Dragon Ball Full Color Saga 1 tom 5

Ten tom powinien być czystą satysfakcją, bo okładka obiecuje dokładnie to, czego się spodziewam, Goku w opanowanym ultra instynkcie kontra Moro, a jednak podczas czytania mam w głowie więcej tarcia niż triumfu, bo seria robi kilka decyzji, które są jednocześnie efektowne na stronie i podejrzane na poziomie sensu. Pierwsze wrażenie jest czytelne, rozkład walki jest prosty, kadry często idą w duże, szerokie ujęcia, żeby pokazać dominację ruchu i to, że Goku w tej formie porusza się inaczej, bardziej „płynnie”, z mniejszą ilością zbędnych gestów, co rysunkowo wygląda dobrze, bo ciało ma spójny kierunek, a przejścia między ujęciami nie gubią osi, tylko prowadzą wzrok jak po sznurku, ale im dłużej trwa ta przewaga, tym mocniej drażni mnie klasyczny nawyk Goku, czyli karmienie przeciwnika fasolką z założeniem, że skoro jest silniejszy, to może sobie pozwolić na „uczciwą” walkę. Fabularnie rozumiem, po co to jest, ma podbić stawkę i zrobić miejsce na zwrot, ale jako zachowanie postaci zaczyna mi się robić nudne i naiwne, bo to jest schemat, na którym on albo ktoś obok zawsze płaci, i tu też czuję, że to nie trzyma się kupy, bo w tej sadze zagrożenie jest zbyt drapieżne, zbyt bezwzględne, żeby takie rozdawanie oddechu miało sens. Druga rzecz to kopiowanie mocy, a dokładniej możliwość sięgania po umiejętności anioła przez Moro dzięki temu, co przejął przez Seven-Three, i to jest dla mnie w tym tomie największy zgrzyt, bo narzędzie, które działało jako sprytna kradzież pakietu technik, nagle zaczyna zahaczać o poziomy, które powinny stać poza tym mechanizmem, i w mojej głowie od razu pojawia się równia pochyła, skoro da się anioła, to równie dobrze dałoby się kopiować kolejne absoluty, Wielkiego Kapłana, Beerusa, a nawet wyżej, i wtedy cały system świata robi się dziurawy. Dlatego cieszę się, że sam komiks w końcu to domyka i potwierdza, że pełne „pójście na skróty” jest niemożliwe, bo inaczej skala przestałaby cokolwiek znaczyć, a stawka zamieniłaby się w loterię mechanik. W tym wszystkim dostaję jednak dwa motywy, które naprawdę mnie kupują, po pierwsze Uub, bo jego wejście ma smak dobrego mostu, zaskakuje świeżością i daje nadzieję na rozwinięcie, nawet jeśli mam z tyłu głowy, że anime ustawia to inaczej, z tym klasycznym poznaniem na turnieju Tenkaichi Budokai, ale jako impuls na dalszą drogę to jest bardzo trafione, bo otwiera przyszłość bez dokładania kolejnej formy. Po drugie przejście między sagą Moro a tym, co idzie dalej, jest zrobione wyjątkowo sprawnie, sceny u Zenō mają lekko zabawny ton, który nie rozwala napięcia, tylko daje oddech, a potem prawdziwym majstersztykiem jest spięcie wątków postacią Seven-Three, bo to jest ten rodzaj łącznika, który nie wygląda jak doklejka, tylko jak konsekwencja wcześniejszych decyzji. Wprowadzenie Granoli też wypada dobrze, bo wreszcie dostaję wojownika, którego profil jest inny, bardziej snajperski, lepsza technika przy relatywnie słabszej surowej sile, co daje potencjał na sceny o precyzji, a nie tylko o przepychaniu, a przy okazji dostaję kawałek historii Saiyan pod rządami Freezera w dawce, która mnie nie męczy, bo nie mam ochoty na setny „filer” o tym samym, wolę, kiedy to jest podane jako tło, które pcha motywację, a nie jako nostalgia dla nostalgii. Najbardziej jednak trzyma mnie na końcu obietnica rozdzielenia dróg głównych bohaterów, Beerus jako nauczyciel Vegety to świetny ruch, bo nagle robi się wyraźny podział, uczeń boga i uczeń anioła, dwie filozofie siły, dwie metody, i wreszcie przestaję patrzeć na nich jak na duet, który goni tę samą metę innymi krokami. Ten tom jednocześnie mnie wciąga walką i wytrąca schematem fasolki oraz zbyt szerokim użyciem mechaniki kopiowania, ale na szczęście zostawia po sobie mocne zaczepienie na następny etap, mocniejsze niż samo „kto był silniejszy”.

Kapitan Tsubasa Tom 1. W latach 90. codziennie z niecierpliwością wyczekiwałem kolejnego odcinka Kapitana Jastrzębia, tak jak każdy z moich ówczesnych kolegów. Później graliśmy jeszcze w Tsubasę na Pegazusie. Była to tekstowa przygodówka, w całości po japońsku 🙂. Już samo to pokazuje, jak ogromnym fenomenem była ta seria w moim dzieciństwie. Po tylu latach pojawiło się więc pytanie: czy manga Kapitan Tsubasa jest jeszcze w stanie wzbudzić we mnie jakiekolwiek emocje? O rany, tak! I to jakie. Ta kultowa manga to oczywiście historia chłopca, który pragnie zostać najlepszym piłkarzem na świecie. Tsubasa Ōzora, bo o nim mowa, już od najmłodszych lat wykazuje się niezwykłym talentem do futbolu. Od pierwszego tomu bije niesamowity optymizm, który momentalnie zaraża czytelnika. W dzisiejszych czasach jest to lektura wręcz nietypowa. Bohaterowi wszystko od początku się udaje, a on sam przez cały czas pozostaje uśmiechnięty i zadowolony. I wiecie co? Przy tej szarówce za oknem takie podejście jest czymś absolutnie wspaniałym. Ale jak to! Zapytacie, nie musi on brnąć przez porażki z zaciśniętymi zębami, by coś osiągnąć? Ano nie musi! Jasne, wszystko jest tu przerysowane, jednak ciepło i pozytywna energia, jakie biją z tej historii, to czyste złoto. Na koniec nie sposób nie wspomnieć o rewelacyjnie nakreślonych postaciach oraz świetnych, dynamicznych ilustracjach, które doskonale oddają emocje boiskowej rywalizacji. Perełka, po prostu. Mangę możesz zarobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTcV3tQDF4J/?igsh=czhzdjU5djh0bWs2

Fajnie się to czytało, ale mam wrażenie, że historia miejscami jest za bardzo przeciągnięta i nie ma w sobie tego ,,mięsa" fabularnego. Postacie poboczne potrafią zirytować głupimi przytykami w stronę głównego bohatera. Na plus - fajna kreska, raj dla tych zainteresowanych japońską motoryzacją.

W tomie 7 serii Dragon Ball Full Color Saga 1 mamy do czynienia z kilkoma istotnymi wydarzeniami, które wpływają na całą fabułę. Przede wszystkim poznajemy dziadka Goku, którego chłopiec spotyka po raz pierwszy od czasu jego śmierci. To spotkanie zmarłego dziadka jest wzruszającym momentem, przypominającym o głębokich więzach rodzinnych, jakie Goku zachował mimo straty bliskiej osoby. Kluczowym wątkiem tomu jest także przywrócenie do życia ojca Upy, co Goku robi, wzywając smoka Shenlonga. To kolejny dowód na to, jak wielkie możliwości dają smocze kule i jak Goku dąży do realizowania obietnic wobec przyjaciół. Co więcej, rozpoczyna się Tenkaichi Budokai, co podnosi emocje do maksimum. Zawody te stają się polem starcia najlepszych wojowników i przygotowują nas na kolejne, coraz bardziej intensywne pojedynki. Fabuła tomu 7 pełna jest napięcia, ciekawych postaci oraz emocjonalnych momentów, co czyni ten tom wartym uwagi i zapewnia mu trwałe miejsce w serii.

Ten tom ma dla mnie jedną świetną rzecz, jedną obrzydliwą rzecz i jeden stary nawyk bohatera, który znowu mnie wytrąca z napięcia w najgorszym możliwym momencie, więc czytam go na zmianę z satysfakcją i z irytacją. Okładka faktycznie może zmylić, ta dziwna twarz Goku i sugestia „strażnika” poza Ziemią wygląda jak obietnica innego miejsca i innej osi, a ja od pierwszych stron wiem, że i tak będziemy tkwić w ziemskiej bitwie z Moro, przez co okładka jest bardziej dekoracją niż uczciwym sygnałem, chociaż sam motyw Galaktycznego Patrolu nadal robi mi klimat i porządkuje stawkę, bo to wreszcie nie jest tylko prywatna wojna kilku nazwisk. Największy plus to Vegeta, bo jego przewaga nie wynika wyłącznie z kolejnej warstwy „mocy”, tylko z tego, że technika i kontrola Ki z Yardrat zaczynają realnie zmieniać język walki, widzę inne tempo, inne decyzje w kadrze, więcej pracy na dystansie i na rozbrajaniu przeciwnika niż na klasycznym przepychaniu, a to jest dla mnie rozwój postaci, który lubię, bo Vegeta staje się skuteczny nie tylko jako silniejszy, ale jako mądrzejszy w działaniu, i to widać na stronie w tym, jak rysunek pokazuje jego pewność i to, że walczy „narzędziowo”. Druga dominanta jest odwrotna, bo scena pożarcia Seven-Three przez Moro w akcie desperacji jest dla mnie najobrzydliwszym momentem w całym Dragon Ballu, nie ze względu na samą przemoc, tylko przez sposób, w jaki kadr to podaje, jakby ciało i tożsamość były surowcem do natychmiastowego przerobienia na przewagę, a ja mam tu odruchowe porównanie do wchłaniania Buu, które było bardziej „komiksowe” i jakoś dziwnie mniej odpychające, nawet jeśli w treści bywało równie mroczne. Zaraz po tym pojawia się mój problem ze skalą konsekwencji, bo moc, jaką Moro zdobywa dzięki temu przejęciu, jest dla mnie przesadzona, to jest skok, który ryzykuje rozklejenie stawki i robi z całej dotychczasowej pracy sceny coś, co można jednym ruchem przeskalować do dowolnego poziomu, i wtedy zamiast czuć ciężar starcia, zaczynam myśleć o tym, czy seria nie używa za łatwego skrótu. Do tego dochodzi wtrącenie Merusa, które rozumiem na poziomie konstrukcji, bo ma to uderzyć jak klasyczny impuls do przekroczenia granicy, w Twojej głowie nawet jak śmierć Krillina na Namek, tylko że emocjonalnie mi to nie leży, bo mam wrażenie, że scena zostaje przestawiona z konfliktu na przycisk, a ja wolę, kiedy konsekwencje wynikają z decyzji bohaterów w walce, a nie z „wejścia” postaci, która ma uruchomić dalszą eskalację. Krótki kadr wspomnienia treningu Goku z Merusem jest dobrym dodatkiem, bo przypomina, że ich relacja nie jest tylko narzędziem fabularnym, ma rytm, ma korektę ruchu, ma coś intymniejszego niż zwykłe przekazywanie formułek. Najbardziej jednak drażni mnie powrót starego zachowania Goku, tego odruchu, że jeszcze spróbuje kogoś „uratować” albo dać mu przestrzeń, bo chce mieć z kim walczyć, i wiem, że to czasem w tej serii kończy się dobrze, że Vegeta, C17 czy Piccolo potrafią na tym skorzystać, ale z Moro to jest inna liga zagrożenia, bardziej drapieżna, mniej honorowa, i takie miękkie podejście nie pasuje do stawki, którą rysunek próbuje mi sprzedać jako krytyczną. Po lekturze zostaje mi mocny obraz Vegety jako kogoś, kto wreszcie ma przewagę przez technikę, oraz niechęć do tego, jak szybko seria podbija suwak okrucieństwa i suwak mocy jednym ruchem, przez co napięcie robi się mniej wiarygodne, bo wygrywa nie praca sceny, tylko nagły dopalacz. Ten tom pokazuje, jak łatwo w tej sadze założyć bohaterom plombę na rozsądku, kiedy fabuła potrzebuje kolejnego skoku.

Dragon Ball Full Color: Saga 1, Tom 4 to zdecydowanie pozytywny rozdział całej serii, pełen niezapomnianych chwil i doskonale ilustrowanych emocji, które tylko wzmacnia kolorowa szata graficzna. Tom ten prezentuje widowiskowy finał walki podczas turnieju Tenkai Budokai, będącego ukoronowaniem intensywnych zmagań Goku i jego przeciwników. Starcia są dynamiczne, napięcie wzrasta z każdą stroną, a detale w kolorze pozwalają jeszcze mocniej wczuć się w klimat tej historii. Saga rozszerza się również o nowy wątek: pojedynek z Red Ribbon Army, czyli legendarnej organizacji, która stanie się jednym z głównych wyzwań dla Goku. Różnorodność lokacji, jak np. mroźne, zimowe tło podczas ratowania sołtysa, nadaje fabule świeżości i dodaje wyzwań, z jakimi nasz bohater musi się zmierzyć. Scena w zimowej scenerii stanowi świetny kontrast dla bardziej tropikalnych i gorących lokacji z wcześniejszych części, co wzmacnia wrażenie przygody i eksploracji. Wprowadzenie postaci androida Ósemka dodaje opowieści kolejny wymiar, wprowadzając motywy przyjaźni, lojalności i współpracy, tak charakterystyczne dla uniwersum Dragon Balla. Ósemek wyróżnia się nie tylko wyglądem, ale również osobowością, tworząc ciekawą przeciwwagę dla pozostałych antagonistów. Podsumowując, tom ten dostarcza świetnie napisanej akcji, ale i różnorodnych emocji – od humoru po dramatyczne, bohaterskie momenty. Połączenie intensywnej fabuły z wyjątkową kolorystyką sprawia, że jest to obowiązkowa lektura dla fanów Dragon Balla, którzy poszukują dynamicznej i wizualnie imponującej rozrywki.

Mam problem z zakończeniem serii, a przez to z całą (całym?) Akirą, bo to jest dobra historia i ciekawe postacie, ale jednocześnie tyle tu jest niezamkniętych wątków i pewnych luk fabularnych, że nie można nad tym przejść do porządku dziennego. Cały czas ubolewam nad tym, że w historii większy nacisk niż na filozofię ostatecznie postawiono na wojsko i ciągłe potyczki. Nie do końca rozumiem motywacje wielu osób i stronnictw, a przydałoby się nadać temu tło. O co w sumie chodziło dzieciakom? Jaka naprawdę była moc Akiry i Tetsuo? Co chciała osiągnąć Miyako? Skąd moce u Kei i paru innych osób spoza laboratorium? Itd., itp. Z jednej strony te rzeczy gdzieś delikatnie są wspomniane, ale to więcej domysłów niż rzeczy powiedzianych wprost. Końcówka była całkiem poruszająca i uważam, że na gruncie emocji i wrażeń Akira dobrze działa, ale cały czas mi tu czegoś nie starcza. Może to mi brakuje pewnych umiejętności interpretacyjnych, ale wolałabym jednak, żeby większość kwestii była jakoś wyjaśniona, choćby nadal bardziej mgliście niż wprost. Można oczywiście spojrzeć na całość, jak na pewne zwierciadło japońskiego społeczeństwa, jego lęków, aspiracji, potrzeb, w tym zwłaszcza odniesienia do Hiroshimy i Nagasaki (mamy tu kilka eksplozji wyglądających jak po atomówce, w tym na samym początku). Wydaje się jednak, że jest to tylko jeden ze sposób, na jaki można Akirę analizować, ale absolutnie nie najważniejszy ani jedyny. PS Zaskakuje mnie, jak mało w sieci jest interpretacji i dyskusji nt. mangi. O filmie można znaleźć sporo, a jest on jednak pewną interpretacją i wycinkiem z mangi, który absolutnie nie wyczerpuje wszystkiego, co autor chciał przekazać.

Demony atakują ludzi, dlatego też Organizacja stworzyła broń do walki z nimi - połączenie demona i babki. I taka jest Clare, a że ma pecha, to łazi za nią młodzieniaszek. Opasłe tomisko pokazuje w połowie ich wędrówki, a w drugiej story arc naszej bohaterki. Nawet ciekawe, nie powiem. Zastanawia mnie, jak dalej wygląda jej przeszłość i jaki główny wątek wrzucą. No i co z chłopakiem. Ale JPF mnie wnerwił, bo to wydanie jest strasznie grube i źle się czyta, jak masz miękką oprawę. A fonty w dymkach pisane tak, że aż oczy mrużę. Nie można by było wydać w ciut większym formacie? Eh.

Zbój Łamignat siedzi oparty o drzewo i narzeka: “Pies z kulawą nogą nie odwiedza tego kraju. Jak tak dalej pójdzie, odbiorą mi koncesję i wyślą na emeryturę.” Ale traf chciał, że akurat po długiej przerwie w odwiedziny do Mirmiłowa zmierza książę Wojmił, brat Mirmiła. Łamignat więc goni go wołając “Zaczekaj, rycerzu! Kwartał się kończy, a ja nie wykonałem jeszcze planu!”. Te, w cudowny sposób wyśmiewające realia PRL-u ramki są jednymi z otwierających cykl “Woje Mirmiła”. Jest to ostatnia seria, jak Christa publikował w wersji czarno-białej na łamach “Wieczoru Wybrzeża” (później nadejdzie czas koloru i "Świata Młodych"). O czym traktuje? Składa się z kilku wątków, od przyjazdu Wojmiła i jego wpływu na księcia Mirmiła, przez relację Łamignata i ciotki-wiedźmy Jagi, po niecny plan kanclerza królewskiego, którego celem jest oddanie Mirmiłowa w ręce jego brata - Dajmiecha, któremu pomaga wojski Niesław. I to ten ostatni po jakmiś czasie staje się tym wiodącym. Jak zwykle przygody Kajka i Kokosza obfitują w liczne zwroty akcji, wyraziste postaci, splapstickowy dowcip i zawoalowaną krytykę systemu Demoludów. Historia zdaje się samoistnie i dość swawolnie meandrować bez trzymania się z góry określonego planu, co może być zarówno minusem, jak i plusem. W wydaniu Złotej Kolekcji Egmontu, jak zwykle czytelnik dostaje mnóstwo dodatków i didaskaliów do samego komiksu: od pierwszych szkiców postaci i planów, przez unikalne dodatkowe historyjki, alternatywne wersje okładek czy inne komiksy Christy, po świetne wywiady przeprowadzone z autorem. Jak zawsze - gratka, nie tylko dla fana Kajka i Kokosza, ale ogólnie każdego pasjonata komiksów. Choć historia moim zdaniem nie dorównuje Szrankom i Konkurom, to humor w Wojach Mirmiła niezmiennie przedni. Jak choćby w takiej, niepozornej zupełnie scence, gdy drużyna Niesława zwołana przezeń celem wyjaśnienia im kolejnego planu pozbycia się Kajka i Kokosza chórem odpowiada: “Rozkazuj Niesławie! Dla pieniędzy gotowi jesteśmy do największych poświęceń!” Po czym jeden z wojów uśmiechając się rezolutnie dodaje “I łajdactw!”. Jak tu nie lubić Kajka i Kokosza?!

Trochę nie przekonuje mnie motyw z nowym państwem i nie do końca rozumiem motywacje postaci, ale rozumiem, że po tym, co wydarzyło się w poprzednim tomie chaos to całkiem sensowna reakcja. Ciekawi mnie kwestia Miyoko, od której dowiadujemy się paru ciekawych rzeczy i poniekąd dotykamy pewnej tajemnicy, ale Akira i dzieciaki tak naprawdę wciąż pozostają zagadką. A tak chciałabym już poznać historię projektu, z którego zrodziły się 25, 26 i 27. Wolałabym, by właśnie temu poświęcono w następnym tomie więcej miejsca niż geopolityce, która jest tutaj zarysowana dość naiwnie.

Główny bohater jest wielkim fanem Dragon Balla. Pewnego dnia dość pechowo spada ze schodów i… budzi się w świecie swojej ulubionej mangi. (Nie)stety odradza się jako Yamcha. Musi zrobić wszystko, żeby skończyć lepiej, niż zostało to przedstawione w oryginalnej historii. 🐉 Yamcha to synonim porażki. Definicja pecha. Przykład złośliwości losu. Postać-mem. Tutaj jednak dostaje szansę i właśnie dzięki temu powstało takie „co by było, gdyby…”. I wyszło fajnie. 🐉 Krótka historia, pełna żartów i świetnych, typowo dragonballowych rysunków - przedstawia historię, która jest ciekawą odskocznią od oryginalnej fabuły. Yamcha… a właściwie to nie dosłownie on, ma tę możliwość, że może kierować własnym losem, znając przyszłe wydarzenia. Kusząca perspektywa. Jednak tu nie o same walki chodzi. Najważniejsza jest Bulma i fakt, że trzeba przeszkodzić jej w spotkaniu z Vegetą. 🐉 Główny bohater podróżuje po lokacjach znanych z oryginalnej mangi. Wyprzedza wszystkie wydarzenia, by finalnie… i tak mu się nie udało. Taki przerywnik w historii Smoczych Kul to jedna z najfajniejszych rzeczy. Kilka zwrotów akcji, odnośniki do gier, przedziwne zrządzenia losu i karykaturalna fuzja dwóch słabych wojowników sprawiły, że naprawdę chciałbym więcej takich historii, bo: a) spojrzałem łagodniej na postać Yamchy i zrozumiałem, w jak beznadziejnym położeniu musiał się znaleźć, niezależnie ile pracy włożyłby w trening; b) zapomniałem o pierwszych pięciu odcinkach anime DBS; c) seria z innymi postaciami „Odrodzony jako…” mogłaby być mega ciekawym pomysłem; d) fuzja na końcu mangi to najlepsza rzecz w świecie Smoczych Kul! ig: multiverse_hunter

Wychowałam się na tych komiksach. Dla mnie są bezkonkurencyjne, rozkochały mnie w historii, a szczególnie sprowokowały do pogłębienia wiedzy o średniowieczu. Cudowna rozrywka, która nigdy się nie zestarzeje. Fantastyczna fabuła, świetni bohaterowie i wspaniała grafika. Nie potrzeba nic więcej. Dla mnie to hit.

Niby Sknerusa nigdy za dużo, ale komiksy z tego tomu nie zrobiły na mnie specjalnego wrażenia. Historie byłyby nawet w porządku, gdyby nie fakt, że próbuje on kontynuować dzieło prawdziwych gigantów. Carl Barks położył fundamenty, na których Don Rosa wybudował komiksowy cud świata. Kari Korhonen przyszedł na gotowe i zaczął dodawać ozdoby w losowych miejscach. Niby szanuje canon, ale jednak nie do końca, przez co większość historii sprawia wrażenie bardziej fanficów niż faktycznego rozwinięcia canonu. Niektóre komiksy są całkiem niezłe, niektóre co najwyżej średnie. Jako całość czyta to się nawet przyjemnie, ale nie zbliża się do poziomu "Życia i czasów..."

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Komiksowa adaptacja jednego z wiedźminskich opowiadań Andrzeja Sapkowskiego. Geralt trafia do tajemniczego domostwa zarządzanego przez człowieka zmienionego w bestię. Fabuła znana, ale komiksowa edycja dodaje całości jeszcze więcej uroku. Świetna adaptacja, lektura zajmie może 30 minut, ale będzie to bardzo klimatyczne pół godzinki.

Nie ma to tamto, kocham być popkulturowo nakręcony. Nie inaczej, oglądam, czytam, wchłaniam, po prostu doświadczam to czego i co chcę, a nie wszystko ,,co nowe, łatwe i przyjemne, no bo to każdy ogląda, nawet Pan Janusz z trzeciego piętra". Bez ogródek dodam: ,,,tiaaaa, nie chcę być jak inni, mam swój styl w podejściu do popkultury właśnie; ponad wszystko uwielbiam się nią jarać, choć rzecz jasna z umiarem”. To taki powód ,,sam przez się” do ciągłego i ciągłego podtrzymywania pasji, do poszukiwania jeszcze szerszy i rozleglejszych połaci niezwykłości w ,,masówce”, w popkulturze, które rozszerzą moje fanowsko-pasjowe horyzonty, dając przy okazji kolejne powody do zwyczajnej radości, do cieszenia się, z tego, że w ogóle posiada się ,,jakiekolwiek zainteresowania!”, że właściwy dla siebie sposób spędzania się z nimi czas wolny. Tak, to właśnie japońska ,,masówka” znalazła odbicie w tego rodzaju podejściu do moich zainteresowań ,,poza pracą i obowiązkami”, które stały się czymś szerszym poza takim ogólnym schematem ich celowości. W ten sposób dochodzimy do ciekawego doświadczenia, które w popkulturze z kraju kwitnącej wiśni ostatnimi miesiącami mi się przytrafiło, i które nakierowuje moje podejście do tworów ,,masówki” z tego obszaru, bo przecież ,,kultura Made In Japan” jest jedną z najbardziej oryginalnych na świecie. ,,Nakierowuje”, czyli mówiąc inaczej wprowadza w stan równowagi i trzymania ciągłego respektu dla tego rodzaju rozrywki i dóbr. Cóż, stary byk to ja jestem, ale nie ukrywam, że właśnie niedawno zrobiłem sobie swego rodzaju ,,re-watch" (powolutku, bez pośpiechu; sam serial traktuję jako raczej ciekawostkę i guilty pleasure, które muszę po prostu oglądnąć niż coś bardzo, ale to bardzo ambitnego!) pierwszego sezonu ,,Mashle’a” - ,,doooooość” specyficznego (to mało powiedziane) anime z gatunku fantastyki naukowej z elementami przygody, groteski i kawałka tortu w postaci przeładowania super-mocami głównego bohatera. I to co mogę o całości powiedzieć to jedno: to taka współczesna beko-genna wersja anime, niosąca (owszem) jakieś wartości i ,,morale", ale będąca idealną do oglądania dla starych geeków głównie dla samej ,,kreski" i dla tej odjechanej do reszty specyfiki całości Uniwersum, a przede wszystkimi całości projektu Masha Burnedeada: jego wyglądu, zachowania, stosunku siebie samego i swojej fizycznej siły do ,,uzdolnionych” magicznie postaci i temu podobne. Co najważniejsze dzięki ponownemu obejrzeniu anime ,,Mashle”, za co twórcom, Studiu, animatorom i reżyserom animacji, którzy siedzieli i łamali sobie głowy przy tym tytule… który to jak wiemy ma dwa kapitalne sezonicha, a który stworzono na podstawie mangi o tym samym tytule… serdeczne i wielkie ,,dziękuję!” - zdołałem zebrać się w sobie i ponownie otworzyć się na popkulturę ,,Made In Japan”, by doświadczyć tegoż to właśnie ,,nakręcenia” się na świat rozrywki ze wschodu dzięki czytaniu mangi ,,Mashle’a” w postaci tomu numer 2. I dzięki takiej decyzji, ba!, dzięki w ogóle pełnym zaangażowaniu w lekturę tomu, odniosłem wrażenie, że nabyłem co nieco z tej zdrowej popkulturowej energii do działania. To właśnie japoński komiks, rzecz jasna, zwany popularnie mangą jest jednym z najlepszych wyznaczników jakości i przepastnej wręcz różnorodności tego, co daje nam rozrywka prowadzona ,,pod szyldem” japońskiej swobody twórczej, której każdy z nas, szczególnie tych mocno popkulturowo szajbniętych pozytywnie nerdów, powinien doświadczyć (i na pewno już to zrobił) choć raz w życiu, w takiej właśnie ,,mangowej” konwencji. I Ja ponownie, po raz prawie że niezliczony ,,enty z kolei” wziąłem kolejną, tym razem ,,sequelową”, po pilocie odsłonę z danego mi tematycznie Uniwersum ,,na swą geekowską klatę" i zagłębiłem się w dość szajbnięty świat przeciętności zarazem, jak i niezłomności i dziwnej fizycznej genialności – w Świat rzeczywistości Mashle. Manga w wydaniu no.2 (to samo tyczy się anime i pilota serii komiksu, ale w nieco innym względzie) to potwierdzenie tego jak forma tego biało-czarnego komiksu potrafi być cudownym i sprawdzającym się na wielu polach wymiarem rozrywki, który zapewne zadowoli otwartych na nowe doznania, a nie tych wybrednych ,,anime-mangocholików”. Już od pierwszych stron i dymków dialogowych tomu 2, Mash zdaje się ewoluować: chodzi o jedno – jego przemiana, ta wzrastająca ambicja, świadomość tego, co i jak chce się osiągnąć, i co na ten cel poświęcić jest bardziej widoczna w całości omawianego tomu niżeli w oglądanych kilku odcinkach sezonu 1-ego z rzędu. Tak, on wciąż (choć to bardziej subiektywna opinia) jest taki nieco oderwanym od rzeczywistości z jednoczesnym nieoderwaniem od niej... z jednoczesnym skupieniem na celu, jakim jest stanie się Boskim Wizjonerem, żyjącym we własnym mikrokosmosie ,,nerdem zbzikowanym na punkcie bycia normalnym, ale z umożliwieniem sobie ciągłego ćwiczenia i ćwiczenia… i rozwijania swojego organizmu ku większemu poziomowi, ku większej sile”, co w ostatecznym rozrachunku ma zapewnić mu solidną przyszłość i dobre powodzenie i zdrowie własnej rodzinie. Wciąż Mash jest taki z lekka niepoważny i zarazem zabawny, ale i potrafiący oczarować swoim skupieniem się na celu, swoją pasją. Już od początku pierwszych stron – prawie że tak samo jak w pierwszym tomie mangi z tej serii – przedstawia się wydarzenia tu zawarte z nieco ,,innawej”, bardziej dynamicznej i komicznej, niż stricte konkretnie fabularnej perspektywy. Mash nie zjawia się nagle w kadrze, jakby zabrany gdzieś ,,zza offu” i wstawiony do akcji komiksu; nawet nie przedstawia się go tak samo turbo komicznie, co w pilocie mangi, jako tego odróżniającego się od reszty ,,odmieńca”, tego ,,grzybogłowego Masha”. Zresztą każdy czytelnik powinien się o tym przekonać po pierwszych kilkudziesięciu stronach lektury. Żyćko toczy się dalej... no szkoda, bo przygoda z lekturą tomiszcza drugiego zleciała tak szybko, że aż trudno uwierzyć, że ,,trzeba odejść od popkulturowego życia” i wracać do codziennej szarugi. Ale… to był tak dobrze spędzony czas, że aż mogę sobie to napisać: takie rozdanie mangi ,,Mashle” pozwala nam zatrzymać się w miejscu, zwolnić, dać ujść stresowi i ,,nerwicom współczesnej cywilizacji”; pozwala nam oddać się pasji, jaką jest japońska popkultura. Tak, to dzięki tak ,,skrejzolowanym” twórcom, którym to w tej branży jest Hajime Koumoto – tajemniczy ,,Miszcz" o tajemniczej osobowości, powstaje tak dziwna, wspaniała swą prostotą i wyjątkową ,,kreską”, coś również jednak dla nas znacząca i coś nas ucząca, manga, jak ta, którą niniejszym omawiam i recenzuję. Świat byłby biedny, twardy i tylko z surowymi emocjami bez tak niekonwencjonalnej i kochającej łamać liczne schematy, nazwijmy to ,,twórczo-wizyjno-społeczne”, serii komiksów, którymi są dwa pierwsze (jak na razie, i to z mojej perspektywy – przede mną jeszcze lektura kolejnych wydań) numery mangi o przygodach słynnego ,,grzybogłowego” ultra-potężnego, ale normalnego jegomościa, który nie chciał zmieniać świat, ale chciał tylko uczynić go normalnym, szczerym i prawdziwym. Co istotne ,,Mashle” wyróżna się znacząco spośród oceanu wszystkiego co w popkulturze tworzy nam kultura masowa ,,Made In Japan”. A mnie osobiście ów cykl w rozdaniu no.2 wciągnął mnie w ten szaleńczy przez wielkie S Świat jeszcze bardziej niż pilot mangi, a zrobił to prawie tak samo dobrze jak sumarycznie jak cały pierwszy sezon ,,Mashle” - kilkanaście świetnych odcinków animowanej wersji tej rzeczywistości. Nie inaczej, żyjemy w świecie, w którym mamy dostęp prawie do wszystkiego, i to na wyciągnięcie ręki. A najciekawsze jest to, że wystarczy, że sięgniemy po tak prostą, zabawną, naturalną, mającą w sobie tyle dobrej ludzkiej energii mangę, którą są tomy 1 i 2 ,,Mashle”, a nasze życie stanie się przynajmniej na czas lektury o wiele, wiele prostsze. Przygoda z tym komiksem to taki detoks od współczesnej cywilizacji, zanurzonej w oceanie konsumpcjonizmu. To taka podróż przez powagę, jak i komizm, oraz ironię wobec tego, z czym zmagamy się w dzisiejszych czasach. Sam główny bohater zalicza sporego plusa z tego tytułu, a to dlatego, że całym swoim Ja udowadnia, co w życiu powinno być najważniejsze; problem w tym, że do takiej interpretacji Masha trzeba chcieć się dokopać, a z tym może być u nas różnie. ,,Kreska”, montaż kadrów, cała historia tomu, fakt, na to pozwalają, ale to subiektywna analiza komiksu zadecyduje ostatecznie o jego ,,pocieszności” lub ,,kiczowatości”. Na tym polega cud ,,specyfiki” Pana Grzybka w jego mega-dziwacznie napisanych przygodach. Nic tu nie jest na pewno proste, na pewno nie dla głównego bohatera – powinno się trochę wsiąść w jego skórę i inaczej popatrzeć na to ,,wszyćko” w materii tak nadnaturalnego, pisanego czernią, szarością i bielą (co absolutnie nie jest niniejszym jakkolwiek odczuwalne. Styl Koumoto to rekompensuje!) komiksu, ba, w całym Uniwersum, nawet w wersji dwusezonowego anime! Co istotne, mandze, którą przyszło mi przeczytać, nie brakuje subtelności; przygoda i cała ta ,,mashowość”, fakt faktem ma swój energiczny ton i odpowiednie tempo wyzwalania u czytelnika szalonych emocji, ale niekiedy te istotniejsze bardziej dramatyczne momenty potrafią się mimo wszystko jakoś tam drobno… zaakcentować, np. w momencie – nie spoilerując – gdy nasz ,,grzybogłowy” staje do walki z wieloma wrogami, czy to w ramach egzaminu, czy nagłego testu, gdy wtedy przyparty do muru potrafi pokazać nieco bardziej konkretne i ,,skoncentrowane” oblicze. Uogólniając, jak dla mnie tom 2 przygód ,,Masha w wersji mangi jest prima sort, ba, jest jak miodzik najsłodszej miary. A dlaczego? Pierwszy tom był jedynie swego rodzaju nauką o Mashe’u, m.in. o jego spojrzeniu na rzeczywistość niby zwykłego świata z perspektywy niezwykłego młodzieńca Burnedeada. A drugi, to już coraz większa jazda bez trzymanki z równoczesnym trzymaniem się poziomu, nie szalenia nie wiadomo jak bardzo z głupotkami i memicznością osoby Mashe'a.

Poprzedni tom wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie na tle pozostałych dotyczących wojny z potworami. Liczyłem więc, że kolejny również mnie nie zawiedzie. Czy rzeczywiście tak się stało? Tym razem tom skupia się przede wszystkim na Atomowym Samuraju i jego uczniach, którzy walczą z potworami w podziemiach. W tym samym czasie Saitama i Cesarzątko opuszczają podziemia z uwolnionym zakładnikiem. Natomiast Pysio-Pasio musi się zmierzyć z przemienionymi więźniami. Wątek Atomowego Samuraja i jego ekipy w pewnym momencie robi się nużący. Za łatwo pokonują kolejne przeciwności. Robi się bardziej interesująco dopiero w momencie starcia z Czarną Spermą czy Bezdomnym Imperatorem. Są to postacie o naprawdę pomysłowych umiejętnościach i starcia z nimi są bardzo kreatywne. Wątek Saitamy i Cesarzątka to tak naprawdę jeden wielki dowcip. Wielka szkoda, że nie wynika z niego nic ciekawego. Również pewna rozmowa Cesarzątka z zakładnikiem wypada bardzo sztucznie. O wiele lepszym żartem okazuje się walka Pysio-Pasia. Bohater nie jest do końca świadomy powagi sytuacji i zachowanie swoich przeciwników interpretuje w błędny sposób. Tutaj jednak też nie podobało mi się, że tak naprawdę nikt nie stanowi wyzwania dla herosa. Historia poboczna skupia się na specyficznym herosie Świniobogu. Jednakże nie jest to historia jego genezy, ale próba zmiany swojego wizerunku. Wyszedł z tego dosyć średni dowcip. Duże wrażenie robią w tym tomie projekty antagonistów. Wyglądają bardzo różnorodnie i mogą budzić podziw swoją pomysłowością. Szczególnie w pamięć zapadł mi Budynkowy Detonator. Główną wadą tomu jest zrobienie bohaterów zbyt potężnych. Nie ma tutaj dla nich żadnego wyzwania. Jednakże same pojedynki są bardzo spektakularne.

Opowieść o nieśmiertelnym zabójcy, ruszającym na krwawą wyprawę po zemstę z młodą dziewczyną, której rodzice zostali zabici przez członków nowej szkoły walki, zaciekawia fabułą, zachwyca kreską. O ile początek historii jest trochę przeszarżowany, lekko chaotyczny i w efekcie manga nie porywa od pierwszych stron (choć ma bardzo dobrą otwierającą scenę) to potem zaczyna się wsiąkać w opowieść i od połowy drugiego rozdziału (a w tomie jest osiem) z każdą stroną jest lepiej i ciekawiej. A kreska, w powiększonym wydaniu względem pierwszego, niekompletnego, które przed laty pokazał Egmont, wygląda wspaniale. Ołówkowy styl w najlepszym wydaniu, z bogatym tłem, szczegółami, dzięki któremu ożywa świat Japonii z końca osiemnastego wieku, sprawdza się także wspaniale w scenach dynamicznych, krwawych i okrutnych starć głównego bohatera. Kadry są bardzo czytelne, a gdy fabuła spowalnia, sięga po spokojny dialog, a nawet poezję, skłaniają do dłuższego przyglądania się twarzom i scenerii.

Drugi tom przereklamowanej serii "Punisher Marvel Knights" przynosi nam 9 różnej długości opowieści, czego tylko dwie są warte uwagi. Pierwsza z nich to rewelacyjna 11-to stronnicowa opowieść "Kanał" z świetnymi i dokładnymi rysunkami Joe Quesady. To oryginalnie napisana i narysowana historia, która wybija się zdecydowanie ponad przecietność. Druga z nich to 3-częściowa opowieść o policjantach. Głównymi bohaterami jest para policjantów, a opowieść skupia się na ukazaniu ich problemów, charakterystycznych dla tej formacji. Problemów z radzeniem sobie ze stresem, z piciem, przemocą i korupcją. To opowieść o słabościach, honorze, odwadze i powołaniu. Całość jest naprawdę bardzo dobrze napisana i nawet kreska Dillona mi tutaj nie przeszkadzała, a wręcz nawet pasowała do opowieści. Dobry kawałek komiksu, bez nieprawdopodobnych akcji i innych wygłupów scenarzysty, gdzie Punisher jest w zasadzie postacią drugoplanową. A kończy tę opowieść również dość ciekawy finał. (7/10) Pozostałe historie są na poziomie przeciętnym lub średnim. Nie wyróżniają się ani scenariuszem, ani rysunkiem, ani glebią opowieści, ani realizmem. Mam wrażenie że Marvel Knights to to takie przeciętne opowieści dla młodzieży, z niezbyt wyszukanym humorem, z minimalizowaną przez mało realistyczny rysunek przemocą i dość prostą jednoliniową fabułą. Dla mnie to za mało i już Punishery od Tm-Semic były ciekawsze od tego. Jako minus mogę zapisać tutaj gościnny występ Wolverine'a, który został tutaj zaprezentowany fatalnie. Dużym plusem tego wydania jest natomiast dołączony na końcu książki scenariusz do jednej z opowieści. Fajna sprawa dla wszystkich zainteresowanych tym, jak takie scenariusze się tworzy.

Dobrze odświeżyć sobie tę historię, szczególnie w tak pięknym wydaniu. Manga nieco różni się od anime prezentowanym klimatem, a przede wszystkim, jak mi się zdaje, tempem akcji, jednak bynajmniej od niego nie odstaje. Rysunki są ładne, momentami bardzo, a fabuła, humor i postacie jak zwykle nie zawodzą. Świetna seria, która nie bez powodu podbiła serca tylu fanów.