The Dancers of Arun

Sięgając po tę książkę obawiałem się, że będzie to kolejna książka powielająca schematy w tematyce fantasy... a tu taka niespodziana! Jestem bardzo zadowolony z jej przeczytania (akurat dorwałem po taniości drugi tom "Królową Demonów" i szybko dokupiłem pierwszą część za grosze). PLUSY: - akcja umiejscowiona na archipelagu wysp (zwiedzimy 2-3 wyspy, w tym dwie duże - jest nawet mapka!),- nic nie jest wplecione do fabuły nachalnie, niemal wszystko ma jakiś sens a i miejsca kryją jakieś ponure tajemnice, - bohaterowie mogą umrzeć, więc ich śmierć jest czasem zaskakująco smutna (tj. że umarli tu, a nie gdzieś indziej),MINUSY: - trochę zbyt szybka zmiana miejsc, bohaterowie przez jakiś czas są w jednym mieście-porcie, aby po kilkudziesięciu stronach teleportować się na drugi kraniec świata, - walki z demonami oraz TYM ZŁYM są zaskakująco krótkie i nierozbudowane - ale podejrzewam, że przez to książka urosłaby o dodatkowe 100 stron...

Kiedy sięgnęłam po tę książkę pierwszy raz wstęp wydał mi się na tyle nudny i złożony, ze szybko ją odłożyłam. Niejako zmuszona brakiem innych lektur pod ręką zaczęłam "jedno królestwo" czytać po raz drugi i byłam bardzo mile zaskoczona. Akcja ciekawie się rozwijała, trochę tajemnicy, magii i ciekawe zwroty akcji. Niestety książka ma pewien mankament. Trzeba przeczytać drugą część, żeby historia znalazła swoje zakończenie. Ja pytałam w kilku księgarniach i niestety nie udało mi się jej znaleźć.

Świetna książka, bardzo mi się podoba, szczególnie końcówka. Nie za bardzo jest to, czego się czytelnik spodziewa po pierwszych stronach książki. Akcja jest zawiła i jestem przekonany, że jakby to był cykl to byłby tak skomplikowany jak Saga o wiedźminie albo Władca Pierścieni. Wielbicielom tych dzieł oraz gatunku fantasy polecam tą książkę - dość klasyczna, genialna książka, na szczęście od tego świata na zawsze nie odchodzę. Planuje kupić książkę ''Smoczy cień'', która jest z tego samego świata.

Ostatnio pozwoliłem sobie na troszkę eksperymentów czytelniczych i tym razem potrzebowałem jakiegoś pewniaka. Sięgnąłem zatem po moje niezawodne i wciąż niewyczerpane źródło czyli spis kanonu fantastyki wg Sapka. Okazało się, o dziwo,, że dość wysoko na liście znajduje się pozycja, której nie czytałem, a którą mam w swojej biblioteczce. Mowa tu o “Uczniu Czarnoksiężnika” autorstwa L. Sprague de Campa i Fletchera Pratta. Książka ta to konkretny staroć. Składa się ona z dwóch opowiadań, pierwotnie wydanych w roku 1940! Obie historie opisują przygody ludzi z naszego świata, którzy przenoszą się do światów równoległych. Światy te będą czytelnikowi znane, w pierwszym opowiadaniu jest to świat mitów skandynawskich a w drugim świat legend dawnych mieszkańców wysp brytyjskich. Podobieństwa tych obcych krain do wierzeń dawnych ludów naszej Ziemi, w opowiadaniu tłumaczone jest tym, że czasami osoby, odpowiednio uwarunkowane psychologicznie potrafią ‘zajrzeć’ do innego wymiaru, a to co tam zobaczą, staje się inspiracją do stworzenia legendy. Jeżeli wydaje Ci się, że motyw równoległych wymiarów, które przenikają czasem do naszej rzeczywistości, jest oklepany i na pewno już go gdzieś spotkałeś, to pamiętaj, że “Uczeń Czarnoksiężnika” to najprawdopodobniej jedno z pierwszych miejsc gdzie się pojawił. To co jest naprawdę ciekawe to sposób w jaki bohaterowie przemieszczają się pomiędzy wymiarami. Powiem szczerze, że na początku miałem trochę problem z pojęciem o co chodzi, ale w końcu udało mi się to załapać :) Aby przenieść się do innego wymiaru, należy uwierzyć w jego istnienie, problem polega na tym jak do tego dojść. Bohaterowie pomagają sobie logiką matematyczną. Wypisują teorie, przeczące naszej logice, ale które pokrywają się z logiką wymiaru do którego chcą dotrzeć. A skąd wiedzą jak wygląda tamtejsza logika? Z baśni i legend, oczywiście :) A gdy już uda im się rozpisać teorie logiczne na tyle szeroko, że ich mózg zaczyna pojmować ogół działania obcego świata, przenoszą się. Na pierwszy rzut oka, może wydawać się to lekko głupkowate i naiwne, ale jak się nad tym zastanowić to w sumie trochę naciągany ale jednak bardzo interesujący motyw. Gdy postać znajduje się w innym wymiarze, przedmioty z Ziemi, które posiada przy sobie, na przykład zapałki, nie działają ponieważ przeczą lokalnej logice xD Za to rzeczy które zadziałać nie powinny… Głównym bohaterem jest Harold Shea, psycholog. To on właśnie wynajduje sposób na przemieszczanie się między światami. W pierwszym opowiadaniu planuje udać się do świata mitów irlandzkich, jednak przez błąd w “obliczeniach” zamiast tego trafia do wymiaru wierzeń skandynawskich. Tam spotyka takie postaci jak Loki, Heimdall czy Thor. Dla mnie jednym z przyjemniejszych aspektów tej książki było rozpoznawanie kolejno pojawiających się postaci i przyglądanie się jak wyglądać będą interakcje bohatera z nimi. Zresztą Shea też rozpoznaje niektórych z nich. Kłopoty pojawiają się gdy bohater uświadamia sobie, że powrót do domu nie jest wcale taki prosty. Fabuła nie jest specjalnie odkrywcza, ale to nie szkodzi, tak jak z postaciami, czytelnik zaznajomiony z legendami mitów skandynawskich, czy poematami Edmunda Spensera, będzie miał sporo frajdy, rozpoznając kolejne wydarzenia w których biorą udział bohaterowie (w drugim opowiadaniu do Harolda Shea dołącza inny kolega profesor). Nie będę oczywiście zdradzał szczegółów… Pomimo lat, książkę czyta się bardzo przyjemnie, chociaż fakt, ostatnio czytam sporo staroci, więc mogę być troszkę odchylony od normy :) “Ucznia czarnoksiężnika” polecam każdemu fanowi fantasy. Jest to na pewno “coś innego” a przy okazji można zaliczyć powrót do początków nurtu, a to zawsze przyjemna podróż. Przyznaję siedem Ogromnych Trollowych Nochali na dziesięć!

Powracam z zaświatów z książką, którą już lata temu czytałam. Z książką, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie uparcie i wcale nie skrycie, trochę w związku ze wspomnieniami i grą tekstową, trochę z racji tęsknoty za klasyką i zwyczajnym fantasy, które wzbudzi we mnie łezkę wspomnień... Ja wiem - to nie jest seria dla współczesnych miłośników romantasy, dla tych, co wszystko mają na tacy - i dlatego świetnie rozumiem zniesmaczenie osób, które siadają do tego tytułu, oczekują cudu, a dostają... no właśnie. Skomplikowany na swój sposób świat, język, zależności i historię, która nie pasuje do współczesnej nowomowy, bo trąca myszką. Ale pod warstwą patyny czają się liry, cheysuli, tahlmorra... czar wspomnień i czasów, kiedy fantasy było fantasy, kiedy wszystko odkrywało się powoli, świat, choć niezbyt skomplikowany, porywał, a Jennifer Robertson pokazała, że choć się zestarzała, to jednak wciąż wywołuje rodzaj sentymentu... Hah! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/03/232026-jeniffer-robertson.html

Stosunkowo prosta książka przygodowa z dinozaurami - okazała się idealna by z powrotem zachęcić mnie do czytania książek. :) Kraina Dinotopii, gdzie ludzie współpracują i żyją w zgodzie z prastarymi zwierzętami, mnie absolutnie oczarowała i na pewno sięgnę po więcej książek, które opisują dziejące się w niej przygody. Fabułę chętnie się śledzi dzięki prostym acz ujmującym postaciom, takim jak gburowaty protoceratops Chaz, czy nieugięta i odważna strutiomim Keelk. Trochę mi jednak przeszkadzało to, że w polskim tłumaczeniu większość z nazw dinozaurów była opisywana używając angielskich nazw i zwrotów, w dodatku często odmieniona po polsku w kłujący po oczach sposób, a niektóre nazwy zostały przetłumaczone. Mimo to, bardzo przyjemnie czytało mi się tę książkę. Opisy scen były tak dobre, że spokojnie byłam w stanie wyobrazić sobie świetny film na podstawie ,,Zaginionej Dinotopii''. Patrząc na ilość i skalę przygód, w których udział biorą postacie książki, z pewnością byłby to ekscytujący seans. :)

Z jednej strony książka bardzo schematyczna (wyprawa, drużyna...) i jakoś bardzo nie porywa. Bohaterowie tacy sobie, fabuła też taka sobie. Ale z drugiej jest bardzo fajnie rozegrany motyw chiński, co wpływa na całość odświerzająco. Nie jest to jakaś perła fantasy, ale porządna i przyjemna lektura.

Spacerowałem kiedyś letnim rankiem uliczkami Southampton. W porcie stały żaglowce biorące udział w jakimś zlocie, a wschodzące dopiero słońce zalewało wszystko płynnym złotem. Panorama portu sprawiała niesamowite wrażenie a wznoszące się nad dachami maszty statków nadawały chwili magię i nierealność. A co, gdyby ta magia nie była nierealna? Gdyby nieopatrzne skręcenie w odpowiednią uliczkę potrafiło nas oddalić od naszego świata, a przybliżyć do widzianej przed chwilą niesamowitej wizji? Poznajmy kogoś, kogo to spotkało. Przyznam szczerze, że to niesamowicie kusząca wizja. Wyrwać się z naszego uporządkowanego świata, oddalić po spirali czasu i zagłębić w świat żaglowców, piratów i magii voodoo. Ah, ale to nie działa tylko w jedną stronę, ten świat potrafi wyciągnąć po nas rękę i chwycić całkiem mocno. Pomimo jego baśniowości – a może właśnie przez nią – jest w nim mrok i siły poruszające się pod jego powierzchnią niczym morski potwór poruszający się pod lustrem otaczającego statek oceanu. A im dalej od Jądra naszych czasów, w dół Spirali, tym dziksze i niebezpieczniejsze stają się oceany. A żaglowce są przepiękne. Może to przez moje umiłowanie do nich i zdolność do wyobrażenia sobie ich w pełnej krasie, ale podczas lektury w pełni odczułem magię ich opisów, potrafiłem zachwycić się podróżą bohaterów, poczuć XIX wiek. I chciałbym też spotkać postacie, które spotkał Steve, które jeszcze bardziej budują nastrój minionego wieku. Bohaterowie, świat, wątki – wszystko dobrze dobrane i splecione w kolorowy kobierzec przygody. Książka niosła ze sobą coś nowego. Pamiętam, że po lekturze słońce wyglądało dla mnie, jak gdyby dopiero wstawało. Aż chciało się ruszyć w pogoń za porankiem.

Fascynująca, wielowątkowa opowieść. Autor stworzył naprawdę ciekawą, spójną fabułę, która wciąga już od pierwszej strony. Mnogość pomysłów i wydarzeń zaskakuje. Niespodziewane zwroty akcji nie pozwalają przewidzieć co stanie się za chwilę. Bohaterowie są bardzo realistyczni, budzą sympatię. Książka jest obszerna, ale nie przegadana. Na każdej stronie coś się dzieje. Momentami chyba nawet za dużo. Ale i tak polecam.

Trafiłam na tę książkę zupełnym przypadkiem zachęcona ciekawym tytułem i okładką. Muszę powiedzieć, że historia wciągnęła mnie od początku. Jinnarin przekonana, że jej mężowi stało się coś złego odszukuje maga Alamara, który ma u Farrixa dlug wdzięczności i prosi o pomoc w jego znalezieniu. I właściwie ta para nadaje rozpędu całej powieści kłócąc się i dyskutując niemal przez cały czas. W międzyczasie dołącza do nich "Elfi statek" i jego kapitan, elf Aravan i razem odkrywają, ze zniknięcie Farrixa ma związek z knowaniami potężnego czarnoksiężnika. Wszytsko zapowiada się świetnie, ale rozbudowanie akcji mnie niemile zaskoczyło. Byłam pewna, że historia ma się rozłożyć na kilka tomów, więc nie przeszkadzało mi rozwlekłe pisanie wplatające wątki z życia pomniejszych bohaterów. Tymczasem okazało się, ze historia zaczyna się i kończy na tym jednym tomie, co w praktyce oznacza, że kulminacja akcji jest rozstrzygnięta na ostatnich 100 sronach i mimo że wciąga pozostawia niedosyt i niedomówienia. Trochę się rozczarowałam. Podobnie jak wątkiem miłosnym między Aravanem a córką Alamara. Nazwałabym go dość płytkim - mam wrażenie, że uczucie tych bohaterów odnosi się do kończenia każdego zdania synonimem słowa "kochanie". Polecam jednak tę książkę na miłe spędzenie czasu. A sama na pewno sięgnę po kolejny tom z cyklu.

Quentin od dziecka mieszka w świątyni. Pobiera w niej nauki, aby pewnego dnia zostać kapłanem. Niestety, jego plany krzyżuje niespodziewany gość, który odwiedza święty przybytek. Jest nim ciężko ranny rycerz, niosący list od króla dla królowej. Nie może jednak go dostarczyć... Quentin, wiedziony przeczuciem, zgłasza się na ochotnika, który ma dokończyć zadanie umierającego i wyrusza w podróż, która na zawsze ma odmienić jego życie. Historia tego młodego bohatera sprawiła, że poczułam sporą dawkę nostalgii. Powieść Lawheada to sztampowa fantastyczna przygodówka. Mamy piętnastoletniego Quentina, który wyraźnie ma w sobie coś niezwykłego, jego przyjaciół w których wierność nie wątpimy nawet przez chwilę oraz czarne charaktery, jakby wyjęte żywcem z bajki Disney'a, zmienione tylko nieco, aby pasowały do realiów świata wykreowanego przez Lawheada. Narrator powieści od razu daje nam do zrozumienia, kto jest dobry, a kto zły - przymiotników określających bohaterów jest w tej powieści na prawdę nie mało, co szczerze mówiąc, nieco mnie zaskoczyło. To dość typowy dla tej powieści element. Poza nim, w stylu autora nie ma nic nadzwyczajnego - język jest dość prosty, poprawny, nieprzedłużający. Wykreowani bohaterowie są niezbyt głębocy. Mają podstawowe cechy charakteru, dzięki którym możemy ich rozpoznawać, ale na pewno W służbie króla smoków nie jest powieścią psychologiczną, która ukazuje nam ich wnętrze. Przez taki zabieg nie są też nazbyt ciekawi: mają wykonywać zadania, które postawi przed nimi autor powieści i z resztą, to robią całkiem nieźle, ale nie powiedziałabym, abym bardzo wczuła się w ich pozycje i nadzwyczaj ich pokochała. Jak już napisałam, pierwsza część Sagi o Królu Smoków to typowa dla swojego gatunku powieść. Na prawdę, nie ma w niej nic nadzwyczaj zaskakującego. Fabuła jest bardzo prosta, przewidywalna, lekka. Bohaterowie nie raz postępują głupio i naiwnie, nie przeszkadza to im jednak w przezwyciężaniu zła. Od początku, do końca wiadomo jak całość mniej więcej się potoczy. To, na co szczególnie zwróciłam uwagę czytając ten tom Sagi to.... nawiązania do chrześcijańskiego Boga, których w powieści jest na prawdę wiele. Czy to dobrze? Trudno mi to do końca ocenić. Na pewno takie podejście do sprawy będzie odpowiadać osobą głęboko wierzącym, choć mnie, szczerze mówiąc, nieco irytowało. W służbie króla smoków to powieść, która powinna zadowolić każdego, kto jest spragniony bezpiecznych wrażeń ze świata fantasy. Jeśli szukacie nostalgii, albo chcecie polecić jakąś powieść młodszemu bratu, ta świetnie się do tego nada. Jej prostota i naiwność szybko może skraść komuś serce :) Niestety, choć czytało mi się ją całkiem przyjemnie, moje dalej jest na swoim miejscu - chyba jednak wymagam od powieści czegoś więcej.