Jezioro śmierci. Młody Orzeł

Główny bohater Ryszard Kos kojarzy się z Jankiem Kosem. Dobro walczy ze złem. Przypomina, że wolność nie jest wieczna, a często trzeba o nią walczyć, niestety, nie zawsze z pozytywnym skutkiem. Książka na swój sposób patriotyczna, promująca najważniejsze wartości moralne, które każdy powinien znać i się do nich stosować !!! Podczas czytania nasuwają się skojarzenia z " Winnetou " K. Maya, co traktuję jako zaletę. Idealna lektura dla młodzieży. POLECAM !!!

Druga część przygód Roda i Wabiguna podobała mi się jeszcze bardziej niż „Łowcy wilków”. Curwood w „Łowcach złota” serwuje nie tylko świetną akcję i piękne opisy dzikiej Północy, ale też przemyca w niej coś głębszego – refleksję o wartościach, które są ważniejsze niż sam kruszec. To opowieść o przyjaźni, odwadze, poświęceniu i szacunku do odmiennych kultur. Motyw złota niby dominuje, ale szybko okazuje się, że to tylko tło dla historii pełnej emocji i dramatyzmu – są tu porwania, ratunek „księżniczki”, tajemniczy szaleniec, a nawet poruszająca legenda o siedmiu siostrach. Jest napięcie, są zagadki, ślady, pościgi i husky pędzące przez dzicz – jak w dobrym westernie czy kryminale przygodowym. Najbardziej poruszył mnie moment, kiedy Rod – mimo trudnej sytuacji – zostawia wszystko, by pomóc nieznajomemu. To było naprawdę piękne. I takie sceny sprawiają, że tę książkę się nie tylko czyta, ale i przeżywa. Styl Curwooda wciąż urzeka – choć mam wrażenie, że lepiej wypadają mu opisy zimy niż wiosny, klimat i tak jest niepowtarzalny. Gdy pojawia się zorza, gdy husky czują, że stawką jest życie – trudno oderwać się od lektury. Polecam zwłaszcza tym, którzy lubią przygodę z nutą wzruszenia i refleksji. I tym, którzy wierzą, że prawdziwy skarb nie zawsze lśni, ale czasem objawia się w ludziach.

„Pisał w prosty, przystępny sposób, który przemawiał zarówno do młodzieży, jak i dorosłych, a jednocześnie pozostawał wierny zasadom literatury przygodowej. Przedstawiał relacje między ludźmi, a zwierzętami, dodając głębi emocjonalnej swoim opowieściom...” czytam notatki o Curwoodzie na końcu powieści i utwierdzam się w przekonaniu, że to prawda, z którą się jednoczę. Klasyka literatury amerykańskiej z działu, którego dotychczas nie czytałam, a który urzekł mnie po kilku zaledwie stronach. Wielu autorów wymaga czasu, skupienia i jakiegoś wewnętrznego wyciszenia, by sięgać po ich książki. Zmuszają do intelektu i wyłączności. Z Jamesem Curwoodem jest inaczej. On sprawia, że czytelnik nie dość, że podróżuje, to odpoczywa. Wabigoon, w skrócie Wabi, był starszym bratem Minnetaki. W obojgu płynęła indiańska krew i choć bardzo różnili się z wyglądu, to jednak łączyła ich silna więź rodzinna. To, jak wyglądali odzwierciedlało ich temperament i mieszankę korzeni po rodzicach. Mieszkali na dalekiej północy Kanady i pewnie ich życie toczyłoby się wedle rodzinnych schematów, gdyby nie Roderick Drew, który zaprzyjaźnia się z Wabi i trafia pod opiekę jego rodziny. Choć... nie ma to wiele wspólnego z rodzinnym ciepłem i siedzeniem przed kominkiem. Tu trzeba żyć w surowym klimacie i polować na zwierzynę. Tu trzeba się ciepło ubierać i nabrać owej surowości natury, którą widać za oknem. Tu trzeba przetrwać... A Rod obcując z tym klimatem, w mig łapie bakcyla i szybko się aklimatyzuje. Ba, szybko poznaje dzikie zwierzęta i uczy się ich zachowań. Szkoli się także w strzelaniu i w szybkości ciała, bo tu, w ciemnościach, podczas polowania i podchodzenia do dzikich zwierząt, człowiek musi mieć świadomość – albo ja, albo one. Zimno. Rany, które się długo goją. Krew, która nie chce szybko zastygnąć. Odwaga pomieszana z głupotą... Czasem walka z życiem... „Łowcy wilków” serwują całą gamę uczuć i emocji. To niebywale precyzyjnie rozpisana na głosy wręcz powieść, którą się chłonie. Chłoniesz przyrodę, surowość i ciemne lasy. Chłoniesz strach chłopców i zwierząt, na jakie się zasadzają, a które zranione i krwawiące uciekają. Walczysz o życie, o ostatni dech, o siłę, której nie masz. Ryzykujesz, jak łowcy, bo od tego, co upolują zależy ich życie – zwycięży głód i pusty brzuch, czy jednak sytość i radość ciała. Chłoniesz też, co zaskakujące, strach i lęk zwierząt. Dajesz się porwać tej przygodzie i dziwisz się, że to literatura skierowana do młodego czytelnika. Powieść Curwooda można odbierać wielorako. To opis przyrody i ludzi i ich uczuć. To opis tego, jaka potrafi zrodzić się więź i miłość nie tylko człowieka do człowieka, ile człowieka do zwierzęcia. To opis ludzi i zwierząt i tego, co się rodzi w sercu, gdy staje się nagle na granicy śmierci, i gdy ta wyciąga swe szpony. To strach w oczach i tchórzostwo czasem, które przykrywa się bladym uśmiechem, trzęsącymi się dłońmi, czy umykaniem przerażonych oczu. I nawet jeśli nie gustujesz w tego typu powieściach, to prędzej, czy później zatopisz się tu czytelniczo. dziękuję Szttukaterkowi za czytanie z przyjemnością #agaKUSIczyta

Córki pułkownika Munro, Kora i Alicja, wyruszają w niebezpieczną podróż do fortu William Henry, by tam spotkać się z dawno nie widzianym ojcem. Towarzyszy im przyjaciel, major Duncan Hayward oraz niewielki oddział żołnierzy. Ich przewodnikiem jest Indianin Magua, porzucony przez swoje plemię Huron, wychowany przez Mohawków . Huroni to zwolennicy Francji w toczącej się właśnie wojnie siedmioletniej między Anglią i Francją o panowanie nad koloniami w Ameryce Północnej, natomiast Mohawkowie popierają koronę brytyjską. Magua, dumny i milczący, skrywa jednak niejedną tajemnicę i kiedy celowo myli drogę podczas przeprawy przez puszczę dla podróżujących staje się jasne, że przebiegły Indianin ma swój plan i zdradził swoich towarzyszy. Na szczęście dla dziewcząt i majora Heywarda napotykają na swojej drodze Sokole Oko oraz jego dwoje przyjaciół – wodza Chingachgooka i jego syna, Unkasa, ostatniego Mohikanina. Sokole Oko, ujęty delikatnością i urodą panien Munro, przekonamy, że bez odpowiedniej opieki dziewczęta nie przetrwają trudów wędrówki, oferuje swoją pomoc w dotarciu do fortu William Henry, zapewnia również, że mogą również liczyć na wodza i jego syna. Pokrzepieni obecnością doświadczonych Indian, dziewczęta, major Hayward wyruszają w pełną niebezpieczeństw i przygód podróż, w której nieraz dosięgnie ich mściwe ramię Maguy, strzały okrutnych Huronów, a Sokole Oko wraz z przyjaciółmi stoczy niejedną walkę z żadnymi zemsty poplecznikami Maguy... Ostatni Mohikanin to książka, którą pierwszy raz przeczytałam wiele lat temu po obejrzeniu wspaniałej ekranizacji z 1993 roku, która mnie zachwyciła cudowną ścieżką i wspaniałą opowieścią o odwadze, poświęceniu i miłości. Jednak książka i film to dwa kompletnie różne światy, i wtedy, po lekturze, wydawało mi się, że książka jest przegadana i nie tak epicko porywająca, jak film. Teraz, po latach, doceniam ogromną wiedzę autora o losach Indian, doskonale oddane realia historyczne i wpleciony w nie wątek sióstr Munro, który ukazuje okrucieństwo wojny, egoizm przywódców, ale i prawdziwe siostrzane uczucia i zdolność do poświęceń, walkę o godność i honor, nawet za cenę życia. Wątek pewnego nauczyciela śpiewu dodaje szczyptę humoru tej historii i pozwala na chwilę wytchnienia. Klasyka literatury amerykańskiej, która przenosi nas w burzliwy czas wojny siedmioletniej, pełna dramatycznych konfliktów, zdrad i czyhającego niebezpieczeństwa, jednocześnie daje nadzieję, że nawet w okrutnym czasie wojny jest miejsce na lojalność, niezachwianą przyjaźń, a nawet miłość, choć nie zawsze szczęśliwą...Polecam!

Choć „Łowcy przygód” nie wyszli spod pióra Curwooda, a jego tłumaczki piszącej pod pseudonimem Jerzy Marlicz, to trudno nazwać tę książkę jedynie dopiskiem do serii. To pełnoprawna i bardzo udana kontynuacja – inna, ale warta przeżycia. Styl się zmienia – więcej tu emocji, relacji i wewnętrznych przeżyć postaci, a mniej surowej, dzikiej przyrody, tak charakterystycznej dla poprzednich tomów. Ale czy to źle? Wcale nie. To po prostu nowy odcień dobrze znanej przygody. Bohaterowie, których pokochałam wcześniej – Rod, Wabi, Muki i Minnetaki – wracają, by ruszyć w kolejną wyprawę, tym razem… po przygodę. I to dosłownie. Nie szukają już złota ani wilczych skór – szukają doświadczeń, wyzwań, emocji. Akcja rusza już od pierwszych stron i nie zwalnia aż do końca. Serce nieraz zabiło mi szybciej, a kilka razy – mocniej się wzruszyłam, niż się spodziewałam. Zaskoczyło mnie, jak dużą rolę odgrywa tu Minnetaki – jej perspektywa, emocje, wygląd, ubiór – to wszystko jest opisane z dbałością i uczuciem, jakiego wcześniej w serii brakowało. Czuć kobiece spojrzenie. Pięknym i bardzo poruszającym wątkiem była też scena macierzyństwa… z punktu widzenia kaczki. Tak, dobrze czytacie – to jedna z najbardziej zaskakujących i czułych scen w całej książce. Dodatkowy plus za smaczki kulturowe i ciekawostki – np. o tym, że niedźwiedzie przepadają za mrówkami, albo że według etyki indiańskiej nie wypada zadawać pytań wprost. Takie drobiazgi budują klimat i sprawiają, że historia jest bardziej wiarygodna. A język? Stylizowany, z lekko staroświeckim urokiem – pełen słów, które dziś prawie nie istnieją w codziennej polszczyźnie (snadź, przecie, jęła się…). Książkę można czytać niezależnie od poprzednich części – postacie są w skrócie przedstawione, więc nawet jeśli ktoś wcześniej nie znał „Łowców wilków” ani „Łowców złota”, to i tak odnajdzie się bez problemu. Zdecydowanie warto sięgnąć – niezależnie od tego, czy wracacie do tej opowieści z sentymentem, czy odkrywacie ją po raz pierwszy. Polecam z całego serca!

Powieść przygodowo - marynistyczna wydana w 1827 r. Amerykańska wojna o niepodległość, tajemniczy pirat, morskie pościgi i opisy życia na oceanie. Książki autora były tłumaczone na wiele języków i wydane w wielu krajach, przynosząc autorowi międzynarodową sławę. Nie zapomnij, były pisane 200 lat temu. Jego proza Inspirowała wielu innych twórców, również polskich np. Wł. Umińskiego. Wielokrotnie były ekranizowane. POLECAM !!!

Autor bestselleru " Doktor Jekyll i Mr. Hyde " i niezapomnianej " Wyspy skarbów". Trudno żebym nie rekomendował kolejnej książki tego autora z okresu mojej młodości. To klasyczna szkocka powieść przygodowa wydana w 1886 r., w Polsce po raz pierwszy w 1903 r. Do tej pory uznawana jest za jedną z najlepszych książek przygodowych w historii literatury angielskiej. Należy do światowej klasyki !!! POLECAM !!!

To druga książka Haliny Rudnickiej. Treść podoba mi się, ponieważ jest ubrana ładne zdania, przy tym jest łatwa w odbiorze. To jedna z ulubionych powieści w moim dzieciństwie. Główny bohater – Kalias, nastoletni Grek z Aten – doznaje interesujących survivalowych przeżyć. Autorka ma żydowskie pochodzenie – daje się to odczuć. Odnoszę wrażenie, że opisując starożytną wojnę wraca myślami do współczesnej, drugiej wojny światowej. W powieści żydowska dziewczynka jest uratowana od zagłady. Jest mowa o wolności, prawach człowieka, oswobodzeniu spod władzy "panów" (tak jak głosi komunistyczna propaganda). Chcę wrócić do tej książki w przyszłości. Oceniam na 7,5 gwiazdki (zaokrąglam do 8 gwiazdek).

Główny bohater Ryszard Kos jest Polakiem. Dobro walczy ze złem. Przypomina, że wolność nie jest wieczna, a często trzeba o nią walczyć, niestety, nie zawsze z pozytywnym skutkiem. Książka na swój sposób patriotyczna, promująca najważniejsze wartości moralne, które każdy powinien znać i się do nich stosować !!! Podczas czytania nasuwają się skojarzenia z " Winnetou " K. Maya, co traktuję jako zaletę. Idealna lektura dla młodzieży. POLECAM !!!

Z całej trójki najlepiej oceniam trzecią powieść pt " Łowcy przygód" napisaną przez polską tłumaczkę trudniącą się tłumaczeniem powieści Curwooda a używającą pseudonimu Jerzym Marlicz. Moim zdaniem treść tej powieści jest najbardziej poczytna ze względu na szeroki zakres opisu przyrody, miejsca,czasu, wartkiej akcji przygody itd łącząc umiejętnie opowiadanie z dialogami. Postacie w tej powieści są bardziej wyraźne, przez czytelnika odbierane w pewnej formie bliskości, która nacechowana jest umiejętnie opisanymi zaletami ,wadami, różnymi wesołymi momentami. Cechy te powodują większą namacalność bohaterów. Akcja prowadzona jest z dbałością o relacje między ludzkie i człowieczeństwo. Dobrze , że zaakcentowano w niej postać młodej indianki Minnetaki dzięki czemu powieść nabiera delikatności. Z mojej punktu widzenia, tą powieść z całej trylogii mogę polecić z czystym sumieniem, co do pierwszej i drugiej powieści z pod pióra Curwooda mam pewne zastrzeżenia gdyż momentami były za bardzo rutyniarsko -traperskie i pozbawione głębszych emocji oraz charakterystyki bohaterów. Suma summarum polską powieść stawiam bezwarunkowo na pierwszym miejscu.

Zbiór pięknie napisanych opowiadań, których akcja dzieje się pośród Indian - głównie Dakotów, ale nie tylko. Każde z nich jest na inny temat i w każdym występują inni bohaterowie - zawsze jednak są to Indianie. Czasami biorą tam też udział biali ("Złoto Ponki", "Odwaga") - ale zawsze na pierwszym planie, najważniejsza jest historia rdzennego mieszkańca Ameryki. Opowiadania czasem nieco naiwne, jak "Legenda Dakoty", czasem wstrząsające, jak "Anaresekwa", czasem przygnębiające, jak "Złoto Ponki" - ale wszystkie warte przeczytania. Choć książka adresowana jest do młodych czytelników, również dorosły bibliofil potrafi docenić jej piękno i klimat.

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.

Czy myślisz, że jak zaczytywałem się książkami autora, wiedziałem o jego dwuznacznej interpretacji swojej przeszłości ? O Karolu Mayu, też nie wiedziałem. Teraz wiem i... nie ma to dla mnie żadnego znaczenia !!! Książki tych autorów nie stały się w żadnym wypadku gorsze i nie straciły na swoich wartościach literackich !!! Czasy mojej młodości. Teraz są inne czasy, ale zakładając, że w ogóle ktoś coś czyta, literatura dla młodzieży jest lepsza ? Szkoda, ale tego już się nie dowiem !!! Mimo wszystko myślę, że dobra książka zawsze się obroni i upływ czasu nie ma tu żadnego znaczenia !!! POLECAM !!!

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Książkę tą mam jeszcze z wydawnictwa Da Capo z tłumaczeniem Jerzy Krzysztonia. I dostałem w prezencie szkolnym w 1994 r. 65.000 zł na stare pieniądze na 368 stronach w ośmiu częściach z epilogiem. Czym jest ten Robin Hood? To tacy brytyjscy Trzej muszkieterowie tylko z mniejszą klasą i poziomem ale równie awanturnicze co powieść Dumasa. I do takich chłonących barwne przygody postaci jest adresowana książka.

Moje wydanie jest trochę młodsze ale ma conajmniej 50 lat. Bardzo ciekawa opowieść o czasach podbojów kolonialnych. Zastanawia mnie jednak jakiej cenzurze musiała by zostać poddana moja wersja powieści aby była poprawna politycznie. To samo tyczy się okładki wersji umieszczonej w serwisie - jest bardzo "specyficzna". Dziś by taka nie przeszła. Trzeba jednak przyznać, że oddaje sposób myślenia ludzi tamtych czasów o ludziach zamieszkujących tamte rejony. Tym sposobem znowu dochodzimy do definicji wolności słowa.

Yanes czy Jankes? Wyobraźmy sobie mieszankę lekkiego stylu i błyskotliwej gawędy Marka Twaina z „Podróżami Guliwera”, ale w czasie do czasów z Legend Arturiańskich. A to wszystko z bohaterem wyjętym wprost z kart Wielkiej Amerykańskiej Powieści (np. Steinbecka), który realizuje fantazje podróżników w czasie we wczesnośredniowiecznej Brytanii. Tak krótko można podsumować „Yankesa na dworze króla Artura”. Nasz tytułowy Yankes trafia po śmierci lub w jakiś inny niewytłumaczony sposób do Camelotu (jak w jakimś isekaiu). W swym pozytywistycznym (z naciskiem na scjentyzm) i modernistycznym światopoglądzie decyduje się ucywilizować VI wieczną Anglię. A pierwszym z kim się konfrontuje, to oczywiście Merlin, którego uważa za szarlatana. W ramach swojej drogi i technicznym zacietrzewieniu nasz yankes nie zna legendarium Arturiańskiego ani ówczesnej kultury. Wszystkie dziwne elementy stara się wykorzystać lub zmienić na XIX wieczną modłę. Np. choć sam uważa noszenie cylindrów za głupie, to zmusi rycerzy do ich noszenia, by się z nich naigrywać. Tę chęć zmiany można interpretować w bardzo różnych rejestrach. Z jednej strony można dojrzeć tu krytykę Brzemienia Białego Człowieka i patrzenia na kultury różnicująco ze względu na czas i na miejsce. Czasem jednak widać nieco serca i docenienie osiągnięć cywilizacyjnych. Mark Twain potrafi wchodzić też na poważniejsze tony i pokazać niszczycielską moc techniki. To nie współczesna powieść, gdzie śmierć jest wyjątkiem. Śmierć jest tu mrocznym ostrzeżeniem, którego pewnie nawet M. Twain nie jest świadomy. Gdy pisze o niszczycielskiej broni zabijającej dziesiątkami lub setkami myśli pewnie o ofiarach jako o Indianach bądź Afrykańskich ludach. Nie spodziewa się raczej, że ze swojej perspektywy 1889 roku, za dziesięć lat w czarnym tygodniu (wojna burska) kwiat angielskiego wojska spotka taki sam los, a za trzydzieści całe europejskie armie. M. Twain w swojej pomysłowości przedstawia naukę i technikę jako siłę, która zmienia powierzchowność, ale nie naturę ludzką. Tą ostatnią ubiera w średniowieczne szaty, które raz są przyjemnie zgodne z historią (odpowiedzialność władcy za zbawienie), a raz krzywdząco stereotypowe (wiara w płaską Ziemię i niemycie się). Jednak jak to bywa, by zmienić ludzi, nie wystarcza sama edukacja w myśl Platońskiej absolutnej moralności, w którą wierzyli wszelcy późniejsi oświeceni. A jak napisała Katarzyna II do Diderota: „Papier wszystko przyjmie, ale skóra jest wielce łaskotliwa”. Historycy tak samo wierzą, że natura ludzka jest stała, a tylko objawianie jej zmienia się w czasie i miejscu. M. Twain wykorzystuje ten pogląd, by pod płaszczykiem średniowiecza pokazać pewne prawidłowości swoich współczesnych, niczym z „Podróży Guliwera” Jonathana Swifta. Czy czynione dobro usprawiedliwia potem czynienie potem zła? Albo czy też uszczęśliwianie kogoś na siłę nie jest też najlepszym pomysłem? Burżuazja i arystokracja nie różnią się tak bardzo. W samej powieści zabawne i nie bez winy są obie strony – yankes równie mocno jak postacie z legend. Jednak M. Twain przedstawia mocno satyryczny humor, który operuje językiem, absurdem i różnymi subtelnościami. Słuchając jednym uchem lub czytając nieuważnie, ten delikatny humor może przejść nam koło nosa. Nie jest to w żadnym razie Terry Pratchett. Na szczęście błędy w synchronizacji audio pozwoliły przesłuchać mi pewne fragmenty jeszcze raz i docenić bardziej „Yankesa na dworze króla Artura”. Choć może nie jest to najlepsze dzieło spod ręki M. Twaina, to nadal jest porządną historią, która zręcznie nawiązuje do najróżniejszych legend i opowieści. Jego w sumie lekka forma sprawia, że słucha się go jak gawędy Bohumil Hrabala, pomimo niekiedy mroczniejszych momentów. Pozwala to płynąć słowom i nawet jeśli się słucha jednym uchem, to „Yankes na dworze króla Artura” wciąż może być przyjemną opowieścią.

Jedna z moich ulubionych ksiazek Londona. Jedna gwiazdka mniej za brak sensownego zakonczenia ktore wyjasniloby wiele kwestii. Glowny bohater w ktorym mozna dopatrywac sie samego Londona wyrusza na Alaske w celu poszukiwaniu zlota by udowodnic swojemu wujowi ze za szybko go przekreslil...Z typowego mieszczucha, slabego I cherlawego, staje sie twardym I wytrwalym eksploratorem. Historia goraczki zlota nad rzeka Klondike rozpala zmysly, emocje I wyobraznie. Czasem mam przed oczami to czarno-biale zdjecie i sznur ludzi obarczonych bagazami, ciagnacymi sanie pod gore na przelecz Chillkoot pod katem 45 stopni. Tysiace smialkow porzuca swoje dotychczasowe zycie , stawia wszystko na jedna karte I wyrusza na koniec swiata z zamiarem szybkiego wzbogacenia sie. Wielu z nich porzuca stateczne, ustabilizowane zycie, sprzedaje majatek lub bierze pozyczke zeby sfinansowac kosztowna wyprawe. Niestety uda sie tylko nielicznym...Wielu z nich ogarnietych rzadza zlota I bogactwa poniesie najwyzsza cene na skutek braku odpowiedniego przygotowania, pokory, doswiadczenia, zdrowia, odpornosci na mroz I kondycji fizycznej. Najwiekszy paradoks stanowi to ze najwiekszego majatku dorobili sie ci ktorzy jak pisal London "nie wbili nawet lopaty w ziemie" tzn wlasciciele salonow, kasyn, domow publicznych, sprzedawcy sanek, narzedzi czy psow w Dawson. Wszyscy ci ludzie rozkrecili swoj biznes opierajac sie na naiwnosci poszukiwaczy I ich slepym pedzie po zloto. Fajnie bylo przeniesc sie oczami wyobrazni w tamte ekscytujace czasy I poczuc ten klimat. Kto dzisiaj pisze takie powiesci przygodowe? Lubie ksiazki J. Londona, jednak blizsza mojemu sercu jest tworczosc J. O. Curwooda. Dla mnie Curwood jest bardziej wiarygodny, wiekszosc swojego zycia przemierzal polnocne rejony Kanady, Yukonu i Alaski zbierajac materialy i inspiracje do nowych ksiazek. Dzieki temu tak wiele jest w nich rzetelnych informacji i ciekawostek z zycia ludzi i zwierzat. W ksiazkach Curwooda jest takze wieksze uwielbienie dla swiata i natury (piewca natury), gdzie kazdy szumiacy swierk, szemrzący potok czy gwiazda na niebie inspiruje i przyspiesza bicie serca. Curwood byl najlepiej oplacanym pisarzem za slowo w tamtych czasach a jego ksiazki stawaly sie bestselerami. Glownym mottem Curwooda bylo: "Przyroda jest moja religia.. Totez moja ambicja, marzeniem i wielkim celem jest przeniesienie czytelnikow w samo jej serce.. Kocham przyrode i mysle ze i oni beda musieli ja pokochac jesli tylko uda mi się zapoznać ich ze sobą..". Zachecam mocno do lektury!

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Książki autora to mój okres młodzieńczy, myślę, że wszystkie przeczytałem. Miałem z nimi dużo przyjemności i niezapomniany czas, który razem spędziliśmy !!! Co do rekomendowanej pozycji muszę wykorzystać ks. Józefa Tischnera i jego góralskie prawdy: " jest święta prowda, tyz prowda i gówno prowda ". Skoro wcześniej polecałem książki Karola Maya, nic nie stoi na przeszkodzie polecenie polskiego alter ego Niemca. Co z przyjemnością czynię !!! Gwiazdka dodatkowo za fantazję !!!