Piękny statek

„Piękny Statek” trafił do mnie zupełnie przypadkiem – był jedną z tych książek zabranych z półki „zostaw–weź”. I pewnie po lekturze poślę go dalej. Czyta się szybko i lekko. Czy warto? Myślę, że tak – choćby po to, by zobaczyć, jak wyglądało życie w Warszawie czasów PRL-u.
Główna bohaterka, młoda lekarka, decyduje się odejść od narcystycznego męża. W tamtych realiach wymagało to znacznie więcej odwagi niż dziś, co nadaje historii dodatkowej głębi. Książka pokazuje inne, bardziej osobiste spojrzenie na ówczesną rzeczywistość.
Przeczytałem ją dość szybko, choć przeskakiwanie między różnymi momentami czasu bywało dla mnie momentami mylące. Mimo to uważam, że warto rzucić okiem i dać tej historii szansę.

„Piękny Statek” trafił do mnie zupełnie przypadkiem – był jedną z tych książek zabranych z półki „zostaw–weź”. I pewnie po lekturze poślę go dalej. Czyta się szybko i lekko. Czy warto? Myślę, że tak – choćby po to, by zobaczyć, jak wyglądało życie w Warszawie czasów PRL-u.
Główna bohaterka, młoda lekarka, decyduje się odejść od narcystycznego męża. W tamtych realiach...

Szare życie młodego pokolenia w latach PRL .Lekarka z dylematami moralnymi,z kompleksami na tle wiejskiego pochodzenia i "wspaniały" pod każdym względem mąż.Po przeczytaniu zostaje dużo do przemyślenia.

Szare życie młodego pokolenia w latach PRL .Lekarka z dylematami moralnymi,z kompleksami na tle wiejskiego pochodzenia i "wspaniały" pod każdym względem mąż.Po przeczytaniu zostaje dużo do przemyślenia.

Skąd wziął się „Piękny statek” na naszej domowej półce mogę się tylko domyślać. Pewnie została po teściu który czytał dużo i wszystko. To raczej książka pokolenia moich rodziców a „wzięłam do czytania w miasto”, bo niezbyt gruba. No i zaskoczyła mnie. Spodziewałam się taniej łzawej propagandy PRL ale… cóż. Jest tam i to. Jednak zaskoczyła mnie swoją uniwersalnością ludzkiego życia bez względu na czasy, okoliczności i wspomnienia. Jesteśmy zatrważająco przewidywalnym gatunkiem . Spodobały mi się spostrzeżenia Pani Snopkiewicz. Sposób narracji i pewna gorycz, a jednocześnie optymizm kobiety po przejściach. Nadzieja i moc naszych korzeni jakkolwiek byśmy je ignorowali. Czy zawsze mamy dość mądrości aby dostrzec pewien wzorzec i go zaakceptować? Przestać być kimś innym i dumnie być sobą? Niestety nie. Wydaje nam się, że jesteśmy kobietami tych czasów. A może jesteśmy kobietami i tylko tyle i aż tyle. Ale fajnie jest myśleć że może my jesteśmy inni. Mnie się książka podobała. Czasem warto zajrzeć na półkę mamy czy babci i zobaczyć coś więcej niż modne bestselery o wampirach i kryminalnych zagadkach. Polecam.

Skąd wziął się „Piękny statek” na naszej domowej półce mogę się tylko domyślać. Pewnie została po teściu który czytał dużo i wszystko. To raczej książka pokolenia moich rodziców a „wzięłam do czytania w miasto”, bo niezbyt gruba. No i zaskoczyła mnie. Spodziewałam się taniej łzawej propagandy PRL ale… cóż. Jest tam i to. Jednak zaskoczyła mnie swoją uniwersalnością...

Moja ukochana od wielu lat książka,z pogiętą okładką,podkreślonym tekstem,zwykła książka niezwykła dla mnie.O mnie - nie wprost.Kocham książki pisane "między wierszami".Wracam do niej, mogę ją czytać od środka,od końca,od początku.Jest mi bardzo "bliska".

Moja ukochana od wielu lat książka,z pogiętą okładką,podkreślonym tekstem,zwykła książka niezwykła dla mnie.O mnie - nie wprost.Kocham książki pisane "między wierszami".Wracam do niej, mogę ją czytać od środka,od końca,od początku.Jest mi bardzo "bliska".