Ko(s)miczne przygody Bruma i Gruma

📝 Historia o chłopcu imieniem Gucio i jego psim kumplu Łobuzie, którzy wpadają w sam środek niezwykle podejrzanej… kociej sprawy. W okolicy zaczynają znikać koty, pojawiają się dziwne tropy, a zwykły dzień zamienia się w pełnoprawne śledztwo. To opowieść, która łączy humor, energię i detektywistyczny klimat — idealna dla dzieci, które lubią, kiedy fabuła nie traktuje ich jak maluchów. Ilustracje dodają życia, a całość wciąga dużo bardziej, niż sugeruje tytuł. 💭 Moja opinia: Zaskoczyła mnie… zupełnie wszystkim. Myślałam, że dostanę lekką, przewidywalną opowiastkę o chłopcu i jego zwierzakach, a tymczasem wpadłam w historię, która naprawdę trzyma napięcie i ma solidny detektywistyczny kręgosłup. Bez infantylizacji, bez spłycania — dojrzała, dobrze poprowadzona fabuła, która mogłaby spokojnie funkcjonować nawet w wersji dla dorosłych. Szacun. Takich książek dla dzieci chce się więcej — mądrych, angażujących i z twistem, który nie rozczarowuje. ⭐ Ocena: 7/10

Czy lubiliście chodzić do szkoły? Ja bardzo, chociaż zwykle nauka nowych rzeczy nie była dla mnie priorytetem. Jestem gadułą, katarynką, pleciugą – nazywajcie mnie jak chcecie, ale jedno jest pewne: ja do szkoły chodziłam chętnie, głównie ze względu na towarzystwo🤓. I może nie jestem aż tak odważna jak Leo, bohater książki Aleksandry Tyl, ale kilka grzeszków mam na sumieniu. On podłożył w łazience dla nauczycieli zamarznięty kisiel, który udawał mydło, ja zamalowałam w tej dla dziewcząt kilka sedesów złotym sprejem. On założył gang, ja budowałam bazy za szkolnym ogrodzeniem. Mamy ze sobą więcej wspólnego, niż zakładałam przed sięgnięciem po tę pozycję🤫. Książka z serii „Leo! Znowu Ty” pod tytułem „Niecny plan” nas zachwyciła. Przeznaczona jest dla starszych klas podstawówki, bo podejmuje tematy pierwszego zauroczenia, jawnej niechęci do szkoły, zabawnego kombinatorstwa i spiskowania przeciwko dziewczynom, więc niekoniecznie są to wątki, które chciałam już teraz omawiać przy moim siedmiolatku. Ale no cóż, stało się i zupełnie tego nie żałujemy, młody człowiek wielokrotnie parskał przy niej śmiechem. Ilustracji Marty Grabowskiej jest niewiele, w dodatku są czarno-białe, ale przypasowały moim dzieciakom, a to zawsze najlepsza rekomendacja. To zdecydowanie pozycja dla chłopców, ale takich… łobuzów o złotych sercach, których charakteryzuje ogromne poczucie humoru. Odnoszę wrażenie, że na rynku wydawniczym mało jest wartościowych książek dedykowanych przede wszystkim chłopcom. A jeśli już są, to nie powalają mnie stylistyką lub poruszanymi w nich wątkami. Wychowuję chłopca, który uwielbia się śmiać, jest sprytny i bardzo ruchliwy, a przy tym niezwykle wrażliwy. Potrzebuje więc bohaterów takich jak Leo, chłonie przygody jego zgranej paczki, gloryfikuje przyjaźń. Dlatego cieszę się, że nasza domowa biblioteczka zawiera już takie książki. Przydała się teraz, jestem przekonana, że wielokrotnie przyda się w przyszłości👏.

Szósta już z kolei książka o dzikich zwierzętach z "Wydawnictwa Agora dla dzieci". Tym razem bohaterami są niedźwiedzie brunatne, mama Turi i dwoje jej dzieci: Bercia i Orson. Dla takich miłośników niedźwiedzi jak ja i mój syn to lektura idealna. (Wracamy do niej kolejny raz) Przygody zwierząt i lekcja przyrody w jednym. Tytułowe niedźwiadki mieszkają z mamą w lesie niedaleko wsi. Jednak nie wszyscy mieszkańcy wioski im sprzyjają. Co wyniknie ze spotkania oko w oko brunatnych i ludzi? Kto dla kogo okaże się zagrożeniem? Bardzo ładne wydanie i wspaniałe ilustracje Eli Wasiuczyńskiej ( znana m.in. z ilustracji do serii "Pan Kuleczka").

Uwielbiałem w dzieciństwie pierwszą baśń "Powrót Krisa". Nie pamiętałem tytułu, nie pamiętałem autora, i dlatego szukanie tej książki zajęło mi jakieś 40 lat. Przeczytana dziś całkiem nieźle wytrzymuje próbę czasu. Pisane z humorem współczesne baśnie, dość nostalgiczne, ale i mądre. Kto by się tego po Iredyńskim spodziewał!

To chyba pierwsza książka z serii Zwierzaki, która spodobała mi się w całości. Od pierwszej do ostatniej strony byłam zachwycona. Przeczytałyśmy z córką w jeden dzień. Historia jak zwykle czegoś nas uczy, przesłanie dla dzieci i ukryte w grze słów przywary dorosłych - moje ulubione. ♥️ Bohaterowie bardzo oryginalni, każdy z nich jest taki konkretny, wyrazisty i wnosi coś ważnego do tej powieści. Moi ulubieni to zdecydowanie Melo i Skjoldur. Ich rozmowy to szczere złoto. 😅 Imiona nadane bohaterom wydają się takie oryginalne, wyjątkowe ale przede wszystkim pasujące, ogromne było moje zdziwienie, gdy dowiedziałam się, że każde z tych imion znaczy nie mniej nie więcej jak właśnie borsuk, tyle, że w różnych językach. No świetne! Kolejne nasze zaskoczenie, było wtedy gdy w fabule pojawili się bohaterowie z innej książki autora, którą przeczytałyśmy jako pierwsza (wilki z Ambarasa, ),bardzo fajny pomysł. Choć muszę przyznać, że trochę spadła mi sympatia do Rudej i Kulawca, gdy przyszły do naszych borsuczych bohaterów. Ale wiadomo, tak to jest w świecie zwierząt, każde chce chronić swoje stado. A jeśli chodzi o ilustracje to są bardzo ładne, chyba jedne z lepszych jeśli chodzi o książki z całej tej serii o zwierzakach. Ogólnie obie z córką, jesteśmy naprawdę zachwycone. Do tego stopnia, że po skończeniu książki, poczułyśmy smutek, że to już koniec tej historii. Ale przygoda była świetna. Polecamy. 😍

"Do jasnej śrubki galwanizowanej" wołam, cytując fragment przeczytanej właśnie książki - ależ historia! "Witajcie w Wynalazkowie" Waldemara Cichonia wciąga od pierwszych stron i robi to lepiej niż niejeden odkurzacz samosprzątający 😉 Ciekawa fabuła, wspaniałe ilustracje Pawła Widery i niesztampowi bohaterowie - to wszystko sprawia, że tę książkę chce się czytać! A dzieje się w niej sporo. Poznamy Tosię i Tośka, urocze rodzeństwo, które wyjeżdża na wakacje do swojego wujka Inwentoriusza. Mieszka on w Wynalazkowie, miasteczku pełnym wynalazców, nieustanne dokonujących innowacyjnych odkryć, ulepszeń i usprawnień technologicznych. Potrafią oni godzinami konstruować kolejne elementy tworzonych misternie nowoczesnych gadżetów, które w ostateczności i tak wymagają poprawek. Kompletnie przy tym nie zwracają uwagi na sprawy najbardziej istotne. Dla pochłoniętego pracą odkrywcy nie liczy się bowiem nic innego. Tośka i Tosiek pełni są obaw, czy nuda nie da im się nadmiernie we znaki. Tymczasem tuż po przyjeździe natrafiają na tajemniczego jegomościa w czarnym kapeluszu. Kim jest? I dlaczego ich śledzi? Jakie ma zamiary? Czy rodzeństwo rozwikła tę tajemniczą zagadkę? Co ukrywa przed światem wuj? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziecie oczywiście na kartach książki. Wiele w niej pomysłów na ciekawe przedmioty, które czasem przydałyby się nam w codziennym życiu 😊 Nowa historia napisana przez Waldemara Cichonia przypadła nam do gustu. Mam nadzieję, że fani przygód kota Cukierka podzielą nasze zdanie.

Kolejny tom książki , po przeczytaniu pierwszego ,,Beskid bez kitu. Zima’’. Większy format, oprawa twarda. Prześliczna książka i to nie jest stereotypowy przewodnik po Beskidach. Tu toczy się historia , a nawet dwie. Lektura podzielona jest na dwie części. Część pierwsza. Spotykamy się po latach z niektórymi bohaterami z tomu zimowego. Wtedy to Tekla była małą dziewczynką i córką batiuszki z cerkwi. Dziś już jest starszą kobietą, a nawet przyszywaną babcią. Jest rok 1960. Akcja toczy się w PGR-rze w Beskidzie Niskim. Główną bohaterką zaś jest tym razem Tereska, zwana Terką przez babcię Teklę. Terka opiekuje się samotną kobietą, dowozi jej żywność rowerem hen przez góry , doliny, hale ,pastwiska do starej łemkowskiej osady. Z samej wioski niewiele już pozostało. Zabita deskami cerkiew, stary bezużyteczny budyneczek szkolny, przy tym wszystkim sama jak palec , nie całkiem sprawna ze starości babcia Tekla. Dziewczynka cieszy się ,że zbliża się koniec roku szkolnego i na całe wakacje przeniesie się do babci. Terka kocha przyrodę, naturę, środowisko, w którym żyje, zwierzęta, zarówno te gospodarskie jak i dzikie. Wiele frajdy sprawia jej obserwacja ptaków oraz zwierząt leśnych. Zachwyca się jeleniami jak i wilkami. Zakłada swój punkt obserwacyjny w lesie na świerku, żeby mogła podpatrywać przyrodę. W tej części przedstawiono rzetelnie czasy komunistyczne, życie w PGR-rze, etnografię, przyrodę, zwierzęta, naturę, krajobrazy, zwyczaje ludowe, legendy i zabobony, przesądy, religię. Autorka wspaniale zaznaczyła jakie to były wtedy czasy. Nie miała racji bytu jak teraz demokracja i nikt nie mógł sobie wybierać przynależności czy jest katolikiem, prawosławnym czy ateistą /tak w skrócie, nie wymieniając wszystkich religii/. Komuniści nie zamierzali ustępować Kościołowi miejsca na polu światopoglądowym i rozpoczęli ofensywę ateistyczną . Dlatego pani Strzelecka świetnie to ujęła w jednym wątku,że można było wierzyć po cichu, nie afiszując się i nie przyznając się do tego. Ale nigdy nie narzucała swoich ideologii. Skądinąd wiem od mojej babci i mamy ,że partyjni komuniści chrzcili swoje dzieci potajemnie na działkach. Takie to były czasy. Druga część książeczki , to już czasy nasze współczesne. Pewna mama wraz z córeczką Nelą przyjeżdża na wyprawę do Beskidu Niskiego i urządza na jego łąkach obozowisko .Pokazuje jak rozbić namiot, zrobić lodówkę w potoku, rozpalić ognisko. Wraz z chodzeniem po terenie przeżywają różne przygody. Mama robi geologiczny wykład córce, odnośnie powstania gór. Uczy dziecko rozpoznawać rośliny jadalne, lecznicze, trujące i te będące wskaźnikami pogody. Bardzo podobała mi się wzmianka o przyrodniku i lekarzu Paracelsusie, który powiedział kiedyś ,że wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną, to zależy tylko od dawki. Jedząc jeden miligram muchomora, człowiek nie zatruje się, ale jak zje tonę czekolady to zatruje się na amen. W całej książce zawarte są piękne kolorowe tablice z roślinami, ptakami, zwierzętami, tropami zwierząt, gadami i płazami, pracami polowymi, łemkowskimi zabytkami, gwiazdozbiorem, akcesoriami obserwatora przyrodnika, ekwipunkiem turysty górskiego, a nawet wyposażeniem szkolnym Terki – obowiązkowo elementarz Falskiego , z czasów PRL-u. Jeszcze raz podkreślam, że to jest piękna, mądra, rzetelna, prawdziwa książka, zawierająca wiele ciekawostek przyrodniczych i krajoznawczych. Lektura dla rodziców i dzieci. Polecam i to obydwie książeczki pani Marii Strzeleckiej , tę o zimie także. I do zobaczenia na szlaku beskidzkim całego naszego portalu ,,Lubimy czytać’’ wraz z naszymi dzieciakami! Witaj przygodo!

Kolejna książka o przygodach dzikich zwierząt z Wydawnictwa Agora. Historia bociana Wojtka z podlaskiej wsi i chłopca Jacka, których losy się krzyżują. Bocian wyrusza w niebezpieczną podróż do Afryki. Jacek wyczekuje powrotu taty z kuracji leczniczej. Czy Wojtek wróci do gniazda w Polsce? Czy tata Jacka wyzdrowieje? To nie tylko opowieść przygodowa, ale także mała lekcja przyrody o życiu i zwyczajach bocianów. Przyjemne z pożytecznym. Plus za nietypowe, wyszywane ilustracje. Minus: nie wszystkie były dość wyraźne.

„Wielkie pytania małych ludzi” Wojciech Mikołuszko. Jak głosi przysłowie, „kto pyta, ten nie błądzi”, czyli nie tylko dzieci potrafią zadawać niesamowite, zaskakujące i nurtujące pytania, ale czasami też i dorośli :). W sumie to rzecz ludzka, wiedzieć, poznać, poczuć, zrozumieć. Zapewne nie wszystko można logicznie wytłumaczyć, i nie na każde pytania znamy odpowiedź, ale dzięki temu, że mamy dostęp do wiedzy, nauki czy doświadczeń, możemy choć w części zaspokoić dziecięcą ciekawość. A jeśli dołożymy do tego, mądrość dostępną z polskich i miedzynarodowych bibliotek i uzupełnimy ją o nauki ścisłe, to powiedzmy mamy prawie idealne kompendium wiedzy. Oczywiście nie można zapominać o czynniku ludzkim i jego umyśle. Na świecie znajduje się wiele mądrych głów, które niczym maszyny „produkują” wiedzę. Nie zapominajmy też o tych, co żyli przed nami, nawet w tych zamierzchłych, antycznych, starożytnych czasach. Oj, to dopiero były niesamowite odkrycia. . A teraz do rzeczy. Pan Wojciech zebrał ponad 50 pytań, te z natury typu bardzo ciekawskie, związane z astrologią czy astronautyką. Irracjonalne oraz antropologiczne. Nie brakuje pytań dotyczących zoologii, medycyny czy matematyki. Logika i praktyka łączy się z abstrakcją i filozofią. Myślę, że nawet sam Francis Bacon czy Auguste Comte, nie poradziliby sobie z takimi pytaniami. . Zresztą sami zobaczcie jakie pytania zrodziły się w główkach małych dzieci: Dlaczego włosy się kręcą? Ile waży Ziemia? Kto pierwszy włożył nogę do oceanu? Po co wymyślono czas? . Trudne?! No pewnie, że tak. Dlatego Pan Wojciech z pomocą wielu narzędzi, książek i zasobów ludzkich - odpowiada swym czytelnikom. W sposób fachowy, jasny i czytelny prezentuje wyniki swych poszukiwań. Dostarcza naprawdę niezłej dawki wiedzy, ciekawych informacji czy zaskakujących wiadomości. Nie tak łatwo przecież odszukać wiadomości na pytanie: „Jak wygląda nic”? I w efekcie końcowym dowiadujemy się, że „nic” istnieje i ma się całkiem dobrze. Czyż to nie jest niesamowite?!.

Lato zbliża się ku końcowi, a życie w Lesie Kabackim płynie w swoim spokojnym rytmie. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia w lesie pojawia się nieznajoma istota. A wszystko zaczyna się od kichnięcia... Dzik Dzikus, któremu wydawało się, że otaczają go lojalni przyjaciele, z dnia na dzień staje się ofiarą krzywdzących pomówień i postanawia opuścić las. Zając Uchowski nie wierzy w to, co się dzieje - nagle w ciągu zaledwie kilku dni wszystkie zwierzęta są ze sobą skłócone. Locha Leokadia nie widzi innego rozwiązania i udaje się po poradę do tajemniczego guźca Gusa. Wszystko z ukrycia obserwuje para lisów - Ludwik i Ludmiła, a z góry całej sytuacji przygląda się kruk Koraks. Najwyższa pora na przeprowadzenie "narady wojennej". Kim jest tajemnicza postać mącąca spokój i niszcząca relacje wśród zwierząt? Jak mieszkańcy Lasu Kabackiego poradzą sobie ze złośliwym nieproszonym gościem? Czy przyjaźń Uchowskiego i Dzikusa przetrwa tę natrudniejszą próbę? Przepięknie zilustrowana książka opowiadająca o tym jak dużą krzywdę może uczynić plotka, która z każdą chwilą rozrasta się i sieje coraz więcej zamętu.

Poruszająca książka dla młodszej młodzieży. Porusza drastyczne tematy: śmierci bliskich, samotności, opuszczenia. Na szczęście bohaterka po trudnych przejściach spotyka też miłość, przyjaźń, bliskość, radość pasję. Początkowo czytałam książkę z przerażeniem, historia wydawała mi się zbyt drastyczna dla dzieci, ale być może dzieci lepiej ją by zniosły niż ja bo większość z nich nie jest w stanie sobie na szczęście wyobrazić i odczuć takich życiowych tragedii.

Los potrafi być przewrotny, dzięki zagubionemu pamiętnikowi Sofii zyskała prawdziwych przyjaciół, zaczęła mówić o swoich uczuciach, otworzyła się dzięki czemu pokazała jak ogromny ma talent, nie tylko jeśli chodzi o balet, ale także zaczęła rozwijać drugą pasje, jaką jest fotografia. Uwierzyła w siebie, to było jej największym sukcesem. Cała ta seria opiera się na wielkiej wartości jaką jest PRZYJAŹŃ. Czytamy o relacjach jakie łączą uczniów, jak wygląda szkolne życie, z jakimi problemami muszą się borykać.

#715 - Fisiowanie - Barbara Stenka - Wydawnictwo Literatura #275/52/2021 Książka ma 128 stron. Swoją premierę miała dnia 19.10.2017 roku. Zaletą tej książki są duże litery, dzięki czemu dzieciom jest ją znacznie łatwiej czytać. Kolorowe grafiki umilają czas spędzony z kisążką. Główną jej bohaterką jest Marylka: " - Marylko, co lubisz najbardziej na świecie ? - pytam. - Mojaego kota ! - odpowiada bez wahania dziewczynka. - I jeszcze mamą i tatę i makaron, Polskę i burzę !" Dziękujemy za tą książkę dla Ewy - Międzypokoleniowy Festiwal Literatury Dziecięcej - Ojce i Dziatki https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2727774587522424

Książka Katarzyny Ryrych opowiada o dwunastoletniej dziewczynce Mariannie jest zaradną,bystrą i bardzo empatyczną nastolatką polubiłam ją natychmiast. Pochłonęłam tę książkę od pierwszej strony do końca czytało się mi rewelacyjnie. Chwytająca głęboko za serce. Wspaniała,mądra książka z ogromną przyjemnością.

Młody Franek z ekscytacją oczekuje narodzin swojego braciszka. W głowie układa sobie plan zabaw z najmłodszym i nadaje mu imię, rozmyśla o tym co będą robić, jak spędzać czas. Rzeczywistość okazuje się zupełnie inna niż wyobrażenia chłopca. Rodzice nie mają dla niego już tak dużo czasu, „palmę pierwszeństwa” przejmuje noworodek. Wszystko w życiu chłopca staje na głowie, a uporządkowane dotychczas sprawy zmieniają się jak w kalejdoskopie. Autorka w zabawny sposób przedstawia z perspektywy dziecka oczekiwanie na nowego członka rodziny. Wyjaśnia pojęcia związane z ciążą i porodem, tak aby były zrozumiałe dla małego czytelnika. O oprawę graficzną zadbała ilustratorka Ewa Poklewska – Koziełło. Jej ilustracje znakomicie oddają emocje zawarte w opowiadaniu, są pełna szczegółów, detali i kolorów. Posiadanie rodzeństwa to bardzo cenne i wartościowe doświadczenie. Przyjaźń, wsparcie, nauka, wzajemna motywacja, możliwość społecznego rozwoju od najmłodszych lat – to wszystko składa się na dobre relacje z rodzeństwem. Oczywiście nie brakuje również drugiej strony medalu; kłótni, zazdrości i wyzwań… To wszystko znajdziecie w tej znakomitej książce. Polecamy!

Jaka to wspaniała opowieść! Prosta w najlepszym tego słowa znaczeniu, Autorka ma radar nastawiony na dzieci, pamiętam "Lulaki" oraz "Szczygły" niedawno przeczytane. Maluchy bezbędnie reagują na historię Niebieskiego i jego nowych kolegów, a to najlepsza recenzja. Niebieski to takie dziecko Frankensteina, z plastelinowych przeszczepów po słoniu i hipopotamie, wsparty na zapałczanej nodze. Jego antagonistą jest olbrzymi Żółty, pełen lęku gnębiciel. W tej krótkiej historii jest miejsce na przeżycia i uczucia każdego z bohaterów. Oprawa graficzna fenomenalna, jednak z z małym minusikiem. A może i nie małym. Elżbieta Wasiuczyńska zrobiła prawdziwe dzieło, tyle że z papieru. A tu jednak chodzi o dzieci, które oczekują plasteliny. Za każdym razem kiedy czytam im tę książkę, musimy dyskutować o tym dlaczego ludziki są z papieru a nie ulepione. Coś tu się minimalnie rozjechało, a byłoby arcydzieło.

Rodzine Wafelkow pokochalismy juz dawno. Ta czesc, powazniejsza, dla starszych dzieci, ktore musza mierzyc sie ze szkola i przedszkolem podobala nam sie rowniez. Nie ma juz w niej tak wiele uroku sielskiego, anielskiego dziecinstwa na wsi, ale sa bohaterowie, ktorych darzymy uczuciem, a zatem czytalo sie z przyjemnoscia. No i bezcenne rady na przyklad o zdrowym odzywianiu, i nieodrabianiu zadan domowych na ostatnia chwile pozwalaja przekonac maluchy, ze slusznie jest chociazby wcinac zdrowe przekaski. Polecam!

Bardzo dobra pozycja dla młodszych czytelników. Wierszyki są radosne, odpowiednie dla dzieci. Ilustracje również dodają tej pozycji pozytywnego wydźwięku względem własnego obrazu ciała. Myślę, że będzie dobra do wyjścia do rozmowy o tym, że każde ciało jest dobre, bo jest nasze i nam służy ❤️

Edukacyjna i humorystyczna książka dla dzieci, która w ciekawy sposób opowiada o różnorodności i funkcjach pyszczków, dziobów i nosów w świecie zwierząt. Autorzy przybliżają czytelnikom, jak kształt i budowa narządów gębowych wpływają na życie, dietę i zachowanie różnych gatunków zwierząt Świetny pomysł na przedstawienie świata zwierząt przez pryzmat ich pyszczków, który rozwija ciekawość i jest wartościowy dla młodszych czytelników.

Każdy z nas lubi, kiedy życie jest spokojne, przewidywalne i toczy się wokół ulubionych zajęć. Ida jest dobrą uczennicą, ale sensem jej życia jest jeździectwo, dlatego od trzech lat z utęsknieniem czeka na każdą sobotę. Mimo, że jest to dzień wolny od szkoły i mogłaby się jeszcze pospać i poleniuchować wstaje wtedy wcześnie z łóżka i przygotowuje się do odwiedzenia stadniny. Sobotnie wypady sprawiają, że między nią i jej tatą buduje się nić porozumienia, której nie może nawiązać z mamą – osobą całkowicie inną od niej, nie lubiącej zapachu koni i nieco roztrzepanej (a może mającej zbyt wiele obowiązków). Gonitwa mamy do pracy (zwłaszcza po awansie) sprawia, że nastolatka nie ma za bardzo, z kim rozmawiać. Gdyby nie babcia byłaby całkowicie oderwana od rodziny. No i tata z zamiłowaniem do jeździectwa. Ida oczywiście kocha swoich bliskich. Przecież nie mogłaby nie kochać, ale młodsza siostra – tak całkowicie inna – coraz bardziej ją irytuje. Do tego dowiaduje się, że razem mają jeździć do stadniny, bo Pola stwierdziła, że w stroju jeździeckim i na koniu może się pięknie prezentować. Takie podejście irytuje Idę, bo wie, że nie o to chodzi w jeździe konno. Jakby tego było mało rodzice uraczą siostry dwiema niespodziankami: mama ma urodzić dziecko, a tata wyjeżdża na dwa lata do Paryża do pracy. Oczywiście z całą rodziną. Dziewczynki muszą nauczyć się języka i oswoić z nową codziennością. Na szczęście jedzie z nimi babcia. Czasu na przygotowania mają niewiele. Po szkolnych zajęciach dziewczynki mają prywatne lekcje francuskiego. Ida jest zdruzgotana zmianami, jakie przynosi jej życie. Paryż to dla niej świat odległy i nieinteresujący, ponieważ tylko we wrocławskiej stadninie czuje się świetnie. Do tego ma tu przyjaciółkę, a w nowej szkole nie będzie nikogo znała. Zbuntowana i zawiedziona Ida czuje się przygnieciona zmianami. Pola natomiast w wyjeździe widzi szanse na zmiany, możliwość zobaczenia nowych miejsc, zobaczenia strojów eleganckich pań w tak niezwykłym mieście jak Paryż. Na szczęście pożegnanie z Polską zamykają wakacje na obozie jeździeckim, gdzie Ida może pożegnać się ze swoim ulubionym kucem. Ku jej rozpaczy towarzyszy jej młodsza siostra, dla której konie to tylko śmierdzące zwierzęta. Podejście do wyjazdu zmienia fakt, że we Francji też są konie i stadniny. To nieco motywuje dziewczynkę do nauki języka. Do tego uczestniczy w lekcjach przygotowawczych i odkrywa jak niesamowicie różnorodne są klasy w Paryżu. Pocieszające jest też to, że wcale nie zostawia swojej najlepszej przyjaciółki we Wrocławiu. Julia też musi wyjechać. Jej tata pracuje w Irlandii i przyszedł czas na sprowadzenie rodziny do siebie, bo nie da się ciągle tworzyć relacji z bliskimi na odległość. Dzięki temu możemy też nieco poznać realia tamtych szkół, wejść w świat odmiennego podejścia do edukacji oraz uświadomić sobie jak wielu Polaków tam migrowało. Każdy z bohaterów będzie miał okazję odkrywać i rozwijać swoje zainteresowania, zawierać nowe znajomości. W nowym miejscu rodzina Wysockich doświadczy wielu interesujących przygód i podejmie sporo wyzwań, na które nie byłoby szansy we Wrocławiu. Ida z każdym tygodniem odkrywa plusy wyjazdu. W drugim tomie przyszedł czas na odwiedziny u Julii. Zadomowiona w Irlandii przyjaciółka zaprasza Idę do siebie. Nastolatka leci tam z mamą i najmłodszą siostrą. W tym miejscu będzie miała okazję dowiedzieć się sporo o koniach, budowie terenu, zwyczajach, a nawet zobaczyć travellersów. Pobyt na Zielonej wyspie sprawi, że po raz pierwszy Ida westchnie z tęsknotą za paryską stadniną i Laskiem Bulońskim. Drugi tom to czas kolejnych wyzwań dla Idy. Wakacje w Polsce przyniosą wiele zaskakujących sytuacji i zmuszą dziewczynę do wytężonej pracy nad własną pasją oraz pozwolą na budowanie nowych relacji. Nim się obejrzymy Ida musi wracać do domu. A raczej do miejsca, które tymczasowo jest jej domem. Upały w Paryżu są nieznośne i to one otwierają trzecią część przygód Idy, która z każdym dniem coraz bardziej będzie mogła docenić możliwość pobytu w innym kraju. Dzięki wyjazdowi do Francji mogła wziąć udział w wydarzeniach, które zwykle oglądała w telewizji. Do tego nauczy się innego podejścia do jeździectwa, odkryje jak niesamowicie ważne do rozwijania własnych umiejętności jest zmienianie wierzchowca. Wspólne zainteresowanie pozwoli jej również na pogłębianie przyjaźni z poznanym w Polsce Filipem, a święta staną się czasem prób i wyzwań stawianych przed rodziną Wysockich. Każdy tom z serii „Ida i konie” to lektura pozwalająca nam nie tylko wejść w świat jeździectwa, ale i pokazująca uroki życia w różnych kulturach i miastach. Razem z Idą zaczynamy dostrzegać jak ważne mogą być dla nas zmiany, uświadomimy sobie ich znaczenie i możliwości jakie niosą. Świetna lektura dla nastolatek.