Moje rzymskie wakacje

jak w innych ksiazkach tej autorki znajdziecie tu nudnawy poczatek i kilka przepisow na dania kuchni wloskiej. Jednak w miare czytania historia nabiera rumieńców i staje sie ciekawa a nawet wciągająca. Jest to ksiazka latwa lekka i przyjemna zwlaszcza mila do przeczytania w czasie akcji #zostanwdomu 😀

Całkiem pozytywne zaskoczenie. Po wyglądzie i opisie spodziewałam się książki lekkiej z typu "romansidło z śródziemnomorskim klimatem", a książka momentami jest wręcz smutna, a już na pewno refleksyjna. Nicky Pellegrino zawarła w niej sporo przemyśleń na temat dojrzewania do stworzenia stałego i szczęśliwego związku, do szukania swojego miejsca w życiu, poszukiwania zajęcia, które wykonywałoby się z przyjemnością i zaangażowaniem. Sporo na temat wartości przyjaźni, rodziny, dobrych stosunków sąsiedzkich. W treści przewija się temat aborcji, gwałtu, nieplanowanej ciąży, starości, śmierci. Oczywiście pojawia się też motyw smacznego włoskiego jedzenia, przygotowywania go i celebrowania posiłków, ale wszystko zgrabnie wplecione w podwójną narrację. Niezbyt cukierkowa i niebanalna i to w niej najbardziej doceniłam. Do tego piękna Kalabria, którą planuję odwiedzić w przyszłym roku.

Książka ,która pokazuje jak ciężko jest się otrząsnąć z żałoby po stracie ukochanego.Heidi zostaje sama z synkiem.Nie może pogodzić się ze śmiercią męża.Matka wysyła ja do Prowansji.Haidi spotyka dawnego kolegę,który też ma za sobą trudne przeżycia.Czy Haidi zaryzykuje i da sobie szanse na nowe życie.Książka ma również wiele istotnych wątków rodzinnych.Choć jak dla mnie to tak jakby nie skończona historia.

Naprawdę jaka jesteś Evie nie wie nikt - sympatyczna, "zakręcona", nieco infantylna, chwilami irytująca, nie na swoim miejscu? Trudno powiedzieć, ale nie mogę powiedzieć, że zupełnie mi nie odpowiadasz jako bohaterka. Masz coś w sobie. Bardziej mi żal, że tak mało o Paryżu jest w powieści z Paryżem w tytule. Trudno, potraktuję ją jako żartobliwą opowiastkę, której część akcji osadzona jest w tym mieście.

Na odwrocie tytułowej strony jest informacja:"... nie jest to fikcja literacka". Może jako punkt wyjścia, ale na pewno nie jako w miarę prawdziwy opis zdarzeń i przede wszystkim dialogów. Po prostu nikt tak nie mówi. U Marleny de Blasi bohaterowie nie rozmawiają, ale wygłaszają wykłady czy też tyrady. Czasami mądre i pouczające, ale zdecydowanie w danej sytuacji niewiarygodne. A zatem: jeśli potraktuje się tę sycylijską opowieść jako rodzaj baśni z morałem o pięknej miłości to jej przeczytanie może "pokrzepić serce" i sprawić przyjemność, jeśli ma się inne oczekiwania może rozczarować.

Matka dwójki maluchów zostaje wdową. Odrzuca pomoc i wsparcie wszystkich, zamyka się w swoim świecie, pełnym bólu i cierpienia. Budowlaniec który składa swoje życie po bolesnym rozwodzie. Ksiądz który walczy z traumami z dzieciństwa i samotnością. Świetnie wykreowane wielowymiarowe postacie, relacje międzyludzkie. Ktoś może powiedzieć – wiele traum i smutku. Tak. Tego nie brakuje w tej książce, ale to także pokrzepiająca opowieść o tym jak wiele może udźwignąć człowiek, a mimo to nie poddać się. Autorka cudownie przeprowadza swoich bohaterów od tragedii i rozczarowań po akceptację i ukojenie. Bardzo emocjonalna, krzepiąca, ciepła historia która zostawia z myślą, że życie jest najcenniejszym darem. Polecam!

Prawdziwa perełka wśród literatury tzw. kobiecej. Kawał naprawdę dobrej prozy; aż sama się sobie dziwię, ale nie mogę ocenić niżej niż na osiem gwiazdek. Może dlatego że temat nowotworu jest mi niestety bliski, a tutaj został przedstawiony tak prawdziwie i autentycznie... autorka doskonale oddała emocje i wrażenia towarzyszące chorobie (niesamowicie przemówił do mnie motyw "listy Spraw Już Nieważnych" Vicki...) Powieść wielowątkowa, ale bez przesytu. Bardzo zgrabnie napisana, z dobrze przemyślaną fabułą. Czytało się jednym tchem. Polecam.

Bardzo przyjemna książka na wakacje. Nie sądzę, aby została w mojej biblioteczce na dłużej, ale spędzony przy lekturze tej powieści czas był zdecydowanie pozytywny. Obok licznych przepisów (nie potrafię gotować, więc szczerze mówiąc nieszczególnie się na nich skupiałam) autorka przedstawiła swoje doświadczenia dotyczące życia na emigracji, poświęcenia swojego życia dla mężczyzny oraz stopniowego wtapiania się w nowe środowisko wraz z zachowaniem części dawnych przyzwyczajeń i tradycji. A co również bardzo ciekawe - pokazała Paryż jako miasto pełne zapachów, smaków i piękna (w tym architektonicznego) budowanego przez wieki.

Prolog i początek nieco nudne i rozwlekłe, ale potem zrobiło się interesująco. Bardzo podobała mi się główna bohaterka, Ruth, oraz sposób, w jaki Gilbert przedstawiła specyficzną społeczność "Ludzi z wysp". Doskonały research autorki zaprocentował. Niemniej, "Botaniki dusz" jeszcze żadna powieść Gilbert nie przebiła (w moim odczuciu).

Tytuł książki mógłby sugerować historię miłosną, romans, ale jest to coś więcej - jest to raczej powieść obyczajowa zawierająca sporo informacji o zwyczajach, urokliwych miejscach południowych Włoch i Sycylii. Zapachy i smaki posiłków. Kto odwiedził te strony, będzie czytał z przyjemnością. Miłośnicy romansów rozczarują się.

Są momenty, gdy bardzo dużo książek z rzędu u mnie to powieści lekkie. Nie wstydzę się tego. Praca i problemy w życiu bywają momentami tak ciężkie, że czytanie czegoś ambitniejszego, co wymaga ode mnie więcej uwagi jest zbyt trudne. Seria o Valentine Roncalli na taki okres wydawała się idealna, a na dodatek pogoda za oknem nie kusiła, żeby wyjść na spacer. Valentine Roncalli pochodzi z włoskiej rodziny, która od kilku pokoleń żyje w Ameryce, a konkretnie w Nowym Jorku. Poznajemy ją podczas wesela jej najmłodszej siostry Jaclyn. Valentine ma trzydzieści trzy lata i jako jedyna ze swojego rodzeństwa nie ma jeszcze męża i dzieci. Pracuje w warsztacie szewskim swojej babci, gdzie robią ślubne buty na zamówienie. Każda z par butów jest jedyna i niepowtarzalna, bo robiona jest dla konkretnej osoby. Valentine wydaje się, że w końcu znalazła swoje miejsce na ziemi, gdy spada na nią jak grom z jasnego nieba informacja, że zakład jest ogromnie zadłużony i grozi mu sprzedaż. Valentine może stracić nie tylko miejsce pracy, ale również mieszkanie. Kobieta nie chce do tego dopuścić, bo wizja powrotu do zawodu nauczyciela jest dla niej koszmarem. Chce za wszelką cenę uratować biznes, który jej rodzina prowadzi do 1903 roku. Na drodze ma dwie przeszkody: brak pieniędzy na spłatę długi oraz rodzonego brata Alfreda, który ze wszystkich sił chce doprowadzić do sprzedaży nieruchomości, która mieści się w jednej z lepszych części Manhattanu. Czy wyjazd do Włoch, gdzie Valentine będzie się uczyć techniki robienia butów i ich ozdabiania pomoże jej wykorzystać jedyną szansę na uratowanie rodzinnego biznesu? Valentine przez rodzinę uważana jest, jako ta zabawna. Jej brat Alfred określany jest, jako ten perfekcyjny, siostra Tess, jako zaradna a Jaclyn, jako ta piękna. Ojciec stwierdził, że ona, jako jedyna z czwórki jego dzieci musi walczyć o wszystko sama. Nie dostaje od życia nic za darmo. Nawet pożyczkę, której udzielił jej brat (prywatnie) musiała spłacać z pewnym oprocentowaniem. Wyróżnia ją jednak zdeterminowanie. Chce stanąć na głowie, aby ratować zakład. To mi się w niej bardzo podobało. Ogólnie bardzo polubiłam tę postać. Jest wykreowana bardzo naturalnie. Nie jest idealnie piękna, a przeciętnej urody. Nie ma idealnej rodziny – jej rodzina jest typowo włoska, gdy się kłócą to na cały głos. Jak każda dziewczyna z sąsiedztwa Valentine ma swoje problemy miłosne. Kilka lat temu rozstała się ze swoim narzeczonym Bretem, ale dalej utrzymują ze sobą przyjazne kontakty – to właśnie on, a brat, stara się jej pomóc w uratowaniu rodzinnego biznesu. W końcu jednak i do Valentine zaczyna się uśmiechać szczęście w miłości. Przypadkiem poznaje przystojnego włoskiego kucharza Romana, który podobnie jak ona urodził się w Ameryce. Roman prowadzi w Nowym Jorku typową włoską restaurację, która cieszy się dużym powodzeniem. Mężczyzna niestety poświęca jej zbyt dużo czasu, olewając tym samym swoją dziewczynę. Podczas pobytu we Włoszech przechyla się szala goryczy i dla Valentine wszystko inne przestaje mieć znaczenie tylko poznawanie technik robienia butów. Czy przystojny Gianluca zmieni jej życie? I jeśli tak to, w jaki sposób? Adriana Trigiani stworzyła bardzo ciekawych bohaterów, którzy sprawiają, że powieść jest kolorowa i pełna temperamentu. Są bohaterowie, których lubi się od razu, np. mama Mike czy babcia Valentine. Jednak znajdzie się kilka postaci, które należą do tych negatywnych, jak na przykład Alfred. Moim zdaniem jedyny brat naszej głównej bohaterki wstydzi się rodziny, z której pochodzi i pracując na Wall Street oraz zarabiając znaczne pieniądze próbuje to zatuszować. Jego ojciec nigdy nie miał zbyt dużej ilości pieniędzy, ale rodzina, Valentine nigdy nie klepała biedy. Alfred na każdym kroku pokazuje, że on ma pieniądze i on sponsoruje leczenie ojca chorego na raka. Na każdym kroku to wypomina, a siostrom za nic nie pozwala się dołożyć. Nie polubiłam Alfreda. To postać bardzo negatywna i tworząca wokół siebie złą atmosferę. „W stylu Valentine” jest książką bardzo zabawną, ale również lekką – o czym wspomniałam we wstępie tej recenzji. Czytało mi się ją bardzo dobrze, ale niestety szczegółowe opisy zbyt mnie nużyły. Jest ich momentami za dużo. Nie obyło się również bez literówek, których było zdecydowanie za dużo jak na książkę o takiej ilości stron (równe 400). Akcja również nie pędzi jak szalona. Wyjazd do Włoch jest dopiero, gdy jesteśmy w ¾ książki. Muszę przyznać, że to też przyjemna odmiana, bo z reguły zmiany w życiu bohaterów w książkach nadchodzą bardzo szybko, a tu autorka zostawiła to na sam koniec. Ja osobiście wam polecam, jeśli szukacie czegoś na relaks i odrobinę śmiechu w trakcie czytania. Dialogi rodziny Roncalli pozwalają czasem wybuchnąć głośnym śmiechem. Jest to zwariowana książka, ale da się w niej znaleźć proste przesłanie: na miłość nigdy nie jest za późno. Nawet, jeśli jest się osiemdziesięcioletnią wdową. Miłość zawsze odejmuje lat! „Miłość układa się tylko wtedy, kiedy obie strony zaczynają wspólne życie, niczego nie poświęcając. Nikt nie powinien rezygnować z siebie dla drugiej osoby. Ludzie tak robią, ale to ich nie uszczęśliwia na dłuższą metę.”~ Adriana Trigiani, W stylu Valentine, Warszawa 2010, s. 371.

Rzymskie „dolce vita” – Penelope Green W pogoni za marzeniami i wizją idyllicznego życia na obczyźnie, Penelope Green, australijska dziennikarka, której życie jak dotąd wydawało jej się idealne i niepotrzebujące żadnych zmian, decyduje się na wyjazd do Włoch – nie byle jaki, nie na wycieczkę, ale wyjazd, podczas którego zgłębi wiedzę na temat tego kraju oliwą i winem płynącego, pozna mentalność jego mieszkańców, znajdzie tam zatrudnienie, a może nawet i miłość. „Oto powiastka o tym, co mnie spotkało, gdy porzuciłam wszystko – pracę, elegancki apartament, rodzinę i przyjaciół – by gonić za romantyczną ułudą w nadziei, że zmieni moje życie na lepsze, chociaż nie miałam bladego pojęcia, co tak naprawdę mogłoby mnie uszczęśliwić”. Penelope od początku zaraża nas miłością do Włoch. Zachwycają ją tamtejsza kuchnia, kobiety, mężczyźni, a nawet sam język. „Te dialogi są tak melodyjne i pełne ekspresji, że czuje się jak w operze”. Niemniej jednak często pokazuje nam także te ciemne strony życia w obcym kraju – trudności w porozumieniu się z „nie swoimi”, trzy różne prace, wiązanie końca z końcem, itd… Te problemy jednak okazują się niczym w obliczu tego, przed czym staje nasza bohaterka, Penny. A staje twarzą w twarz z Rzymem, Wiecznym Miastem, które zdążyłam już pokochać po lekturze książek Diego Galdino. Podobnie jak u włoskiego pisarza, tak i u australijskiej pisarki Rzym to miejsce niezwykłe, tętniące życiem, z niewiarygodnie bogatą historią. To miejsce z duszą, dlatego nie dziwne, że zakochują się w nim turyści z całego świata i decydują się zamieszkać nigdzie indziej, lecz właśnie tam. Powieść Penelope Green „Rzymskie dolce vita” to słodko-gorzka historia Australijki, która postanowiła podążyć drogą marzeń, nawet za cenę tego, że mogłaby stracić wszystko, co jak do tej pory kochała. To odważna proza skłaniająca do refleksji nad tym, czy czasem warto jednak zaryzykować wszystko, by dowiedzieć się tak naprawdę, czy to „wszystko” miało kiedykolwiek sens. Penelope Green ma dar pięknego opisywania miejsc. Dzięki jej opisom stajemy się sami świadkami jej podróży, obserwujemy jej wzloty i upadki, przeżywamy z nią miłosne perypetie, śmiejemy się czy wzruszamy. Dużym plusem jest to, że autorka pokusiła się, żeby opisać jedzenie, które uważam za bardzo ważny element w kulturze Włochów. Ponadto liczne włoskie wtrącenia sprawiają, że powieść Green ma w sobie wiele włoskich akcentów, a znad jej kart unosi się wręcz zapach włoskich potraw. Gorąco polecam tę lekturę wszelkim italofilom, którzy kochają powieści obyczajowo-podróżnicze.

Czytanie tej książki jest niebezpieczne bo można co chwile robić się głodnym od tych wszystkich przepisów. A tak na poważnie to książka jako romans nie powala, historia miłości głównych bohaterów nie jest jakoś specjalnie ciekawa, jak dla mnie ta książka mogła by być krótką książką kulinarną.

"BARDZIEJ NIŻ WCZORAJ" to historia 48-letniej kobiety, matki dwojga dorosłych dzieci, będąca w wydawałoby się szczęśliwym, stałym związku od ośmiu lat, która wykazała się wyjątkową naiwnością, zakochując się i ufając zdolnemu chirurgowi, który wprawdzie uratował jej życie (poważna operacja wycięcia nowotworu),ale w bliższym kontakcie osobistym okazał się manipulantem, kłamcą i oszustem. Powieść nie jest wybitna, ale dobrze się ją czyta i z pewnością zadowoli osoby lubiące historie o trudnych związkach.

Książka, której tematyka nie została jeszcze obszernie obnażona wiernym czytelnikom. Każdy zna film Efekt motyla? Czy też Moje Ja? Główna bohatera na pozór wiedzie spokojne życie domowej kurki i cieszy się macierzyństwem. Tak by się zdawało . Jej zapracowany mąż Henry zdaje się wykonywać wszystko mechanicznie, wszędzie zaczyna wiać nudą. Wszak kobieta zrezygnowała z kariery, kiedyś miała świetny związek bez zobowiązań, kreatywną pracę w marketingu, ale jak to w życiu bywa sam dobry seks i A'la potencjalna teściowa , z którą od początku drze się koty nie wystarczą! Stąd jedna intencja przed snem i pytania co by było , gdyby tak obudzić się parę lat temu przy byłym, jak by wyglądało z nim życie... I pobudka. Książka pokazuje "gdybania" , rozczarowania, schematy dobrze znane z nadzieją, że byłoby lepiej przy podjęciu takiej , a nie innej decyzji. Uważam, że do tej pory nic nie prześcignie pozycji "Bilioteka o północy. " Tutaj główna bohaterka jest nie dojrzała, nie ugruntowana. Ma dziecko tęskni za wolnością, wraca do życia bez dziecka tęskni za nim. To stan permanentnej ambiwalencji, ale w końcu najważniejsze jest nabrać pewności co do swoich wyborów.

Czy można się pogodzić z wiadomością ze bliska kochająca osoba ci umiera? I to osoba która kochałaś i cie bardzo zraniła? Sceptycznie podeszłam do tej książki, jednak otwiera ona umysł, ukazuje Ci inne aspekty życia, zastanawia cie nad życiem. Poprzez rozgoryczenie postanawia "zemstę" z przyzwoleniem męża. I tu z bólu i cierpienia niechcący rodzi się przyjaźń i miłość. Dla mnie książka super, chciałabym tak zrozumieć śmierć i tak podejść do tego tematu.

Zacznę od tego ,że jeśli nie czytaliście "Anny Kareniny" , "Pani Bovary" ,"Lolity" czy "Małych kobietek" a macie te książki w planach to uwaga ,ale tu są spojlery . Cynthia ,Trish , Jen , Elizabeth ,Donna ,Rina ,sześć różnych kobiet które połączyła pasja czytania . Tytuł moim zdaniem lekko zwodniczy , a może powstał dlatego że była to pierwsza z omawianych książek w tym gronie . Kobiety ustalają daty ,i osoba u której ma odbyć się spotkanie wybiera ,jaka książka będzie następna . Sześć kobiet , którym różnie się w życiu układa ,ale starają się wzajemnie wspierać . Jedna z nich szczęśliwa mężatka ,pewnego dnia oświadcza koleżankom że rozstaje się z mężem ,ale na tym zamyka dyskusję i nie chce nic więcej zdradzić . Kobiety próbują dociec prawdy ...Czy wyjdzie ona na jaw ? Czy małżeństwo przetrwa? Co wydarzy się w życiu pozostałych kobiet? Fabuła książki jest bardzo spokojna , polecam na leniwą niedzielę ,lub jeśli potrzebujecie czegoś lżejszego do poczytania .

Urocza pełna miłości , wspomnień oraz składająca się z uczuć piękna książka jaką przeczytałem. Z całego serca polecam tę wyjątkową powieść dla wszystkich tych, którzy pragną przenieść się w jaśniejszą stronę życia, zatrzymać na chwilę w biegu lub po prostu poczytać o tym, że na miłość rzeczywiście nigdy nie jest za późno. Polecam

Opowieść o życiu słynnej gwiazdy (dziś nazwana byłaby celebrytką ;) )i jej otoczenia "widziana oczami" jej asystentki, która zmuszona jest "znosić" humory sławnej Caroline. Po dłuższej pracy na tym stanowisku i "wsiąknięciu" w bliższe otoczenie nie zazdrości życia swojej chlebodawczyni, które jest oparte na kłamstwie i cynizmie. Dzięki doświadczeniu jakie zdobyła pracując u boku sławnej osobistości wybiera własną drogę :)

„...czasem dotrwanie do końca dnia bez zabicia kogoś to wszystko, czego można sobie życzyć, ale to wcale nie najgorszy wynik...” Za to jedno zdanie każda matka, co najmniej dwójki dzieci, będzie w stanie wiele wybaczyć autorce. Ale w sumie nie ma wcale tak dużej ilości rzeczy, na które należy przymknąć oczy. Jest to całkiem przyjemna lektura do poduszki, przepełniona zapachem świeżo upieczonych ciasteczek i wysublimowanym żartem. Co prawda wszystkie trudne sprawy, z którymi boryka się bohaterka, czyli bezpłodność i zdrada małżeńska, w cudowny sposób znajdują swoje rozwiązanie, ale czy nie o to czasami w książkach dla dużych dziewczynek chodzi? Żeby było jak w bajce, żeby można było powiedzieć „i żyli długo i szczęśliwie”? Czy nie tego, w głębi duszy, wszyscy oczekujemy od życia?