Ku twej wieczności #15

Yuta to nieśmiertelny, któremu udało się przeżyć po zjedzeniu syreniego mięsa. Tuła się po świecie już od 500 lat i szuka sposobu, aby odzyskać swoją śmiertelność. Jego samotną wędrówkę przerywają pewne wydarzenia, dzięki którym zyskuje kompankę w podróży, czyli dziewczynę imieniem Mana. Każdy tom składa się z kilku epizodów, w których poznajemy historię Yuty, jak i śledzimy jego bieżące losy. Wszystkie historie łączy wątek syren oraz motyw nieśmiertelności. Rumiko Takahashi jak zwykle tworzy wyjątkowy klimat, a sposób w jaki prowadzi fabułę sprawia, że całość czyta się niezwykle płynnie i lekko. W mandze mamy kreskę typową dla autorki, klasyczną, ale przy tym dynamiczną w scenach akcji i walki. Historie opisane w tych tomach utrzymane są w klimatach grozy i tajemnicy. Polecam wszystkim, którzy lubią mangi w mroczniejszym klimacie.

Czy słyszenie głosów można uznać za supermoc czy raczej za objaw jakiejś choroby psychicznej? W tej mandze nie będziemy tego rozpatrywać. Nasz bohater przyzwyczaił się już, że słyszy rozmowy piersi i, choć czasem ich charakter go zadziwia, bo nie pasuje do charakteru właścicielki, to stara się podążać za ich głosem. Właściwie cała fabuła kręcić się będzie wokół cycków, zdjęć cycków, rozmów cycków i pomysłów cycków, z drobnym romantycznym wątkiem pomiędzy bohaterem i jego asystentką. Nie można nawet oczekiwać czegoś więcej. Tomik zawiera także kilkustronicowy dodatek Dzień z życia Emy, czyli córki bohaterów mangi. Okazuje się, że słyszenie głosów piersi jest dziedziczne. Więcej na https://www.monime.pl/cycuszkowe-pogaduszki/

Pałam sympatią do autorki i pierwszy raz spotkałam z komiksem w nie-komediowej odsłonie z jej ręki. Historie zawarte w tym tomie, pomimo, że są dość przewidywalne to jednak mają ' to coś', że chce się dalej czytać i siegnąć po kolejny tom opowieści. Polecam :)

KU PIEKŁU Można rzec, że tomem tym „Ku twej wieczności” zatacza w pewnym sensie koło. Bo seria wraca na bardziej fantastyczne tory, coraz intensywniej splatając wszystkie te klimaty, które gościły w niej do tej pory. I mnie to kupuje. Świetny to tom, z fajną akcją i tradycyjnie doskonałymi rysunkami, które z tego wszystkiego najmocniej zapadają w pamięć i do których chce się wracać. Na rozczarowania opowieścią miejsca nie ma, jest za to miejsce na emocje, dramaty i naprawdę dobrą zabawę. Kołatnicy są wszędzie. Gdzie Niesio się nie obejrzy, natyka się na nich. Szkoła, ulica, nawet wśród przyjaciół… A wszystko to skupia się na Satoru! Raj obracać zaczyna się w piekło, a tymczasem Mizuha odkrywa coraz więcej prawdy… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/11/ku-twej-wiecznosci-16-yoshitoki-oima.html

Akcja mangi przenosi nas do fantazyjnego świata, gdzie ludzie muszą sobie radzić z zagrożeniem ze strony smoków. Na potężne bestie polują wyszkoleni do tego łowcy, którzy starają się zapewnić ludziom bezpieczeństwo. Jednym z nich jest tytułowy Ragna. Chłopak pomimo swoich starań i ciężkiego treningu, nie może się określić mianem najlepszego. Wiele mu brakuje do topowych wojowników, do których na pewno należy jego niezwykła towarzyszka Leo. Mocno niepozorna dziewczyna, która jest w stanie pokonać każdego smoka na jej drodze. Ragna głównie dba o jej przyziemne potrzeby, co noc będąc dręczonym przez koszmary, w których widzi on śmierć towarzyszki i swoją bezradność. Wszystko zmienia się pewnego dnia kiedy miasto, w którym przebywają zostanie zaatakowane przez potężną bestię. Pewne wydarzenie sprawi, że uwolni się potencjał Ragny, którego celem stanie się pozbycie wszystkich smoków ze świata. Ma to jednak swoją dość wysoką cenę, którą będzie musiał on zapłacić. Historia rozpoczyna się bardzo klasycznie. Fantazyjny świat, smoki, słaby bohater pragnący potężnej mocy, aby ratować innych. Nic nie wskazuje na to, aby tytuł mógł czymś zaskoczyć i zachwycić czytelnika. Wystarczy jednak przebrnąć przez prolog ukazujący zarys świata i relacje bohatera z Leo, aby fabuła nabrała znaczącego tempa. Scenariusz nie tylko nabiera swoistej głębi, ale również zaczyna być dla czytelnika mocno intrygujący. Przewracając kolejne strony, widzimy znaczący rozwój „słabego bohatera”. Samo w sobie nie jest to niczym nowym (motyw znany z wielu innych tytułów). Tutaj jednak twórca ewolucję tą podaje w ciekawej otoczce z ogromnym potencjałem na przyszłość. Wartością dodaną tytułu jest również niezły klimat. Prosta fantazyjna historia szybko zaczyna robić się o wiele bardziej „mroczna”, co z pewnością powinni docenić fani dark fantasy. Sięgając po dzieło tego typu, wielu odbiorców oczekuje również solidnej dawki widowiskowości. Pod tym względem tytułowi nie można niczego zarzucić. Sceny walk niemal od samego początku są pokazane z wielką dbałością o ich dynamikę i szczegółowość. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-ragna-crimson-tom-1/

Absolutnie świetna komedia. Stara i klimatyczna kreska. Fabuła wciągająca i totalnie banalna a jakże zabawna! W dalszych tomach można znaleźć więcej boomerskich żartów czy tekstów ale to nic nie ujmuje mandze tylko nadaje jeszcze większego komizmu, idealnie te żarty się komponują z kreską. Im dalej w las tym idzie się bardziej pośmiać xDDD

4 tom rozpoczyna się , gdy bohater wraca z zakupów i widzi ludzi idących na festiwal i wyobraża sobie Nagatoro w yukacie , a także ma wrażenie , że ją widzi. I wierzy , że Nagatoro go tam zaciągnie. Jednak później w domu jest rozczarowany , bo dziewczyna nie dzwoni i myśli o tym , że sam powinien ją zaprosić , ale tego nie robi i idzie sam i nagle spotyka koleżanki Nagatoro , które siłą zmuszają go by im towarzyszył na festiwalu. W międzyczasie Nagatoro kończy trening i koleżanka pyta ją czy pójdzie na festiwal , a ta myśli o bohaterze i odpowiada , że może. I nagle dostaję wiadomość od koleżanek i w wiadomości jest zdjęcie koleżanek i bohatera na festiwalu i Nagatoro jest wściekła i biegnie do nich. Potem widzimy koleżanki i bohatera na festiwalu i okazuję się , że założyły mu obrożę na szyję. Nagle przybiega Nagatoro i żąda zwrotu bohatera , ale koleżanki go nie oddają i chcą zagrać o niego i grają w różne gry i podczas jednej gry Nagatoro pyta bohatera czy liczył na to , że go zaprosi , a gdy ten zawstydzony zaprzecza to dziewczyna mówi , że jeśli chcę się z kimś spotkać powinien wyjść z inicjatywą. A po jakimś czasie Nagatoro wygrywa i się cieszy , że ma dla siebie mistrzunia:) Później spacerują razem sami , bo koleżanki ich zostawiły i Nagatoro mówi , że są na randce i żartuję by wzięli się na ręce i nagle rozpoczynają się fajerwerki i biegną zobaczyć , ale jest zbyt duża kolejka i bohater wie o innym miejscu , gdzie mogą pójść i łapię Nagatoro za rękę i ciągnie za sobą , a serce każdego z nich wali. I po chwili idą przez las i docierają na koniec ścieżki i stamtąd jest świetny widok na fajerwerki i Nagatoro jest zachwycona , ale zaraz zaczyna żartować , że bohater jest zboczony , bo przyprowadził ją w takie odludne miejsce by zrobić coś zboczonego , a ten zaprzecza i dociera do niego , że Ona też może się zawstydzić i pyta ją o jakich zboczonych rzeczach mówi i widać , że dziewczyna nie wie co powiedzieć , ale w końcu wspomina o uściskach i pocałunkach i dodaję , że On na pewno nie odważyłby się nikogo pocałować i wtedy bohater pyta ją czy ona by się odważyła i ta stwierdza , że tak i wygląda jakby miała go pocałować , ale nagle wybuchają duże fajerwerki i ich miejsce zostaję oświetlone i okazuję się , że obok nich jest mnóstwo całujących się par i oboje robią się czerwoni i uciekają , a potem widzimy jak siedzą w innym miejscu oddaleni od siebie i oglądają fajerwerki:D Następnie bohater wraca do domu i nagle widzi Nagatoro z koleżankami i jest z nimi jeszcze trzecia koleżanka i bohater ich obserwuję i nagle widzi jak obok nich siadają chłopacy i próbuję je poderwać i widać , że Nagatoro nie jest zachwycona i nagle wszyscy zauważają bohatera , a On mimo , że się boi podchodzi do nich i mówi do Nagatoro by poszli do domu i chłopacy się z niego nabijają , ale Nagatoro szczęśliwa wstaję i mówi do niego , że mogą iść. A zaraz za nią wstają koleżanki i wszystkie odchodzą z bohaterem , a chłopaki są w szoku. Później w szkolę bohater pomaga trzeciej koleżance Nagatoro i nagle wbija mu się drzazga i trójka koleżanek chcę mu pomóc i ciągną go do innej Sali i po drodze widzi ich Nagatoro i zaczyna się podsłuchiwać i słowa , które słyszy wskazują na coś zboczonego i dziewczyna jest coraz bardziej czerwona i w końcu wchodzi do Sali i widzi co się dzieję i szybko do nich biegnie i sama wyciąga mu drzazgę , a następnie wracają we dwoje do domu i bohaterka chcę zagrać w kamień papier , nożyce i przegrany niesie torby wygranego. I Nagatoro przegrywa i jest wściekła , a następnie bohater daję jej wygrać i jest z siebie dumna:D A , gdy wygrywa kolejny raz(tym razem uczciwie) skaczę na bohatera i okazuję się , że ma nieść ją i idą tak przez jakiś czas i nagle bohater niechcący dotyka jej ud i dziewczyna szybko zeskakuję i ucieka i bohater myśli , że się obraziła , ale po chwili widzimy Nagatoro , która biegnie do domu i jest cała czerwona:D Później Nagatoro razem z koleżankami widzą trening klasy bohatera i zauważają , że ten nie ma formy w bieganiu i następnie Nagatoro decyduję dać mu prywatny trening , a jemu serce wali , gdy widzi ją w stroju do biegania , a dziewczyna jest zadowolona widząc jego reakcję i przez jakiś czas ćwiczą , a jak na koniec się rozciągają trzymając się za ręce nakrywa ich ta trzecia koleżanka , a Oni są w szoku:D A na koniec Nagatoro i bohater znów są w Sali do malowania i Nagatoro znów się z niego nabija mówiąc , że jest wstrętny i nagle przychodzą jej koleżanki i mówią , że wcale nie jest wstrętny i pytają go czy z nimi pójdzie i ten po chwili się zgadza i zostawia Nagatoro , a Ona jest w szoku i zaczyna krzyczeć. I nagle budzi się w klubowym pokoju krzycząc i okazuję się , że to był sen , a bohater obok maluje i jest przerażony tym wrzaskiem i dziewczyna zauważa , że jest przykryta kocem i bohater mówi , że okrył ją by nie zmarzła i dziewczyna się zawstydza i mówi , że dziś nie jest aż tak wstrętny , a On się zastanawia czy to był komplement. A potem mamy jeszcze dodatek , gdy Nagatoro ćwiczy walki obok bohatera i proponuję mu sparing i podczas ćwiczeń chłopak przechyla się w stronę Nagatoro i obejmują się , a Nagatoro jest cała czerwona i mówi , że wiedziała , że zrobi jakiś numer , ale szybko ucieka i bohater jest w szoku , że nic mu nie zrobiła , a po chwili widzimy jak Nagatoro opowiada o wszystkim koleżankom i te mówią , że też chcą spróbować sparingu z bohaterem , a jedna mówi , że przyszpili go do ziemi i Nagatoro się sprzeciwia i biegnie go ostrzec , a za nią wpadają koleżanki i Nagatoro staję przed bohaterem gotowa go bronić , a bohater patrzy na nią i myśli , że zgrywa kozaka , a to jej wina. I tak się kończy 4 tom. Przyznam szczerze , że ten tom był dla mnie najlepszy jak na razie. Nagatoro po prostu rządzi. A jej zazdrość lub zawstydzenie jest świetne. Bohater też świetny i widać , że coraz bardziej przywiązuję się do Nagatoro. A scena na festiwalu z całującymi się parami świetna. Ciekawe co by się stało gdyby tych par tam nie było. Możliwe , że Nagatoro w jakiś sposób pocałowałby bohatera. Nie mogę się doczekać 5 tomu

Popkulturowy Kociołek: Dawno, dawno temu ludzkość toczyła wojnę z niebezpiecznymi i przerażającymi demonami, na których czele stał sam władca piekieł. Ratunkiem dla naszego gatunku okazał się dzielny bohater, który swoimi zdolnościami i mieczem zdołał pokonać wroga. Przynajmniej tak od bardzo dawna uczą w szkołach. Prawda na temat przeszłości potrafi jednak mocno zaskakiwać. Zostanie ona odkryta przed pozornie zwykłym nastoletnim uczniem pewnej magicznej akademii, kiedy do jego klasy dołącza zjawiskowo piękna dziewczyna. Nowa uczennica Rina okazuje się kolejną dziedziczką piekielnego tronu, zaś chłopak (Yuuya) to potomek bohatera. Nastolatek szybko poznaje prawdę na temat minionych dawnych czasów. Władcą piekieł wcale nie był przerażający demon, a piękna demonica. Z kolei bohater, zamiast ją pokonać, usidlił ją i zaspokoił jej wygórowane żądze. Podobnego zadania będzie musiał podjąć się Yuuya. Chłopak nie spodziewa się jednak tego, że szybko otoczy go większy wianuszek pięknych i chętnych młodych niewiast. Żona z piekła rodem recenzja - grafika 1 Założenie krowie siodła, nie uczyni z niej konia. Podobnie jest w przypadku „fabuły” recenzowanego tytułu. Owszem twórca stara się nakreślić tutaj jakąś większą i bardziej złożoną historię, ale na pewno nie jest to pozycja, którą wybiera się, aby oddać się przyjemności obcowania ze złożoną opowieścią fantasy. Prym wiedzie tu „haremowa akcja”, której zdecydowanie nie brakuje. Wspomniany nastolatek napotyka na swojej drodze kolejne piękne i mocno „napalone” dziewczyny, które pragną przetestować jego moce. Znalezienie tutaj dłuższego niż dwie strony fragmentu bez cielesnych igraszek jest niemożliwe. Nagość, sex, testosteron i hormony wylewają się z kolejnych kadrów mangi. Gdzieś w ich tle można doszukać się wspomnianej historii, pewnych zwrotów akcji, lekkiego humoru czy nawet rodzącego się uczucia. Wszystko to jednak niknie pod grubą warstwą przyjemności. Nie jest to oczywiście nic złego, wszystko jest mocno zależne od tego, czego tak naprawdę oczekuje się od tytułu tego typu. Braki scenariuszowe twórca nadrabia całkiem dobrymi projektami kobiecych postaci. Bohaterki może nie są wybitne, ale na pewno ich żywiołowość (wpływająca na warstwę humorystyczną) i indywidualizm sprawiają, że dobrze zapadają one w pamięci czytelnika. Na końcu tomiku można znaleźć ponadto zbiór kilku krótkich historyjek z demonicami w rolach głównych. Treści te są na tyle krótkie, że należy je traktować jako miły dodatek do głównej historii. Tym, co najmocniej wyróżnia mangę i sprawia, że jest ona warta sprawdzenia, jest oczywiście jej warstwa graficzna. Artyści hentai zawsze słynęli z niezwykłego talentu do pokazywania piękna postaci (kobiecych) i nie inaczej jest tym razem. Twarze, emocje, proporcje ciała, a nawet tła, każdy z tych elementów jest naprawdę dopracowany i miły dla oka. Sceny sexu ukazane są w dwóch formach: tej bardziej bezpośredniej i pikantnej lub takiej pobudzającej wyobraźnię odbiorcy (z większym naciskiem na te pierwsze). https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-zona-z-piekla-rodem/

Ten tom spodobał mi się zdecydowanie bardziej od poprzedniego. Czuć w nim klimat letniego wieczoru, tajemnicy oraz grozy fundowanej nam przez cienie. Wszystko to dzięki dopracowanej kresce, która idealnie pasuje do tego typu historii. Do przeczytania drugiego tomu zniechęciła mnie ilość scen fanservice zawartych w tym pierwszym, jednak jest ich tutaj o wiele mniej. Poza tym akcja rozwija się w ciekawym kierunku, przez co nie mogę się doczekać lektury następnego tomu.

Myślałem,że będzie to kolejna komediach z krótszymi historyjkami,ale na szczęście się myliłem, ponieważ "Slużąca z piekła rodem" posiada głębię w postaci przeszłości naszej Służącej która stara się zostać zwyczajną dziewczyną,a główny bohater oraz jego siostra o których przeszłości mało co wiemy jak narazie, pomagają jej w tym. Podsumowując manga jest bardzo urocza oraz przyjemną w czyatniu.

ZNALEŹĆ SPOKÓJ „Ku twej wieczności” to seria, która z tomu na tom rozwija się w coraz ciekawszym kierunku. To, co początkowo było zaskakująco przyjemną fantastyką, która z czasem zaczęła powtarzać zbyt wiele wątków, ale przyjemna pozostała nadal, zmieniło się w znakomitą opowieść, jakże bliską naszej rzeczywistość. A przy okazji coraz bliższą tego, co autorka serii pokazała w swoim poprzedni tytule, rewelacyjnym „Kształcie twojego głosu”. Czyżby dla Niesia nadszedł wreszcie czas stabilizacji? I czyżby odnalazł własne miejsce? Przyjaźń z gimnazjalistą zafascynowanym okultyzmem i wskrzeszenie bliskich wydają się kierować go na właściwą ku temu drogę. Ale wtedy spotkanie potomkini Hayase może wszystko zmienić… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2021/11/ku-twej-wiecznosci-14-yoshitoki-oima.html

Darling in the Franxx to tytuł, który ociera się o coś w moim guście. W mandze pojawia się masa ciekawych tematów i koncepcji filozoficznych, które uwielbiam. Połączono je z całkiem ciekawą fabułą i widowiskowymi walkami. Niestety jak dla mnie elementy erotyczne spłycają ten przekaz i poważne sytuacje tracą na mocy, kiedy w trakcie akcji mamy panele w stylu ecchi. Dlatego trudno mi polecić ten tytuł. Jednak jeśli ktoś ma większą tolerancję do kwestii tego typu, może dać mandze szansę? W końcu jest tutaj sporo dobrego.

Książkę bardzo szybko się czyta. Przyjemna do przeczytania w niecałą godzinę. Dla miłośników kotów polecam, innym niekoniecznie. W książce nic się nie dzieje, a jeśli już coś nastanie, to jest wielki chaos. Jedynie plot twist na końcu dodaje książce (chociaż trochę przewidywalny).

Zaczęłam czytać tę mangę z dwóch powodów: dlatego, że pasowała mi pod styczniowe wyzwanie czytelnicze i dlatego, że kiedyś oglądałam już anime i bardzo mi się podobało (swoją drogą szkoda, że nie powstał drugi sezon). Muszę przyznać, że w przeciwieństwie do anime manga mnie jakoś specjalnie nie porwała. Akcja trochę się wlecze, co chyba ma wynagrodzić fanserwis, ale jakby nie jestem tu grupą docelową. Kreska dosyć prosta – może być, ale specjalnie nie zachwyca. Duchy za to są świetnie narysowane! Każdy z nich jest inny i dopracowany co do detalu. Chyba najbardziej zabrakło jakiejkolwiek fabuły, jakiegoś punktu zaczepiania, który sprawiłby, że chętnie wracałabym do tej mangi. Trochę szkoda, nie ukrywam, że liczyłam na nieco więcej. Nie wiem, czy sięgnę po kolejne tomy. Końcówka nieoczekiwanie mocna i smutna, co pozostawiło mały pozytywny smaczek po rozczarowaniu tą mangą. (Wyzwanie czytelnicze LC na styczeń 2026: Przeczytam książkę z imieniem w tytule)

Świat stanął na głowie! Japonia. Mamy przełom XV i XVI w. Nie wiadomo do końca skąd, na Ziemi pojawiają się demony. Ludzie zamiast się im sprzeciwić, oddają im cześć niczym bóstwom! Na drodze do pełnej dominacji potworów stają jedynie dzielni wojownicy – samurajowie. Choć społeczeństwo się ich wyrzekło, na co dzień gardząc ich poczynaniami, dla niektórych wciąż pozostają promykiem nadziei na lepsze jutro. O ich historii opowiada manga zatytułowana Orient. Autorką nowej mangi wydawnictwa Waneko jest Shinobu Ohtaka. Z pewnością kojarzycie to nazwisko z uniwersum Magi i tytułami Magi: The Labirynth of Magic oraz Magi: Adventure of Sinbad. Tym razem inspirację odnalazła nie w Księdze tysiąca i jednej nocy, lecz w wierzeniach buddyjskich z domieszką japońskiej historii. Jak wspomniałem na wstępie Orient zabiera nas do alternatywnej rzeczywistości. Ludzie za bóstwa uważają demony. Hołubią im jak mogą, prowadzą nawet wydobycie różnych kruszców, którymi te potwory się żywią. Na drugim końcu spektrum znajdują się z kolei samurajowie, sprzeciwiający się zaistniałej sytuacji. Jedną z osób, która bardzo popiera tych drugich, chcąc samemu zostać wojownikiem, jest nastoletni górnik Musashi. Problem polega na tym, że nie jest w stanie publicznie podzielić się ze światem swoimi emocjami. Nie pomaga mu jego najlepszy przyjaciel Kojirou, z którym w dzieciństwie dzielili marzenie. Uważa on bowiem, że lepiej trzymać gębę na kłódkę, podporządkować się i w ten sposób prowadzić spokojne życie. Wszystko zmienia się jednak gdy Musashi pierwszy raz widzi na żywe oczy demona i instynktownie, z marszu postanawia go pokonać. Od tego momentu nie ma już powrotu do poprzedniego życia. Orient – wprowadzenie, klimat, akcja i niespodzianki Na pierwszy tom Orient składają się cztery rozdziały. Przede wszystkim wprowadzają nas w klimat opowiadanej przez autorkę mangi historii, zarysowują pewną mitologię oraz prezentują dwójkę głównych bohaterów. Poznajemy bliżej ich cechu charakteru. Musashi to pełen pasji, zakręcony na punkcie samurajów młody, silny jak na swój wiek chłopak. Z kolei Kojirou wydaje się być osobą bardziej sceptyczną, podchodzącą do wszystkiego z dystansem i co ciekawe, palący fajki. Muszę przyznać, że byłem zaskoczony tym jak na kolejnych stronach rozwijała się fabuła. Historia zaczęła się bowiem naprawdę spokojnie, by nagle wraz z pojawieniem się demonów zaczęła przyspieszać, serwować nam coraz więcej niespodzianek i postaci, zmierzając do wielkiej demolki. Jeden z potworów już na pierwszy rzut oka zdecydowanie przerasta możliwości bohaterów, znikąd pojawia się zastęp samurajów, a Musashi w bardzo efektowny sposób zaznacza swoje możliwości. Podsumowanie Mam wrażenie, że w tym pierwszym tomie Orient jest trochę zbyt dużo chaosu. Nie tylko jeśli chodzi o kwestie fabularne. W niektórych fragmentach mangi dotyczy to również rysunków. W większości są stylowe, oryginalne i bardzo szczegółowe, ale zdarzają się chwile przerostu formy nad treścią. Ja poczułem się w pewnym momencie nieco przytłoczony czy wielkim demonem, czy grupą samurajów, czy po prostu ogromną dynamiką akcji. Faktem jest jednak, że wspomnianej akcji jest tutaj mnóstwo. Nie jest to tytuł, przy czytaniu którego się znudzicie. Cały czas coś się dzieje i choć nie zawsze wydarzenia mają logiczne uzasadnienie, to historia posuwa się do przodu i naprawdę wciąga. Po przeczytaniu pierwszych rozdziałów Orient jestem zaintrygowany fabułą, bohaterami i światem, w którym żyją. Z ekscytacją wyczekuję dalszych losów Musashiego i Kojirou.

W tym tomie Reg mierzy się z Faputą, która chce zniszczyć wioskę wypaczonych. Ale to nie Faputa okazuje się być największym zagrożeniem dla mieszkańców. Jak wiadomo, Otchłań zamieszkują przedziwne istotny a im głębiej, tym są one coraz bardziej niebezpieczne. 7 warstwa jest coraz bliżej... "Made in Abyss" to mroczna manga, która może spodobać się miłośnikom dramatów, fantasy i przygód. [współpraca recenzencka]

Puuka nastoletnia idolka zostaje zaatakowana w górach przez dzikie zombie. Po ugryzieniu staje się jedną z nich. Zamieszkuje w wiosce zombie i poznaje nowe życie wśród nowych zombie przyjaciół... co mogę powiedzieć o tej mandze? Ładnie narysowana. Historia nie powala ale da się przeczytać.