Forty Lost Years

czytałem po angielsku (katalońskiego nie znam, na hiszpański – co wydaje mi się dość dziwne – książki nie przetłumaczono),a za rzecz wziąłem się trochę z musu (kwestie zawodowe).

Autorka urodziła się w Barcelonie w 1909, w raczej ubogiej rodzinie. Zachłysnęła się rewolucją obyczajową Drugiej Republiki, ale to zachłysnęła się tak na fest. Nie dość, że rzuciła się w wir bojowego feminizmu, to jeszcze w wir radykalnego lewicowego katalanizmu. Publikowała głównie w prasie, plus zdążyła machnąć kilka sztuk i opowiadań, zanim wybuchła wojna. Pracowała w urzędzie (zdaje się niepolitycznym),w 1937 wyszła za mąż, a w 1939 uciekła do Francji, gdzie mieszkała do połowy lat 40-tych. Potem kilka lat w Maroku, za mężem. Do Barcelony wróciła z mężem w latach 50-tych. Reżim jej osobiście się nie czepiał, chociaż cenzura zablokowała kilka jej opowiadań (ale inne puściła); dostała jedną drobną nagrodę literacką. Ta powieść, napisana po katalońsku, wyszła w Barcelonie w 1971 (warto pamiętać, bo po Polsce krążą jeszcze klechdy o tym, jak to frankistowski reżim prześladował nawet za mówienie po katalońsku). Nie miała dzieci, więc po śmierci męża czekała ją samotność; zmarła w domu starców w 1992.

Laura Vidal, dorastająca barcelońska nastolatka, którą poznajemy wiosną 1931 roku, to naturalnie postać może nie wzorowana (urodziła się w 1917),ale mająca wiele cech autorki. Jest pewna siebie i bojowa, nikt jej nie będzie mówić co ma robić, i tak wkracza w dorosłość. Ponieważ wie, że życie to walka, idzie do łóżka z ustawionym prawnikiem w zamian za niewielki warsztat krawiecki (tu akurat nie wiemy, czy są jakieś wątki autobiograficzne, ale autorka była raczej bezpruderyjna). No i tak walczy o siebie przez kolejne lata i dekady, chociaż coraz bardziej opuszcza ją energia, a dopada ironia i sarkazm (także w stosunku do innych kobiet, zwłaszcza młodych, które mają w DNA konformizm, hipokryzję i wygodnictwo). No i po tytułowych 40 latach, czyli w roku 1971, stwierdza, że życie przeleciało jej między palcami, a ona nigdy nie miała czasu zatrzymać się na chwilę i go spróbować (w sumie to spojler, przepraszam, ale przecież już po tytule każda miła czytelniczka może się tego domyśleć; oczywiście samego zakończenia nie zdradzę).

Czytałem tą krótką w sumie powieść (czy może dłuższą nowelę) z pewnego rodzaju kuriozalnym zainteresowaniem. Jak to jest, że protagonistka, która żeby ustawić się życiowo idzie się przespać z facetem, sama w starszym wieku jest zdegustowana cynizmem i konformizmem młodych kobiet. Znaczy, jak rozkładasz nogi żeby potem stać cię było na pogardzanie konwenansem to jest wporzo, a jak rozkładasz żeby być w zgodzie z konwenansem i spędzić resztę życie w bogobojnym małżeństwie rodząc kolejne dzieci to jest hipokryzja. Polecam tym z Państwa, których ciekawi powyższy problem.

czytałem po angielsku (katalońskiego nie znam, na hiszpański – co wydaje mi się dość dziwne – książki nie przetłumaczono),a za rzecz wziąłem się trochę z musu (kwestie zawodowe).

Autorka urodziła się w Barcelonie w 1909, w raczej ubogiej rodzinie. Zachłysnęła się rewolucją obyczajową Drugiej Republiki, ale to zachłysnęła się tak na fest. Nie dość, że rzuciła się w wir...