Asyria. Powstanie i upadek pierwszego imperium w historii świata

Historia lubi się powtarzać. Jak się czyta o tych powstających i obracających się w proch cywilizacjach, w różnych częściach świata, w różnym czasie, to wyraźnie widać wzór, co jako ludzie mamy zakodowane w naszym dna. Wnikliwe opracowanie, mnóstwo konkretnych informacji podanych w przystępny sposób. Bardzo interesująca historia i analiza cywilizacji Wysp Wielkanocnych, Azteków i Inków. Ciekawe gdzie bylibyśmy teraz, gdyby nie ludzkie uwielbienie dla przemocy i dążenie do autodestrukcji.

Ciekawa książka, choć bardziej powiedziałbym, że przekrojowa cegła którą opisuje historię świata na przestrzeni wieków. I czyta się to doskonale, autor ma jakąś dziwną umiejętność pisania o historii bez typowego uczucia czytania podręcznika. Niestety całość ma sporą wadę - siłą rzeczy co dosłownie stronę/dwie dostajemy rzut dat, imion i nazw geograficznych, przez co w całości można się zwyczajni zgubić. Jednak wolę książki opisujące krótsze przedziały czasowe gdzie łatwiej się skupić na danej chwili. Tak czy inaczej, świetna pozycja i dla pasjonatów historii zdecydowanie warto.

Książka systematyzuje wiedzę na temat pierwotnego chrześcijaństwa. Napisana prostym, zrozumiałym językiem, z miejscami pięknymi ilustracjami (dwustronicowy rysunek płaskorzeźb z sarkofagu dogmatycznego, który widziałem w Rzymie, mnie urzekł). Całość czytelnie podzielona na poszczególne zagadnienia takie jak kler czy kult świętych. Nie znajdziemy tu rewolucyjnych tez, raczej nie natrafiłem na nic, czego bym wcześniej nie wiedział, ale właśnie jasno i czytelnie zbiera i systematyzuje wiedzę w tym temacie. Piękna edytorsko, jak zawsze w Radiu Naukowym.

Bardzo ciekawa książka opisująca fascynującą, ale też bardzo smutną historię polityczną II RP. Na pewno odbrązawia ten okres w polskiej historii, gdzie oczywiście wiele rzeczy się nam udało, ale chyba jeszcze więcej jednak zawaliliśmy, często na własne życzenie. Dla fanów historii obowiązkowa pozycja.

Pozycja, ktorej nie czyta się łatwo. Zawiera dużo odwołań, przypisów. Ze względu na mnogość nazw i nazwisk brzmiących dla nas obco, często wymaga cofania się dla przypomnienia. Reszta to same plusy. Istna bomba wiedzy przekazana w sposób charakterystyczny dla Dr. Szewko. Myślę że pozycja obowiązkowa dla każdego kto choć w minimalnym stopniu interesuje bliskim Wschodem oraz zmianami zachodzącymi w Europie na skutek migracji. Polecam gorąco.

Książka pozwala trochę lepiej zrozumieć, to co się aktualnie dzieje na Bliskim Wschodzie, skąd ta ogromna nienawiść, skutkująca tysiącami ofiar. Pokazująca jak starcie dwóch mocarstw w regionie oddalonym od nich o tysiące kilometrów ukształtowało sytuację polityczną i demograficzną w Palestynie, Syrii czy Libanie. Na pewno warto przeczytać, jeżeli ktoś chciałby zgłębić wiedze w tym temacie, zwłaszcza że jest napisana dość prostym językiem.

(2/26) "Na fali" książki pana Dutki "Wojna polska" sięgnąłem po pozycję jednego z autorów których cenię czyli Jacka Komudy. Tutaj lekkie rozczarowanie, pomimo faktu że na samym początku poinformował iż nie jest to pozycja naukowa to jednak chciałem wyczytać opinie oraz przemyślenia bardziej historyka jak autora powieści. Tytuł mylący i dopiero około 30% treści jest w "temacie" reszta to informacje które można wyczytać z innych pozycji Autora. Informacji sporo dygresji również, choć miałem odczucie, być może błędne o "sztucznym wypełnianiu stron treścią" Czekam na kontynuację czyli Upadek i pewnie wtedy będę mógł w pełni opisać i ocenić konspekt... Tymczasem ocena 6/10

Tytułowe "wojny handlowe" to wbrew temu, co może podpowiadać nam intuicja, nie tylko stosowanie wysokich ceł przez najpotężniejsze państwa świata oraz ograniczenia w eksporcie czy imporcie. To także (a może przede wszystkim) ciągłe przepływy gotówki od biedniejszych do bogatszych społeczeństw powodowane wieloma czynnikami o charakterze ekonomicznym, politycznym, a także historycznym. Autorzy książki - M. Klein i M. Pettis próbują przedstawić nam obraz globalnej gospodarki bez pudru - jako areny, w której najwięksi gracze w imię dominacji w konkretnych sektorach zaniedbują interesy często własnych obywateli. A tymi "największymi graczami" są USA, Europa i Chiny, które nieustannie rywalizują zarówno w obszarze swoich rynków wewnętrznych, jak i zagranicznych. Czy ta rywalizacja o pozycję nr 1 na świecie jest warta rosnących nierówności, pogłębiania deficytu i frustracji społecznej? Ocenicie sami po lekturze tej jakże interesującej książki wydawnictwa "Prześwity".

Książka Izrael na wojnie autorstwa Piotra Zychowicza ma tę szczególną siłę, że nie tylko opowiada o historii, ale też inspiruje do głębszych, bardziej złożonych refleksji nad losem jednostki w wirze wydarzeń. Materiał zawarty w książce może stać się punktem wyjścia do stworzenia niezwykle poruszającej postaci – na przykład polskiego Żyda ukazanego w dwóch odsłonach: najpierw jako ofiary historii, człowieka, który doświadcza prześladowań i cudem przetrwał tragedię Holocaust, a następnie jako osoby uwikłanej w kolejne konflikty, gdzie jego rola i wybory stają się bardziej niejednoznaczne. Taka koncepcja nie musi upraszczać rzeczywistości do czarno-białych kategorii „ofiary” i „oprawcy”, lecz może pokazywać, jak ekstremalne warunki, trauma i historia wpływają na ludzi, zmieniając ich perspektywę oraz decyzje. To właśnie ta niejednoznaczność – moralna, emocjonalna i historyczna – czyniłaby taką postać szczególnie interesującą i wiarygodną. Zychowicz, poprzez swoją narrację, daje czytelnikowi przestrzeń do zadawania trudnych pytań: czy historia determinuje nasze wybory? gdzie przebiega granica między przetrwaniem a odpowiedzialnością? i jak łatwo role w konflikcie mogą się odwrócić w zależności od miejsca i czasu? To właśnie ten potencjał interpretacyjny sprawia, że książka może być nie tylko lekturą historyczną, ale też inspiracją do tworzenia głębokich, wielowymiarowych historii – zarówno literackich, jak i filmowych.

A więc tak - zainteresowania książką nabrałem po wywiadzie autora w Sigillum Authenticum - i mnie zaciekawił tematyką. Potem zbierając coś z biblioteki się napatoczyłem i tak to idzie Ogólnie książka wiele ciekawych tez. To co książka dobrze uderza w punkt - historycy u nas za bardzo się boczą by robić CZYTADŁA które przedstawią najbardziej PRAWDOPODOBNE wersje według obecnej wiedzy - chodzi o to że ludzie ciekawią się tak po ludzku jak wyglądała ta ziemia między I wiekiem a VIII w.n.e. -- nawet można tu puścić wodzę fantazję - wymyśleć dla przykucia uwagi nazwy potencjalnych wodzów, albo nadać plemionom które widzimy z archeologii że były jakieś nazwy by łatwiej było o nich mówić --- i to wszystko robiąc TWARDO I WYRAŹNIE ZAZNACZAĆ że dowody są małe, to jest dopowiedzeniem pasjonaty - a tutaj przedstawić że ktoś w książce fabularnej wymyślił tak a tak 80 lat temu - i czemu dzisiaj wiemy że to nieprawda, a tamto o dziwo prawda To właśnie robi pan Morys-Twarowski i chwała za to. Najbardziej mi zapadły wątki Krak jako karantanin - jako region z słowiańszczyzny najbardziej łaciński -- dywagacje że wanda i legenda mogła być potencjalnym jakimś rekonansem franków z czasów karola wielkiego. Jednocześnie wiem że autor tutaj użył nie do potwierdzenia tezy - ale jednocześnie nie mamy całkowitej pustki. Podobnie temat wielkiego kruka, związku lugijskiego, wandalów i ta anegdota o przybyciu rdzennych wandalów z wizytacją w kartaginie u kuzynów co wyemigrowali (swoją drogą ciekawe jak to starożytni i średniowieczni lubili takie szukanie korzeni genealogicznych - bułgarzy szukając na uralu przodków, a sasi w VIII wieku już chrześcijańscy wyruszający do dolnej saksonii nawrócić swoich kuzynów obok franków robiących to mieczem) - i że może chorwaci też mieli podobne motywy (czasem białą chorwację umieszcza się w małopolsce) Czemu z tym się tak produkuje - ogólnie chodzi o to że w pełni zgadzam się z tezami autora że jak się nie piszę o takich rzeczach nawet w taki sposób jak powyżej - tak cholera jasna o czasach sprzed Mieszka wychodzi nam Bellona z poczetem lechickich imperatorów. I kurde intelektualiści właśnie są po to by zapewniać alternatywę dla ścieku "alternatywnej historii" Książka daje duży i szybki "pasek progresu" -- duża książka, w twardej okładce, z dużymi literami i ogromnymi przypisami. Bardzo mi się podoba że przypisy autor używa dolne i nie boi się pisać w nich faktycznie a nie suchę fakty o tym że oparte na toponastyce 7 tomu jakiegoś tam językoznawcy sprzed 40 lat z numerem isbn --- a daje informacje na temat alternatywnych teorii albo co jest problematyczne w tej teorii. Wcisnąłem nawet książkę znajomemu T. na urodziny bo stwierdziłem że dosyć zgrabnie się czyta Wysoka ocenę dają w dużej mierze ze względu na bardzo potrzebną tematykę - ale lekki język bardzo mnie urzekł i mam ochotę kiedyś poczytać tą książkę o historii księstwa cieszyńskiego -- wiele jest też odniesień w tej książce do badań i dywagacji jak jakaś legenda albo nazwisko może zostawiać pamięć cale setki lat po asymilacji danego plemienia/uchodźców itd.

Zaintrygowała mnie ta książka. Autor Peter Turchin zajął się, wraz ze swoim zespołem, zagadnieniem kliodynamiki. Doszli do wniosku, że "Na przestrzeni ostatnich 10 000 lat historii ludzkości, można zaobserwować istotne powtarzające się wzorce". W badaniach, szczególnie poświęcili się cyklom integracji i dezintegracji, zwłaszcza na tworzeniu i rozpadzie państw. Historycy i filozofowie definitywnie określali że: "Historii nie można uprawiać jako nauki ścisłej". Wszystko wokół nas się zmienia, świat, a nawet ludzie. Postęp naukowy, kultura także ulegają ewolucji. Autor w swojej książce skupił się szczególnie na elitach, antyelitach i ogromie bogactwa. Wyjaśnia, co to takiego jest pompa bogactwa? Znajdziemy tutaj wzmianki o ogólnoświatowych procesach, które tworzą współczesną rzeczywistość. Dowiadujemy się także o przyczynach destabilizacji, wpływie posiadaczy władzy, korelacji między bogactwem, a rządzącymi. Przykładem może być Ameryka oraz prezydenci Tramp i Lincoln. A także chiński wódz powstania tajpingów Hong Xiuquan. Autor pisze o niestabilności, min. w średniowiecznej Francji oraz w innych krajach Na podsumowanie. Peter Turchin, tłumaczy, dlaczego tak bardzo skupił swoją uwagę na przykładach historycznych. Tylko tak mógł zobrazować, w jaki sposób działają różne części kliodynamicznej teorii załamania społecznego i odnowy społecznej. Lektura interesująca, dokładnie opracowana tematycznie. Ponadto zawiera obszerną bibliografię. Polecam! Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwom Prześwity i Mt Biznes💝

Świetnie napisana historia Aleksandra Wielkiego i jego ojca Filipa. Z zachowaniem krytycznego spojrzenia na to co wiadomo (co mówią dostępne źródła) i uczciwym uznaniem tego, czego nie wiadomo i być może nigdy się nie dowiemy. Opisuje realną historie (na ile da się ją ustalić), ale jaka to historia! Koleje życia dwóch wybitnych Argeadów swoją barwnością i epickością przewyższają wiele wytworów wyobraźni autorów literatury fantastycznej, czy powieści historycznych. Wyjątkowość książki polega też na tym, że oddaje należyty honor dokonaniom i roli Filipa II (mniej więcej 1/3 objętości książki).

Adrian Goldsworthy w „Pax Romana” podejmuje temat jednego z najczęściej idealizowanych okresów w dziejach Europy – rzekomego „złotego pokoju” w cesarstwie rzymskim. Autor od początku podważa popularne wyobrażenie, że panowanie Rzymu było łagodne i sprawiedliwe. Zamiast tego pokazuje, że pokój rzymski był w dużej mierze wynikiem brutalnej siły, przemyślanej polityki i nieustannej gotowości do stosowania przemocy. Goldsworthy pisze przystępnie, ale nie upraszcza historii. Potrafi łączyć wojskową precyzję z analizą polityczną i społeczną, dzięki czemu czytelnik widzi, jak funkcjonował mechanizm władzy w imperium. Dużą wartością książki jest obalenie mitu o „humanitarności” Rzymian – zamiast tego dowiadujemy się, że ich pokój oznaczał dominację zwycięzców, a nie harmonię między narodami. Mimo ciężkiego tematu lektura jest zajmująca, bo autor ma talent narracyjny i umie przywoływać liczne przykłady – od podboju Brytanii po bunt w Judei. Nie ma tu suchego wykładu, ale raczej dynamiczna opowieść o tym, jak imperium utrzymywało swoje granice i dlaczego tak wielu ludzi godziło się na panowanie Rzymu. Podsumowując: „Pax Romana” to książka, która zdejmuje złoty pył z obrazu starożytności. Pokazuje Rzym realistycznie – jako państwo bezwzględne, ale też niezwykle skuteczne w budowaniu stabilności. Dla osób zainteresowanych starożytnością to lektura obowiązkowa, bo pozwala krytycznie spojrzeć na hasło, które w podręcznikach brzmi często zbyt idealistycznie.

Książka dobra dla osób chcących zapoznać się z historią imperium czasu Achemenidów. Czy jest nowatorska? Nie. Czy korzysta z nieznanych wcześniej źródeł? Nie. Autor w dużej części korzysta z prac tak pogardzanych przez siebie Hellenów. I tutaj olbrzymi minus książki. Podobnie jak w pracach Pana Krzysztofa Kęcieka w stosunku do Rzymian tak tutaj w stosunku do ogółu Hellenów czuć wylewającą się zawiść i pogardę. Osobiste wycieczki autora (mieszkańcy Aten ogród kojarzą co najwyżej z uprawą rzepy) są w książce historycznej nie na miejscu. Persowie palący Ateny - zdarza się, w końcu to realia wojenne. Macedończycy grabiący Persopolis - "ludzie Aleksandra zabijali niewątpliwie dla zysku, ale także przyjemności". Podobnych większych i mniejszych przytyków jest w mojej ocenie zbyt wiele. Stąd "tylko" 7/10. Jeśli spodziewacie się czegoś odkrywczego i rewolucyjnego - zawiedziecie się. Jeśli oczekujecie porządnej monografii - nie będziecie zawiedzeni.

Hmmm, właściwie szybko mi się czytało tą książkę, jednak oczekiwałam czegoś więcej niż dostałam, niestety. Oczami wyobraźni widziałam średniowieczny Rzym, tętniący życiem przez 24 godziny, a jednak.... Historie wydawały mi się zbyt krótkie; miałam wrażenie, że zbyt szybko przechodzę od jednej do następnej godziny. Może zamysł na książkę był interesujący, aczkolwiek wykonanie średnie. Ale z drugiej strony była to miła odskocznia i mogłam sobie wyobrazić tamte czasy.

Książka opowiada o historii konfliktu między Finlandią a ZSRR w kluczowych momentach pomiędzy 1939 a 1948, ale z perspektywy polityki ZSRR. Wojna zimowa i wojna kontynuacyjna są tylko tłem dla opisu wydarzeń politycznych - kolejnych prób podporządkowania sobie Finlandii. Może być interesująca dla prawdziwych fanów meandrów sowieckiej polityki, którzy będą zadawać sobie pytanie - czemu sowieckie imperium zła nie zmiaźdzyło w swoich trybach kraju zamieszkałego przez 4 mln mieszkańców. Co prawda zbyt wielu jasnych odpowiedzi nie dostaniemy, ale autor moim zdaniem pomija kwestię położenia Finlandii - po głównym kierunku rozwoju imperium, poza osią Drang nach Westen.

to świetna książka popularnonaukowa napisana przez historyka, która w przystępny sposób pokazuje II wojnę światową z mniej oczywistej perspektywy. Zastosowany język jest płynny i prosty, dzięki czemu ogrom faktów i analiz wciąga zamiast przytłaczać. Idealna pozycja dla osób, które chcą poszerzyć wiedzę o wojnie, ale bez przedzierania się przez akademicki żargon.

Fałsz autorstwa Bart D. Ehrman to jedna z tych książek, które nie tyle prowokują, co konsekwentnie i cierpliwie rozbrajają pewność. Jej polski podtytuł – „Kto pisał w imieniu Boga i dlaczego autorzy Biblii nie są tymi, za których ich mamy” – trafnie oddaje zakres tematyczny, ale nie oddaje w pełni tonu tej pracy: dalekiego od sensacji, a bliskiego rzetelnej, akademickiej analizy, podanej jednak w formie dostępnej także dla czytelnika spoza środowiska religioznawców. Autor i punkt wyjścia Ehrman występuje tu nie jako wojujący krytyk religii, lecz jako historyk tekstu i znawca wczesnego chrześcijaństwa. Jego pozycja metodologiczna jest jasno określona. Interesuje go Biblia, jako zbiór tekstów historycznych, powstających w konkretnych wspólnotach, otoczeniu sporów doktrynalnych i realiach politycznych. Kluczowe pytanie brzmi nie „czy Biblia jest źródłem prawdy objawionej”, lecz kto, kiedy i w jakim celu pisał poszczególne księgi, oraz dlaczego z czasem przypisano je innym autorom, często o znacznie większym autorytecie i nośności przekazu. Fałszerstwo – pojęcie niewygodne Jednym z najmocniejszych elementów książki jest uporządkowanie pojęcia „fałszu” (pseudepigrafii). Ehrman nie rozmywa znaczenia tego zjawiska, a pokazuje, że w starożytności pisanie pod cudzym imieniem było świadomą strategią, a nie niewinnym zabiegiem literackim. Co istotne, autor nie próbuje tej praktyki usprawiedliwiać ani relatywizować. Zauważa, że już w świecie antycznym była ona uznawana za problematyczną etycznie. To ważny punkt, szczególnie dla czytelników przyzwyczajonych do narracji, usprawiedliwiającej takie postępowanie hasłem „cel uświęca środki”. Analiza tekstów Nowego Testamentu Najcenniejsza merytorycznie część książki dotyczy konkretnych pism Nowego Testamentu, w tym listów przypisywanych Pawłowi, pism pasterskich czy listów powszechnych. Ehrman nie ogranicza się do prostych stwierdzeń, lecz prowadzi czytelnika przez analizę języka, stylu, teologii i kontekstu historycznego. Różnice w słownictwie, zmiany akcentów doktrynalnych, ewolucja podejścia do roli kobiet, władzy kościelnej czy też końca świata i jego przebiegu oraz skutków, cała jego praca porównawcza w tych zakresach układa się w spójną argumentację, która pokazuje, że nie mamy do czynienia z pojedynczymi autorami, lecz z wielogłosową tradycją, stopniowo porządkowaną przez instytucję Kościoła. Rzetelność i metodologia Pod względem naukowym Fałsz jest książką solidną i ostrożną. Ehrman wyraźnie oddziela fakty od hipotez, sygnalizuje miejsca sporne i nie ukrywa, gdzie wśród badaczy istnieją różnice zdań. Jego argumentacja opiera się na krytyce tekstu, porównaniach manuskryptów oraz analizie źródeł pozabiblijnych. To nie jest publicystyka ani po prostu szyderczy pamflet, to popularnonaukowa synteza wieloletnich badań, napisana z myślą o czytelniku, który chce zrozumieć, jak powstawał kanon chrześcijańskiego świata, a nie jedynie co ogół twierdzi, że się w nim znajduje. Styl i konstrukcja Styl Ehrmana jest klarowny, momentami wręcz dydaktyczny, ale nigdy protekcjonalny. Autor często powtarza kluczowe tezy w różnych kontekstach, co może sprawiać wrażenie rozwlekłości, jednak pełni to funkcję porządkującą, jest to szczególnie cenne dla osób niezaznajomionych z aparatem pojęciowym reglioznawstwa. Polski przekład Macieja Studenckiego, konsultowany był pod względem historycznym z Doktorem Michałem Baranowskim, dzięki czemu zachowuje precyzję terminologiczną i czytelność wywodu, co w tego typu publikacjach ma ogromne znaczenie. Odbiór i możliwe zastrzeżenia Dla czytelników głęboko zakorzenionych w tradycyjnej, dogmatycznej lekturze Biblii objaśnianej Nam podczas kazań, książka może być trudna, nie dlatego, że jest agresywna, lecz dlatego, że odbiera komfort prostych tłumaczeń. Ehrman nie proponuje nowej teologii w miejsce starej, a zostawia czytelnika z pytaniami i świadomością złożoności procesu, który przez wieki bywał przedstawiany jako jednolity i nienaruszalny. Jedynym realnym zarzutem może być fakt, że autor skupia się głównie na Nowym Testamencie, pozostawiając Stary Testament w tle, bez spojrzenia na niego przez lupę, co jednak wynika z jasno określonego zakresu tej pracy. Podsumowanie Fałsz to książka wymagająca intelektualnie, ale uczciwa wobec czytelnika. Nie próbuje niczego „obalić” w sensacyjnym znaczeniu tego słowa, lecz przywraca Biblii jej historyczną głębię, jako tekstu skomplikowanego, zależnego od otoczenia historycznego i tła politycznego wraz z całym związanym z jej powstaniem bagażem ludzkich intencji, sporów i strategii. To lektura szczególnie cenna dla tych, którzy cenią rzetelność, metodologiczną przejrzystość i odwagę zadawania trudnych pytań bez popadania w ideologiczne uproszczenia. Dla mnie to jedna z tych książek, które nie tyle zmieniają poglądy, co uczą krytyczności wobec tekstu, a to wartość sama w sobie.

Świetna książka o Wojnie Secesyjnej. Jestem nieco zawiedziony pominięciem walk w Teksasie i kampanii w Nowym Meksyku, jak również praktycznie zakończeniem narracji na kapitulacji w Appomattox, aczkolwiek żadnych innych uwag do autora. Porządne 8/10. ALE... To co najwyraźniej uchodzi w wydawnictwie za tłumaczenie w moim odczuciu uchodzi za zbrodnię. Ocena leci o 2 gwiazdki, tylko ze względu na to co pan Stępowski wyczyniał z tekstem. Rozumiem, że czasami może się trafić jakiś problem, ale czytając tę książkę po raz pierwszy w życiu przeszywały mnie dreszcze ze względu na tłumaczenie.

Ależ to była emocjonalna podróż przez "Ziemie Odzyskane". Autorka w sposób dokładny, wyczerpujący a zarazem lekkim w słowie prowadzi nas przez każdą strukturę tych że Ziem. Mimo że książka skupia się przede wszystkim na Pomorzu, to można ją odzwierciedlić również na Dolny Śląsk czy dawne Prusy Wschodnie. Znakomita praca. Polecam z całego serca i wielkie brawa dla autorki