San Francisco. Dziki brzeg wolności

I tak to jest, jak się kupuje książkę w necie...
Nie zwróciłem uwagi na tył okładki. A tam stoi jak wół, że Autorka to wytwór GW i TVN.
No cóż...
Przeczytałem.
Ta książka ma dobre momenty. W sumie warto przeczytać. Ale należy mieć świadomość, że pojawią się nieuchronnie kwiatki typu: "Ani w przypadku klimatu, ani wywołanych ruchami płyt tektonicznych trzęsień nie ma jednak możliwości, stwierdzenia, jak miałyby się sprawy, gdyby nie nasza działalność" (str. 76).
No tak, człowiek nie odpowiada jedynie za wybuchy supernowych, ale współcześni uczeni nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa, więc kto wie?
O hipisach Autorka pisze tak: "Chcieli żyć razem (…) oddychać przyrodą, a nie ją eksploatować, być samowystarczalni, a nie uzależnieni od świstka z wypłatą”. Jasne! Żeby nie eksploatować przyrody da się żyć tylko pozyskując energię ze Słońca, a bycie samowystarczalnym znaczy żebranie i grzebanie po śmietnikach, co Autorka barwnie opisuje.
Są wspaniałe skróty myślowe - o filozofii Dalekiego Wschodu:„(…)obdarzonemu tym umysłem i dodatkowo wolną wolą człowiekowi pisane jest bycie panem wszelkiego stworzenia” (str. 142). Aha, czyli buddyści mogą być panami stworzenia, ale kiedy mówi to inna religia to już jest męska patriarchalna zaborczość?
Autorka myli paskudnie dr Jekylla i mr. Hyde'a (str 187). Wstydź się, Redakcjo!
Natomiast interesujący obraz San Francisco to taki, że to niewielkie miasteczko starające się być kimś ponad stan posiadania, zmuszające mieszkańców do posiadania niestandardowych zarobków.
Ale niech ktoś mi wytłumaczy - czemu ci Amerykanie, których nie stać na mieszkanie we Frisco, nie pojadą tam, gdzie taniej? (casus kobiety z emeryturą, która pewnie doskonale mogłaby żyć na jakimś amerykańskim zadupiu)
Co się Autorce udało? Pokazanie Ameryki, która właściwie dobra jest tylko dla zarabiających dużo ponad średnią. Bo ani ci aspirujący do lepszego życia techies, ani ci, których życie wyrzuciło na margines, szczęścia w Ameryce nie znajdą.

Rozgadałem się!
Podsumuję te wszystkie, bazujące na kompletnie chybionych pomysłach, próby naprawy stanu rzeczy: "To nowoczesne, humanitarne i empatyczne podejście w praktyce okazuje się tylko mrzonką” (str. 242)
No cóż, był już taki ustrój walczący bohatersko z problemami, które w żadnym innym ustroju nie występowały!

I tak to jest, jak się kupuje książkę w necie...
Nie zwróciłem uwagi na tył okładki. A tam stoi jak wół, że Autorka to wytwór GW i TVN.
No cóż...
Przeczytałem.
Ta książka ma dobre momenty. W sumie warto przeczytać. Ale należy mieć świadomość, że pojawią się nieuchronnie kwiatki typu: "Ani w przypadku klimatu, ani wywołanych ruchami płyt tektonicznych trzęsień nie ma...

Świetny zbiór reportaży o mieście legendzie, z jednej strony powielający tą legendę, a z drugiej bezlitośnie i wnikliwie się z nią rozprawiający. Zdecydowałam się przeczytać tę książkę, ponieważ parę miesięcy temu byłam w tym mieście i pomimo że pobyt był krótki, tylko 3 dni, ale zafascynowało mnie ono, jak mało które z dużych miast, jakie dane mi było wcześniej zobaczyć. Ogromną zaletą tej książki jest przede wszystkim to, że autorka opisuje SF bez oceniania zjawisk kulturowych i społecznych w nim zachodzących. Ocenę i refleksję nad tym co się tam wydarzyło i wydarza, a może nawet będzie się w przyszłości wydarzać, pozostawia nam, czytelnikom.

Świetny zbiór reportaży o mieście legendzie, z jednej strony powielający tą legendę, a z drugiej bezlitośnie i wnikliwie się z nią rozprawiający. Zdecydowałam się przeczytać tę książkę, ponieważ parę miesięcy temu byłam w tym mieście i pomimo że pobyt był krótki, tylko 3 dni, ale zafascynowało mnie ono, jak mało które z dużych miast, jakie dane mi było wcześniej zobaczyć....

Współczesne oblicze stolicy Dzieci Kwiatów. Kim są dzisiaj? Dlaczego rozkwitły właśnie tam, na końcu zachodniego świata? Jak mekka hippisów zmieniła się w krzemową krainę technologii? A może to też tylko stereotyp? Polecam wszystkim, którym San Francisco kojarzy się głównie z kwiatami we włosach

Współczesne oblicze stolicy Dzieci Kwiatów. Kim są dzisiaj? Dlaczego rozkwitły właśnie tam, na końcu zachodniego świata? Jak mekka hippisów zmieniła się w krzemową krainę technologii? A może to też tylko stereotyp? Polecam wszystkim, którym San Francisco kojarzy się głównie z kwiatami we włosach

Zbiór historii o ludziach, zdarzeniach i miejscach związanych z San Francisco. Układają się w spójną, i co ważne, ciekawą opowieść o tym mieście.

Zbiór historii o ludziach, zdarzeniach i miejscach związanych z San Francisco. Układają się w spójną, i co ważne, ciekawą opowieść o tym mieście.

Ubiegłego popołudniu przeczytałam książkę autorstwa Magdy Działoszyńskiej - Kossow pt.,, San Francisco. Dziki brzeg wolności ". Dwanaście rozdziałów- reportaży od czasów hiszpańsko- meksykańskich przez gorączkę złota po II Wojnę Światową, czas powojenny( dużym akcentem na ruchy kontrkultury ) po teraźniejszość. Książka jest okraszona czarnobiałymi fotografiami, co jest jej dodatkowym atutem.

Ubiegłego popołudniu przeczytałam książkę autorstwa Magdy Działoszyńskiej - Kossow pt.,, San Francisco. Dziki brzeg wolności ". Dwanaście rozdziałów- reportaży od czasów hiszpańsko- meksykańskich przez gorączkę złota po II Wojnę Światową, czas powojenny( dużym akcentem na ruchy kontrkultury ) po teraźniejszość. Książka jest okraszona czarnobiałymi fotografiami, co jest...

Lubię reportaże i raczej dobrze odnajduję się w tej formie, ale z "San Francisco" było mi trudno się zaprzyjaźnić. Upatruję ku temu dwa powody. Po pierwsze Stany Zjednoczone nie należą do kręgu mojego zainteresowania, dlatego mało o nich wiem i być może zabrakło mi pewnej elementarnej wiedzy do zrozumienia tej książki. Po drugie miałam również wrażenie pewnego chaosu - rozdziały nie było spójne i często dochodziło do szybkiej zmiany wątków, co powodowało, że się gubiłam w bohaterach i ich opowieściach o mieście.

Przyznać jednak należy, że autorka z pewnością dokonała heroicznej pracy zbierając materiał do swojej książki. Czytelnik dostaje naprawdę solidną dawkę wiedzy o tym mieście. Brakowało mi jednak pewnego uporządkowania rozdziałów i wątków.

Lubię reportaże i raczej dobrze odnajduję się w tej formie, ale z "San Francisco" było mi trudno się zaprzyjaźnić. Upatruję ku temu dwa powody. Po pierwsze Stany Zjednoczone nie należą do kręgu mojego zainteresowania, dlatego mało o nich wiem i być może zabrakło mi pewnej elementarnej wiedzy do zrozumienia tej książki. Po drugie miałam również wrażenie pewnego chaosu -...

Lubię czytać reportaże. Przed każdą podróżą szukam reportaży o miejscu, które mam odwiedzić. Niedługo lecę do San Francisco, więc wybór był oczywisty. Nie mogę powiedzieć, że nie zyskałam wielu cennych informacji przybliżających mi San Francisco - historię tego miejsca i atmosferę. Ale bardzo męczyłam się czytając książkę, przez niektóre fragmenty przebijałam się z trudem. Gdyby nie planowana podróż pewnie porzuciłabym lekturę po drodze

Lubię czytać reportaże. Przed każdą podróżą szukam reportaży o miejscu, które mam odwiedzić. Niedługo lecę do San Francisco, więc wybór był oczywisty. Nie mogę powiedzieć, że nie zyskałam wielu cennych informacji przybliżających mi San Francisco - historię tego miejsca i atmosferę. Ale bardzo męczyłam się czytając książkę, przez niektóre fragmenty przebijałam się z trudem....

Niby ok i zapowiadała się ciekawie, ale bardzo mnie znużyła. Bardzo lubię reportaże i historie o mieszkańcach i miejscach do życia, ale bohaterowie tej książki nie zainteresowali mnie.

Niby ok i zapowiadała się ciekawie, ale bardzo mnie znużyła. Bardzo lubię reportaże i historie o mieszkańcach i miejscach do życia, ale bohaterowie tej książki nie zainteresowali mnie.

Lubię reportaże, w których poszczególne zjawiska przedstawiane są przez historie pojedynczych bohaterów. Tak też jest w przypadku tej książki. Każdy wątek (kalifornijskie winiarnie, kultura gejowska, lato miłości 1967 roku, problem bezdomności itd.) ma swojego głównego bohatera, z którym rozmawia autorka. Czasami jednak brakowało mi rozwinięcia tematu i wyjścia poza jeden lub dwa życiorysy. Różne aspekty życia w San Francisco i historii tego miasta zostały zaledwie "liźnięte". To dobra książka na sam początek przygody z Kalifornią. Bardziej zaostrza apetyt niż go zaspokaja.

Lubię reportaże, w których poszczególne zjawiska przedstawiane są przez historie pojedynczych bohaterów. Tak też jest w przypadku tej książki. Każdy wątek (kalifornijskie winiarnie, kultura gejowska, lato miłości 1967 roku, problem bezdomności itd.) ma swojego głównego bohatera, z którym rozmawia autorka. Czasami jednak brakowało mi rozwinięcia tematu i wyjścia poza jeden...

Były rozdziały lepsze, były rozdziały gorsze. Często gubiłem się w bohaterach historii. Trochę mnie zmęczyła.

Były rozdziały lepsze, były rozdziały gorsze. Często gubiłem się w bohaterach historii. Trochę mnie zmęczyła.