest na kolejnym pokoleniu rodzin Muchów, Rozchodowskich i Dąbrowskich. Na główną bohaterkę wybija się najstarsza córka Zofii Klementyna, ale sporo miejsca poświęcono też...

📸 RECENZJA 📷
📸 "Światło i cień" Katarzyna Majgier 📷

Rozczytując się w kolejnej części sagi rodzinnej zatytułowanej "Kuchennymi drzwiami", doszłam do wniosku, że łączy mnie z nią relacja swoiście typu love-hate. 🙈
Jednego dnia wręcz chciałam po nią sięgnąć, drugiego zaś niejako zmuszałam się do powrotu do niej. Mimo to wystarczyło mi pół dnia wolnego, aby przeczytać nieco ponad połowę tego tomiszcza, poznając jego zakończenie. 💪
Po tym jak już zżyliśmy się z bohaterami w pierwszej części, nieuchronnym zdaje się zanurzenie w przygotowany przez autorkę świat, stanowiący kontynuację zmagań przygotowanych kolejnych postaci. 🫂
Ta książka zaskoczyła mnie wieloma momentami, od obserwacji etapów rozwoju dzieciaków, przez doświadczenia wszystkich bohaterów podczas 1. wojny światowej, aż do osiągnięcia spokoju państwowego, ale także rodzinnego - przy okazji wychodzenia na światło dzienne szczętnie skrywanych tajemnic. ⚖️
Czy w tej części postaci dowiedzą się więcej o swojej przeszłości? Czy poznają wszystkie cechy charakterów skrywane w genach od pokoleń? Jak to wpłynie na ich dalsze decyzje w dorosłym życiu? 🤔
Autorka kontynuując tę serię, pokazuje nam jak często mimo różnicy pokoleń dzieci potrafią popełniać błędy swoich rodziców. W dodatku postaci tej książki często inspirują się w swoich zachowaniach zasłyszanymi i poznanymi w książkach sytuacjami. 📚
Uważam, że część druga tej serii jest zdecydowanie bardziej wciągająca, postacie są wielobarwne, dużo bardziej zróżnicowane, wprowadzone zostaje mnóstwo nowych, ciekawych wątków, a jednak pozostaje pytanie czy zbrodnia z początku pierwszego tomu zostanie w końcu po latach rozwikłana. 🙉
O ile po pierwszej części nie byłam do końca przekonana do tej historii, teraz jestem ciekawa jak dalej się potoczą losy bohaterów, dlatego niezwłocznie sięgam po ostatni tom. A Wy co czytacie? Jesteście na urlopach? Dajcie znać 😉

#grapozorów #światłoicień #kuchennymidrzwiami #katarzynamajgier #historiamiłosna #sagarodzinna #powtarzającysięlos #miłość #love #trudnaprzeszłość #ciężkieżycie #chłopi #intrygi #spadek #okazje #cośinnego #1wojnaświatowa #feminizm #potrzebazmian #morderstwo #śledztwo #śmierć #czytam #kochamczytać #lubięczytać #czytanie #książki #bookstagram #readthis #recenzja

📸 RECENZJA 📷
📸 "Światło i cień" Katarzyna Majgier 📷

Rozczytując się w kolejnej części sagi rodzinnej zatytułowanej "Kuchennymi drzwiami", doszłam do wniosku, że łączy mnie z nią relacja swoiście typu love-hate. 🙈
Jednego dnia wręcz chciałam po nią sięgnąć, drugiego zaś niejako zmuszałam się do powrotu do niej. Mimo to wystarczyło mi pół dnia wolnego, aby przeczytać nieco...

Tak jak pierwszą część dało się czytać, tak druga wydaje się przekombinowana

Tak jak pierwszą część dało się czytać, tak druga wydaje się przekombinowana

Bardzo dobra, podobnie jak pierwsza część. Od razu zabieram się za kolejną

Bardzo dobra, podobnie jak pierwsza część. Od razu zabieram się za kolejną

Kilka dni temu napisałam parę słów o pierwszej części cyklu Kuchennymi drzwiami Katarzyny Majgier, czyli o „Grze pozorów”. Jak już wiecie, bardzo mi się podobała ta książka, dlatego od razu sięgnęłam po kolejny tom. Czy jest to równie ciekawa powieść?

Mija dwadzieścia lat od śmierci Teodora Lutoborskiego. Dzieci Zosi dorastają. Najstarsza - Klementyna zaczyna interesować się fotografią. Bronek świetnie radzi sobie w szkole. Staszek zapowiada się na bardzo dobrego gospodarza. Sen z powiek spędza najmłodsza - Janka, która jest świadoma swojego sprytu i urody.

Tymczasem kuzynka Zosi - Franciszka otrzymuje wreszcie niedoręczone przez lata listy od swojej miłości. Czy prawda zrujnuje jej dotychczasowe małżeństwo? Z kolei Olek Dąbrowski postanawia pójść w ślady ojca i zostać lekarzem, a Kazik Rozchodowski myśli o karierze wojskowego. Chłopaka męczą okoliczności śmierci jego ojca i postanawia przeprowadzić własne śledztwo, które zaprowadzi go zdecydowanie dalej, niż planuje.

W tle dzieje się historia. Zatonięcie Titanica, zamach na księcia Ferdynanda w Sarajewie, wybuch I wojny światowej, epidemia hiszpanki... Te wszystkie wydarzenia również mają ogromny wpływ na los bohaterów.

„Grze pozorów” jest dla mnie genialną książką, a druga część Kuchennymi drzwiami tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że cała seria to wspaniała saga, która niesamowicie wciąga. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że „Światło i cień” jest jeszcze lepszą powieścią niż jej poprzedniczka. Znając już bohaterów tym bardziej przeżywamy ich losy. Autorka ciekawie wplata je w wydarzenia historyczne, które nie jeden raz dodają dramatyzmu sytuacji. Dodatkowo drogi bohaterów zgrabnie się ze sobą łączą sukcesywnie tworząc więź pomiędzy nimi. Przyznam, że trzeba być skupionym, by nie pogubić się w tych wszystkich koligacjach rodzinnych. Poza tym nie brakuje skrzętnie ukrywanych sekretów, które bardzo komplikują wiele spraw i to na przestrzeni co najmniej dwóch pokoleń.

Po raz kolejny nie brakuje tutaj obyczajów właściwych dla tamtych czasów, czyli początku XX wieku. Bardzo ciekawa jest wzmianka o rozwijającej się psychiatrii, gdzie przewijają się takie nazwiska, jak Freud czy Jung. Ponadto naukowcy zaczynają interesować się dziedzicznością. Niektórzy, powiedziałabym, że nadmiernie, co niesie za sobą tragiczne konsekwencje. Oprócz tego nadal nie brakuje wszechobecnej hipokryzji czy umniejszania roli kobiety (to powoli zaczyna się zmieniać). I choć trudny czas, jaki przynosi I wojna światowa, uderza we wszystkich, to właśnie on udowadnia, że kobiety potrafią więcej.

Abstrahując od fabuły i kreacji bohaterów „Światło i cień” to powieść, którą czyta się jednym tchem. Bardzo podoba mi się styl autorki, który nie pozwala oderwać się od historii aż do ostatniej strony. Patrząc na ilość bohaterów to nie lada wyzwanie tak poprowadzić fabułę, w dodatku wplatając wydarzenia historyczne, aby wszystko się zgrało i w ostateczności stworzyło spójną całość. Czytanie tej książki to naprawdę ogromna przyjemność.

„Światło i cień” to powieść, którą polecam z całego czytelniczego serca. Jest to książka, przez którą dosłownie się płynie nie mogąc się oderwać. Świetnie wykreowani bohaterowie, obok których nie sposób przejść obojętnie. Zgrabnie wplecione wątki historyczne. Obyczaje początku XX wieku. Do tego intrygi, tajemnice, nieszczęśliwe miłości i rozwiązywanie zagadek sprzed lat. Lektura idealna dla miłośników sag rodzinnych i powieści obyczajowych.

Kilka dni temu napisałam parę słów o pierwszej części cyklu Kuchennymi drzwiami Katarzyny Majgier, czyli o „Grze pozorów”. Jak już wiecie, bardzo mi się podobała ta książka, dlatego od razu sięgnęłam po kolejny tom. Czy jest to równie ciekawa powieść?

Mija dwadzieścia lat od śmierci Teodora Lutoborskiego. Dzieci Zosi dorastają. Najstarsza - Klementyna zaczyna interesować...

Świetna. Drugą część przygód bohaterów czytałam jeszcze z większym zaangażowaniem niż pierwszą. Dzieci dorastają, tajemnice nadal towarzyszą bohaterom, dużo niedopowiedzeń, które mają wpływ na życie. To wszystko dzieje się w moim ulubionym Krakowie. Polecam bo to wciągająca historia. Czytając takie historie zawsze się cieszę że urodziłam się w obecnych czasach.

Świetna. Drugą część przygód bohaterów czytałam jeszcze z większym zaangażowaniem niż pierwszą. Dzieci dorastają, tajemnice nadal towarzyszą bohaterom, dużo niedopowiedzeń, które mają wpływ na życie. To wszystko dzieje się w moim ulubionym Krakowie. Polecam bo to wciągająca historia. Czytając takie historie zawsze się cieszę że urodziłam się w obecnych czasach.

𝐂𝐙𝐘 𝐖𝐒𝐙𝐘𝐒𝐂𝐘 𝐖𝐈𝐄𝐃𝐙Ą 𝐊𝐈𝐌 𝐒Ą


"Świat składa się ze światła i cienia. Jeśli chcesz go poznać nie możesz skupić się tylko na tym, co jest w świetle. Musisz poznać także cień i w fotografii i w życiu."

Druga część „Kuchennymi drzwiami” jest równie fascynująca, jak jej poprzedniczka. Autorka kontynuuje losy bohaterów poznanych w pierwszej części sagi. Ścieżki życia poszczególnych osób, jak poprzednio są ściśle ze sobą powiązane i chociaż jest tak wiele postaci, Katarzynie Majgier udało się wszystko połączyć w jedną perfekcyjną całość. Wspaniała saga, z fenomenalnie oddanym klimatem tamtych czasów. Doskonale opowiedziana, przepięknym językiem, a jej czytanie było czystą przyjemnością, pomimo wielowątkowości i mnóstwa postaci. Ponownie żałuję, że to już jest koniec, zatem czas sięgnąć po część trzecią.

Minęło sporo czasu, od zdarzeń, które zakończyły „Grę pozorów”, ale w społeczności polskiej niewiele się zmieniło. Nadal są to czasy, kiedy dziewczyny myślą tylko o zamążpójściu, a strój jest miernikiem zamożności. Arystokraci nadal utrzymują kontakty wyłącznie z arystokratami nawet wtedy, gdy ich pozycja materialna nie jest już taka dobra, jak wcześniej. Wciąż uważają się za lepszych od innych tylko, dlatego, że pochodzą z wyższych sfer.

Zosia po śmierci męża sama wychowuje czwórkę dzieci i choć doskwiera jej brak męża, to sobie jakoś radzi na gospodarstwie, zwłaszcza że ma dużą pomoc ze strony swoich synów. Klima wyrosła na piękną i rezolutną kobietę, ale jej marzeniem nie jest bycie gospodynią na hektarach, marzy, by zostać fotografem. Wszystkie dzieci Zosi są dobre i poukładane za wyjątkiem rozkapryszonej Janki, której praca w gospodarstwie zupełnie nie interesuje, ciągle sprawia Zosi problemy wychowawcze, jest krnąbrna i leniwa, sądzi, że uroda otworzy jej wszystkie drzwi.

Franciszka się ustatkowała i żyje spokojnie u boku męża, ale odnalezione po latach listy wzbudzają w niej uśpioną tęsknotę. Olek Dąbrowski pragnie pójść w ślady ojca i zostać lekarzem, natomiast Kazik Rozchodowski marzy o karierze w wojsku.

Wszyscy oczekują od Klimy, że wyjdzie wkrótce za mąż, lecz ona nie spieszy się do stabilizacji, bo chce być niezależna i sama się utrzymywać. Olek zaczyna myśleć o dziewczynie inaczej niż o przyjaciółce, ale Klima wzdycha do Piotra, przyjaciela Olka. Gdy Klima zrozumie w końcu, że Olek jest dla niej kimś więcej niż przyjacielem, docierają do niej niepokojące plotki, w które ona jest skłonna uwierzyć. Wyjeżdża bez słowa wyjaśnienia do Pragi. Minie sporo czasu nim tych dwoje ponownie się spotka i wszystko sobie wyjaśni.

Wspaniała historia, która pokazuje, że mimo upływu czasu ludzie wciąż są tacy sami. Mijają lata, wszystko się zmienia, a ludzie nie. Powieść opowiada o tym, że ludzie wciąż są tak samo zawistni, mściwi, oceniają innych po wyglądzie i statusie materialnym, a także o tym, że latami skrywane sekrety i tajemnice i tak w końcu wypłyną na wierzch, mając niebagatelny wpływ na życie bohaterów. Nawet wtedy, gdy wydawało się, że ukrywanie prawdy wyjdzie wszystkim na dobre, lecz skrzętnie chowane tajemnice prowadzą do kolejnych kłamstw i niedomówień, unieszczęśliwiając przy tym kolejne osoby. Czyny i tajemnice rodziców mają wpływ na życie dzieci, które ponoszą tego konsekwencje.

Kiedy w Krakowie młodzi chłopcy zastanawiają się nad swoją przyszłością, to w Sarajewie ich rówieśnicy nabijają broń. Wybucha I wojna światowa, która na zawsze zmieni życie bohaterów powieści. Wielu młodych mężczyzn udaje się na front, z którego już nie wrócą lub wrócą okaleczeni, a młode kobiety zamiast czekać w domu na nich, pełnią służbę w szpitalach przy rannych.

Wielu bohaterów, wiele wątków, które są tu opisane z wielką dokładnością, bo wszystko ma w tej historii sens i ogromne znaczenie. Jestem pełna uznania dla talentu pisarskiego autorki, która nie tylko nie pogubiła się w tym gąszczu postaci, a wprost przeciwnie dla każdej z nich znalazła czas i miejsce, aby ich losy zgrabnie wpleść w fabułę. Każde z występujących tu bohaterów ma jakieś znaczenie i wpływ na losy innych postaci. Całość czyta się naprawdę płynnie i bez jakichkolwiek zgrzytów, co świadczy o naprawdę dobrym poziomie tej powieści. Katarzyna Majgier nie oszczędza swoim bohaterom zawirowań losu, problemów, z którymi muszą się uporać, komplikacji życiowych i uczuciowych. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się wspaniale wykreowana postać Klimy, która nie potrafi pogodzić się ze konwenansami i ograniczeniami, które dotyczą kobiet. Nie może poukładać sobie życia, bo tajemnice z przeszłości wciąż nie dają jej spokoju. Nie może pogodzić z tym, że dotąd była okłamywana, bo być może jej życie potoczyłoby się zupełnie inaczej, gdyby znała prawdę o swojej przeszłości.

Wspaniale odwzorowane tło historyczne, przedstawienie czasów, gdy kobiety pomimo uzyskania prawa wyborczego, wciąż były ograniczane i nie miały możliwości być równorzędnymi partnerkami dla mężczyzn. „Światło i cień” to doskonale zobrazowanie rozwoju nowej epoki, czasu przemian, idealnie splecionych z losami bohaterów i ich przeżyciami. Opisy wojny, odzyskania niepodległości, epidemii hiszpańskiej grypy, a także umieszczenie w fabule katastrofy Titanica, oraz poruszenie ważnych problemów społecznych dotyczących tamtego okresu. Wiele wątków, które łączą się w jedno, niecodzienną powieść, od której trudno się oderwać. Jednym słowem wspaniała literacka przygoda.


„Wielkie tajemnice i udawanie, że nikt nic nie wie i wszyscy wierzą w to, co im się powie […] Nikogo nie obchodzi, że komuś może to zniszczyć życie! Najważniejsze są pozory i to, co ludzie powiedzą”.

Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Słowne.

𝐂𝐙𝐘 𝐖𝐒𝐙𝐘𝐒𝐂𝐘 𝐖𝐈𝐄𝐃𝐙Ą 𝐊𝐈𝐌 𝐒Ą


"Świat składa się ze światła i cienia. Jeśli chcesz go poznać nie możesz skupić się tylko na tym, co jest w świetle. Musisz poznać także cień i w fotografii i w życiu."

Druga część „Kuchennymi drzwiami” jest równie fascynująca, jak jej poprzedniczka. Autorka kontynuuje losy bohaterów poznanych w pierwszej części sagi. Ścieżki życia...

Jeśli czytaliście pierwszą część serii "Kuchennymi drzwiami" to na pewno skusicie się i na drugą - "Światło i cień". Poznajemy w niej dalsze losy bohaterów, których poznaliśmy w "Grze pozorów". Dzieci Zofii dorosły. Mają swoje marzenia i problemy. Nieco więcej uwagi autorka poświęca Klementynie, która zainteresowała się fotografią i pragnie pracować w tym zawodzie.
Pani Majgier nie zapomina oczywiście o Franciszce i Rozchodowskich. Nie zapomina również wspomnieć o jakże ważnym wydarzeniu w ówczesnym czasie, a mianowicie - tragedii Titanica.
Wiele pobocznych wątków, które tak jak i w pierwszym tomie łączą się w jedno.
Znów pokazany Kraków z perspektywy ludzi żyjących na początku XX wieku. No i pierwsza wojna światowa.
Powieść obyczajowa od której trudno się oderwać. Polecam.

Jeśli czytaliście pierwszą część serii "Kuchennymi drzwiami" to na pewno skusicie się i na drugą - "Światło i cień". Poznajemy w niej dalsze losy bohaterów, których poznaliśmy w "Grze pozorów". Dzieci Zofii dorosły. Mają swoje marzenia i problemy. Nieco więcej uwagi autorka poświęca Klementynie, która zainteresowała się fotografią i pragnie pracować w tym zawodzie.
Pani...