Zanim wkroczy specjalista...Jak pomóc przedszkolakowi w trudnych sytuacjach. Przewodnik dla nauczycieli i rodziców

Przerobiłam już masę poradników, ale dopiero teraz trafiłam na taki, który wreszcie dokładnie przedstawia moje odczucia i który daje mi drobne wskazówki, jak mogę sama sobie z tym poradzić, a także gdzie szukać pomocy w razie gdybym potrzebowała czegoś więcej. 👌 Autorka naprawdę jest dobra w swoim fachu, byłam zaskoczona z iloma elementami się utożsamiam i gdzie popełniam błędy. Wiele z tych wskazówek staram się wprowadzić w życie i rzeczywiście pomagają. Nie wiem, czy znalazłam złoty środek, ale dopóki działa, będę go stosować. Zawsze tego typu poradniki są laniem wody, ale tym razem czuję niedosyt, Pani Ewa mogłaby jeszcze dobrze wyczerpać temat. 👌 Jak dla mnie ta książka jest genialna i będę do niej wraca regularnie. 💗 "Emocje naprawdę są ulotne. To my zatrzymujemy je, nadajemy im" nadznaczenie" albo chcemy od nich uciec."

;Pieprzyć to! Jak przestać spełniać cudze oczekiwania, a zacząć własne;. Alexandra Reinwarth uraczyła nas poradnikiem o zasadniczych radach, jak być bardziej asertywna, mówić NIE i walczyć o swoje. Wskazuje na docenianie siebie, odważnie stawiając kroki do dystansu do siebie. Autorka opisuje swoje życie na podstawie dobrych rad, co buduje śmieszne sytuacje i zapewnia również dobrą rozrywkę. `W tej książce widzimy wiele podobieństw do siebie, naszych znajomych przyjaciół, rodziny. Stawiamy za cel nasze życie, zmiany, samodoskonalenie które ląduje w koszu z dniem ostatniego miesiąca stycznia, póki jeszcze nam się chce, a jak już nie to PIEPRZYĆ TO. Więc co z tym wszystkim począć, skoro już wiem jak działać na wielu polach ? Można uznać że uwielbiam się samobiczować, zauważyłam że działa to bardzo ogólnie i jednostronnie, wymagam od siebie zdecydowanie za dużo, by inni czerpali korzyści, inni pieprzą moje poświęcenie, zmianę, fakt że cokolwiek mi się chcę, nikogo to nie obchodzi, mało tego i tak wytkną mi brak ogłady, wychowania, subtelności, pracy nad kondycją fizyczną, psychiczną, na co mi robić cokolwiek, gimnastykować się, uprawiać feminizmy, dygresje, okaleczać się w imię czego, zostaje to odrzucone, zakłamane przez niesamowitą ilość słów, ten potok potrafi mnie przytłoczyć, sprawia że tylko na chwilę rośnie i puchnie moje ego. Ktoś w końcu zauważył że się staram, że się postarałam, ale ma w dupie całą otoczkę mojej konsekwentnej pracy. Po co się zmieniać? Jak można pieprzyć to! pozostać sobą, na cóż malujemy się, my kobiety, twierdzimy że poprawia nam się samopoczucie, robimy to dla siebie, serio?! Owszem wyskoczymy do warzywniaka bez makijażu, ale szykując się do pracy, idąc na miasto, musimy brylować eyelinerami, pudrami, tuszem, korektorem, masą rzeczy która zatyka pory, ale co zrobić jeśli natkniemy się na nielubianą Kowalską, i tak trzepać rzęsami z podniesioną brwią bez błyszczyka na ustach, w wymiętej koszulce i spodniach z plamami, nie przystoi. My kobiety musimy być zawsze gotowi na różne sytuacje, więc najlepiej dla własnego bezpieczeństwa mieć puder na sobie lub w przepastnej torebce. Bo torebki posiadamy różne, od malutkich które noszą nasze niezbędniki, do wielkich w których ginie nasze życie i cała masa codzienności. Kiedyś też lubiłam wielkie, barczyste torebki w których posiadałam wszystko tylko nie to czego szukałam. Pieprzłam to w cholerę, mam plecak, mały z kilkoma przegródkami i tak widnieje w nim syf i grengolada! Na cóż nam zmiany - bo tak pisałam lubimy się samobiczować? zaczynamy od korekty figury i tutaj zaczynają się schody, bo za duża dupa, bo fałdy, tłuszcz, bo lato i wiadomo - plaża, a to wymaga poświęcenia, rozebrać się do i dla tłumu, w tedy okazuje się że musimy szybko zgubić kilogramy ( ja bym przytuliła ),opalić się bo jak z takim białym ciałem wystawić się na publikę i krytykę! a przecież pracę nad sobą zaczynamy od stycznia, aby właśnie latem pokazać jacy to jesteśmy idealni ( nie idealni ). Jeśli nam się podpunkt pierwszy nie uda zrealizować zawsze można zmienić w sobie makijaż. I tutaj przypomniała mi się fajna sytuacja z poprzedniej pracy. Koleżanka nie zdążyła z samego rana zrobić ów ; facjaty; i wchodząc do firmy została zignorowana. Nikt jej nie poznał. Zawsze mocny makijaż, podkreślający kości policzkowe, idealne połączenie cieni z pomadką, brwi, rzęsty a tu nagle blada twarz jakby brakowało jej kolorów ( brakło twarzy ). Doprawdy przyzwyczaiła nas jak do zmienności filtrów nakładanych na zdjęcia które sprawiają że Kowalska zamienia się w Iksińską. Można paść trupem z wrażenia, zdziwienia, śmiechu. Uwielbiamy przyzwyczajać się do stylów, gustów, bo to nas wyróżnia, wchłaniamy rzeczy tak mało istotne, które zabierają nam czas, choćby właśnie makijaż, codziennie stajemy przed lustrem ( podziwiając siebie - wiadomo! lub się zadręczać że nic mi się w sobie nie podoba ),a przecież można byłoby spożytkować na spokojnie wypitą kawę, kilka kartek ciekawej lektury, ale my lubimy się zadręczać kosmetykami, w wieku już adekwatnym staje się koniecznością, jakbyśmy codziennie nakładali drugą skórę. Dochodząc do samorealizacji która zazwyczaj nam nie wychodzi, musielibyśmy narodzić się na nowo aby przejąć inne zachowania, inne niż te wyuczone które weszły nam w skórę, charakter i zbudowały osobowość. A co tyczy się znajomych, przyjaciół, rodziny? Cóż, czasem dobrze przesiać plewy od plonów, zauważyć i dostrzec kto jest tym prawdziwym przyjacielem, lojalnym, zaufanym, najbliższym i wyjątkowym, od tych zacnych pustych słów składanych na deklaracje, obietnice. Wszystkie te deklaracje wychodzą w momencie kiedy potrzebujesz pomocy, gwaranty sypią się jak domek z kart więc sugeruję brać nogi za pas zanim życie zrobi nam jesień średniowiecza. Nie na próżno mówi się także że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, wystarczy ustawić się po środku a resztę odseparować najlepiej na kilka metrów. Proste porady którymi można wybrukować piekło, słuchając innych i racząc się nimi, sami dajemy reszcie świata radę jak żyć najlepiej. Ale samoocena jest bardzo ważna, by dbać o siebie fizycznie i psychicznie, szczerze? Niczego nowego Wam nie podałam jak to co sami już wiecie. Czytając ten poradnik doszłam do ściany, wieku a to znaczy, że nie chcę mi się i PIEPRZĘ TO! udawadnianie innym że nie jestem koniem, wielbłądem, jeleniem, że wyglądam jak wyglądam, ile można się tłumaczyć za swoje zmarszczki, blond włosy, gusta, za to że jestem chuda, a raczej filigranowa, dawno powinnam popaść w depresję, uwierzcie mi, to nie takie trudne. Ale PIEPRZĘ TO! Mówi się także że piękno skrywa dusza, serce, piękny mózg, intelekt, osobowość ukryta w mądrości. Nie oceniamy człowieka po szatach, doprawdy? W dzisiejszych czasach to standard bycia ocenianym, mamy żyć Instagramowo, pięknie, pokazywać tło zbudowane na kłamstwie, ile w tych fotach jest prawdy o nas samych? No właśnie. Jeśli szukasz lekkiej narracji, masz problemy z niską samooceną, szukasz odpowiedzi na dręczące cię pytania, uwielbiasz złote myśli i dobre rady, sama także szukając dystansu pozwoliłam by ta śmieszna opowieść niosła puentę. Najważniejsze to się akceptować, to czego zmienić nie możesz, nie zmieniaj, bo zostaniesz zniesmaczona, a ta mina zostanie ci na zawsze.

Wspaniała książka - tak mogę określić ją w dwóch słowach. Polecam ją każdemu rodzicowi. Myślę również że jest to książka która powinien obowiązkowo przeczytać każdy nauczyciel, osoba pracująca z dziećmi. Dzięki tej książce zrozumiałam co to znaczy być nadwydajnym i czym nadwydajny różni się od reszty społeczeństwa. Dlaczego reszty? Ponieważ z badań wynika że na świecie nadwydajni stanowią ok 15%. Teraz wiem jak ogromny wpływ na nasze życie ma nasze dzieciństwo i to jak nasze najbliższe otoczenie pomoże nam przez to dzieciństwo przebrnąć kiedy nie radzimy sobie z trudnościami. Książka składa się z 13 rozdziałów. Znajdziemy w niej wiele pojęć bardzo obszernie wytłumaczonych, często też popartych przykładami. Czytając ten poradnik zrozumiałam że nadwydajni nie są gorsi, nie są chorzy - jak to często przez społeczeństwo są określani. Są po prostu inni. Potrzebują innego sposobu żeby się zrelaksować, myślą bardzo zawile, są bardziej wrażliwi. Autorka porusza w książce temat dzieci z autyzmem, ADD/ADHD, zaburzeniami dysocjacyjnymi. W tym poradniku znalazłam wiele odpowiedzi na niezrozumiałe dla mnie zachowania ludzi, teraz postrzegam ich trochę inaczej i mam większą wrażliwość oraz wyrozumiałość na niestandardowe zachowania.

Świetna książka, napisana prostym językiem, ćwiczenia są bardzo szczegółowo opisane, jest również dość dużo ilustracji pomocnych przy wykonywaniu ćwiczeń. książka nie jest duża, co ułatwia zabieranie jej ze sobą w podróże, co stanowi dodatkowy plus tej książki. Bardzo serdecznie polecam!

Nie była to pierwsza książka na ten temat, którą czytałam, więc o większości rzeczy już wiedziałam. Jednak trzeba przyznać, że zapał autorki i sposób, w jaki wręcz otacza czytelnika opieką, wyróżnia tę pozycję. Przepisy nie wydały mi się przydatne, ale z pewnością mogą inspirować.

"Wyrosnąć z DDA" Roberta J. Ackermana to książka, która z pewnością porusza ważny temat życia w rodzinie dotkniętej alkoholizmem. Autor oferuje ciekawą analizę schematów zachowań i mechanizmów obronnych, które – jak pokazuje – mogą mieć zarówno negatywne, jak i pozytywne konsekwencje w dorosłym życiu. Dla mnie to było największym plusem, bo książka skłania do refleksji i pokazuje, że pewne rzeczy można obrócić na swoją korzyść. Doceniam szczególnie skupienie się na perspektywie córek – daje to poczucie wspólnoty i zrozumienia, co dla wielu czytelników może być niezwykle wspierające. Nie wszystko jednak trafiło do mnie, część rozdziałów wydała mi się mało przydatna i po prostu je pomijałam. Całościowo książka to solidne 6/10 – wartościowa, ale nie do końca angażująca. Jeśli ktoś chce zrozumieć swoje doświadczenia lepiej, może dać jej szansę. 😊

Sięgnęłam po książkę "Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych, co za dużo myślą i za bardzo się przejmują", ponieważ jako osoba wysoko wrażliwa poczułam, że mogę się z nią utożsamić. Część zawartych w niej treści była mi już znana z innych lektur, ale znalazłam też kilka nowych, cennych spostrzeżeń. Książka napisana jest prostym, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko i lekko. Choć nie wniosła do mojego życia wiele nowego, przypomniała mi o kilku ważnych kwestiach, szczególnie pomocnych w momentach kryzysu czy emocjonalnego przeciążenia. To dobra pozycja dla osób, które dopiero zaczynają zgłębiać temat wrażliwości.

Przydatna książka, szczególnie dla osób, które są na początku swojej ścieżki powrotu do zdrowia psychicznego. Autorzy w przejrzysty, czytelny, ale nie nudny sposób omawiają dysfunkcyjne systemy rodzinne i konsekwencje z nich wynikające. Opierają proces zdrowienia o program 12 kroków AA i to w nim upatrują najlepszych rezultatów. Książka przybliża i wyjaśnia, na czym polegają procesy zaniedbania, mechanizmy wyparcia, czy deprywacja emocjonalna, jakich często doświadczają osoby, żyjące w dysfunkcyjnych rodzinach. Pokazuje również z jakimi trunościami borykają się w doroslym życiu. Książka może stanowić wsparcie w terapii.

W książce "Sekret grzecznego psa" znajduje się wiele intetesuajacych informacji na temat budowania prawidłowych relacji z psem. Ponadto przedstawiono najważniejsze zasady dotyczące wychowania czworonożnego przyjaciela. W poszczególnych rozdziałach poruszono wiele kwestii, np. skakania na ludzi, gryzienia, nadmiernej ekscytatcji. Żałuję, że nie miałam możliwości zapoznać się z tą książką, gdy wzięłam Boryska do siebie, mimo że z kilkoma informacjami absolutnie się nie zgadzam.

„Jak uspokoić swoje myśli” autorstwa Sarah Knight to praktyczny i inspirujący poradnik, który pomaga czytelnikom znaleźć spokój w zatłoczonym i pełnym stresu świecie. Knight, znana z bezpośredniego stylu i szczerych rad, prowadzi przez proces identyfikacji źródeł niepokoju oraz pokazuje, jak skutecznie je wyciszyć. W opiniach przy tym poradniku widziałam wiele negatywnych opinii odnośnie lekkiego pióra autorki, natomiast mnie on w ogóle nie przeszkadza, wręcz przeciwnie czytając poradnik napisany takim stylem naprawdę łatwiej było mi się wyluzować, oraz poprawił mi on humor 🌞 Książka jest pełna konkretnych technik, od prostych ćwiczeń oddechowych po strategie zmiany myślenia, które można łatwo wdrożyć na co dzień. To doskonała lektura dla tych, którzy czują się przytłoczeni i szukają skutecznych metod na odzyskanie równowagi emocjonalnej. Lekka, a zarazem pełna wartościowych wskazówek – zdecydowanie polecam dla każdego, kto chce nauczyć się, jak lepiej panować nad własnym umysłem. 🧠

Przekonała mnie ta książka i naprawdę zaczęłam się zastanawiać nad tym co jem. Bardzo dużo faktów i ciekawostek na temat najpopularniejszych produktów, które spożywamy. Autorka ma bardzo przyciągającą formę przekazu, chce się ją czytać i z pewnością nie ma się odczucia, że informacje są kopiowane z innych poradników czy encyklopedii.

Książka niepozorna, jednak zawiera w sobie zarówno teorię jak i praktyczne ćwiczenia i pytania, które powinna sobie zadać osoba dotknięta przemocą. Pozwala nazwać to co być może się czuło, a do tej pory było trudne do nazwania. Wokół nas może być dużo osób, które doświadcza przemocy w białych rękawiczkach, lecz z zewnątrz ich życie wydaje się usłane różami. Sięgnęłam po nią gdyż zaobserwowałam takie wzorce wśród rodziny, znajomych, chciałam lepiej ich zrozumieć.

Nie jestem rodzicem, ale to bez znaczenia, ponieważ byłem dzieckiem, więc doświadczyłem relacji rodzic-dziecko. To niezwykłe, jak bardzo aktualna i świeża jest ta książka po ponad 100 latach od publikacji. Korczak zza grabu bez najmniejszego wysiłku staje w szranki z całym parentingowym kontentem, jaki można znaleźć w internecie. Kilka rzeczy jest co prawda przeterminowanych (teraz chyba nikt nie wynajmuje "mamki" do karmienia swojego dziecka),ale cała reszta (przede wszystkim przypominanie, że dziecko to człowiek, a nie kandydat na człowieka) będzie mi towarzyszyć, jeżeli kiedyś rodzicem zostanę.

Ciekawa lektura wspomagająca integrację z tematem końca życia. Podpowiedzi jak zagaić rozmowę, której większość osób nie chce odbywać. Dla mnie nie była bardzo przełomowa, ponieważ nie jest to moja pierwsza lektura z tego zakresu. Sprawiła natomiast, że spisałam oświadczenie woli oraz krótki list do moich najbliższych.

Poradnik jak zachować spokój umysłu, niestety to czego szukałam tu nie występuje w szerszym kontekście: składniki kosmetyków naturalnych, jakie zioła w kremach stosuje się na co...za dużo o medytacji, za mało o tytułowej urodzie. Edit: Aha, czyli polskie tłumaczenie tytułu wprowadza w błąd...ale nadrabia piękna oprawą graficzną:-)

Podchodziłem do tej książki jak pies do jeża, ale moim skromnym zdaniem ocena jest jednak sporo zaniżona. Po lekturze całości dochodzę do wniosku że na naukę nigdy nie jest za późno, a stan wiedzy dorosłych ludzi jest czasami tragiczny. Polecam i młodym i starym.

Wzruszająca, zabawna, smutna, pouczająca... Taka jest ta książka. Daje nadzieję, pokazuje raka od innej strony, podpowiada, jak sobie z nim radzić od strony praktycznej - jak wzmocnić żyły, jak rozmawiać z bliskimi, jak masować stopy, jak czytać wyniki. Całość w lekkiej formie, jakby temat nie był bezdennie dołujący. Bo może nie jest?... Przeczytałam od deski do deski za jednym zamachem, nie mogłam się oderwać - choć nie jestem pacjentką poradni onkologicznej. Żałuję, że dziennik skończył się na punkcie 45. I bardzo, bardzo mi przykro, że to Ukochany musiał napisać posłowie. No nie tak miało być, nie tak.

Tę książkę dostałam w prezencie i nietrafnie oceniłam ją po okładce (a właściwie po tytule). Odstawiłam na półkę i ponad rok czekała, żebym się nią zainteresowała. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy już na początku lektury dało się odczuć, że to bardzo wartościowa publikacja! Autorka, zawodowa terapeutka, opisała wiele życiowych porad, które łatwo wprowadzić w życie. A do tego nie zapomina o marginesie błędu dla bycia człowiekiem. Myślę że to książka nie tylko dla małżeństw, ale dla każdego, komu zależy na poprawie relacji w związku i lepszym komunikowaniu się z innymi ludźmi.

Kocie życie „Życie według kota” to lekka, krótka, humorystyczna książeczka, w której autorka radzi się swojego kota Ozyrysa, co ma zrobić, by żyć szczęśliwszym życiem. A ten udziela jej rad… Recepty na szczęście zamieszczone w tej pozycji nie są niczym odkrywczym. Wysypianie się, ćwiczenia fizyczne itd. od lat propagowane są jako poprawiające jakość naszego życia. Sama wiele z tych kocich rad stosuję i żyje mi się całkiem nieźle ;). Niewątpliwą zaletą tej pozycji jest humor oraz wewnętrzna oprawa graficzna – na wielu stronach pojawia się sylwetka Ozyrysa, ślady kocich łapek itp., co urozmaica tą pozycję i sprawia, że jej czytanie staje się czystą przyjemnością. Dla chcących spojrzeć na życie kota nieco z przymrużeniem oka i dobrze się przy tym bawić będzie niezłą pozycją, dla poszukujących złotego środka na szczęście – niestety nie, bo go się tam nie znajdzie. Ja jestem zdania, że grunt to optymistyczne nastawienie do życia (a co! Dorzucę i swoją radę do rad Ozyrysa :D). Polecam dla wielbicieli mruczków wszelakich :) Moja ocena: 6,5/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni/

“Czarostwo to działanie w zgodzie z siłami natury i ku czci Ziemi jako najwyższej matki, uzdrowicielki i boginii” - czytamy w pierwszych rozdziałach książki “Czary. Jak być współczesną wiedźmą”. Przekonajmy się dziś jakie wskazówki kryje środek. INFO: Na prawie 300 stronach pięknie wydanej pozycji przeczytamy m.in na temat wierzeń współczesnych czarownic, pracy z energią (również z czakrami),tarocie, magii glamour. Dowiemy się też co nieco o magii natury: ziemi, księżycowej, astrologicznej oraz pracy z kryształami i minerałami. W książce znajdziemy też przepisy na konkretne rytuały i wiele więcej treści które wprowadzają przyjemnie w świat czarów. MOJA OPINIA Niewątpliwą zaletą książki jest jej szeroka tematyka. Książka nawiązuje do korzeni i tradycyjnych praktyk magicznych, jak sabaty koła roku i tradycje z nimi związane jednocześnie wplatając w treści bardziej współczesne np. makijaż w formie magicznego rytuału. W przypadku rytuałów mamy konkretne kroki wraz z komentarzem, w rozdziale o tarocie poznamy nie tylko znaczenie kart, ale również rozkłady czy zasady pracy z kartami. Pozycja też zachęca do śmiałych działań i zaszczepia ducha siostrzanego wsparcia “Silne kobiety rządzą światem. I zapewne są wiedźmami”. Znajdziemy tutaj też sporą dozę self care, a moje serce skradło “Zaklęcie na zadbanie o siebie i pokochanie siebie”. Każdy temat jest bazowo, ale i solidnie wytłumaczony, co też tworzy fajną podstawę do pogłębiania wiedzy w wybranych kierunkach. Dużą wagę poświęca się tu rytuałom i to też uważam za istotny aspekt. “Czary…” to pozycja która będzie odpowiednia dla każdego kto lubi magiczne tematy, jednak najwięcej nowości znajdą tu początkujące czarownice. Wszystko przedstawione klarownie, ale i kompletnie. Całościowo “Czary” są dla mnie naprawdę bardzo dobrą pozycją, ilość informacji jest w punkt, a sama autorka jest bezpośrednia i od początku złapałam z nią świetną “więź”. Gabriela podkreśla też mocno coś co jest dla mnie kluczowe w magii - działaj zgodnie z intuicją, wybieraj praktyki które z Tobą rezonują i eksploruj własną ścieżkę!