Do ostatniej kropli krwi

36/2026 Wiele spraw, dużo zwykłej policyjnej pracy. Takie tomy lubię.

36/2026 Wiele spraw, dużo zwykłej policyjnej pracy. Takie tomy lubię.

Lubię serię z Katie Maguire i również ta część mnie nie zawiodła. Jak zawsze mocna, wciągająca, z pazurem.

Lubię serię z Katie Maguire i również ta część mnie nie zawiodła. Jak zawsze mocna, wciągająca, z pazurem.

Kolejna , bardzo dobra powieść kryminalna z cyklu Katie o Maguire.Zapętlona, brutalna wielowątkowa opowieść wciąga. Przeczytałam z przyjemnością, chociaż detektyw komisarz Maguire irytowała mnie często swoim zachowaniem i niekonsekwencją. Odnoszę też wrażenie, że każdy, z kim romansowała, ostatecznie ponosi śmierć. Jak zły duch...

Kolejna , bardzo dobra powieść kryminalna z cyklu Katie o Maguire.Zapętlona, brutalna wielowątkowa opowieść wciąga. Przeczytałam z przyjemnością, chociaż detektyw komisarz Maguire irytowała mnie często swoim zachowaniem i niekonsekwencją. Odnoszę też wrażenie, że każdy, z kim romansowała, ostatecznie ponosi śmierć. Jak zły duch...

Lubię klimat tej serii z Katie Maguire. Podoba mi się ten mroczny i wyalienowany klimat Irlandzkiej prowincji, gdzie mordują się na potęgę. Nie jest to arcydzieło, ale osobiście dobrze się bawiłem czytając momentami mocno przejaskrawioną fabułę.

Lubię klimat tej serii z Katie Maguire. Podoba mi się ten mroczny i wyalienowany klimat Irlandzkiej prowincji, gdzie mordują się na potęgę. Nie jest to arcydzieło, ale osobiście dobrze się bawiłem czytając momentami mocno przejaskrawioną fabułę.

Kolejny tom przygód Kate, tym razem kilka równoległych spraw oraz komplikacje miłosne nie ułatwiają utrzymania stanowiska.
Co do samej formy to tym razem bardzo łagodny kryminał, daremnie szukać krwawej jatki. Szkoda, że autor rozdrabnia się na taki gatunek.

Kolejny tom przygód Kate, tym razem kilka równoległych spraw oraz komplikacje miłosne nie ułatwiają utrzymania stanowiska.
Co do samej formy to tym razem bardzo łagodny kryminał, daremnie szukać krwawej jatki. Szkoda, że autor rozdrabnia się na taki gatunek.

Fajny przerywnik wśród pięknej, dobrze się czytało , płynnie i ciekawie poprowadzona fabuła polecam

Fajny przerywnik wśród pięknej, dobrze się czytało , płynnie i ciekawie poprowadzona fabuła polecam

Gdzieś czytałem komentarz, że historia jest słaba bo główna bohaterka przespała się chyba z każdym. Biorąc pod uwagę, że seria ma już 11 tomów, a co za tym idzie historia rozciągnięta jest mocno w czasie to atrakcyjna kobieta często ma duże zainteresowanie ze strony mężczyzn, a ponieważ jest oficerem na wysokim szczeblu w organizacji zdominowanej przez mężczyzn to wcale się nie dziwię, że tak właśnie jest.
Uważam, że Hollywood powinno się zainteresować tą serią żeby pokazać, że można zrobić ciekawie napisaną damską postać, która próbuje coś osiągnąć w świecie zdominowanym przez mężczyzn i nie trzeba do tego wymyślać dziwnych historii wciskanych na siłę.
Jak dla mnie to bardzo dobra książka i jestem ciekaw ile jeszcze ta seria potrwa bo bardzo mi się podoba.

Gdzieś czytałem komentarz, że historia jest słaba bo główna bohaterka przespała się chyba z każdym. Biorąc pod uwagę, że seria ma już 11 tomów, a co za tym idzie historia rozciągnięta jest mocno w czasie to atrakcyjna kobieta często ma duże zainteresowanie ze strony mężczyzn, a ponieważ jest oficerem na wysokim szczeblu w organizacji zdominowanej przez mężczyzn to wcale się...

Jedenasta część przygód nadkomisarz Katie Maguire, najlepszej pani detektyw policji w irlandzkim Cork. Wcześniejszych części nie czytałem, ale ta jest tak oderwana od rzeczywistości, jak to tylko możliwe. W małym miasteczku w ciągu kilku dni dzieje się dosłownie wszystko - zastrzelonych zostaje kilka osób, parę innych wpada do rzeki, na uniwersytecie wybucha bomba, a sędzia okręgowy zostaje żywcem spalony w swoim samochodzie. Zagadki rozwiązuje pani detektyw, która przespała się już chyba z każdym facetem (i częścią kobiet) ze swojego otoczenia. W tle wojna gangów, których członkowie są tak głupi, że aż się robi smutno. Jedyny plus za ładnie narysowane irlandzkie tło i możliwość błyskawicznego przeczytania.

Jedenasta część przygód nadkomisarz Katie Maguire, najlepszej pani detektyw policji w irlandzkim Cork. Wcześniejszych części nie czytałem, ale ta jest tak oderwana od rzeczywistości, jak to tylko możliwe. W małym miasteczku w ciągu kilku dni dzieje się dosłownie wszystko - zastrzelonych zostaje kilka osób, parę innych wpada do rzeki, na uniwersytecie wybucha bomba, a sędzia...

CYKL: "KATIE MAGUIRE" (TOM 11)

Garda Sίochána w irlandzkim mieście Cork nadal ma słabe notowania. Mimo wysiłków nadkomisarz Katie Maguire i całej komendy, dziennikarze nie zostawiają na stróżach prawa suchej nitki. Sytuacja zaostrza się jeszcze bardziej, kiedy w mieście znaleziony zostaje spalony jaguar ze zwłokami sędziego, który właśnie miał ogłosić wyrok w sprawie pewnego gangstera. Oliwy do ognia dodają kolejne znalezione ciała, a także tajemniczy morderca, zwany "spychaczem". Nadkomisarz Maguire dwoi się i troi, żeby zachować twarz. Nie ułatwiają jej tego osobiste sprawy, które jak zwykle ciągną się za naszą bohaterką. A przecież sama jeszcze nie doszła do siebie po wypadkach z dziesiątej odsłony cyklu. Czy wszystko wróci na właściwe tory i uda się schwytać groźnych złoczyńców? Czy Garda Sίochána odzyska zaufanie mieszkańców Cork? Jak ułoży się życie Katie? Tego wszystkiego należy dowiedzieć się z lektury jedenastego tomu cyklu o Komisarz Maguire.
Jeśli chodzi o wpadki: to, na co zwróciłam uwagę, to błędne nazewnictwo medyczne. Nie wiem czy jest to wina tłumaczenia, czy pomyłka lektora, ale w jednym z rozdziałów omyłkowo nazwano wycięcie macicy histeroskopią. Każdy, kto choć trochę ma pojęcie na ten temat od razu zauważyłby, iż jest to zupełnie co innego. Histeroskopia to wycięcie zmian w macicy za pomocą endoskopu. Natomiast wycięcie macicy nazywamy histerektomią. Niedopatrzenie mocno zbulwersowało mnie, gdyż świadczy o niestaranności - najprawdopodobniej podczas tłumaczenia, bo sądzę, że lektor przeczytał to, co widział.

Co do samej fabuły jedenastego tomu cyklu: cóż, bywało lepiej. Momentami miałam wrażenie wtórności, gdzie aż prosiło się o zanucenie słów piosenki "Ale to już było...". Dwa zwalczające się nawzajem gangi narkotyków oraz nadkomisarz walcząca z demonami przeszłości, własnym życiem prywatnym, a także o dobre imię swoje i komendy, chwilami sprawiało wrażenie, jakby Autorowi trochę wyczerpały się tematy. I chyba tak jest, bo podobno (jak gdzieś wyczytałam) "Do ostatniej kropli krwi" jest zakończeniem serii, co trochę mnie dziwi, jeśli pomyśleć o ostatnich zdaniach wieńczących całą książkę.

Trochę szkoda, że to już ostatni tom przygód Katie Maguire. Zdążyłam się przyzwyczaić do bohaterki i zżyć się z jej przygodami. Jestem też ciekawa jak potoczyło się dalsze życie zarówno jej, jak i jej przyjaciół. I, mimo, że uznaję ostatni tom za mocno przeciętny, to polecam zapoznać się z serią - także z tym jedenastym tomem - choćby po to, by wyrobić sobie własne zdanie.


PODSUMOWANIE CYKLU:
W ocenie ogólnej, cykl ten uważam za przeciętny. Miał dobry początek ("Białe kości"),podczas gdy nastąpiła sinusoida mniej bądź bardziej przeciętnych tytułów, które odznaczały się przeważnie wtórnością ("Upadłe anioły" (tom 2),"Siostry krwi" (tom 5) - gdzie mamy podobny motyw zemsty, podobne środowisko, a piąty tom to jakby kalka drugiego oraz również wtórny "Do ostatniej kropli krwi" (tom 11). Następnie pozycje słabsze: gdzie mamy albo kiepską intrygę ("Uznani za zmarłych" (tom 4) i Arcykrólowie Irlandii, plus kilka nawiązań do historii Irlandii, co nawet wzbudziło moje zainteresowanie),"Pogrzebani" (tom 6),który denerwuje całkowitym odejściem od głównego tematu i skupia się na czymś zupełnie innym, czy też "Czerwone światło hańby" (tom 3) z oklepanym tematem sutenerstwa i "Tańczące martwe dziewczynki" (tom 8) z pożarem w szkole tańca, który rozbudza nadzieję na więcej - gdy to "więcej" nie nadchodzi.

Według mnie na jedenaście przeczytanych (wysłuchanych w formie audiobooków) tytułów, tylko trzy zasługują na słowa uznania: tom pierwszy "Białe kości", tom siódmy "Martwi za życia" oraz tom dziesiąty "Żebrząc o śmierć". W dwóch pierwszych częściach mamy bardzo podobny klimat: zbrodniarza szaleńca, znęcającego się nad swoimi ofiarami z czysto innych pobudek niż zemsta. Owszem w niemal wszystkich tomach mamy morderców, którzy mniej lub bardziej znęcają się nad ofiarami, bo warto wspomnieć chociażby makabryczne zbrodnie w "Siostrach krwi", aczkolwiek tomy 1, 7 i 10 mają w sobie coś zgoła innego - czyste szaleństwo, mroczną, pokręconą naturę człowieka, czyste szaleństwo, które jest podyktowane albo kierowaniem się chęcią odprawienia magicznego rytuału, albo chęcią zysku albo wynika z chorej ideologii, czy pseudoreligijnych pobudek. Do tego dochodzi towarzyszące czytelnikowi odczucie zniesmaczenia połączone z zainteresowaniem i przemożną chęcią szybkiego dowiedzenia się: "co będzie dalej"? I obu tym odczuciom w pewnym momencie towarzyszy powracające pytanie: "WTF? Gdzie ja jestem? Co ja czytam?" Szkoda, że inne tytuły w cyklu nie są choć trochę zbliżone do tych najlepszych. Widocznie tak miało być, że miało być nierówno i tak jest.

Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2023/11/do-ostatniej-kropli-krwi.html

CYKL: "KATIE MAGUIRE" (TOM 11)

Garda Sίochána w irlandzkim mieście Cork nadal ma słabe notowania. Mimo wysiłków nadkomisarz Katie Maguire i całej komendy, dziennikarze nie zostawiają na stróżach prawa suchej nitki. Sytuacja zaostrza się jeszcze bardziej, kiedy w mieście znaleziony zostaje spalony jaguar ze zwłokami sędziego, który właśnie miał ogłosić wyrok w sprawie...

Przeczytałem wszystkie poprzednie części tej kryminalnej serii z Katie Maguire, nadkomisarz z Garda Sίochána w irlandzkim Cork. To już jedenasta część tego cyklu i po jej przeczytaniu mogę domyślać się, że będzie dalsza kontynuacja. Dotychczasową całość tej serii oceniam bardzo dobrze. To znakomicie przemyślna, pełna znakomitego klimatu i mocnych scen opowieść o śledczej łączącej w sobie cechy kobiece i męskie. Katie już wielokrotnie traciła grunt pod nogami i ten test na wytrzymałość zdała celująco.
Tym razem przestępczość w mieście wymyka się z pod kontroli. Ulice Cork spływają krwią a śmierć dotyka dwóch bliskich Katie osób.
„Mogę powiedzieć tylko tyle: ludzie, którzy noszą broń z zamiarem zabicia innych ludzi, narażają własne życie”.
Jest przeraźliwie smutno w życiu głównej bohaterki.
Gangi narkotykowe toczą wojny.
Prasa jakby się na niej uwzięła ostro krytykuje i oczernia działania śledczej.
Kompromitujące zdjęcia jej i Kyny to łakomy kąsek dla szefa, który szuka sposobu jak pozbyć się nadkomisarz…
Wielowątkowość od samego początku sprawia, że fabuła rozciągnięta jest tutaj do granic możliwości i wciąga niczym wir. Choć książka do łatwych i przyjemnych nie należy (zresztą, która z powieści Mastertona nie jest makabryczna i przerażająca),to czyta się ją naprawdę szybko. Myślę, że to ten dreszczyk emocji sprawia, że kartki tak szybko się przewracają. To, co tu się dzieje to istny armagedon. To bitwa między siłami dobra i zła. Polecam!

Przeczytałem wszystkie poprzednie części tej kryminalnej serii z Katie Maguire, nadkomisarz z Garda Sίochána w irlandzkim Cork. To już jedenasta część tego cyklu i po jej przeczytaniu mogę domyślać się, że będzie dalsza kontynuacja. Dotychczasową całość tej serii oceniam bardzo dobrze. To znakomicie przemyślna, pełna znakomitego klimatu i mocnych scen opowieść o śledczej...