Niecierpliwość serca

Powieść genialna. Nie ma w tej książce ani jednej postaci i ani jednej sceny, która byłaby pozbawiona znaczenia.
Piękne przedstawienie litości jako siły niszczącej obie związane nią strony.

Powieść genialna. Nie ma w tej książce ani jednej postaci i ani jednej sceny, która byłaby pozbawiona znaczenia.
Piękne przedstawienie litości jako siły niszczącej obie związane nią strony.

Przejmująca, trzymająca w napięciu i doskonale zgłębiająca psychikę bohatera i jego drogę, na której zatraca się w swoich decyzjach powodowanych litością I tytułową niecierpliwością serca. Oczekiwałem wiele i dostałem jeszcze więcej.

Przejmująca, trzymająca w napięciu i doskonale zgłębiająca psychikę bohatera i jego drogę, na której zatraca się w swoich decyzjach powodowanych litością I tytułową niecierpliwością serca. Oczekiwałem wiele i dostałem jeszcze więcej.

"Litością piekło jest wybrukowane"
Zdumiało mnie, że tej powieści nie było w Bibliotece, brak takiej klasyki?Ale dzięki temu zakupiłem sobie, bo to zdecydowanie pozycja, którą trzeba mieć na półce. Poznałem już Zweiga, zwłaszcza "Dziewczyna z poczty" była doskonała, ale "Niecierpliwość serca" to jego opus magnum i perła w koronie. Była tu tak zaawansowana psychologia, tak prosta, a zarazem złożona fabuła i napięcie, które można ciąć nożem. Fabuła jest opowiadaniem oficera, który snuje swoją historię z czasów przed 1 wojny światowej, o tym jak mimo upływu lat, sumienie nie pozwala mu zapomnieć tamtych zdarzeń. To opowieść o tym jak źle pojmowane współczucie i litość może prowadzić do tragedii. Jak brak asertywności, fałsz, chęć przypodobania się i uniknięcie plotek może być priorytetem nad losem drugiego człowieka. Czytając "Świat wczorajszy" pamiętam jak Zweig wyjaśniał swoją metodę pisania, gdzie nie ma dłużyzn, zbędnych opisań, wszystko jest odtłuszczone i zostaje czysta, psychologiczna treść. Tutaj to doskonale widać, powieść nie miała ani jednego przestoju i słabszego momentu. Postać kalekiej dziewczyny Edyty była niesłychanie poruszająca, jej postawa mogła wzruszyć nawet taką zimną i analityczną rybę jak moja skromna osoba. Końcówka była czystą jazdą bez trzymanki, emocje sięgały zenitu, byłem dosłownie jak zahipnotyzowany i nie mogłem się doczekać rozwiązania. Wielka, wybitna, ponadczasowa literatura, która umieszcza ostatecznie Zweiga na literackim Olimpie. Arcydzieło.

"Litością piekło jest wybrukowane"
Zdumiało mnie, że tej powieści nie było w Bibliotece, brak takiej klasyki?Ale dzięki temu zakupiłem sobie, bo to zdecydowanie pozycja, którą trzeba mieć na półce. Poznałem już Zweiga, zwłaszcza "Dziewczyna z poczty" była doskonała, ale "Niecierpliwość serca" to jego opus magnum i perła w koronie. Była tu tak zaawansowana psychologia, tak...

Niesamowita książka. Czytasz i myślisz: „Ale jak to? Jak to możliwe by wejść tak dokładnie do czyjejś głowy?” A jednak można. Historia z czasów sprzed I wojny światowej. Elegancka i szczęśliwa Austria, która szkoląc swoje wojska wcale taka elegancka nie była. To środowisko poznajemy śledząc losy młodego ułana Antoniego. Z kolei w świat wyższych i niższych sfer wprowadza nas zakochana w nim panna Edyta i jej rodzina. Pozory, fałsz, żelazna dyscyplina i doprawione litością uczucie. Oraz młodzieńcze niezdecydowanie i lęk przed hejtem. I jak się w tym wszystkim odnaleźć? Zostaje w głowie na długo. Przeczytałam z polecenia koleżanki z pracy. Z początku zabierałam się do niej jak pies do jeża. A potem przepadłam.

Niesamowita książka. Czytasz i myślisz: „Ale jak to? Jak to możliwe by wejść tak dokładnie do czyjejś głowy?” A jednak można. Historia z czasów sprzed I wojny światowej. Elegancka i szczęśliwa Austria, która szkoląc swoje wojska wcale taka elegancka nie była. To środowisko poznajemy śledząc losy młodego ułana Antoniego. Z kolei w świat wyższych i niższych sfer wprowadza nas...

Niewiarygodnie wciągająca historia, choć jej końca można się domyślać. Czytałam z przejęciem i w głębokim skupieniu, bo powieść wznosi się na poziom moralnego traktatu, a Stefan Zweig to geniusz opisu i prawdziwy artysta, który dogłębnie analizuje ludzkie uczucia. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, między innymi również dlatego, że pisarz sięga korzeniami w rzeczywistość i przedstawia realia życia w Galicji u jej schyłku.

Niewiarygodnie wciągająca historia, choć jej końca można się domyślać. Czytałam z przejęciem i w głębokim skupieniu, bo powieść wznosi się na poziom moralnego traktatu, a Stefan Zweig to geniusz opisu i prawdziwy artysta, który dogłębnie analizuje ludzkie uczucia. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, między innymi również dlatego, że pisarz sięga korzeniami w...

💉 „Iniekcja nadziei” – walc litości, który kończy się upadkiem 💉

📖 Zamknąłem książkę, a parkiet dalej się kołysze – tylko wiem już, że to nie był walc miłości, lecz niecierpliwości serca. Zweig znowu mnie wciągnął, wcisnął w sumienie i zostawił z tym gorzkim echem. Daję 10/10 i mówię wprost: nie jestem obiektywny. Ale jak tu być, skoro ta literatura ma w sobie wszystko, co kocham – psychologię człowieka, mistrzostwo opowiadania i dekadencki klimat świata, którego już nie ma.

⚖️ Sedno dramatu ⚖️

To historia o tym, jak łatwo pomylić litość z miłością. Jak wstyd i dobre intencje mogą być trucizną. Litość zaczyna się jak morfina – daje ulgę, a potem uzależnia i prowadzi do tragedii. Wystarczy jeden niefortunny gest, jedno „tak” wypowiedziane ze wstydu, by życie bohatera zamieniło się w pole minowe. I właśnie w tej katastrofie Zweig jest genialny – bo pokazuje, że dramat rodzi się nie z okrucieństwa, ale z tchórzostwa.

🎭 Bal maskowy przed katastrofą 🎭

To powieść-spowiedź. Narracja płynie miękko, jakby grała walca, ale każde zdanie ma w sobie drzazgę. Główna historia toczy się w świecie sprzed I wojny światowej – wśród huzarów, salonów i etykiety, która ma przykryć pęknięcia. A opowiada ją Hofmiller z perspektywy roku 1938, kiedy Europa stoi już nad przepaścią kolejnej wojny. Ta rama sprawia, że osobista tragedia brzmi jak proroctwo całego kontynentu. Czytając, miałem przed oczami kadry z „Grand Budapest Hotel” – pastelową groteskę gasnącego imperium. Tyle że u Andersona to ironia, a u Zweiga – bezlitosna empatia.

📚 Echo innych dzieł 📚
🔹 W „Świecie wczorajszym” Zweig pisze elegię o Europie, która rozpadła się pod ciężarem własnych manier. Tutaj robi to samo, tylko przez lupę – pokazuje jeden dramat, w którym odbija się cały koniec epoki. Tam elegia, tu rekwiem.
🔹 W „Noweli szachowej” obsesja niszczy w samotności. W „Niecierpliwości serca” towarzystwo i dobre maniery prowadzą do zguby. Inne narkotyki, ten sam efekt: utrata miary i samozagłada.

💥 Cios prosto w sumienie 💥

Zweig nie moralizuje i nie daje łatwych rozgrzeszeń. On siada naprzeciw i mówi: „Patrz, tak wygląda litość, kiedy serce nie wytrzymuje ciężaru”. I ja to kupuję – całym sobą.

🎼 Ostatni krok 🎼

Zamknąłem książkę i słyszę dalej walca. Ale teraz wiem: każda nuta to przestroga – powiedz prawdę, zanim będzie za późno. A ja znowu poddaję się Zweigowi, bo nikt tak subtelnie i bezlitośnie nie pokazuje, że „dobre intencje” to często tylko eufemizm na nasz strach.

💉 „Iniekcja nadziei” – walc litości, który kończy się upadkiem 💉

📖 Zamknąłem książkę, a parkiet dalej się kołysze – tylko wiem już, że to nie był walc miłości, lecz niecierpliwości serca. Zweig znowu mnie wciągnął, wcisnął w sumienie i zostawił z tym gorzkim echem. Daję 10/10 i mówię wprost: nie jestem obiektywny. Ale jak tu być, skoro ta literatura ma w sobie wszystko, co...

e book

Zweig wybitnym pisarzem był.
Zweig wybitnym pisarzem był, ale jeszcze lepszym był chyba psychologiem i obserwatorem natury ludzkiej.

Historia zażyłości kalekiej dziewczyny i młodego, atrakcyjnego oficera jest pretekstem do opowiedzenia o słabościach, o walce z własnym człowieczeństwem oraz do zadania otwartego pytania do czytelnika. "Jak daleko można się posunąć by czuć się dobrym i jakie będą tego koszty?". W tle dziejąca się wielka historia, mięsiste postaci drugiego planu i rytmiczna, prosta, ale uporządkowana narracja.
Początkowe wrażenie, że książka będzie ckliwa szybko mija, a pozostaje żywa ciekawość interakcji, które obserwujemy.

Zaryzykuję stwierdzenie, że Zweig jest jednym z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.

U Zweiga nie ma wielu ozdobników, ale jest niezwykła nie przechodząca w patos refleksyjność.

Świetna pozycja!

e book

Zweig wybitnym pisarzem był.
Zweig wybitnym pisarzem był, ale jeszcze lepszym był chyba psychologiem i obserwatorem natury ludzkiej.

Historia zażyłości kalekiej dziewczyny i młodego, atrakcyjnego oficera jest pretekstem do opowiedzenia o słabościach, o walce z własnym człowieczeństwem oraz do zadania otwartego pytania do czytelnika. "Jak daleko można się posunąć by...

Na wstępie muszę przyznać, że nie rozumiem, dlaczego Marai był tak krytycznie nastawiony do Zweiga. Obaj potrafią w niesamowity sposób przedstawić świat i bohaterów monarchii cesarsko-królewskiej. „Niecierpliwość serca” to opowieść o chorobie, miłości, honorze i poświęceniu. Bohaterowie są żywi i wiarygodni, a klimatu tamtych czasów nikt nie potrafił lepiej przenieść na papier od Zweiga.

Na wstępie muszę przyznać, że nie rozumiem, dlaczego Marai był tak krytycznie nastawiony do Zweiga. Obaj potrafią w niesamowity sposób przedstawić świat i bohaterów monarchii cesarsko-królewskiej. „Niecierpliwość serca” to opowieść o chorobie, miłości, honorze i poświęceniu. Bohaterowie są żywi i wiarygodni, a klimatu tamtych czasów nikt nie potrafił lepiej przenieść na...

O litości i jej skutkach.

Zweig w „Niecierpliwości serca” analizuje uczucie litości.
"Istnieje litość dwojakiego rodzaju" - dowiadujemy się z motta.
Przyjrzyjmy się jednemu z nich: litości "małodusznej i sentymentalnej" - gdyż to jej - zdaje się - znaczną część tej powieści Zweig poświęca, by dokładnie ją pokazać i ... "czytelnie" opisać.
Osobą litującą się a zarazem głównym bohaterem i narratorem książki jest młody oficer stacjonujący w garnizonie w niewielkiej miejscowości położonej między Wiedniem a Budapesztem. Osobą "litowaną" zaś jest młoda kobieta, córka bogatego barona, jedynaczka mieszkająca z ojcem i służbą w zamku z wieżą w tejże miejscowości. Mamy więc z jednej strony prężnego młodego oficera, raczej biednego i przez to „skazanego” na spędzanie wolnego czasu na miejscu, w przeciwieństwie do jego kolegów „po fachu”, których stać po służbie na rozrywkę w stolicy. Z drugiej zaś strony jest młoda, pełna życia, opływająca w luksusy dziewczyna. Akcja dzieje się w przededniu wybuchu I wojny światowej.
Choć powieść tę z taka zarysowaną obsadą aż prosi się zaliczyć do romansu – dostajemy tu – jak to u Zweiga – powieść o złożoności ludzkiej natury, z dogłębną analizą wspomnianego uczucia litości.
Czym zatem jest TA litość? Dowiadujemy się, że nie jest to na pewno uczucie, w oparciu o które można budować równorzędną relację z osobą, nad którą się litujemy. Zasadne wydaje się tu pytanie, czy TA litość to to samo, co współczucie? Okazuje się, że nie. Odczuwanie litości wobec kogoś to – zdaje się mówić Zweig - stawanie nad tą osobą z poczuciem „bycia lepszym” – nie jest to więc podanie ręki i pomoc, jak ma to miejsce przy współczuciu, gdy rodzi się w nas chęć niesienia pomocy (przykład doktora i jego żony – byłej pacjentki). Ten rodzaj litości – jeśli się pojawia - ostrzega nas. Trzeba być wówczas osobą silną wewnętrznie, by uczucie to - będące właściwie tylko "niecierpliwością serca" - wyrazić w sposób szczery i nie budzący wątpliwości, zwłaszcza wobec osoby "litowanej". Porucznikowi pomimo życia w mundurze, co samo w sobie niesie jakieś przypuszczenia, co do cech charakteru tego mężczyzny – zabrakło odwagi i szczerego rozmówienia się, postawienia granic, asertywności – w konsekwencji dochodzi do wyrządzenia krzywdy. Zostajemy więc z pytaniem, kto za tę krzywdę jest odpowiedzialny?

Zweig bardzo sugestywnie kreśli portrety psychologiczne swoich bohaterów, pokazując nam ciemną stronę tego rodzaju litości.
Jest też - co napawa optymizmem - drugi rodzaj litości: "ta druga - jedynie wartościowa - litość nie sentymentalna, ale twórcza, litość, która wie, czego chce i zdecydowana jest cierpliwie a współczująco przetrwać aż do kresu sił i nawet poza ich kres". I również o tym rodzaju litości dowiemy się z tej książki. Może nie w sposób tak bardzo czytelny jak to mam miejsce przy pierwszym rodzaju litości, ale na tyle czytelny, by nawet jeśli pojawi się "nieczytelność" dostrzec ją :)
O pięknym stylu Zweiga nie muszę wspominać - to czuć od pierwszych zdań.
Polecam.

O litości i jej skutkach.

Zweig w „Niecierpliwości serca” analizuje uczucie litości.
"Istnieje litość dwojakiego rodzaju" - dowiadujemy się z motta.
Przyjrzyjmy się jednemu z nich: litości "małodusznej i sentymentalnej" - gdyż to jej - zdaje się - znaczną część tej powieści Zweig poświęca, by dokładnie ją pokazać i ... "czytelnie" opisać.
Osobą litującą się a zarazem...

Czy można "zatruć" się litością? Kiedy zwykły przypadek wpuszcza nam nagle do oczu "gorącą kroplę współczucia". Objawy - tajemnicza wewnętrzna "gorączka", jakieś ciepło przepływające przez ciało, które staje się "niebezpieczną przyjemnością". Jak "przystań dla serca", szczególnie jeśli serce do tej pory egzystowało w obojętności na drugiego człowieka. Ale jednocześnie -szpony-  "ciemnej namiętności", którą bardzo łatwo pomylić z miłością...
.
Zweig po raz kolejny daje nam popis jakiejś wzmożonej i charakterystycznej jego twórczości zdolności analizowania rzeczywistości, ludzkich zachowań i emocji. Każdym "fibrem swego ciała" odczuć można tutaj rozpacz bohaterów, bezradność, rozdarcie wewnętrzne, nadzieje oraz stany ich ekstatycznego rozgorączkowania. Ale "Niecierpliwość serca" to przede wszystkim studium litości z jednej, a trwania w nieuleczalnym fizycznym kalectwie z drugiej strony - ze wszelkimi tego kalectwa skutkami i niuansami. Krzywdzące jest wrzucenie tej powieści w gatunek romans, bo jest to głęboka powieść psychologiczna, rozbudowana również pod względem formalnym, gdyż znajdziemy tutaj elementy powieści szkatułkowej. Napisana pięknym językiem, z literackim i emocjonalnym rozmachem, a jednocześnie empatią wobec bohaterów, choć pełna moralnych niejednoznaczności, przedstawionych za pomocą pierwszoosobowej narracji.
.
Dostajemy tutaj obraz młodości i słabości charakteru, braku emocjonalnej dojrzałości i asertywności.To próba pokazania rozchwiania wewnętrznego jednostki w zderzeniu z różnymi próbami zewnętrznej manipulacji. Igranie (bardziej lub mniej świadome) z uczuciami osoby chorej, wrażliwej i dumnej, karmienie jej iluzją (nawet jeśli w dobrej wierze),co prowadzi finalnie do nieoczekiwanych konsekwencji. Zweig skupia się bardziej na analizie stanów emocjonalnych bohaterów, niż na fabule, choć sama fabuła angażuje. Znajdziemy tutaj także obraz Austro- Węgier w przededniu wybuchu I wojny światowej widziany oczami wojskowego. Piękna, naszpikowana uczuciami powieść. Stawiająca pytania o granice współczucia i poświęcenia się dla drugiego człowieka. Polecam.

Czy można "zatruć" się litością? Kiedy zwykły przypadek wpuszcza nam nagle do oczu "gorącą kroplę współczucia". Objawy - tajemnicza wewnętrzna "gorączka", jakieś ciepło przepływające przez ciało, które staje się "niebezpieczną przyjemnością". Jak "przystań dla serca", szczególnie jeśli serce do tej pory egzystowało w obojętności na drugiego człowieka. Ale jednocześnie...