Kobiety Henryka VIII

Książka pochłonęła mnie równie mocno jak „Katastrofa Challengera”. To książka, którą czyta się z ogromnym zaangażowaniem, mimo że znamy finał tej historii. Choć w książce pojawiają się kwestie techniczne, nie są one przytłaczające. Nawet jeśli nie rozumie się wszystkich szczegółów, nie przeszkadza to w odbiorze całości.

Jest to książka biograficzna taka do jednorazowego przeczytania. Fragmenty z życia prywatnego Ballarda trochę mnie nudziły, ale ciekawe opisy z życia zawodowego podniosły moją ogólną ocenę lektury. Autor pomaga zrozumieć, jak wyglądała eksploracja oceanów krok po kroku na przestrzeni lat. Dla mnie, jako osoby zupełnie spoza branży, książka pozwoliła się przenieść do tego środowiska i poczuć emocje, jakie towarzyszyły odkryciom zaginionych wraków- zmęczenie ciężką pracą, radość z sukcesu, zwątpienia, stres przy nieprzewidzianych awariach sprzętu, rezygnację gdy nie można mieć na wszystko wpływu, dreszczyk ekscytacji dla potwierdzeń hipotez naukowych. Opisane historie pokazują, na czym dokładnie polega praca naukowca w tej dziedzinie „od kuchni”. Autor opowiada o poszukiwaniu nowych projektów (czasem same go znajdowały),o ich realizacji, o różnych barierach i sposobach ich przekraczania, o potrzebie ciągłego nadążania za postępem oraz o tym, w jaki sposób całość tych projektów jest finansowana i jak złożony jest to proces.

Bardzo lubię powieści autorki. Jedne bardziej, drugie mniej, a ta zapadnie mi w pamięci na pewno na długi czas. Przejdźmy do konkretów. Wielki plus za wielowymiarowość bohaterów i dobre wykreowanie ich na kanwie renesansowej Rzeczpospolitej. Bardzo polubiłam Halszkę oraz Katarzynę Telniczankę. O dziwo, mimo mojej ogólnej obojętności dla Bony, w tej książce dała się darzyć sympatią. Na minus zasługuje dla mnie przedstawienie Anny Jagiellonki – późniejszego króla Polski. Znowu spotykamy się tutaj ze stereotypem brzydkiej starej panny z wyłupiastymi oczami (portrety, na których Ania jest przedstawiona jako stara i pomarszczona kobieta nie były malowane za jej życia, więc de facto nie wiemy, jak naprawdę wyglądała). Przejdźmy do rysu historycznego i stylu. Tutaj kolejny plus. Piękne stylizacje językowe, emocjonujące dialogi i dosyć wartka akcja. Rozdziały mi się nie dłużyły, a wszystkie intrygi były naprawdę tak mocno dopracowane, że momentami nie mogłam się oderwać. „Królewska krew” to idealne uzupełnienie „Izabeli Jagiellonki”. Serdecznie polecam!

Naprawdę bardzo fajna, ciekawa, przystępnie napisana i bogato ilustrowana książka o mieście nad Brdą albo ,,Wenecji Północy". Przez nienawistników zwana Brzydgoszczą, ale co oni tam mogą wiedzieć... 😉. Krótkie i zróżnicowane rozdziały sprawiają, że nie można się nudzić, a w esencjonalny sposób przedstawiają istotę sprawy. A niektóre ciekawostki, trzeba przyznać, są naprawdę unikalne! Poza tym książka chociaż pokrótce przywraca pamięć osobom niezwykle zasłużonym, a mniej lub bardziej zapomnianym. Mam tu na myśli np. Henryka Jerchę, niesamowitego pływaka i ratownika (,,Niezłomny Keny") albo przedwojennego prezydenta miasta, Leona Barciszewskiego (,,Tajemnicza śmierć prezydenta"). Najbardziej spodoba się, rzecz jasna, miłośnikom miasta i/lub zainteresowanym tematem II Wojny Światowej, ale wszystkim innym czytelnikom także polecam! PS. Jeden merytoryczny (moim zdaniem) dość poważny, a zarazem widoczny błąd - podejrzany o morderstwa Jan Lange został ostatecznie złapany [por. 103 str.].

Zaciekawiony historią króla Jerzego III ukazaną w spin-offie Bridgertonów (guilty pleasure) zacząłem szukać więcej informacji na temat władcy. Tak oto trafiłem na "Brytyjską monarchię". Spodziewałem się pudelkowych plotek i ploteczek, dostałem lekkostrawną historię doprawioną ciekawostkami z ich życia. Czasami było trochę mdło, ale nadal smacznie. Jeżeli spodziewacie się pikantnych szczegółów z życia ostatniej królowej to niekoniecznie jest to pozycja, której szukacie. Jeżeli chcecie poznać trochę monarchię brytyjską - ta książka jest dla was.

Ciężko jest oceniać tą książkę przez pryzmat fabularny którego nie ma gdyż jest oczywiście reportaż. Historie tych kobiet momentami mnie nużyły przez ich powtarzalność, kiedy indziej doprowadzały do łez. Ale wicie co? Takie jest życie - a przynajmniej było w tamtych czasach. Kiedy bieda była powszechna, a kobiety były postrzegane jako jednostki słabsze i łatwe do wykorzystania. Więc nie mnie oceniać historii, tak po prostu było i już.

Życie Stefana Przybylika mogłoby być kanwą nie tylko filmu ale nawet wieloodcinkowego serialu. Jestem pod wrażeniem jego przeżyć i podziwiam za determinację, chęć przetrwania i walkę o Ojczyznę. Jednak oceniając samą książkę mam pewne pretensje do autora. Rozumiem, że nie lubi PISu ale co mnie to w sumie obchodzi. Nie sięgnęłam po książkę, żeby poznać poglądy polityczne autora. Na szczęście nie jest wiele nawiązań do współczesnej sytuacji w Polsce ale i tak myślę, że autor mógłby sobie darować wojnę polsko-polską opisując życie takiej ciekawej postaci. Warto poczytać na temat życia Cichociemnych i niestety dowiedzieć się jak ich bohaterstwo było traktowane przez SB i generalnie władze PRL.

Ta książka już od tak dawna czekała na moim czytniku, aż ją przeczytam, że zapomniałam zupełnie, że to biografia i myślałam, że zaczynam czytać powieść historyczną... Jest to jednak książka opisująca fakty z życia lzabeli Kastylijskiej, czyli hiszpańskiej królowej rządzącej w czasach początku renesansu, odkryć geograficznych, ale też działalności inkwizycji. Jednak choć to literatura faktu, czyta się ją jak powieść. W życiu głównej bohaterki nie brak było niespodziewanych zwrotów akcji, intrygujących postaci i niesamowitych wydarzeń. Przeżyła walkę o koronę i zakazany romans. Zdecydowała się zaryzykować i wysłać Kolumba w podróż przez ocean. Broniła kontynentu europejskiego przed muzułmanami. Gorliwie religijna weszła w spór z samym papieżem, uważając, że zachowuje się on niegodnie swojego stanowiska. Fascynująca postać, więc i ciekawa książka. Jednak i najciekawszą osobę można słabo opisać, na szczęście tu autorka zadbała o równowagę pomiędzy wartką akcją i szczegółami historycznymi. Co mnie dosyć zaskoczyło i nieco zaniepokoiło, to liczne przypisy tłumacza, Piotra Tarczyńskiego, który nie raz... wytykał autorce nieścisłości i drobne błędy. Wydaje mi się jednak, że to dosyć drobne sprawy, a biografia została dobrze opracowana (ponad 800 przypisów bibliograficznych). Generalnie polecam książkę, warto poznać tę niezwykłą królową.

Po przeczytaniu tej książki dowiecie się, m.in, że z czasu II wojny światowej i ogólnie nazizmu w tamtych czasach, nie odnaleziono żadnej książki oprawionej w ludzką skórę. To samo tyczy się czasów rewolucji francuskiej, gdzie po badaniach wszystkie okazały się fejkami, a oprawy były głównie z końskiej skóry. A ogólnie w książce ciekawe historie książek autentycznie oprawionych w ludzką skórę, jak i tych, które po badaniach okazaly się zwierzęcą.

Uwielbiam takie książki. Jako rasowa mieszkanka Ursynowa przez kilkanaście lat, nie odpuściłabym takiej lektury. Nie wszystkie opowiastki mnie wciągnęły ale większość tak. A już opowieść o ekipie, która z narażaniem życia zdobyła trzy szczyty góry Kazurówy (tak, Kazurówy, a nie Kazurki ;-)) ubawiła mnie do łez... Polecam fanom tej dzielnicy.

Setka najważniejszych i najbardziej spektakularnych odkryć archeologicznych. Uszeregowane chronologiczne (względem powstania znaleziska, a nie jego odkopania) - od śladów hominidów do wraku Titanica. Raczej pobieżne - po cztery czy pięć stron na temat. Ładne fotografie; jedna, rzadko dwie na rozdzialik.

Christopher po raz kolejny wprowadza nas do świata morderców. Niektórzy są źli, sfrustrowani, inni przerażający i odpychający. W tej części łączy ich jedno. Wszyscy zostali schwytani, odsiadują wyrok lub już zostali straceni. Ta pozycja przedstawia ich historie. Jak zaczynali, co nimi kierowało a także jak dokonywali zbrodni. Mamy tutaj 6 osób. Od Melanie Lynn Mcguire, która zabiła swojego męża, poćwiartowała zwłoki i wyrzuciła w trzech walizkach do zatoki. (w jednej by się nie zmieściły, przecież to jasne) po Michaela Bruce Ross, który jeżdżąc wielkim samochodem, przywiązywał zwłoki z tyłu na linie aby rozpadły się na autostradzie i nie pozostawiły śladów ( miał chłop wyobraźnie). Niektóre momenty wbijają w fotel, inne bardzo irytują. Ludzka psychika jest miejscem niewyobrażalnego zła, a najlepsze scenariusze pisze życie. Czy warto przeczytać? Moim zdaniem bardzo. Chociaż książkę czyta się długo bo nadmiar przemocy przytłacza to dobrze jest wiedzieć jak działają psychopaci. Wielu z tych zbrodni można by było uniknąć gdyby ofiary nie dały się tak zmanipulować. Mam tylko jedno zastrzeżenie. Nie wiem co postać Lynn tutaj robi? Zabiła jedną osobę, Nie jest seryjną morderczynią.

Naprawdę rzadko czytam takie książki , ale ta już od dawna za mną chodziła(Mam jeszcze dwie do przeczytania o Anne Frank) I jeśli chodzi o moją ocenę to daję 6. Choć najlepiej się czytało cały ten wątek śledztwa. A przeszłość ojca Anne lub informację o życiu śledczych trochę się dłużyły

Ogólnie dowiedziałem się sporo ciekawych rzeczy o funkcjonowaniu firmy Wedli na przestrzeni lat i o nich samych, acz z drugiej strony miałem poczucie, że nie jest to najbardziej intrygująco napisania książka historyczna, ani jakoś mocno zilustrowana. Moja ciekawość odnośnie pochodzenia najbardziej znanej polskiej marki czekolady została na pewno zaspokojona.

niezła, choć mam wrażenie, że bardzo subiektywna i trochę za dużo tu "mędrkowania" samego autora - czasem niepotrzebnie złośliwego i zbyt oceniającego (np. w stosunku do Koreańczyków - czuć trochę od początku rozdziału, że nie darzy tego kraju specjalną sympatią - niektóre komentarze były wręcz niesmaczne - np. o "grubasku" PSY...). dowiedziałam się ciekawych rzeczy, ale też cześć "przemyśleń" autora wg mnie można spokojnie olać właśnie ze względu na to, że nie potrafi się czasem ugryźć w język - może to jakaś taka "amerykańska" maniera pisania - mnie osobiście ona nieco uwierała podczas czytania, bo oczekiwałam przede wszystkim literatury faktu, a nie silenia się na "błyskotliwości" dla zrobienia na czytelniku wrażenia :)

Bardzo interesuje mnie temat WTC więc była to dla mnie pozycja obowiazkowa. Znałam większość tych historii, nie zawsze miałam świadomość, że ich "bohaterowie" mają polskie pochodzenie. Mimo, że pierwsza część książki dotyczy raczej historii imigracji to dała mi bardzo do myślenia, szczególnie w kontekście wydarzeń 11/9, w których centrum znalazły się opisywane osoby. Ciekawie opisane zostały również prace porządkowe w strefie zero, z pierwszej perspektywy.

Czy mordercę można wyhodować w laboratorium, czy też rodzi się on z mrocznym piętnem zapisanym w kodzie DNA? To pytanie od dekad spędza sen z powiek kryminologom, a Katherine Ramsland w swojej publikacji „Jak złapać mordercę. Na tropie najbardziej znanych seryjnych morderców świata” udowadnia, że odpowiedź jest równie skomplikowana, co metody stosowane do ich schwytania. Autorka nie skupia się jedynie na krwawych detalach zbrodni, ale przede wszystkim na fascynującym wyścigu zbrojeń między ludzkim szałem a potęgą nauki. Przyznaję tej pozycji ocenę 7/10 – to rzetelne kompendium wiedzy, które zadowoli każdego analitycznego fana true crime, choć wymaga od czytelnika sporej dawki skupienia. Ramsland, jako uznana profesorka kryminalistyki, konstruuje swoją opowieść wokół kamieni milowych w historii profilowania. Analizuje przypadki, które stały się fundamentem nowoczesnych metod śledczych – od klasycznych profili Teda Bundy’ego po mrożące krew w żyłach historie, które rzadziej trafiają na czołówki gazet. Siłą tej książki jest jej edukacyjny charakter; autorka z chirurgiczną precyzją opisuje, jak na przestrzeni lat zmieniało się podejście do zbierania dowodów. Czytelnik dowiaduje się, jak ogromną rolę w procesie wykrywczym odgrywa dziś analiza śladów krwawych, entomologia sądowa czy przełomowe badania nad kodem genetycznym. Największym atutem publikacji jest bez wątpienia dekonstrukcja mitów narosłych wokół pracy profilerów. Ramsland odziera ten zawód z hollywoodzkiego blichtru, pokazując mozolną, często frustrującą pracę analityczną, która opiera się na twardych danych, a nie na filmowych „olśnieniach”. Autorka zmusza nas do refleksji nad naturą zła, stawiając pytania o wpływ środowiska i traumy na rozwój skłonności psychopatycznych. To spojrzenie holistyczne, które czyni tę książkę czymś więcej niż tylko kroniką zbrodni – to podróż do jądra ciemności z mapą nakreśloną przez naukę. Momentami książka sprawia wrażenie przeładowanej informacjami, co może być nużące dla czytelnika szukającego lżejszej formy reportażu. Nagromadzenie nazwisk i terminologii medycznej sprawia, że niektóre rozdziały czyta się niemal jak podręcznik akademicki. Ponadto, struktura bywa niekiedy chaotyczna – autorka przeskakuje między wątkami, co utrudnia płynne śledzenie ewolucji konkretnych metod badawczych. Dla osób bardzo dobrze obeznanych z tematyką, część przytoczonych przypadków może wydać się wtórna, gdyż Ramsland często sięga po najbardziej „medialne” i wielokrotnie już opisane historie. Podsumowując, „Jak złapać mordercę” to solidne, merytoryczne opracowanie, które systematyzuje wiedzę o współczesnej kryminalistyce. Katherine Ramsland udowadnia, że walka z mordercami to nie tylko technologia, ale przede wszystkim niekończąca się próba zrozumienia tego, co niewytłumaczalne. To rzetelne 7/10 – pozycja wartościowa i napisana z ogromnym szacunkiem do faktów. Idealna propozycja dla każdego, kto chce zrozumieć, jak w rzeczywistości wygląda polowanie na najgroźniejsze ludzkie drapieżniki, bez serialowych uproszczeń.

Ciekawe spojrzenie na świat o którym zwykły człowiek z reguły mało wie. Książka przedstawia wiele ciekawych wątków w tym "profil" psychologiczny Meghan i Harrego. Czytając niestety nie można pozbyć się myśli, że autorka jest raczej negatywnie nastawiona do książęcej pary (chociaż kilkukrotnie zaznacza, że jej pozycja jest neutralna). Mimo wszystko warto przeczytać i porównać sobie opis z książki z kolorowymi zdjęciami na forach internetowych przedstawiające wszystko w kolorowych barwach.

Bardzo ciekawa, ale pozostaje niedosyt: trochę brakuje mapek o rejonach opisywanych (już nie pamiętam wszystkiego ze szkoły;). Rozmowy z epspertami cenne: można przestać się bać zalania Bałtykiem wybrzeża, ale równocześnie zacząć sie obawiać sytuacji, gdy znane miejsca przestaną istnieć w wyniku sztormów i wymywania plaż. Zdecydowanie za malo zdjęć, omawiane gatunki roslin sa pokazane na rycinach, kub może bardziej grafikach, bardzo ładnych ale nie ma mowy by rozpoznać jakiś gatunek ptaka czy rośliny, zwłaszcza jak sie nie jest specjalistą. Lubię pana Kruszewcza a jego gawędziarski ton przebrzmiewa w całości. Książka warta czasu i uwagi.

„Obecnie modne jest twierdzenie, że żyjemy w stale inwigilowanym społeczeństwie, ale to nie znaczy, że ludzi śledzi się tylko za pomocą kamer. Mogę ustalić, gdzie byliście, dzięki mikroskopijnym cząstkom na waszych butach.” Pozwoliłam sobie zacytować słowa profesor Patricii Wiltshire, która jest ekolożką sądkową i autorką tej pozycji. Jest poniekąd pionierką w swojej dziedzinie wykorzystywania palinologii (nauce o pyłkach roślin i zarodnikach grzybów) do celów kryminologicznych. Po zakończeniu czynnej kariery postanowiła opisać swoją drogę, która skierowała ją do tropienia śladów zbrodni. Możemy zaobserwować jak jej doświadczenia naukowe z archeologii środowiskowej, wspomnianej wcześniej palinologii, mikrobiologii, botaniki czy mykologii przełożyły się na łączenie ofiar lub sprawców z miejscem przestępstwa. Imponujące jest to, że po zbadaniu wcześniej próbek potrafiła pojechać na miejsce zbrodni i z ogromną dokładnością wskazać, gdzie leżała ofiara. Bardzo doceniam wiedzę zawartą w książce, ale nie jestem do końca usatysfakcjonowana jej lekturą. Wpływa na to fakt, że autorce według mnie zdarzało się niepotrzebnie wydłużać opis pewnych spraw, które dla laika w tym temacie zaczęły brzmieć za bardzo zawile. Zdaję sobie sprawę, że ta literatura faktu bazowała na jej życiu i przez to, że dojście do pomocy przy śledztwach, wzięło się trochę przypadkowo w jej życiu, ale stosunkowo do całości było dużo wstawek z życia autorki i to naprawdę takich szczegółowych od dzieciństwa. Rozumiem, że chciała pokazać jaka droga ją zaprowadziła do miejsca, w którym się znalazła i współczuję jej pewnych wydarzeń, ale nie to mnie do końca interesowało sięgając po książkę. Jestem pod wrażeniem jej dokonań i możliwości jakie daje nam nauka, ale forma przekazania nie była dla mnie na tyle interesująca, bym czytała tę książkę z dużym zaangażowaniem.