Rudogrzywa, córka Wadery

Świetna książka. Najbardziej zachwyciły mnie opisy kanadyjskiej przyrody, choć ciekawszy od nich jest brak personifikacji zwierząt. Ich zachowania są opisane dokładnie ale autor wodze swojej fantazji kieruje bardziej w kierunku interpretacji niż fantastyki. Na docenienie zasługuje również to, że książka pięknie pokazuje harmonię przyrody, nawet w relacji z ludźmi, a zjawiska często brutalne są przedstawiane w sposób pozwalający dzieciom na zrozumienie pewnych mechanizmów nimi rządzących.

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Kolejna część sagi o Wikingach. Główny bohater, Sigurd, jest znany czytelnikom z poprzedniego tomu "Porwani przez Wikingów". Autorka zastosowała ciekawy zabieg literacki - poznajemy te same wydarzenia, o których czytaliśmy we wcześniejszej części, ale są przedstawione z perspektywy Sigurda, syna jarla. Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednia.

„Szara wilczyca” Curwooda to opowieść osadzona w dziczy, z dobrze poprowadzoną relacją zwierzę–człowiek. Fabuła nie jest tak ostra jak w „Zewie krwi” Londona, mniej skupia się na instynkcie przetrwania i wyraźnie łagodzi realia. Z drugiej strony nie robi — jak u Londona — psa filozofa myślącego po ludzku. W efekcie Curwood daje bliższy kontakt i ciepło kosztem prawdy zwierzęcej, a London daje twardość i ideę kosztem wiarygodności psychiki psa. Szczerze mówiąc, lepiej czyta mi się Curwooda.

Książka została wydana w 1968r.a ja dopiero teraz ją przeczytałam. Jak mogłam przeoczyć tak cudowną pozycję.Pisarz barwnie i bogatym językiem snuje swoją opowieść.Miałam ucztę wrażeń i przeżyć.Czułam się mieszkańcem puszczy w sąsiedztwie wilków i innych stworzeń.Oczarowana przyrodą.

Czytałem ją jak miałem około 6-7 lat. Szczerze mówiąc, to jedna z pierwszych książek, którą mi kupili rodzice. I do dziś im jestem za to wdzięczny. Choć mój egzemplarz już nie ma okładek i jest bardzo sponiewierany, ma zaszczytne miejsce na moich półkach. Nic według mnie nie straciła. Historia wiernego psa, który szuka swojego pana pasterza... Czegóż chcieć więcej od książki dla dzieci?

Zbiór pięknie napisanych opowiadań, których akcja dzieje się pośród Indian - głównie Dakotów, ale nie tylko. Każde z nich jest na inny temat i w każdym występują inni bohaterowie - zawsze jednak są to Indianie. Czasami biorą tam też udział biali ("Złoto Ponki", "Odwaga") - ale zawsze na pierwszym planie, najważniejsza jest historia rdzennego mieszkańca Ameryki. Opowiadania czasem nieco naiwne, jak "Legenda Dakoty", czasem wstrząsające, jak "Anaresekwa", czasem przygnębiające, jak "Złoto Ponki" - ale wszystkie warte przeczytania. Choć książka adresowana jest do młodych czytelników, również dorosły bibliofil potrafi docenić jej piękno i klimat.

Recenzja książki pt. "Biały Bim Czarne Ucho" autor: G. Trojepolski cyt. "To zrozumiałe: las dlatego westchnął z ulgą, że nadszedł cud wiosny i nastąpiła pora spełniania nadziei". cyt. "Ale starego przyjaciela nie zapomni nigdy. Nie zapomni umilonych przez Bima wspólnych świtów na polowaniu, nie zapomni jego łagodności i wiernej przyjaźni". (cytaty zawarte w ww. książce) "Biały Bim Czarne Ucho" to piękna i niezwykle poruszająca opowieść o wspaniałym psie i przyjaźni, która połączyła go z człowiekiem. Starszy mężczyzna postanowił przygarnąć szczeniaka. Bim różnił się od wzorca swojej rasy, dla jego Pana nie miało to jednak znaczenia. Stali się sobie bardzo bliscy. W pewnym momencie Iwan Iwanowicz (właściciel) trafił do szpitala, a pieskiem zaopiekowała się sąsiadka. Bim nie mógł uporać się z tęsknotą. Postanowił odnaleźć Iwana. Autor poruszył istotne tematy, uwidocznił, jak silna może być więź między zwierzęciem i człowiekiem. Treść książki wzbudza silne emocje, w wielu momentach trudno powstrzymać łzy. Myślę, że przypadnie do gustu dzieciom oraz dorosłym- szczególnie miłośnikom zwierząt, którym los przedstawicieli braci mniejszej nie jest obojętny.

Dwie fascynujące książki Centkiewiczów “Człowiek, o którego upomniało się morze” oraz “Nie prowadziła ich gwiazda polarna” to wybitne przykłady jak można pisać historie o prawdziwych bohaterach. Opowiadają o Amundsenie (pierwsza z nich),Dumont d’Urvillu, Borchgrevinku, Shackletonie i Scottcie (druga). Ludzie ci oddani są sprawie morza i odkryć polarnych do tego stopnia, że poświęcają cały swój czas, majątek i życie w pościgu za odkryciami i sukcesem. Centkiewiczowie piszą o tych sprawach tak, że nie można się oderwać a w kilku miejscach gardło się ściska z emocji. Mimo, że sceneria cały czas jest taka sama, okrutne zimno, wiatry i głód, to te historie są od siebie bardzo różne, niosą inne moralne przekazy. Amundsen to samotnik od młodości marzący o lodach północy i osiągający prawie wszystko o czym zamarzy długimi i starannymi przygotowaniami. Schackleton to wytrwały, ale pechowy wojownik. Scott to wyniosły angielski gentleman, popełniający błędy ale tkwiący w nich do końca z dumą. Gorąco polecam, wspaniałe książki. Gdybym przeczytał je w młodości, mogłyby one zmienić moje życiowe drogi.

Czytałam ją na głos moim chłopcom 9-14 lat. Uwielbiali ją! Jest przygoda, są bitwy, podróże i niebezpieczeństwa. Bohaterem jest młody chłopak z którym każdy potrafi się utożsamić. Najbardziej mnie ujmuje poprawność historyczna i geograficzna. Śledziliśmy razem trasę podróży, dyskutowaliśmy o wyższości kultury Aten nad Spartą (nie wszyscy zgodzili się z autorem) i oczywiście o niewolnictwie. Albo do czytania razem, albo dla dziecka 9-15 lat, które dużo czyta - to nie jest współczesna książka, która ma łatwo wejść i jeszcze szybciej wyjść. Było kilka momentów, gdzie musiałam tłumaczyć, co to znaczy, aczkolwiek język jest przystępny i miły dla ucha.

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Akcja powieści dzieje się w Kanadzie w środowisku indiańskich mieszkańców tych terenów, jednak nie ma tu elementów charakterystycznych dla tego typu książek: brak scen bitewnych, pojedynków, wielkich zwrotów akcji. Główni bohaterowie to dwoje małych dzieci oraz dwa bobry. Mimo, że momentami powieść była trochę nużąca (w końcu to książka dla dzieci, więc może nużyć dorosłego człowieka),to muszę przyznać, że jest jedyna w swoim rodzaju, nigdy nic podobnego nie czytałam. Piękna książka o miłości, odwadze i poświęceniu. Bardzo potrzebna w dzisiejszych czasach.

Zajebista książka. To jest wzór jak powinna wyglądać literatura młodzieżowa kierowana do młodych dorastających mężczyzn. Dla dorosłych tez się znajdzie sporo ciekawych rzeczy. To co mi się podobało najbardziej to poruszanie tematów takich jak wychowanie dziecka, honor, szacunek, miłość, obrona rodziny przed wrogiem, braterstwo, przyjaźń, materializm i wiele innych ważnych kwiestii a wszytsko z zachowaniem dobrego smaku w bardzo realistycznym i szczegółowym świecie zwierząt. Czuc prawdziwy geniusz Kiplinga w tej książce bo tylko ktoś bardzo utalentowany jest w stanie poruszać skomplikowane i ważne zagadnienia używając prostych słów zrozumiałych dla każdego. Ps. Nie dla lewaków, dlatego bardzo mi się podobała.

Choć „Łowcy przygód” nie wyszli spod pióra Curwooda, a jego tłumaczki piszącej pod pseudonimem Jerzy Marlicz, to trudno nazwać tę książkę jedynie dopiskiem do serii. To pełnoprawna i bardzo udana kontynuacja – inna, ale warta przeżycia. Styl się zmienia – więcej tu emocji, relacji i wewnętrznych przeżyć postaci, a mniej surowej, dzikiej przyrody, tak charakterystycznej dla poprzednich tomów. Ale czy to źle? Wcale nie. To po prostu nowy odcień dobrze znanej przygody. Bohaterowie, których pokochałam wcześniej – Rod, Wabi, Muki i Minnetaki – wracają, by ruszyć w kolejną wyprawę, tym razem… po przygodę. I to dosłownie. Nie szukają już złota ani wilczych skór – szukają doświadczeń, wyzwań, emocji. Akcja rusza już od pierwszych stron i nie zwalnia aż do końca. Serce nieraz zabiło mi szybciej, a kilka razy – mocniej się wzruszyłam, niż się spodziewałam. Zaskoczyło mnie, jak dużą rolę odgrywa tu Minnetaki – jej perspektywa, emocje, wygląd, ubiór – to wszystko jest opisane z dbałością i uczuciem, jakiego wcześniej w serii brakowało. Czuć kobiece spojrzenie. Pięknym i bardzo poruszającym wątkiem była też scena macierzyństwa… z punktu widzenia kaczki. Tak, dobrze czytacie – to jedna z najbardziej zaskakujących i czułych scen w całej książce. Dodatkowy plus za smaczki kulturowe i ciekawostki – np. o tym, że niedźwiedzie przepadają za mrówkami, albo że według etyki indiańskiej nie wypada zadawać pytań wprost. Takie drobiazgi budują klimat i sprawiają, że historia jest bardziej wiarygodna. A język? Stylizowany, z lekko staroświeckim urokiem – pełen słów, które dziś prawie nie istnieją w codziennej polszczyźnie (snadź, przecie, jęła się…). Książkę można czytać niezależnie od poprzednich części – postacie są w skrócie przedstawione, więc nawet jeśli ktoś wcześniej nie znał „Łowców wilków” ani „Łowców złota”, to i tak odnajdzie się bez problemu. Zdecydowanie warto sięgnąć – niezależnie od tego, czy wracacie do tej opowieści z sentymentem, czy odkrywacie ją po raz pierwszy. Polecam z całego serca!

Dla tych, którzy dają niskie oceny tej książce. Przypominam, że autor żył i pisał w pierwszej połowie XIXw. Pisał dla sobie współczesnych ludzi, więc ocenianie jego powieści przez pryzmat XXI wieku jest, moim zdaniem, nie fair. Jeżeli ktoś tego nie rozumie to nie powinien oceniać. Dla mnie obydwa opowiadania czytało się bardzo lekko i przyjemnie. Książki Coopera mają swój niepowtarzalny klimat Ameryki na przełomie XVIII i XIX wieku. I czuć to na każdym kroku, że autor wie o czym pisze.

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na tytuł spodziewając się jakiegoś popularnonaukowego wydania. Lubię miejsca owiane tajemnicą jak Atlantyda. Trafiłam jednak na powieść z gatunku fantastyki . Przyznam ,że zaciekawiła mnie od początku i chłonęłam każde zdanie, zwłaszcza ,że autor ma talent do budowania zgrabnych zdań. Podoba mi się pomysł na wplatanie fragmentów relacji Awaru o tym, co go zaskoczyło na wyspie. Czytając miałam wrażenie,że autorem jest jakiś poczytny zachodni pisarz, a okazało się, że to polski architekt i uczestnik wypraw naukowych. Drugie zaskoczenie to ,że książkę zaliczono do literatury młodzieżowej, co więcej podobno jest to lektura szkolna. Ja tego nie odczułam, książkę z powodzeniem może czytać dorosły, a uczniom można tylko pozazdrościć takich lektur. Jest to kolejna książka, na podstawie której mógłby powstać wspaniały film. Co do fantastyki, niech się schowa poczytny ostatnio Cixin Liu- chiński autor trylogii „Wspomnienie o przeszłości ziemi” . Zraził mnie długimi opisami , niekonsekwencją i chaotyczną akcją. O wiele bardziej wartościowa jest „Atlantyda, wyspa ognia”. Jak się okazuje, można napisać dobrą książkę z gatunku fantastyki, której akcja toczy się w przeszłości, a nie przyszłości. Dałam ocenę 10 gwiazdek, bo nie znalazłam niczego, co by mi się nie spodobało.

Jedna z moich ulubionych ksiazek Londona. Jedna gwiazdka mniej za brak sensownego zakonczenia ktore wyjasniloby wiele kwestii. Glowny bohater w ktorym mozna dopatrywac sie samego Londona wyrusza na Alaske w celu poszukiwaniu zlota by udowodnic swojemu wujowi ze za szybko go przekreslil...Z typowego mieszczucha, slabego I cherlawego, staje sie twardym I wytrwalym eksploratorem. Historia goraczki zlota nad rzeka Klondike rozpala zmysly, emocje I wyobraznie. Czasem mam przed oczami to czarno-biale zdjecie i sznur ludzi obarczonych bagazami, ciagnacymi sanie pod gore na przelecz Chillkoot pod katem 45 stopni. Tysiace smialkow porzuca swoje dotychczasowe zycie , stawia wszystko na jedna karte I wyrusza na koniec swiata z zamiarem szybkiego wzbogacenia sie. Wielu z nich porzuca stateczne, ustabilizowane zycie, sprzedaje majatek lub bierze pozyczke zeby sfinansowac kosztowna wyprawe. Niestety uda sie tylko nielicznym...Wielu z nich ogarnietych rzadza zlota I bogactwa poniesie najwyzsza cene na skutek braku odpowiedniego przygotowania, pokory, doswiadczenia, zdrowia, odpornosci na mroz I kondycji fizycznej. Najwiekszy paradoks stanowi to ze najwiekszego majatku dorobili sie ci ktorzy jak pisal London "nie wbili nawet lopaty w ziemie" tzn wlasciciele salonow, kasyn, domow publicznych, sprzedawcy sanek, narzedzi czy psow w Dawson. Wszyscy ci ludzie rozkrecili swoj biznes opierajac sie na naiwnosci poszukiwaczy I ich slepym pedzie po zloto. Fajnie bylo przeniesc sie oczami wyobrazni w tamte ekscytujace czasy I poczuc ten klimat. Kto dzisiaj pisze takie powiesci przygodowe? Lubie ksiazki J. Londona, jednak blizsza mojemu sercu jest tworczosc J. O. Curwooda. Dla mnie Curwood jest bardziej wiarygodny, wiekszosc swojego zycia przemierzal polnocne rejony Kanady, Yukonu i Alaski zbierajac materialy i inspiracje do nowych ksiazek. Dzieki temu tak wiele jest w nich rzetelnych informacji i ciekawostek z zycia ludzi i zwierzat. W ksiazkach Curwooda jest takze wieksze uwielbienie dla swiata i natury (piewca natury),gdzie kazdy szumiacy swierk, szemrzący potok czy gwiazda na niebie inspiruje i przyspiesza bicie serca. Curwood byl najlepiej oplacanym pisarzem za slowo w tamtych czasach a jego ksiazki stawaly sie bestselerami. Glownym mottem Curwooda bylo: "Przyroda jest moja religia.. Totez moja ambicja, marzeniem i wielkim celem jest przeniesienie czytelnikow w samo jej serce.. Kocham przyrode i mysle ze i oni beda musieli ja pokochac jesli tylko uda mi się zapoznać ich ze sobą..". Zachecam mocno do lektury!

Pierwsza, jak mi się wydawało wtedy lata temu, dorosła książka, którą dostałam od mojej nieżyjącej już mamy. Pamiętam, że długo zabierałam się do jej przeczytania. Kiedy już dokonało się, byłam zachwycona tą przepiękną historią niezwykłej przyjaźni niechcianego chłopca i zdziczałego psa. Szczerze i gorąco polecam.

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Zbiór opowiadań utrzymanych w klimacie indiańskich mitów, nie wiem czy bazują na oryginalnych indiańskich mitach czy są to historie wymyślone przez Sat-Okha. Nie mniej ciekawa od nich jest sama postać autora. Sat-Okh, a właściwie Stanisław Supłatowicz utrzymywał, że urodził się indiańskiej wiosce na terenie Kanady i jest synem wodza indian z plemienia Szaunisów. Wielu badaczy podważa jednak jego wersję. W czasie II WŚ Sat-Okh walczył w AK, popisał się wieloma bohaterskimi czynami i zdobył kilka odznaczeń. Podobno swoich książek nie pisał sam i miał słabą wiedzę o indiańskich plemionach, a jego legendę budowali również sami czytelnicy. Gdy się spojrzy na jego zdjęcia to można uwierzyć, że miał domieszkę indiańskiej krwi. A na usprawiedliwienie Sat-Okha można napisać, iż jego postać ubarwiała dzieciom szare realia PRL. Może sam Sat-Okh wierzył w swoją wersję, którą opowiedziała mu matka. Gdy wrócił wraz z nią do kraju z Syberii był nazywany przez rówieśników "bolszewikiem". Być może matka nadając mu tą tożsamość chciała to złagodzić i wzbudzić w nim wiarę w siebie.