Niebo istnieje... naprawdę!

Takiego Kościoła nie chcę. Nie wiem oczywiście czy wszystko co zostało opisane w książce jest pewną prawdą, nie wiem też na ile ten problem jest istotne w strukturach Kościoła, ale wiem jedno, że jakakolwiek struktura czy organizacja, w którym ideologia jest ważniejsza od człowieka i relacji międzyludzkich wypacza to co powinno być sensem życia, a jest nim kształtowanie naszych więzi w duchu miłości i braterstwa, oczywiście budując na prawdzie. Książka jest zbiorem artykułów w którym poruszono temat funkcjonowania lobby homoseksualnego w strukturach kościelnych prowadzącego często do wypaczenia przesłania Ewangelii. Autorzy łączą to zjawisko z przypadkami wykorzystywania nieletnich, licznymi nadużyciami i generalnie życiem bez wiary przez ludzi, którzy wiarę mają na ustach. Treść nie jest może wnikliwa, główne tezy są ciągle powtarzane więc spokojnie treść można było zmieścić co najwyżej w połowie zawartości książki.

Uśmiechnięci fajnopolacy, kanapowi inteligenci nowomiejscy budujący światopogląd na tym, co podstawi pod nos TVN, Onet i Wyborcza, ślepo wpatrzeni w Unię i Niemcy, tym samym mając także zazwyczaj nakładkę flagi Ukrainy na profilowym na Facebooku (co jest paradoskem) i nazywający każdego kto nie zgadza się z mainstreamem "ruską onucą" (jak wcześniej "foliarzem" podczas wirusa celebryty) po przeczytaniu tej książki może wreszcie zrozumieją (szczerze to wątpię i się łudzę),żaróweczka się zapali, że ich ukochanym Niemcom - wzoru cnót wszelakich, bliżej jest do Rosji niż komukolwiek innemu. Dodatkowa gra USA i Izraela to już standard, bo przecież czy istnieje miejsce na Ziemi, gdzie oni nie grają?

Nie da się absolutnie w żaden sposób wyobrazić co mogą przechodzić rodzice opisanych w tej książce dzieci urodzonych przedwcześnie, z wadami rozwojowymi, ale i również takimi, które zagrażają życiu... Ten ból, strach, oderwanie od rzeczywistości, kiedy szpital Jest ich domem, a każda noc i dzień niesie niewiadome... Bo nie wiedzą czy ich maleńkie dziecko przeżyje... A jeśli przeżywa, to tylko dzięki rękom bogów... Bogów w ludzkich skórach - lekarzy specjalistów perinatologii i neonatologii. Swoimi dłońmi czynią cuda - bo przeprowadzić operację w łonie matki na 19 tygodniowym dziecku to nic innego jak cud. Poczytajcie, te historie są niesamowite. Tak samo jak niesamowite są umiejętności lekarzy, którzy tych cudów dokonują.

Kiedy ją brutalnie wyrwano raju dzieciństwa, miała zaledwie 16 lat. W lutym 1940 r. wywieziona została z rodzinnego domu na nieludzkie ziemie Syberii i Kazachstanu. Z ojcem i piątką młodszego rodzeństwa. Najmłodszy był siedmioletni Zygmuś. Ojciec szybko się załamał i zmarł z wycieńczenia i głodu, a ona walczyła o przetrwanie, bo wiedziała, że od niej zależy przeżycie dzieci. Przed powrotem do Polski w 1946 r. złożyła ojcu nad grobem obietnicę… Obietnicę tę, po niemal siedemdziesięciu latach, pragnie spełnić jej wnuk, który w 2013 r. wyrusza śladami Babci do Kazachstanu, by odnaleźć Jej traumatyczne przeżycia i swoich przodków. Ona to Henryka Świderska. On to ks. Arkadiusz Paśnik. Ona wciąż „śni głód”, którego tam przez sześć lat doświadczała. Wciąż boi się ciemności i płacze w bezsenne noce. I choć jest wolna od nienawiści i dawno przebaczyła swoim oprawcom, to lata piekła wciąż w sobie nosi. Dlatego, mając niemal 90 lat, decyduje, że nie może ich zatrzymać tylko dla siebie. „Wiedziałam, że będzie bolało, lecz nakaz, który wołał we mnie, był silniejszy od bólu. Zabici wciąż żyją we mnie. Ofiary tamtego piekła domagały się, abym napisała tę książkę”. Wstrząsające są te „błyski pamięci i ukłucia serca”, które decyduje się uwolnić i utrwalić pani Henryka, dając świadectwo swojego heroizmu, patriotyzmu i … miłości, którą przeżyła „na ziemi spalonej słońcem i cierpieniem”. Ale nie mniej poruszające są zapiski Jej wnuka - ks. Paśnika, który w przejmujący i sugestywny sposób dzieli się swoimi emocjami, które towarzyszyły mu podczas podróży do Kazachstanu. Czujemy więc jego wzruszenie, kiedy wydaje mu się, że „czuje to samo co ona, kiedy tu była”. Jego gniew i bezsilność, kiedy widzi, jak władza sowiecka metodycznie zacierała wszelkie ślady zbrodni i męczeństwa, „by zakneblować usta ofiarom”. I wreszcie jego radość i wdzięczność, kiedy odnajduje „nie tylko zmarłych, ale i żywych”… I choć takie historie trudno emocjonalnie udźwignąć, to myślę, że warto je poznawać. Żeby docenić wolność i wszystkich tych, którzy o nią walczyli. Żeby pielęgnować pamięć. Żeby nie stracić poczucia tożsamości! „Nigdy nie jest bez znaczenia, skąd pochodzimy i jakie są nasze korzenie. Dla mnie Polska to droga do Boga. OJCZYZNA JEST W NAS. Wszędzie ją zabieramy, a w sposób szczególny na zesłanie”.

Pomocy w aptece szukamy najczęściej, zanim dotrzemy ze swoimi dolegliwościami do lekarza. Związane jest to z dużym zaufaniem do osob tam pracujących. Swoje obserwacje dotyczące pracy w aptece i kontaktach z pacjentami, przekazuje małżeństwo, autorzy tej niezbyt grubej publikacji. Oni to dzielą się swoimi myślami oraz doświadczeniami oraz sugestiami dotyczącymi tej pracy. Jest tu garść ciekawych przypadków z życia wziętych, jest trochę medyczego tłumaczenia niektórych zjawisk i dolegliwości. Choć przyznam szczerze myslałam, zę będzie więcej wiedzy, a mniej własnych przemysleń. Ogólnie ciekawy reportaż.

Z przyjemnością przeczytałam książki o podróżach autorki i co raz większym oddawaniu sterów w jej życiu Najlepszemu Scenarzyście Świata. Urzekło mnie, że książka o Bogu może być tak bardzo współczesna i zanurzona w zwykłej codzienności- bez większego podziału na sacrum i profanum. Pani Monika na kartach książki opowiada o Kimś bardzo jej bliskim i to zauroczenie bywa zaraźliwe, mimo że droga do bliskości prowadzi przez rezygnację z kurczowego trzymania się swojego własnego planu. Polecam

Książka pod tytułem Bóg Żyje w Holandii. Jest to opisane życie holenderskiego kardynała w kraju, z którego dawniej wywodziło się bardzo dużo misjonarzy, którzy byli posyłani najdalsze zakątki świata.  Jednak na przestrzeni lat, poprawa warunków bytowych, sprawiła, że drastycznie spadła liczba powołań, w a społeczeństwo stało się coraz bardziej laickie, i nie potrzebuje już obecności Boga w swoim życiu.  Kościół  nie jest już finansowany przez państwo jak ma, to miejsce w innych krajach europejskich.  Instytucje kościelne muszą  sobie radzić same. Jednak wbrew przesłankom, kościół katolicki  w Holandii ciągle się rozwija, zawiązują się małe wspólnoty parafialne, prężnie działający bezinteresownie np. diakonia ołtarza, pomoc zakrystii, różnego rodzaju renowacje przy kościele.  Rozwój małych grup cieszy bardzo holenderskiego kardynała. Duchowny pomimo ciężkiej sytuacji cały czas stoi czas, na straży kościoła ze swoimi konserwatywnymi poglądami.  Przed laty miałem okazję być, kilka razy w Holandii gdzie zauważyłem duże, zaangażowanie ludzi świeckich to mnie zdziwiło, ale zarazem ucieszyło. Książkę kieruje do wszystkich Polaków, którzy mieszkają, pracują w kraju tulipanów. By zobaczyli, że tamtejsza wspólnota ciągle się rozwija.

Podoba mi się motto przyświecające tej książce: "Nie trzeba kłaniać się okolicznościom, A Prawdom kazać, by za drzwiami stały". /Cyprian Kamil Norwid/ Książka pobudza do myślenia – to bardzo dobrze. Polacy, niestety, uciekają od wolności. Oprócz publicznych informacji, jest to zarazem bardzo osobista treść Wojciecha Sumlińskiego: o prywatności, jego odczuciach psychicznych. Szybko się to czyta, tekst wciąga jak sensacyjna powieść. Cieszę się, że mam okazję czytać tę książkę. Ubolewam nad tym, że występuje tutaj sporo błędów interpunkcyjnych i "literówek", ale gorąco polecam tę publikację!

Pod przykrywką troski o kobiety, ich "wolność wyboru" (której wolności nie mają mordowane dzieci, także przecież często kobiety) i "prawo" decydowania o sobie (dziecko w brzuchu nie jest sobą, to inny człowiek) robi się po prostu z mordowania dzieci intratny przemysł.

Książka o trudniejszych emocjach, związanych ze stratą mamy autorki. Słodko-gorzka jak życie. Na pewno do polecenia osobom, które niedawno straciły kogoś bliskiego, myślę, że odnajdą w tym cząstkę siebie i zostaną ukojeni, gdyż przywraca nadzieję, że jeszcze wszystko może się poukładać.

Fragment: Wstawaj Alicja to bardzo ważny dla mnie reportaż. Dwukrotnie przeczytałam książkę Doroty Chęć zanim zabrałam się do pisania tej recenzji. Po raz pierwszy przeczytałam ją w zeszłym roku, o czym zresztą wspominałam. Bardzo długo zabrało mi też przygotowanie się do jej napisania. Tak wielkie zrobiła ona na mnie wrażenie i nie mam wątpliwości, że jest to jedna z tych najważniejszych dla mnie książek w moim życiu. Wierzcie mi, warto poznać historię Alicji. I z takim wstępem zapraszam na recenzję! Zapraszam na całą recenzję na bloga: https://shiracoffeebook.blogspot.com/2026/04/wstawaj-alicja-dorota-chec.html

"Było szaro, ale w tej szarości lśniły kolorowe opakowania zagranicznych gum, a smak oranżady w proszku wydawał się najsłodszą obietnicą lepszego świata”. Książka „Chcesz cukierka? Idź do Gierka. Wspomnienia z dzieciństwa w złotej dekadzie gierkowskiej” to niezwykła podróż w czasie, która dla jednych będzie wzruszającym powrotem do lat młodości, a dla innych fascynującą lekcją historii życia codziennego w PRL-u. Marcin Ziętkiewicz i Małgorzata Czapczyńska stworzyli barwną, wielogłosową mozaikę wspomnień, która pozwala poczuć specyficzny zapach i smak lat 70. – dekady, która w zbiorowej pamięci zapisała się jako czas pozornego dobrobytu i otwarcia na zachodnie nowinki. Autorzy unikają wielkiej polityki, skupiając się na perspektywie „żabiej”, czyli oczach dziecka dorastającego między wielką płytą a zapachem waty cukrowej. To właśnie ta perspektywa jest największą siłą publikacji. Znajdziemy tu wszystko, co konstytuowało dzieciństwo w gierkowskiej Polsce: od kultowych oranżad w proszku, które wyjadało się palcem bezpośrednio z torebki, przez zbieranie opakowań po zagranicznych gumach do żucia, aż po marzenia o klockach LEGO z Pewexu. Książka jest napisana z ogromną lekkością i humorem. Autorzy z wdziękiem przywołują osiedlowe podwórka, na których królami byli posiadacze rowerów Wigry 3, oraz domowe pielesze, gdzie szczytem nowoczesności był telewizor kolorowy (o ile akurat nie „śnieżył”). Bardzo cenne są wstawki dotyczące ówczesnego wzornictwa i popkultury – wspomnienia o „Teleranku”, komiksach z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem czy muzyce z kaset magnetofonowych tworzą spójny, niezwykle sugestywny obraz epoki. Jednak „Chcesz cukierka? Idź do Gierka” to nie tylko sielankowa nostalgia. Autorzy, choć piszą z sympatią, potrafią zarysować tło tamtych lat – kolejki, wszechobecne braki i absurdalność niektórych socjalistycznych rozwiązań. To książka o kreatywności dzieci, które potrafiły zbudować cały świat z patyków, kapsli i wyobraźni, nie potrzebując do tego skomplikowanych technologii. Wizualna strona publikacji również zasługuje na entuzjastyczne uznanie. Liczne zdjęcia, reprodukcje opakowań produktów, których dawno nie ma już na rynku, oraz opisy ówczesnych „skarbów” działają na wyobraźnię lepiej niż niejedno opracowanie naukowe. To idealna lektura do wspólnego czytania pokoleniowego – doskonały pretekst, by dziadkowie i rodzice opowiedzieli swoim dzieciom o tym, jak wyglądał świat, w którym banan był owocem egzotycznym, a wizyta w kinie na zagranicznym filmie była świętem. Podsumowując, Marcin Ziętkiewicz i Małgorzata Czapczyńska oddali w ręce czytelników książkę ciepłą, mądrą i niesamowicie wciągającą. To literacki wehikuł czasu, który udowadnia, że niezależnie od ustroju, dzieciństwo zawsze ma kolor złota.

Autor Malcolm Brabant jest przyjacielem Tovy i na jej prośbę pomógł jej napisać tę książkę. "Ludzki mózg i ciało to nadzwyczajne instrumenty wyposażone w mechanizmy przetrwania, których być może nigdy w pełni nie zrozumiemy". Historia Tovy Friedman z domu Grossman, rozpoczyna się w momencie, gdy ta ma 6 lat. Przebywa wraz z rodzicami w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau. Jest styczeń 1945r. Tożsamość narzucona przez nazistów, to nr A-27633, wykuty na skórze. Dziewczynka wspomina warunki panujące w obozie, traktowanie Żydów. We wspomnieniach Ale następny rozdział, to cofnięcie się w czasie do roku 1941. Getto w Tomaszowie Mazowieckim. Warunki tu panujące były koszmarne: przeludnienie, brak środków czystości, choroby, wszechobecny głód, brak wychodzenia na zewnątrz. Pisarka polsko- żydowska Henryka Łazowertówna pisała piękne, wzruszające wiersze o odwadze dzieci. Warto je przeczytać! Wojenne doświadczenia Toli były okrutne i na zawsze pozostały w jej pamięci. Wspomnienia były oparte na napisanej w języku jidysz i hebrajskim przez ojca Machela Grossmana, księgi pt."Jizkor". Był policjantem, zatem wszystko, całe zło, widział od "środka". Rodzice Toli czuwali nad jej bezpieczeństwem, zwłaszcza opiekuńcza matka Rejzel. Zawsze ją uczono, że ma być w życiu uczciwa, honorowa i uprzejma. Tola razem z rodzicami została przewieziona do obozu w Treblince. Była jedynym dzieckiem żydowskim spośród wszystkich z Tomaszowa Mazowieckiego, które przeżyły zagładę. Tola pracowała jako 4-letnie dziewczynka jako robotnica przymusowa. Jako 5-letnie dziecko sprzątała ulice po to, żeby wymazać wszystkie dowody zbrodni wojennych. Później był obóz w Starachowicach, Auschwitz- Birkenau. Miała wiele szczęścia, że jej nie zabito. Książka bardzo osobista, pełna emocji, wzruszeń. "Wierzę jednak, że wszyscy rodzimy się z naturalną odpornością. Każdy z nas nosi w sobie siłę, która pozwala pokonać przeciwności lodu:" Autorka dołączyła zdjęcia z rodzinnego archiwum. Piękna, wartościowa lektura, polecam! Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K💝

To moje pierwsze spotkanie z autorką Rebeccą Frankel i jej książką- udane bardzo📗📖 To prawdziwe wydarzenia, które pisane były przez 5 lat. Autorka znała tę rodzinę, chciała ocalić ich losy od zapomnienia. Jest rok 1953. Początek książki, to historia Filipa Łazowskiego, który jest 23- letnim studentem uniwersytetu. Przylatuje z Nowego Jorku na wesele żydowskiej pary. Poznaje Glorię, która uciekła przed hitlerowską rzezią. Przebywała wśród partyzantów. Tak, jak Filip. Opowiada mu, tuż przed swoją śmiercią, jak jej bliska znajoma uratowała z getta w Zdzięciole chłopca. Okazuje się, że tym chłopcem jest właśnie Filip. Ucieszył się, że wreszcie odnalazł swoją wybawicielkę. Ta kobieta, to Miram Rabinowicz. Poznajemy Miriam Dworecką, która pochodzi z Nowogródka z dobrze sytuowanej rodziny. Jako młoda 20-letnia dziewczyna w 1927r. wyprowadza się z domu i jedzie do Zdzięcioła. Pracuje w branży aptecznej. Tam poznaje przystojnego przedsiębiorcę, jej przyszłego męża Moryca Rabinowicza. Pobierają się 30 września 1933r. Zamieszkują w Nowogródku. Ich małżeństwo jest zgodne, beztroskie, a gdy na świat przychodzą ich córeczki: Rochel i Tania, to już całkowita pełnia szczęścia. Dziewczynki rosną zdrowo, dają rodzicom wiele radości. Rodzina Rabinowiczów ukrywa się, w tym niebezpiecznym czasie, uciekając przed eksplodującymi pociskami, do bunkra sąsiadów. Następnie powracają do Zdzięcioła, w którym w lutym 1942r. utworzono getto. A co tam się działo, trudno jest opisać. Morycowi, po śmierci ojca, zaczyna brakować nadziei na to, że naziści przestaną zabijać i mordować Żydów. Uciekają całą rodziną, chcąc dotrzeć do Puszczy Lipiczańskiej. W lesie nie ma godnych warunków do życia, bo silny mróz, choroby, strach przed oddziałami niemieckimi, kolaborantami. Na każdym kroku czyha śmierć. Jak dalej potoczą się losy rodziny Rabinowiczów, zapraszam na stronice książki. Lektura bardzo poruszająca, wartościowa, godna przeczytania. Lubię książki oparte na faktach, zwłaszcza dotyczące holokaustu i bohaterskich postaw ludzi, w tamtym czasie. Polecam! Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K💝

Lidia miała trzy lata , przetrwała gehennę Auschwitz – była jedną z siedmiu tysięcy osób, które doczekały wyzwolenia obozu. Po wojnie dziewczynką zaopiekowała się mieszkająca w Oświęcimiu Polka, która niedługo później, razem z mężem, adoptowała ją. To wtedy Maksymowicz zyskała imię Lidia i polskie obywatelstwo. Po latach postanowiła spróbować odszukać swoją biologiczną matkę. Mimo tego, że wiele wskazywało na śmierć kobiety w obozie, mama Lidii żyła. Mieszkała w Rosji i nigdy nie przestała szukać córki. Naznaczona nr 70072 symbolem zwycięstwa nad nienawiścią .

Świadectwa 10 rodzin, z czego 9 dotyczy dzieci poczętych lub już urodzonych, a jedna - osoby starszej ciężko chorej. Te historie podnoszą na duchu i wlewają nadzieję, iż każde, nawet najcięższe doświadczenie, może mieć dobre zakończenie. Może nie zawsze takie, o jakie nam chodzi od początku... Książka ta jest zbiorem reportaży ujętych w 10 rozdziałów. Ma około 180 stron, czyta się ją dosyć szybko. Poza tym każda z tych historii wciąga czytelnika w inny świat. Pozwala mu stanąć obok i być niemym świadkiem wydarzeń. Chcę przez to powiedzieć, iż język autorki jest bardzo przystępny i to też jest plusem tej pozycji wydawniczej. Nie zwróciłam uwagi, kto patronował tę książkę i nie zdawałam sobie sprawy, jaka będzie treść oraz jej wymowa. Ku mojemu zaskoczeniu, jest to pozycja będąca całkowicie w zgocie z religią chrześcijańską. Osobom wierzącym da to otuchę wobec interpretacji swoich własnych trudnych doświadczeń, a także umocnienia swoich przekonań. Ci, którzy wyznają zupełnie inne wartości, mogą tam odnaleźć zwyczajnie historie życiowych bohaterów, którzy nie wybierali własnego ego w obliczu ciężkich zmagań z rzeczywistością. Czytam tę książkę będąc w ciąży. Nie wiedziałam, o czym są te opowieści. Fakt, że w większości dotyczą historii dzieci nienarodzonych i ich najbliższych, czyni mi tę pozycję literacką jeszcze bliższą. Czy warto przeczytać? Warto. Polecam każdemu, Wartościowe i pełne heroicznych decyzji świadectwa z życia przeciętnych ludzi w Polsce.

Fantastyczny wywiad przechodzący nieraz w swoiste rekolekcje o obronie życia tych najsłabszych. Zapisany prostym językiem ukazuje nam ogrom działań jakie podejmuje ks. Kancelarczyk by pomagać kobietom, pozostawionym samym sobie w chwili gdy powinny radować się oczekiwaniem przyjścia na świat swoich dzieci. Prawdziwa odtrutka na swąd cywilizacji śmierci.

Porządna książka. Autorka przekazuje kilka świadectw więźniów, którzy odnaleźli Boga. Poza tym autorka porusza temat wiary skazanych w ujęciu ogólnym z poziomu, strażnika wieziennego, ksiedza, naczelnika wiezienia, policjanta oraz osób świeckich z fundacji pomagającej więźniom w poznawaniu Boga i Jezusa Chrystusa. Polecam, dobra pozycja.

Autorka, mająca za sobą ponad 15 lat życia w Watykanie, oferuje czytelnikowi coś znacznie więcej niż tylko zbiór anegdot. Jej książka to efekt wieloletniego doświadczenia, relacji i obserwacji, które pozwalają zajrzeć za kulisy jednego z najbardziej zamkniętych i jednocześnie fascynujących miejsc na świecie. Wolińska-Riedi nie skupia się jednak wyłącznie na samym Watykanie, lecz przede wszystkim na papieskich podróżach – ich organizacji, przebiegu oraz znaczeniu. Jednym z największych atutów książki jest jej lekkość i przystępność. Autorka pisze w sposób bardzo naturalny, momentami wręcz gawędziarski, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w opowieści snutej przez kogoś znajomego. Pytania postawione już w opisie – dotyczące choćby kosztów lotów papieskich, logistyki związanej z jedzeniem na pokładzie czy bezpieczeństwa dokumentów – znajdują w książce konkretne, często zaskakujące odpowiedzi. Dzięki temu lektura nie tylko bawi, ale też uczy. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autorka przedstawia codzienność towarzyszenia papieżowi w podróżach. Nie jest to wyidealizowany obraz – pojawiają się momenty napięcia, nieprzewidywalne sytuacje, jak choćby trzęsienia ziemi czy nagłe zmiany planów. Wolińska-Riedi pokazuje, że za każdym papieskim wyjazdem stoi ogromna machina organizacyjna, w której kluczową rolę odgrywają ludzie – od gwardzistów po dziennikarzy. Dużym walorem książki są także liczne anegdoty i historie „z pierwszej ręki”. Autorka, dzięki swoim kontaktom w watykańskiej administracji, dzieli się opowieściami, które wcześniej nie były publicznie znane. To właśnie one budują wyjątkowy klimat publikacji i sprawiają, że czytelnik czuje się dopuszczony do pewnego rodzaju tajemnicy. Szczególnie interesujące są fragmenty dotyczące spotkań papieża z ludźmi różnych kultur i religii, które ukazują uniwersalny wymiar jego misji. Nie można jednak pominąć faktu, że książka ma charakter raczej popularnonaukowy niż analityczny. Osoby oczekujące głębokiej refleksji teologicznej lub politycznej mogą poczuć niedosyt. Autorka skupia się głównie na doświadczeniach i faktach, rzadziej wchodząc w bardziej złożone interpretacje wydarzeń. Dla wielu czytelników będzie to jednak zaleta – książka pozostaje dzięki temu lekka i przystępna. Podsumowując, „Z Watykanu w świat” to interesująca i wciągająca lektura, która pozwala spojrzeć na papieskie pielgrzymki z zupełnie innej perspektywy. To książka dla tych, którzy lubią reportaże, ciekawostki i historie zza kulis wielkich wydarzeń. Dzięki autentyczności autorki i jej bezpośredniemu doświadczeniu czytelnik otrzymuje coś więcej niż tylko informacje – dostaje opowieść pełną życia, pasji i nieoczywistych szczegółów.

Niewielka książeczka przybliżająca rodzinę Ulmów - to jak byli postrzegani w wiosce, co robili na codzień, jaka ta była rodzina. Do tego informacje jak powstawało muzeum, trochę relacji osób, które przeżyły dzięki innym mieszkańcom Markowej, wreszcie jak rozpoczęto proces beatyfikacji.