Historia wypraw krzyżowych i frankijskiego Królestwa Jerozolimy. Tom II. Monarchia frankijska i monarchia muzułmańska: równowaga

Bardzo interesująca książka.Autor szczegółowo opisuje ewolucję rzymskiej armii,począwszy od początkowych formacji wojskowych w okresie królewskim,przez wprowadzenie systemu serwiańskiego,aż po rozwój legionów manipularnych i kohortowych.Bardzo ciekawy jest wątek o rzymskich oddziałach inżynieryjnych.Oczywiscie inne wojska np.Greków czy też Kartagińczyków potrafiło budować umocnienia,czy też machiny oblężnicze.Jednak to Rzymianie byli najbardziej kompleksowo do tego przygotowani.Budowanie całej infrastruktury,czy też skomplikowanych maszyn oblężniczych było u nich na najwyższym poziomie.Pozycja jest na pewno świetną drogą,do szukania dalszych informacji,które tutaj zostały tylko lekko zarysowane.Polecam.Ja na pewno wersję papierową zakupie.

Trochę mnie ta książka wymęczyła. Jedna sprawa, że autor nie ma zbyt wciągającego stylu prowadzenia opowieści, druga, że źródła informacji z wojen punickich są skąpe, więc autor korzysta z czego się da, przez co wiele rozważań dotyczy jakichś niezbyt ciekawych spraw. No ale z drugiej strony dzięki temu jest to kawał rzetelnej, historycznej wiedzy do zdobycia, więc mimo wszystko polecam, jeśli ktoś, tak jak ja, o wojnach Rzymu i Kartaginy nie wie nic.

Bardzo szczegółowe i obszerne przedstawienie wojny stuletniej z perspektywy francuskiego historyka. Trzeba czytać bardzo uważnie, aby się nie pogubić we wszystkich wątkach. Na duży plus poza samą wojną ukazane życie codzienne zarówno feudałów jak i "prostego ludu" w związku z wojną.

Jest to książka całkowicie i absolutnie wspaniała. Wspaniała nawet nie tyle ze względu na opowieść biograficzną na temat jej bohaterki (spoiler alert: o Rychezie wiemy bardzo mało),co przede wszystkim warsztatowo i metodycznie. Autorka jednoznacznie i bez wahania rozprawia się z różnymi historiograficznymi fantazjami tworzonymi przez polskich (ale także niemieckich) historyków, poczynając od Adama Naruszewicza aż po Grzegorza Paca, Przemysława Wiszewskiego czy Klaudię Dróżdż, a formułowanymi wbrew wymowie źródeł czy też wielokrotnie w ogóle bez żadnej podstawy źródłowej. Dla amatorów historii wywody te mogą być nużące, ale zawodowi historycy będą czytać (o ile jeszcze nie czytali) z wypiekami na twarzach.

Monumentalne dzieło autora, jak żadne inne pozwala zrozumieć historię wypraw krzyżowych i ich skutki !!! Książka to naprawdę uczta literacka, pomimo upływu lat (1934/36) nic nie straciła na swojej atrakcyjności i aktualności !!! Przystępnym językiem opisuje proces powstawania i funkcjonowania państw krzyżowych w Ziemi Świętej, od zdobycia Jerozolimy w 1099 r. do upadku Królestwa po utracie Akki w 1291 r. Omawia ewolucję Królestwa i jego relacje z władcami muzułmańskimi. Istotne jest przedstawienie kontekstu historycznego z perspektywy chrześcijańskiej, jak i muzułmańskiej. Dla historyków pozycja niezastąpiona, ale mam nadzieję, że literackie mistrzostwo autora, niewyczerpana ilość faktów powiększy grono miłośników historii !!! POLECAM !!!

Potrzebujemy więcej tego typu książek, które odsłonią przed nami fascynujące starożytne cywilizacje i państwa inne niż tylko Rzym, Grecja czy Egipt. Asyria jest tym bardziej ciekawa, że przez chrześcijaństwo i uprzedzenia zaczerpnięte z Biblii, jej postrzeganie przez lata było dość dalekie od tego, co znamy obecnie z różnych źródeł historycznych. Frahm podjął się dość trudnego zadania, bo opisując historię ponad tysiącletniej Asyrii z jej licznymi królami, walkami, zmieniającą się kulturą i społeczeństwem, musiał zdecydować, gdzie może nieco bardziej się rozpisać, a o czym tylko wspomni. Kiedy więc przelatują nam ciągle przed oczami obcobrzmiące imiona albo nazwy nieistniejących już miast, bardzo łatwo o mętlik. I trochę tak było podczas tej lektury, a jednak wszystkie te informacje pozwoliły wykreować obraz Asyrii spójny, intrygujący i rzucający wyzwanie pewnym uproszczonym stereotypom. Przydałyby się jednak lepsze mapy, bo brakuje na nich wielu miast i mogłyby być bardziej szczegółowe, zwłaszcza że o geografii jest w tej książce sporo. Chciałoby się też więcej zdjęć różnych zbiorów czy ruin. „Asyria” to nie jest idealna pozycja, bo zarzuca mnóstwem informacji, nie zawsze ułatwiających zorientowanie się w temacie, ale jednocześnie jest to książka skrupulatna z bogatą bibliografią i pomocnymi przypisami.

Dobrze, że powstała pozycja prezentująca perspektywę inną niż europejska. Szkoda jednak, że autorem jest Amerykanin o europejskich korzeniach, ponieważ w kilku miejscach zniekształca to szczególne spojrzenie. Mimo że książka opiera się na oryginalnych źródłach arabskich i korzysta z bogactwa literatury klasycznej, tu i ówdzie wybrzmiewa ton ignorancji autora. Pokazuje to, że nawet wieloletnie studia nad kulturą, znajomość języka czy długotrwałe przebywanie w badanej społeczności nie gwarantują pełnego zrozumienia, jeśli brak otwartości na inne paradygmaty myślowe i epistemiczne. Mimo tych zastrzeżeń lektura pozostaje cenna — pozwala poszerzyć horyzonty i spojrzeć na świat z perspektywy, która w europejskim dyskursie jest często marginalizowana, czy wręcz pomijana.

Wiem, że każda średnio zorientowana w historii osoba wie, iż Stany Zjednoczone zostały zbudowane na krwi, nieszczęściu i tragedii rdzennych mieszkańców, ale między wiedzieć, a poczuć, jest przepaść. A książka Pana Wojtczaka, która jest opisem faktów ze świetnie wyjaśnionym historycznym tłem, daje czytelnikom poczuć tę tragedię bardzo blisko. Ta książka powinna mieć podtytuł "Dobry Indianin to martwy Indianin". Ależ jest to mocna lektura. Mocna i przerażająca. Może nie tak bardzo jak "Pochowaj me serce w Wounded Knee", ale jednak. Tak sobie uświadomiłem po przeczytaniu tej książki, że z tych 40 opisanych bitew, prawdziwymi bitwami było tylko kilka starć. Reszta to masakry, obławy i pogonie amerykańskich żołnierzy za głodnymi, słabymi i w większości przerażonymi Indianami. Więcej w tych "bitwach" zginęło kobiet i dzieci, niż wojowników. Jasne, Indianie nie byli aniołami i są tu opisy mordów Indian na białych, ale to tylko pokazuje jak zaszczuci byli ci ludzie i jak z niemocy i beznadziei rodziła się przemoc, która była tylko bezsilnym aktem zemsty. Nie zostało im nic więcej. Must have każdej osoby interesującej się Dzikim Zachodem. 9/10. "[...] Masakra nad Wounded Knee złamała resztki ich woli, a religia, która przez krótką chwilę wzbudziła w nich nadzieje na powrót do lepszego życia, samoistnie wygasła. Zrozpaczeni i pozbawieni wszelkich złudzeń, dawni władcy Wielkich Rownin zapadli w swoich rezerwatach, gdzie czekały ich już tylko beznadzieja, wstyd, bieda i alkoholizm."

Początkowo nieco się umęczyłem z tą książką bowiem te pierwsze teoretyczne i ogólne rozdziały są ciężkie w lekturze i nieco nużące. W drugiej połowie gdzie autor zajmuje się konkretnymi okresami i teatrami działań (od rozdziału o Portugalczykach w Azji) jest już znaczniej lepiej. Poza opisem wydarzeń mamy bowiem sporo ciekawych refleksji.

Powiem jedno Wydawnictwo Napoleon V wydaje fenomenalne książki dotyczące Wojny Siedmioletniej 1756-1763. Do Rossbach i Lutyni 1757 Ch.Duffego i Wojny Siedmioletniej w Europie Szabo, dołącza ta pozycja. Nie powiem , lubię książki bardziej dotyczące Europy ,ale po Wojnach Napoleońskich Mikaberidze polubiłem konflikty,kampanie na innych kontynentach. Właściwie jak było już to pisane,autor bardziej oparł się na konflikcie francusko- brytyjskim ,ale to Mi nie przeszkadzało . Opis kampanii czy w Ameryce Północnej ,czy Indiach w prosty i nie nużący przedstawiał wydarzenia . Dla Mnie szczególnie przyjemnie i merytorycznie było przedstawienie masakry po poddaniu Fortu Henry który własćiwie znam tylko po obejrzeniu filmu Ostatni Mohikanin. Także charakterystyka postaci takich jak Pitt,Newcastle czy Choiseul czy Hardwicke pozwoliło zrozumieć czym się te postacie kierowały. Książka warta miejsca na półce każdego miłośnika wojny siedmioletniej.

Być może ta książka idealizuje zbytnio chrześcijaństwo i przedstawia dzieje islamu w zbyt czarnych barwach ale raczej w to wątpię. Jest faktem że to nie chrześcijanie jako pierwsi podbili Arabię ale muzułmanie jako pierwsi dokonali podboju świata chrześcijańskiego (I to zdecydowanie jego większej części: Całego chrześcijańskiego wschodu z wyjątkiem części Wschodniego Rzymu, Syrii Egiptu i całej Afryki Północnej oraz przejściowo niemal całej obecnej Hiszpanii i Portugalii ) Bo w dyskursie poprawnych politycznie jaki obecnie panuje na Zachodzie to wyłącznie chrześcijanie są obwiniani za wyrządzenie wszelkich historycznych krzywd muzułmanom a nigdy odwrotnie. Poprawni politycznie idealizują też stosunek muzułmanów do podbitych chrześcijan. Owszem chrześcijanie na podbitych obszarach często byli przez muzułmanów tolerowani ale zawsze jako ludność drugiej kategorii której los zależał od łaski aktualnego muzułmańskiego władcy który w każdej chwili mógł zacząć religijne prześladowania zależnie od kaprysu co zdarzało się dość często. Poprawni politycznie ignorują na przykład fakt że po względnej tolerancji religijnej Umajjadów w Hiszpanii, nastała epoka znacznie bardziej fanatycznych Almorawidów i Almohadów a te dynastie stosowały szerokie prześladowania religijne wobec i chrześcijan i Żydów Bo sam widziałem program telewizyjny gdzie wychwalano rzekomą nienaganną tolerancję religijną jaką mieli się charakteryzować muzułmanie w Hiszpanii wobec chrześcijan bez uwzględnienia tego jaki charakter miała ta tolerancja i że miała ona wybitnie zmienny charakter.

Znakomita monografia poświęcona postaci króla wandalskiego Gejzeryka, postaci do tej pory niewątpliwie w nauce niedocenianej. Nie jest to kolejna książka o Wandalach w typie skądinąd świetnej książki prof. Strzelczyka, ale raczej biografia z wyraźnie naszkicowanym tłem, które Autor określa mianem "czwartej wojny punickiej". Praca łączy w sobie walory naukowe i literackie, stanowiąc świetną lekturę. Dobrze wyjaśnia fenomen działań Gejzeryka i jego odmienność od innych władców barbarzyńskich. Dobrze też pokazuje, na jakie pułapki narażeni są badacze starający się w północnoafrykańskim państwie Wandalów kontynuację jakiegoś mitycznego "typowo germańskiego ustroju monarchicznego". Warto też nadmienić, że prof. Wilczyński porusza też tematy gospodarcze i religijne, które miały bardzo znaczący wpływ na trwanie wojny Gejzeryka z Rzymem. Na pewno jedna z lepszych polskich książek o późnym antyku wydanych w ostatnich latach. Tomasz Babnis

Świetnie napisana książka o zapomnianym XIX-wiecznym konflikcie, a to była pierwsza nowoczesna wojna w Europie. Charakteryzowały tę wojnę: olbrzymie straty ludzkie, wykorzystanie potęgi przemysłu, ważna rola opinii publicznej, profesjonalna organizacja opieki medycznej na polu boju. Solidne 8/10. Orlando Figes jest znanym historykiem Rosji i ZSRR. Lubię go czytać, bo świetnie, jasno i zajmująco pisze, to dosyć rządka cecha wśród historyków. W tej książce zajmuje się wojną krymską, toczoną przez Anglię i Francję w sojuszu z Turcją przeciw Rosji. To ważny i zapomniany konflikt, o którym nic nie wiedziałem. Jak się okazuje, wojna krymska była niezwykła pod wieloma względami. Po pierwsze olbrzymie straty: „Co najmniej 750 000 żołnierzy zginęło w walce lub zmarło z powodu chorób.” Nikt nie liczył strat poniesionych przez ludność cywilną, ale też były olbrzymie. Dalej, miała charakter religijny: car Mikołaj I uważał, że „prowadzi wojnę religijną, krucjatę, wypełniając rosyjski obowiązek obrony chrześcijan w Imperium Osmańskim.” jego celem było rozciągnięcie prawosławnego imperium aż do Konstantynopola i Jerozolimy. Z kolei „Dla Brytyjczyków i Francuzów była to krucjata w obronie wolności i cywilizacji europejskiej przeciwko barbarzyńskiej i despotycznej Rosji, której agresywny ekspansjonizm stanowił realne zagrożenie nie tylko dla Zachodu, ale i całego chrześcijaństwa.” Była to też pierwsza wojna, którą prowadzono z wykorzystaniem nowych technologii przemysłowych, zaawansowanej broni, linii kolejowych, nowatorskiej logistyki i komunikacji, również z reporterami wojennymi i fotografami przebywającymi na polu boju. Dalej, była to pierwsza wojna, do której wybuchu doprowadziła presja ze strony prasy i opinii publicznej – chodzi głównie o opinię brytyjską, jednoznacznie antyrosyjską. Inna nowość tej wojny, to początki systematycznej organizacji opieki medycznej dla rannych na polu boju. Po stronie brytyjskiej zajmowała się tym sławna Florence Nightingale, po rosyjskiej – Nikołaj Pirogow, pionier systemu chirurgii polowej, przyjętego przez inne państwa dopiero w czasie I wojny światowej. Ciekawie opisuje Figes armię rosyjską, oto tworzyli ją głównie niepiśmienni i fatalnie wyszkoleni chłopi pańszczyźniani. Poza tym wojska carskie traciły ludzi w tempie znacznie szybszym od innych europejskich armii, bo słabo wyszkoleni oficerowie bez skrupułów szafowali życiem żołnierzy. Niemniej zdecydowana większość rosyjskich żołnierzy nie zginęła w bitwie, lecz zmarła od ran i z powodu chorób. Główną przyczyną chorób było potworne traktowanie żołnierzy: powszechnie ich bito w bestialski sposób. Poza tym fatalne żywienie sprawiało, że żołnierze byli wycieńczeni i podatni na choroby. Jakoś brzmi to znajomo... W tym nowoczesnym konflikcie Rosja ze swą zacofaną gospodarką opartą na pańszczyźnie stała na straconej pozycji. I rzeczywiście, wojnę przegrała, ale nie ucierpiała zbytnio pod względem terytorialnym, jedynie została poniżona i utraciła dominującą pozycję w Europie; odzyskała ją dopiero po 1945 roku. Jak już wspomniałem, książka jest znakomicie napisana, zwłaszcza olbrzymie błędy dowódców wojskowych mnie intrygują, opisuje ich Figes wiele. To bardzo ciekawa lektura mająca pewne odniesienia do czasów współczesnych.

Znakomite dzieło traktujące o złotych czasach Rawenny we wczesnym średniowieczu. Autorka opowiada o tym z polotem i fascynacją. Opowieść o mieście to też opowieść o ludziach znanych z kart historii - Halina Placyda, Teodoryk, Belizariusz czy Justynian Wielki. To oczywiście tylko niektórzy z nich.

Jeśli przymknę oko na niektóre tezy wyłożone w podsumowaniu (z którymi się nie zgadzam),to otrzymuję kawał dobrej roboty, łącznie z przypisami. Dżuma, dżuma i inne choroby zakaźne - to jednak najciekawsze fragmenty. Żartuję. Pozostałe także są godne uwagi.

Książka dobrze się czyta, zwłaszcza w porównaniu do SPQR, które swego czasu porządnie mnie wymęczyło. Mary Beard nie przekłada po prostu historii ze "starożytnego" na "współczesny", pisząc ciekawą, trochę oklepaną opowieść, ale idzie o krok dalej. Charakterystyczną dla niej cechą i równocześnie wyzwaniem, jakie rzuca czytelnikowi, jest próba czytania między wierszami oraz analiza poszlakowych źródeł, często z różnych okresów, i wyciąganie na ich podstawie przenikliwych wniosków. Można się od tego odbić (jak ja w przypadku SPQR),można spojrzeć na omawiany temat w zupełnie nowym świetle. Pozycja doskonała dla tych którzy czasem lubią zagłębić się w historię Rzymu, bo chociaż pod względem objętości szaleństwa tu nie ma (380 nie licząc przypisów),Cesarz Rzymu zaspokaja czytelniczy apetyt na świat starożytny.

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności. POLECAM !!!

To imponujące rozmachem opracowanie historii średniowiecznych krucjat czytałam dość długo. Choć ta historyczna pozycja momentami jest trudna, wymagająca i przeładowana informacjami, myślę, że warto poświęcić na nią czas. Na kartach tej książki autor przedstawia panoramę średniowiecznej Europy oraz islamskiego świata. Lektura pozwala nam prześledzić losy wszystkich wypraw krzyżowych i, choć jest to rzetelna literatura faktu, dzięki lekkiemu pióru autora pochłania się ją niczym pasjonującą powieść przygodową. Narracja prowadzona w układzie chronologicznym szczegółowo wyjaśnia genezę, przebieg oraz konsekwencje każdej z krucjat. Autor zwraca uwagę, że wyprawy krzyżowe nie były wyłącznie zrywami religijnymi. Była to raczej skomplikowana gra polityczna, w której obok wiary liczyły się chęć zdobycia nowych ziem, pragnienie bogactwa i osobista chwała. Książka wykracza poza samą Ziemię Świętą, opisując również walki rekonkwisty na Półwyspie Iberyjskim oraz krucjaty bałtyckie. Największą wartością tej pozycji jest sposób prezentacji postaci. Jones nie buduje historii wokół samych dat czy bitew, lecz wokół ludzi, którzy ją tworzyli. Każdy etap walk poznajemy z perspektywy konkretnych uczestników: monarchów, hierarchów kościelnych, rycerzy, a nawet szeregowych wojowników. Autor poświęca sporo uwagi fascynującym kobietom, takim jak królowe Melisanda i Eleonora Akwitańska czy Małgorzata z Beverley. Oczywiście nie zabrakło portretów legendarnych wodzów – Ryszarda Lwie Serce i Saladyna. Każdy bohater został przedstawiony z uwzględnieniem jego charakteru, wyglądu i ludzkich słabości. Ta książka to niezwykle żywe i wielowymiarowe dzieło, które w przystępny sposób przybliża skomplikowane dzieje średniowiecza. Autor, pisząc o krucjatach, udowadnia, że za wielkimi konfliktami stały nie tylko szczytne religijne ideały, ale też brutalna ambicja i zwykła chciwość. Myślę, że to lektura obowiązkowa dla każdego pasjonata historii.

WAŻNE !!! Dla zainteresowanych. Od listopada 2025 r. w sprzedaży 7 t. prof. Andrzeja Nowaka !!! Definicja historii jako nauki: " Historia jest nauką, która analizuje i INTERPRETUJE fakty z przeszłości na podstawie źródeł historycznych " Rozumiesz ? Słowo klucz to, INTERPRETUJE !!! Dlatego dla osób interesujących się historią Polski, najważniejszy jest wybór pisarza - historyka, do którego możesz mieć zaufanie. Historia nie jest nauką ścisłą, daje nieograniczone możliwości do manipulacji. Nie jest to zjawisko nowe. Istnieje odkąd sięga nasza wiedza historyczna. Przykłady mógłbym mnożyć, ale nie chcę obrażać Twojej inteligencji. Jak uchronić się przed fałszywą interpretacją, manipulacją, a często kłamstwem ? Sprawdzaj kto reklamuje pisarza lub książkę, są media które nie dają gwarancji uczciwości ( o Michniku już pisałem ). Sprawdzaj w IPN -e, czy pisarz był zarejestrowany. Sprawdzaj gdzie pisarz się dokształcał, Moskwa i Berlin wykluczają uczciwość. Sprawdzaj, czy i gdzie wyjeżdża na odczyty: uniwersytety, konferencje, spotkania, kursy, dokształcania. To zawsze jest formą wynagrodzenia za odpowiednie interpretacje, oczekiwane przez fundatora. Sprawdzaj narodowość, by obywatelstwo na pewno było polskie, niestety to nie zawsze daje gwarancję uczciwości !!! " Naród wspaniały, tylko ludzie k---- " J. Piłsudski Narodu coraz mniej, ale tych drugich lawinowo przybywa !!! Autor, historyk i pisarz, specjalista od Rosji dawnej i współczesnej, ale oczywiście nie tylko. Kawaler Orderu Orła Białego !!! Nie ukrywa swojego umiłowania do Ojczyzny. Co mnie nie dziwi, bo jest POLSKIM historykiem i patriotą. Daje to gwarancję uczciwej interpretacji historii Polski. Nie pozwólmy, żeby naszą historię pisali nam inni: Niemcy, Rosjanie i ci tam... Niestety, obecnie wszystko na to wskazuje, że to już się dzieje. Książka arcyciekawa, napisana przystępnym językiem. To wielka historyczna przygoda. Obecnie najlepsza na polskim rynku wydawniczym. Na pewno przez długi czas nie pojawi się nic lepszego. Cała seria będzie ozdobą Twojej biblioteczki. POLECAM !!!

Bardzo interesujące, nowatorskie, nieco obrazoburcze podejście do początków naszej historii. Pozostaje mi jednak pewien niedosyt. Wiele rzeczy zostało potraktowanych tylko powierzchownie. Autor obala mit o plemieniu Polan i innych plemion z tych ziem, ale nie proponuje nic w zamian. Przytacza i opisuje tekst Dagome iudex, ale w żaden sposób nie odnosi się do teorii, że to było inne imię Mieszka. Piszę o monetach z imieniem Bolesława umieszczonym wspak, ale w ogóle tego nie wyjaśnia. Itp. Na koniec poważny błąd typograficzny wydawcy. Jak można w takiej książce, historycznej rozdzielać akapity pustą linią, jak to się robi praktycznie tylko w mailach??? To było coś absurdalnego.